Goeie morgen DINSDAG

Ren zo snel mogelijk. Kijk naar de goudvinken. 
Aangekomen, aangekomen, een sneeuwstorm 
ontmoet. Een ijsrode neus bracht hen de lijsterbes. 
Gezoet goed. Winteravond laat. Heldere rode trossen.

Wat is geluk? Kun je me antwoorden?

Geluk is als je in de wereld leeft.

Geluk is geliefd, geluk is om mensen te vertrouwen.

Geluk is te weten dat we bij je zullen zijn.

Woorden van mooie placers vlogen van mijn lippen,

ik wilde je blijkbaar verrassen.

Op mij je keek, alsof je van een hoogte was,

en zei rustig: "Geluk ben jij."

Nu kijken we met verbazing uit de ramen.
De hele wereld is besprenkeld met wit op een centimeter.
En het lijkt de zwartste misdaad.
De simpele zonde van gisteren.

Wit-wit! En in deze witte hymne.
Komt tot ons, pijnlijk acuut. 
De behoefte om onmiddellijk anders te worden.
Helemaal niet hetzelfde als gisteren.

En wat een stilte. En wat een sneeuw.

Iedereen in de wereld van tegenspoed is met pensioen.

 En het werd niet eng, en het werd gemakkelijk.

Voor geluk hoef je niet ver te gaan. Het is geen vuurvogel,

een goudvink in de sneeuw. 

Ik kan niet meer precies zeggen over geluk.

Ik heb de winter in mijn ziel. Sheeps stapels sneeuw.
Eenzaam bevriezen thuis. En fluit buiten een
 sneeuwstorm. Ik heb een douche in januari. Een beetje
 ijs kraakt onder mijn voeten. De dag 
belooft een kalender.Als alleen de zon opkomt.
In de tussentijd, in de vooravond duisternis.
Alleen ijzige ringen een touwtje,
en bloemen op een ruit. Ze verliet me weer.
Ah, hoe ik wil schreeuwen: "Ja, vind me snel!"
Verdrijf verdriet van de ziel, en red me, en warm.
Alleen jij bent ver weg, mijn vriend.
En ik heb heel mijn leven op iets gewacht.
Zodat ik met de roddels van gekoelde handen
de voor zonsopgang zal opwarmen.

 *** 
Hoe vaak in het leven, door fouten te maken, verliezen we degenen die we belangrijk vinden. 
Wij verhogen degenen die ons niet waardig zijn, maar verraden de meest getrouwen. 
Wie houdt zoveel van ons, we beledigen, en we wachten op  een verontschuldiging.

Veel lieve groetjes van mij voor jou.

Winter bereidt zich voor op de bruiloft. Ze werd bekroond met december. 
Natuur trouwjurken en versieren alles rond. Als klatergoud op de takken
 van vorst. En de sparren zijn als in zilver. Aarde en bos in winterkleren,
schitteren met sneeuw bij zonsopgang. Bruid in een sneeuwwitte jurk.  
De bruidegom, december met haar in haar armen, de jonge winter
 bewonderend. Sneeuwvlokken wervelde in een wals,in kristal witte  
schoenen, en het geluid in de lucht zweefde. Lost in magische bossen. 
December trouwden in de winter, op de sneeuw paarden haasten in de
 verte, alleen liggen op de grond bleef, winter sjaal geworpen. 

Veeeeeeeeeeeeeeeel lieve groetjes van mij voor jou.

Voor de vakantie, winter.
Voor een groene kerstboom.
Rode jurk zelf genaaid zonder naald.
Schudde de witte sneeuwkerstboom af
met een strik. En is mooier dan alles
in een groene jurk.
Ze is groen van gezicht, de
kerstboom weet dit.
Hoe is ze op nieuwjaarsdag goed gekleed.

De kerstboom zal oplichten met lichten. 
De slingers zullen weer sprankelen.
Onder het oudejaar wens ik je,
waardeer elkaar en beledig anderen niet.
Ik wens dat alle dromen uitkomen,
ik wens u dat er vrede heerst in huis,
ik wens u, ik wens oprecht dat
 iedereen bemind en bemind wordt.

"Accepteer alles als het op jou aankomt.

Geniet van alles terwijl het aanwezig is.

En laat alles los wanneer het je leven verlaat." 

En binnenkort gaat het sneeuwen. 

Hij zal, als een vogel, zijn vleugel op

het raam slaan en 's ochtends smelten.

Als een lieve, vriendelijke elf zal hij op zijn

wimpers zitten, een grijsharige oude man,

december zal ons uitnodigen voor het vuur.

De herfst is de tijd om te dromen en kleurrijke dromen te bekijken,
koud te drinken met de beste jasmijnthee, geen milt of valse schuld 
te ervaren. Uit het feit dat de regen je helemaal niet van streek maakt.
De herfst is de tijd van paraplu's die lang in de hoek hebben gestagneerd.
De tijd van nieuwe regenjassen, laarzen in een veelkleurige kooi,de diepte
en het aantal plassen te kennen, om persoonlijk en niet triest om te zuchten
 en de vervlogen zomer te missen.

.

De met sneeuw bedekte winter dekt de wegen af, en bomen in
 met sneeuw bedekte hoeden staan, wind valt stil en viel in slaap 
werd een beetje moe, hij dreef wolken met sneeuw verras je.  
Je staat en bewondert het wintersprookje, gedachten cirkelen 
de lucht in een cirkel, en over je droomt stiekem van geheime 
wensen, een boeiende mond geopend met een glimlach. 
Al snel een heel nieuw jaar en kerstavond, dit is een
 familievakantie, waar troost in huis is, het ruikt naar
 kindertijd, cadeautjes, in een sparrenkamer, 
deze vakantie wacht met liefde en ontzag. 

Herfst ...

Gedichten worden geschreven met haar hand. Dromen

 bevroor in haar ogen. Liefde en vriendschap zijn geen 

zonden. En het geschenk van het lot, vrede en proza.

Herfst.

Jij en ik zijn erin. Uren van liefde.

Hier is de helderheid van kleuren en tranen.

We zijn hier alleen. Lot twee verschillende helften.

Herfst.

En de bladeren in de dans buiten het raam. Ik hoop 

dat het licht datums wist. In zijn decoratie in goud.

Trekt ons het lot van de zonsondergang .

En morgen zal het beter zijn dan gisteren, de pijn
 zal verdwijnen en het hart zal gemakkelijker worden,
problemen in vuurvonken zullen branden
en geluk zal fladderen met een zangvogel.
In de stralen van de dageraad glinstert het lachen
en klopt er weer vreugde aan de deur. Geloof in
 jezelf en het succes zal komen. Na onomkeerbaar
de afstand van het verlies te hebben gereden.

Een papieren bootje dat ons op een dag
het juiste pad zal laten zien, naar de
 oorsprong van de geboorte, alle herhaling,
je vergeet me gewoon niet. Van verre 
uitgestrekten, letterlijk letterlijk,
stuurde ik een zachte hallo, maar 
alleen koppig, opzettelijk brandend. 
Een ver, bedrieglijk licht. Mijn zeil
 is mijn vriend, zeil tussen de lijnen door,
 de wind is koppig voor alle koppigheid,
en de jeugd lacht, het zal het lot 
beïnvloeden, en ik heb toch geluk.

Ik zal nooit meer naar je terugkeren.

Je bent een vergeten, stoffig verleden.

En vandaag zweer ik bij mezelf,

om afscheid te nemen van mijn zielelast. 

Voor altijd een zware last loslaten.

Dat leek mij eerder als goud.

Deze eed is van liefdevolle lippen.

Als een slag met alle kracht met een hamer.