Poëzie Er is elke dag iets leuks.

Waar denk ik aan. Over de vallende sterren.
Kijk, daar alleen, geluidloos als een geest,
snijdt lucht in een diamantpad
en zijn pad is uitgegaan. Vraag me
 niet waar de ster naar beneden is gerold.
Oh, ik bid u, zwijg, adem niet.
Ik voel, ze stralend gefragmenteerd
op de bodem van mijn ziel.

Witte roos te allen tijde.
Een symbool van onschuld en Godheid. De
kleur van de bloemblaadjes gewassen met dauw.
Betovert zachtjes met zijn schoonheid.

Een witte roos, een symbool van eeuwige liefde.
Een puurdere hemelse ziel. Een wit boeket,
 als een wolk van dromen. Hetgemak van 
een man van emoties zonder woorden.

Van de oudheid tot de poriën gingen zitten.
 De beste manier van pure liefde.
 Een witte bloem zit vol gevoelens.
 De eerste viool speelt ons mascara.

De bel gaat, belijdenis in de kerken.
En de bruid heeft een boeket in haar handen.
Wit met wit, als een engel uit de hemel.
Met een sneeuwwit boeket.

Ik kom van waar de wind vrij is,
waar het water in de vloed gek is,
waar het vlas met zijn hoofd knikt,
blauwe bloeiwijzen laat vallen. Ik kom
 daar vandaan, waar het bos is als een muur,
waar konijnen rondzwerven over de leningen,
waar de ziel dronken is van mondharmonica,
van de honing van juli boekweit, ik zal zingen, 
dansen en verbergen, en op zijn minst enige 
vermoeidheid wegjagen. Ik heb heilige koppigheid 
in het bloed van de boerenploeg geërfd.

Ah, onze tuin, onze wijngaard.We moeten vaker water geven.
En droge takken van appelbomen.We moeten vaker snoeien.
In onze beschutte tuin staan ​​bloemen en druiven.Wie het trosje
 clusters ziet,elk hart zal blij zijn.En de poort tussen de struiken
Er lonkt een voorbijganger.Haar Zeus het Gastvrije.Wezen
 beveelt open te zijn.We laten iedereen de poort passeren,
we openen de tuin voor iedereen,we zijn niet gierig:iedereen
 kan van onze rijpe druiven pakken en genieten.

Ik zal geen spijt krijgen van de rozen,
verdord met een makkelijke lente. 
Ik ben zoet en druiven aan de wijnstokken.
In de handen gerijpt onder de berg. 
De schoonheid van mijn vallei is verraderlijk. 
De vreugde van de herfst is goudkleurig.
Langwerpig en transparant,
als de vingers van een jonge maagd.

Ik verzamel druppels geluk op een draad.
Ik houd ze in mezelf, probeer mezelf.
Ik redde hun leven stiekem en verloor vaak.
 Soms verlegen, nam ik ze in mijn handen, 
en druppels door mijn vingers gleed en viel.
 Zoals op asfalt. In mijn ziel bleef ik een 
herinnering, een gelukkige zeehond, de 
zoetste adem, eerder geprobeerd. Als een 
beloning heb ik de mijne verzameld, ik heb
 die van iemand anders niet nodig. 
Inheems, niet gemakkelijk, vrouwelijk geluk.
En ik drink het als op mijn heilige communie.

Hoe moeilijk is het om ons een persoon te vinden
met wie het leven wil leven.
Zodat het niet genoeg was voor liefde en een eeuw.
Wie kon alles begrijpen, vergeef.
Met wie je de hele tijd gelukkig zou zijn,
en elke minuut zou je bij hem wonen, zodat
een persoon een echte vriend zou zijn
en nooit door iemand onvervangbaar zou zijn.
Hoe moeilijk is het om een ​​zielsverwant te vinden
met wie het altijd gemakkelijk zou zijn,
om een ​​verkoudheid in mijn hart te smelten,
om het op te warmen.
Dus ik wil voor altijd gelukkig zijn,
om liefde en begrip te vinden,
niet alleen, met mijn geliefde,
van "A" om "ik" het levenspad te passeren.

En huilt met bittere tranen.
Het hart, en zielspijn.
We namen afscheid van jullie vrienden,
vergat te vragen, hoe zit het met mij?

Liefde ging voorbij en in plaats van geluk
was er alleen maar leegte.
En alleen verdriet, slecht weer in mijn ziel,
ze achtervolgen me altijd.

En huilt met bittere tranen.
Het hart, en zielspijn, 
ik kijk met liefdeogen uit het
raam, in lege wolken. 

De zon schijnt door de ramen, de dag is al helderder,
en de veergang, helderder en beter hoorbaar.
Hakken aangetrokken, zijden outfit, hart stopt,
een blik wordt in de lucht geworpen. Hoe
 heerlijk is het, om het te voelen,
zachte handen, zachte warmte.
Je bent de lente, vriend.
Verspil geen tijd, drink
 met liefde, geef
me geluk.

Ik zegen God waar ik van hou.
Ik zegen de hemel die jij bent,
jij bent het geluk waar ik over zwijg,
het is in de ziel en het hart is eer.
Ja, we zijn niet samen. Het maakt niet uit.
En het belangrijkste is dat we dat allebei zijn.
Ik denk altijd met je mee. Natuurlijk, 
weet je. Dat is veel. En moge er geen 
hoop zijn dat wij u zullen ontmoeten,
en moge u niet nabij zijn, schat u bent
 en u leeft. Leef, creëer en bemind.

Ik zegen God waar ik van hou.
Ik zegen de hemel die jij bent,
jij bent het geluk waar ik over zwijg,
het is in de ziel en het hart is eer.
Ja, we zijn niet samen. Het maakt niet uit.
En het belangrijkste is dat we dat allebei zijn.
Ik denk altijd met je mee.
Natuurlijk, weet je. Dat is veel. En moge er geen 
hoop zijn dat wij u zullen ontmoeten,
en moge u niet nabij zijn, schat.
u bent en u leeft. Leef, creëer en bemind.

_

Wat is te vergelijken met de strelende zee?
Langzaam kabbelen van een turkooizen golf.
Orangeres van de zon en het gefluister van de branding.
Romantische dromen over dromen van liefde.
Hoeveel levendigheid zit er in dit alles. Het verlangen
 naar ontspanning aan de zee lonkt. Het verleden 
vergeten is een kunst. Het trekt ons als een magneet
 naar zich toe. Vergeet de problemen. Laten we de zorgen
 achterlaten. We verbieden ons om het kwaad te herinneren.
We zullen de harmonie van de zuidelijke natuur evalueren
En we zullen de helende lucht inademen. Wie niet naar de 
zee is geweest, weet eenvoudig niet hoe geweldig en goed 
het leven is, hoe een lichaam op nat zand rust
en de ziel streeft naar vreugdevolle sterren.

Goedemorgen, bossen en velden. 
Goedemorgen, geboorteland Vlaanderenland.
Het zonlicht valt op het raam, dus het 
is tijd om lang wakker te worden. Vogels
 zingen in de lucht met overstromingen.
Nacht bladerde door een pagina. Een dag 
heeft voor altijd in de wereld geregeerd, de
Wereld is veranderd, zelfs voor een klein beetje:
 we zullen's morgens nieuwe plannen opstellen, 
we zullen nieuwe liedjes zingen onder onze adem.
Nogmaals, met hoop, laten we aan de slag gaan, 
 opnieuw duiken we in ons levensritme. Nogmaals, 
we begrijpen wat er met een reden is gebeurd.
Nieuwe ochtend van een goede dag.

De pessimist klaagt over de wind.

De optimist hoopt op een verandering in het weer.

De realist zet de zeilen.