CREA PLUS 39

+ Poëzie.

Lente kwam en de zon glimlachte. En overal gekweel vogel stemmen. 
Natuur opende alle kleine raam, in de wereld voor onbepaalde tijd trillende kleuren. Look wat een genot, wat een tederheid. En dit tederheid, badend douche, rook betoverend licht, fijn, boeit altijd. Overtuigt alle, glimlach hemel en zon jong en jonge bladeren, en het schijnt - zelfs dauw lachen en horen - zingt, zingt Spring.

Noch de avond noch de nacht hoorde het kraken van de deur.

Geen wind, geen sneeuw, geen lawaaierige massa mensen.

Kan niet antwoorden als je licht in het raam brandt.

Wat is koffie in de ochtend? 
Is dit een zachte kus met bitterheid? 
Onvermogen om te genieten van dromen. 
Met mijn betere helft. 
Wat is koffie zonder jou? 
Ochtend doorgebracht in de leegte. 
Afscheid nemen van de opkomst van de dag, 
wachten op nieuwe kussen.  



Lente kwam en de zon glimlachte 
En overal gekweel vogel stemmen, 
Natuur opende alle kleine raam, 
in de wereld voor onbepaalde tijd trillende kleuren ... 
Look - wat een genot, wat een tederheid! 
En dit tederheid, badend douche, 
rook betoverend licht, 
fijn - boeit altijd ... 
Overtuigt alle - glimlach hemel 
en zon jong en jonge bladeren, 
en het schijnt - zelfs dauw lachen 
en horen - zingt, zingt Spring.

Er is geen einde van de bospaden.Alleen om af te stemmen op

de ster,  en een beetje voelbare voetafdrukken. 

Het oor van het  legendarisch bos zal worden gehoord.

Overal een duidelijk gerucht over de verloren en intieme.

Op de toppen van de dennen lage vluchtwoorden.

Ik zal de bladen van de wandelroute niet opmerken. 

Hier is het, de ster was verlicht. 

Er is geen einde aan bospaden.

Elke dag bedank ik mijn lot. Elke avond vat ik de resultaten samen. 

Ik vergelijk de kalender niet, ik koester vandaag erg veel. 

Alles is natuurlijk en licht. Alles was om een ​​of andere reden erg handig. 

Dat wat verschroeid was, het was niet verbrand. 

De wind waait en de zon schijnt. 

Zien, ontmoeten, onderwijzen, medelijden, omarmen, koesteren,

meer rigide zijn. Om te weten dat je op hetzelfde land bent.  

Alle vrouwen in de winter zijn uniek. De vorst kussen wangen roodachtig 

en witte inkt raakt de wimpers en het doel is duidelijk. Voor ons cirkelen

de sneeuwstormen van walsen opnieuw, de sneeuwvlokken komen

sprankelend en dartelen uit de lucht. We worden door voorbijgangers

op de bijeenkomst geglimlacht, om in de ogen van koud ijs te smelten. 

En jij, schoonheden, vaker glimlachen. Glimlachen is 

gemakkelijker om tegenslag te verdragen, Glimlachen maakt ons

een beetje vriendelijker. Redding van de spirituele storm. 

Dwaal spoken op de veranda
en kreunen in de ijzeren deur.
En hun gezichten zijn wit, als een tafelkleed.
Aan wie is hun eeuwenoude verwijt gericht
en wat doet hun schaduw beven?
En in de zalen feest een arrogante bankschroef,
en huilend in de ondergrondse trappen.

+ Poëzie.

Hoe moeilijk het is om de levende schoonheid van 

je luchtige contouren te herhalen. Waar zijn de

 krachten die ik heb om ze te grijpen tijdens de vlucht. 

Onvoorziene transformaties.Wanneer ik onder 

de zachte wimpers kijk, zal ik mijn ogen glanzen met de

 gloed van genegenheid. Waar zal ik met een bevende borstel 

in het vuur steken? Waar neem ik de hemelse verf mee?In ijverig

 zoeken, lijkt alles: op het punt om ingestemd te worden in het mysterie

 van een kennis. Maar het hart van een arme eindigt in een zucht. 

 Met een impotente loomheid.

Het veld spreidt zich uit met een golvende doek.
En de hemel versmolt met een donkerblauwe rand.
En in de lucht een transparant gouden schild.
Glanzende zon schijnt over
 de zee, de wind loopt door de hoeken
en hummers kleden de witte mist,
over iets steels met het gras zegt
dapper in de rogge gouden geluid.
Eén ik. En mijn hart en ik denk vrijheid.

Ga de tuin in.

Als het weer helder is! Hoe schuw verdorde augustus!

 Een amber meidoorn boom.

Binnenkort zal de herfst worden

gedekt door een warme slaaptuin,

geïrrigeerd regenen.

Weg met al dat groene.

En boven het serene blauw aan de hemel.

En de esdoorn van schilderachtige handen.

Zoals olijfbladeren peren!

Hoe uitnodigend hun fruit hangt!

Ga de tuin in,in het licht van de avond zon.

Ga de tuin in.

Glimlach naar een sombere buur,
sluit de deur niet voor een collega.
En met jou delen ze een geheim,
misschien delen ze een ongeluk...
Het betekent dat het tijd is om
tijd en schatten en leven door te brengen, 
en je krijgt een vriend in je armen... 
Kijk rond en lach!

+Poëzie.

Tussen de bergwanden. 

De wilde kust maalt door de golven,
 klokken door de enorme rotsen.

 Het graaft hier en daar.
 Als een levend dier, brult en huilt.

 En plotseling werd
  het stil en nederig. 

Allemaal lager, lager.  Al loopt hij nog 
maar nauwelijks in leven. 

Nadat de storm is afgenomen, regent de stroom.

En nu was zijn onopvallende 
bed blootgelegd.

Liefde is magie! 
Je leefde in dromen. 
Lees in kindertijd sprookjes over prinsessen. 
Eens, toen ze achterom keek, besefte ze dat het 
leven niet langer dat magische bos was. 
Geen goud, zilver bomen 
er pijn, pijn, veel bittere tranen 
Voor de magische fee steegje u zult niet voorbij 
De tuin was overwoekerd met onkruid. 
Princess nee, nee mooie fee 
in de magische bosjes rondspoken stilte. 
Ja, van firebird getrokken veren. 
Wie is vleugelloze nodig? 
Bid, magische tuin, schud de takken van 
licht hun lichten wenken 
rinkelen stilte schud de vleugels van 
haar vreugde van het leven, zal de muziek doen terugkeren. 
Bulk in de palm van de appels. 
Laat het de tranen van de droomwind afvoeren.
Laat het zijn als ze droomde van een sprookje, 
 maar wrok pijn is niet ernstig ... 

 

Een vreemd geluid gaf die avond een oude viool:

Een menselijk verdriet. En een vrouw! Klonk huilend.

De violist glimlachte.

Zonder een einde keerde een glimlach

terug naar de vermoeide lippen.

Vreemde blik gestuurd naar het platform

vanuit de sombere doos.

Onbekende dame in de jurk van paarse stenen.

Een kijkje in foto's en schaduwen.

Onzichtbare blik,het snikken en de muziek

van een viool is vergelijkbaar.

Het leven kent veel prachtige momenten,
maar het belangrijkste is dat de ziel niet moe wordt.
In staat om lief te hebben als koude en smurrie,
en die van geluk, kon huilen.

Leven, stroomversnellingen, hobbels, geen klein beetje,
maar je moet verhuizen, naar de pier gaan.
Laat liefde elkaar ontmoeten, je kwam nog steeds
en vond eindelijk je geluk.

We hebben weinig tijd afgemeten aan het leven,
maar we hebben zoveel gedaan, tekende ze.
Verspil het niet, brand helder,
straal met je ziel, spreek van liefde.

+ Poëzie.

Meer en minder Minder en minder emoties, 
minder verlangens, minder hoop op succes. 
Meer en meer twijfels. Meer leed, 
Meer obstakels en obstakels. 
Meer en meer over familieleden. 
Meer en meer over kinderen. 
Meer en meer over iets aards. 
Alles gaat minder over de sterren. 
Er zijn minder verwachtingen voor later. 
Minder en minder gezondheid, 
minder en minder glimlachen, 
minder en minder enthousiasme en kracht. 
Meer en meer misbaksels. 
Meer en meer fouten.
Meer en meer vertrouwde graven. 
Meer en meer bladeren. 
Er is minder over. Het 
resultaat wordt steeds duidelijker. 
Er zijn minder vrienden. 
En meer en meer vermoeidheid.
Alle zoeter elke slok. 

Regen.

Ik luister: hoor je niet 

dat ze naar me toe komen.

De regen smakt zich op de muur. 

Maar dit zijn slechts druppels, druppels.

 Slip op de stenen muur.

Zoals ik herinner me, geluk woonden eerst
en tranen lag in die plaats:
Maar het geluk veranderde snel,
en tranen vloeiden achteraf.
Om de schatten van de heiligen te koesteren.
Nu heb ik het lot geleerd.
Ontmoet hun buitenaardse ogen niet,
ze zullen in mij sterven,met mij en mijn vriend.

Eenvoudig vers vel papier. 

Je bent wit als krijt. Niet kreukelen en schoonmaken. 
Je oppervlak totdat niemand zijn hand aanraakt.

Wat word je? Wanneer, welke brief schrijft u met uw hand? 
Aan wie en wat breng je mee: liefde? Scheiding? 
De waarheid? Is het een leugen?

Vergeef je dat je naar de tafel gaat? Of kijk naar het protocol? 
Of zal de dichter u doen schrikken, wie heeft 
de dageraad tevergeefs ontmoet?

Nee, wacht op je andere! Op een dag zal een kleurpotlood 
over het laken gaan en het vullen met leegte.

En de lucht zal blauw zijn, en de stoomboot zal rood zijn.
En de rook in de lucht zal zwart zijn. 
En de zon zal goud zijn!

Waardeer het leven terwijl je leeft,

terwijl je kunt ademen.

Waardeer de zon bij zonsopgang en een heldere

maan in de hemel.

Waardeer dat je 's morgens bent opgestaan,

dat God je uit de slaap heeft gehaald,

en op de avond dat je in slaap viel,

behoedde de engel je zorgvuldig.

+ Poëzie.

Laatste stralen van zonsondergang. Ga liggen op het gebied

van gecomprimeerde rogge. Een dutje van een roze knuffel.

Gras van een ononderbroken grens.Geen wind, geen kreet van een vogel.

Boven het bosje bevindt zich de rode schijf van de maan.

En het lied van de reaper vervaagt in de avond stilte.

Vergeet zorgen en zorgen. Ruiter zonder doel op een paard.

   In de mist en in de wei-afstand. Op naar de nacht en de maan.

In een doornachtig park van duizenden jaren oud,

een jongen met de ogen van een vermoeide oude man.

Er spint iets in het stof van de vertrekkende planeten.

En met gekloofde handen speelt een tekent met de vinger,

dat de geheime betekenis vol is.

Liefde verdwijnt. Waarom?Zonder liefde, omdat het hart niet brandt, 

en het hart van de lente niet voelt. En dan doet een open wond pijn. 

Waarom verdwijnt de liefde? Ik waardeerde mijn gevoelens gewoon niet,

ik vervaagde zonder aanhankelijke woorden, ik leefde gewoon voor

mezelf en leefde. Blijkbaar hebben ze zo gewoon geleefd. Ik zal zonder

reserve en eerlijk zeggen, ik moet gewoon van mijn dierbaren houden. 

Dit gevoel is licht en prachtig. 

Gedichten ...

Hoeveel van hen in de buurt. In hen, iemands lot, iemands hart. Je leest

ze en je realiseert je, plotseling. In sommige liefde, in anderen de hele

wereld is vernietigd. Soms ben je bang om gewoon te lezen. De ogen

van die gekoesterde regels aan te raken, waar iemand luid zou moeten

schreeuwen, zet  veel kleine punten. Gedichten papier, letters en badges. 

Soms zinloze kronkels van lijnen. Soms vertellen ze je iets meer. 

Wat is, wie er in de buurt is, en gesloten. Er is een cirkel, van en over 

liefde scheiding en zwarte stippen.



Om de schoonheid van het leven te behouden: 
Hier zijn  negen woorden. 
Tween woorden - 'Thank You', 
drie woorden - 'Het spijt me', 
een woord - 'Alstublieft', 
drie woorden - 'I love you'/
En vier woorden -'Hoe kan ik helpen?' 

Daar, in het halfdonkere van de kathedraal, in het lamplicht van het beeld. 

Een levendige nacht zal gluren in je slappe ogen.

In de toespraken over de wijsheid van het hemelse, voelt de aarde

aan als stromen. Daar, in de bogen de schemering onbekend, 

hier een koude stenen bank. De diepe hitte van een toevallige

ontmoeting vanaf de hoogte van de kerk. Op deze sluimerende

kaarsen, op het beeld en op de bloemen.En inspirerende stilte, 

en verberg uw gedachten, en wordt gevoeld met het idee van 

 het beven van duiven en slangen.

Bewegingloze stilte. 

Je ziet er in een rustige angst, de rivier scheidde het riet.

Ik hou van deze kruiden groen en in slaperige dagen. 

Zijn zij niet mijn geheime, mijn gouden lichten?

Je ziet er stil, streng uit, in de ogen van een droom. 

Ik koos een andere manier, ik ga, en de liedjes zijn

niet hetzelfde. Spoedig komt de avond dichterbij. 

En de nacht, naar het lot. Dan zal mijn weg omvallen.  

En ik zal naar jou terugkeren.

Hello! Duizend keer mijn groeten aan jou,nacht!
Opnieuw en opnieuw, ik hou van je, rustig, warm.
Zilver grenst!
Schuchter stak ik de kaars aan, en ging ik naar het raam.
Ik kan mezelf niet zien, maar ik zie alles.
Rain, zeker wachten: Rilling, oplossen.
Flowers, uploaden, rook sterk, en een lange,
lange tijd met het licht van de kaars knipperen.

+Poëzie.

Ze vroegen me: "Ben je gelukkig?" Ik kon niet eens meteen 
antwoorden. Ik denk dat er geen geluk is zonder een droom. 
Misschien is mijn geluk kinderen. Of leeft geluk misschien gewoon? 
Zorg, zoeken, vreugde, werk. Er is geen groter geluk geliefd worden. 
En het is geweldig om van iemand te houden. Op het fluweelachtige
 gras op blote voeten, van de afgrond van hoogte onder een parachute, 
op schaatsen om met de wind mee te rijden, en misschien een kopje koffie
 in de vroege ochtend. Neem de gsm op en als antwoord. Native, de 
favoriete stem van mijn moeder om te horen. En, zoals altijd, het advies
 dat ik nodig had, hoewel ik al een lange tijd geen meisje ben geweest, 
om te horen. Of is geluk gewoon de weg? Ga verder met hoop en geloof.
Liefde kennen en de essentie haten geluk wordt immers niet gemeten 
aan de hand van maat. Leef, werk, vecht, bemind, lijd, verwacht geen
 geluk in je handen te springen. Ga door vuur en water, ken het leven,
 zodat je nooit spirituele verveling kunt ervaren. En dus, wanneer
 dromen dichterbij komen, alle beproevingen en opwinding gepasseerd 
zijn. Op de vraag, ben je gelukkig? U kunt ongetwijfeld 
onmiddellijk antwoorden.

+ Poëzie.

Je weet wel,witte schaduwen rond het middaguur.

Het is alsof iemand aan het schieten is.

Die vreugdevuren, die met een vlam zwart zijn.

Hun hete handen bonzen.We schrikken hen waarschijnlijk,

 tot de vuren die uit het licht komen, maar we zullen samen met

hen blijven, om samen te wachten op de nacht.

Een sterke vrouw droomt ook op momenten dat tranen het niet kunnen

tegenhouden. Sterke vrouw - zachte kwetsbaar bloem ... 

Sterke vrouwen vaak jaloers echtgenoten ... Net onder het mom van

een adelaar weet niet een mus... Hij is jaloers op de vlucht

van haar... Jaloezie, dat een complex voor de zwakken,

en gevoelens zijn leugens. Slechts één keer, per ongeluk vergeten

over zaken, zal een sterke man de speling in zijn ogen opmerken. 

Als hij die blik heeft ontmoet, kan hij niet van haar houden. 

Een vrouw hoeft alleen geliefd te worden.





De zon is goudkleurig. Boterbloem,goud.
De rivier is zilver en water.
Geboren in de wildernis, overstroomde weiden,
Verdronken het veld, de kust weggevaagd.

We zijn nog nooit zo ver weg geweest, onze grieven vergeten.

Aan de meest kwaadaardige bewijzen ondanks geloven in de kracht

van liefde. Niet in de dode kracht van de steen, in de levende

kracht van de kofferbak. Ik streel, ik wrijf mijn wortels met

de levende hand van boeken. En de duizendste keer dat

ik vrede vind, laat ik mijn angst achter. Er zijn

scheidingen,een speciaal account, zoals in een

veldslag, in een oorlog. Dag na maand,

een maand lang dat is wat telt voor mij.

Wat ruikt naar liefde? De stilte van deze nacht. Jouw handen

en tederheid van zinnen. Ik wil bij je zijn, ik weet het - jij wilt ook. 

Maar geluk zal opnieuw langs ons heen flitsen. Wat ruikt naar scheiding? 

Tranen op de huid, nachten zonder slaap, geur van sigaretten. 

Scheiding is een beetje zoals de dood, noch daarin, noch in enig

ander positief daar. Wat ruikt naar verraad? Cold Dawn. Lips zonder

tederheid en zonder warmte, een krankzinnige vraag, een absurd

antwoord. Alle dingen die je niet had verwacht, en ik heb niet gewacht. 

Wat ruikt naar vaarwel? De laatste glimlach, de lege woorden en de

stompzinnigheid van tranen. Per ongeluk gemaakte fouten door ons. 

Bug voor het eerst in alle ernst voltooid. Wat ruikt naar liefde? 

Lichte rook van scheiding. Een beetje verraad met een boos verlangen, 

Angst voor afscheid, gewoonten en verveling. Wat naar liefde ruikt alleen j

ij en ik. 

Ik speelde met dit leven als een slimme dwaas, 

en gooide opnieuw de botten naar voren, gokte, 

en verloor in het spel je realiteit en je droom.Je was er altijd, 

triest en verdrietig, en geef me de tijd te branden van verlangen, 

en zette mijn eeuwige "niet begrijpen", en vergeef mijn eigenzinnige

op maat gemaakte wereld. Woordeloze gelukkig, teder en triest. In deze

wereld, waar mijn hart weldra bij je adem zal komen.

Zwem als een wind, zelfverzekerd, dapper. Dun, vol, jij, ik, het maakt niet uit. 

Heb je ziel lief, heb je lichaam lief en je zult altijd geliefd zijn bij anderen. 

Kijk neer op elke klacht ten gunste van jezelf, maar tactloos ten koste

van jezelf. Iedereen zou je ogen moeten zien. Er zijn geen anderen zoals

jij in de wereld. zoek complimenten op plichtsvleierij. 

Maar onthoud, voor het leven is er geen groter geluk 

dan dat wat je erin, onvergelijkbaar, bent ...

Sneeuwvlok...

Ze passeerde voor mij,zoals de aarde,

in de schittering van een heldere dag.

En met een lichte glimlach,haar ogen glinsterenden.

Ze keek me aan.

 Lawaaierige taxichauffeurs, rennende kinderen,

ik hoorde een rollende lach.

Oh, de grijze lucht, oh, draadnetwerk.

Oh, smeltende, smeltende sneeuw.

Waar is ze gebleven.

Waar is mijn sneeuwvlok.

l

n

l

Al mijn geheimen zullen goed bewaard worden bij jou.

Omdat ik u, trouwe, heb toevertrouwd dat u dat
altijd bent geweest, en dat zult u blijven tot mijn 
laatste momenten. Je bleef dicht bij me toen ik je 
nodig had. Je gaf me eten toen ik honger had.

Ik heb me nooit verraden gevoeld.
Als andere oceanen me teleurstellen.
laat ik me verleiden door je intieme schoonheden.
Ik zal je meenemen naar mijn groene onmetelijkheid.

Ren zo snel mogelijk. Kijk naar de goudvinken. 
Aangekomen, aangekomen, een sneeuwstorm 
ontmoet. Een ijsrode neus bracht hen de lijsterbes. 
Gezoet goed. Winteravond laat. Heldere rode trossen.

Wat is geluk? Kun je me antwoorden?

Geluk is als je in de wereld leeft.

Geluk is geliefd, geluk is om mensen te vertrouwen.

Geluk is te weten dat we bij je zullen zijn.

Woorden van mooie placers vlogen van mijn lippen,

ik wilde je blijkbaar verrassen.

Op mij je keek, alsof je van een hoogte was,

en zei rustig: "Geluk ben jij."

Nu kijken we met verbazing uit de ramen.
De hele wereld is besprenkeld met wit op een centimeter.
En het lijkt de zwartste misdaad.
De simpele zonde van gisteren.

Wit-wit! En in deze witte hymne.
Komt tot ons, pijnlijk acuut. 
De behoefte om onmiddellijk anders te worden.
Helemaal niet hetzelfde als gisteren.

En wat een stilte. En wat een sneeuw.

Iedereen in de wereld van tegenspoed is met pensioen.

 En het werd niet eng, en het werd gemakkelijk.

Voor geluk hoef je niet ver te gaan. Het is geen vuurvogel,

een goudvink in de sneeuw. 

Ik kan niet meer precies zeggen over geluk.

Ik heb de winter in mijn ziel. Sheeps stapels sneeuw.
Eenzaam bevriezen thuis. En fluit buiten een
 sneeuwstorm. Ik heb een douche in januari. Een beetje
 ijs kraakt onder mijn voeten. De dag 
belooft een kalender.Als alleen de zon opkomt.
In de tussentijd, in de vooravond duisternis.
Alleen ijzige ringen een touwtje,
en bloemen op een ruit. Ze verliet me weer.
Ah, hoe ik wil schreeuwen: "Ja, vind me snel!"
Verdrijf verdriet van de ziel, en red me, en warm.
Alleen jij bent ver weg, mijn vriend.
En ik heb heel mijn leven op iets gewacht.
Zodat ik met de roddels van gekoelde handen
de voor zonsopgang zal opwarmen.

 *** 
Hoe vaak in het leven, door fouten te maken, verliezen we degenen die we belangrijk vinden. 
Wij verhogen degenen die ons niet waardig zijn, maar verraden de meest getrouwen. 
Wie houdt zoveel van ons, we beledigen, en we wachten op  een verontschuldiging.

Veel lieve groetjes van mij voor jou.

Winter bereidt zich voor op de bruiloft. Ze werd bekroond met december. 
Natuur trouwjurken en versieren alles rond. Als klatergoud op de takken
 van vorst. En de sparren zijn als in zilver. Aarde en bos in winterkleren,
schitteren met sneeuw bij zonsopgang. Bruid in een sneeuwwitte jurk.  
De bruidegom, december met haar in haar armen, de jonge winter
 bewonderend. Sneeuwvlokken wervelde in een wals,in kristal witte  
schoenen, en het geluid in de lucht zweefde. Lost in magische bossen. 
December trouwden in de winter, op de sneeuw paarden haasten in de
 verte, alleen liggen op de grond bleef, winter sjaal geworpen. 

Veeeeeeeeeeeeeeeel lieve groetjes van mij voor jou.

Mijn metgezel is kalm, mijn metgezel zwijgt.

Geweldig gevoel: je bent weer bij me. Je siert

 kleurloze weekdagen. Net als een kleine vakantie, 

betoveren met witheid. Het is gemakkelijk voor mij met jou, 

en je gedachten zijn puur. En u kunt rustig overal over praten.

Doffe weekdagen van somber en wazig.

Fleur op en sla met een sneeuwwitte sleutel.