+Poëzie.x8

Op een koude dag,op een herfstdag,ga ik daar weer terug. 
Onthoud deze zucht van de lente,het verleden om te zien. 
Ik zal komen en ik zal niet huilen.Onthoud, ik zal niet verbranden. 
Het lied willekeurig ontmoeten. 
Nieuwe herfstdageraad. Slechte tijdwetten. 
Gezongen rouwende geest.Laatste gehuil,voorbij gekreun. 
Je zult het niet horen ik ben uitgestorven.
Het vuur zelf,blinde ogen.Verbrand de droom van het verleden niet. 
De dag zelf is donkerder dan de nacht.Ooo mijn ziel.



Ik hield van je: liefde is nog steeds misschien.
In mijn ziel ben ik nog niet helemaal uitgeblust. 
Maar laat het je niet meer storen.
Ik wil je nergens mee bedroeven. 
Ik heb je stil liefgehad, hopeloos.
Met verlegenheid, dan met jaloezie, we kwijnen weg.
Ik hield zo oprecht van je, zo teder, 
zoals je mij liefde geeft om anders te zijn.

De zon schijnt, het water glinstert.Smile, het leven in alles.

Bomen staan vreugdevol badend in de blauwe lucht.

De bomen zingen, de wateren stralen.

De lucht wordt opgelost door liefde.

En de wereld,bloeiende van de natuur.

Bloemen hier en daar.

Voor jou gespaard.

Het witte zeil wordt wit in de mist van de blauwe zee.

Wat zoekt hij in het verre land? 

De golven spelen, de wind fluit. De mast buigt. Helaas! hij zoekt

geen geluk en vlucht niet van geluk.

Onder hem de jet lichter blauw, erboven een zonnestraal goud. 

En hij, de rebel, vraagt de storm. Alsof stormen vrede vrede zijn.

Oorlog 1914/1918. Ook de groote oorlog genoemd.

Een soldaat schreef: 

Ik was zo vaak zo gewond dat ik naar huis ging kruipen, 

maar niet alleen woede, ik kan zelfs worden verwond met

een bloemblad. Ik heb mezelf gewond heel onwillekeurig door de 

tederheid van de slordigheid op de vlucht, en toen raakte 

iemand gewond, alsof hij op blote voeten over ijs liep.

Waarom loop ik langs de ruïnes van mijn dierbaarste, dierbaren, 

ik, zo pijnlijk en gemakkelijk kwetsbaar en zo gemakkelijk

anderen verwond.

Vorst en zon,  een geweldige dag.  Nog steeds doezelt u,

vriend charmant. Het is tijd, de schoonheid, wordt wakker. 

Open dichte ogen naar het noorden Op weg naar het noorden

van Aurora verschijnt het sterrenrijk noorden!

Ja weet u nog, de sneeuwstorm was boos. In de bewolkte hemel

snelde de haze. De maan, als een bleke vlek. Door de wolken

somber geel. En je zat verdrietig . En nu, kijk ik uit het raam.

Onder de blauwe luchten prachtige tapijten. Schijnt in de zon,

de sneeuw ligt. Transparante bos de spar wordt groen door de vorst, 

en de rivier onder het ijs schijnt.

De wijn in liefde is geweldig in ons. En het goede brood dat

voor ons in de oven gaat zitten. En de vrouw met wie we zijn. 

Aanvankelijk, uitgeput, genieten we. Maar wat doen we met de

roze dageraad? Over de koude hemel, waar is de stilte en de

onaardse vrede, wat moeten we doen met onsterfelijke verzen? 

Een moment loopt ongecontroleerd, opnieuw zijn we veroordeeld

om voorbij te gaan. Als een jongen, zijn spellen vergeten.

En, wetend dat er niets is van liefde, wordt alles gekweld

door een mysterieus verlangen.

We worden gedwongen te verbranden en gooien het

woord afval voor een derde van onze hoofden

ineen kapot apparaat. 

Uit de modder van onze

verlangens groeien de bloemen van desillusie,

de knoppen van leegte, de wereld in.

 

Een bank in de tuin is aardse gratie.Kijkend 
naar de lucht,je kunt vliegen.Een dutje doen
 in de schaduw van appelbomen in stilte.
Overgave aan dromen,geheim, bij de maan.
Je liegt tegen jezelf als een kangoeroe.Je kijkt
 naar de zomer die door de tuin dwaalt.
Hoe gretig de wind honingdauw drinkt,
terwijl de zon een heldere hemel schildert,
als een vogel in de verte  smeltpunt ligt in
 de liefde van mij, als in een tuinbank.

Kampioen op de vlucht van de kip.Draagt ​​een
 staart als een pauw.De naam van de haan is
 een fazant.Zoals zijn ogen een bril dragen.En
 het gekleurde wonder van veren.Zal elk beest
 aantrekken.Maar fazanten zijn voorzichtig
en het is heel moeilijk om ze te vangen.
De fazant pochte: "Gu-gu,ik kan beter
 rennen dan wie dan ook.Bind je veters, broer,
Zullen we rennen in een race?Hoeveel van 
jullie zijnslim. Zal rennen zonder training?"

+ Poëzie.



In een vergeten kerk sta  
ik voor de deur. En ga ik rustig naar
 het altaar. Ik heb lang naar God gevraagd: 
Redder, zijn er paarden in het paradijs? 
Immers, dit leven is het beste moment dat 
ik doorbreng, waarschijnlijk in het zadel. 
Laat het vreemd aan iemand lijken, 
er is niets mooiers op aarde. Gekke sprong,
 kracht en druk, drievoudige fractie 
van gesmede hoeven, gekke wind, 
wil en ruimte, ja horizon die je aantrekt. 
Verkeersborden in de verte leiden ergens 
onder de weiden, mist en regen. 
Geloof me, mensen, ik ben niet schuldig, 
dat ik op paarden werd geboren. En het paard 
raakt zijn handpalmen aan met zijn lippen, 
in het gras van de dauw glinstert met diamanten.
En de hele wereld in de ogen van paars verdrinkt, 
en de zon strengen manen vergulden. Misschien
 kiezen we niet voor het lot, en boven wordt het
 vuur van mijn ziel gegeven. Vergeef me, Here,
 maar ik heb geen paradijs nodig, als er geen
 paarden in het paradijs zijn. 

Ik zou je alleen aanraken, ik zou alleen je gezicht zien, ik zou
 in je ogen duiken. Voorbij de geneugten van het huilen. Ik
 zou gewoon je stem horen. En een vluchtige blik vangen.
  Spanning tussen de vingers van het haar.
En, de weg zal teruggaan. Ik zal je zachtjes bij de 
schouders nemen. Bij kussen zal ik me verkleden
 en als ik je de gave van spreken ontzeg, zal ik 
de weg terug sluiten. Ik zal je wervelen 
met een wervelwind van verlangens. 
En bij de afgrond op de rand, zal ik 
door de vreugde van het lijden 
leiden, ik zal mijn dorst te drinken geven. Lang, lang,
 dan droom ik, hoe ik je hand in mijn hand houd, 
 als kussen de ogen en wimpers, en ik druk
 mijn wang tegen mijn  wang. Ik zou je 
alleen aanraken, ik zou alleen je 
 gezicht zien, ik zou in je ogen 
duiken, en de geneugten
 van het huilen opvangen. 

Mijn bank hield van me ik bracht koffie
 naar hem!En, zijn schouders erop strekkend,
warmde hij zichzelf op als een Vlaamse kachel.
We keken samen naar een doos.Tales of the night 
pratend.Mijn bank, als een kat, spindeen wiegde 
me gemakkelijk.Sprong, vastgebonden aan de
 lamp.Spin naar ons toe op een bungee.De tocht in
 de deur floot ritselde het oude gordijn.Het was stil.
 En gezellig.We waren aan het dutten.
Hier is de ochtend!

Zware druiven, en appels, en pruimen.Hun contouren
 zijn duidelijk mals.Allen worden ijverig gedoofd door de eb.
Alle dunne aderen onder de huid zijn zichtbaar.Boven de
 peren ligt een gesneden meloen,granaatappels met een donkere
 schil voor haar ineengedoken;Een enorme ananas trots in 
het midden.Bekroont de hele vaas met zijn kroon.Die vaas,
 versierd met hop.gekruld.De Helleense gebeeldhouwde
 levende eenvoud:Alleen aan de voet van de herdersfluiten
Zijn de kalme lippen van de jongens op elkaar gedrukt.

Het geluid van een verre waterval.
Wordt gehoord door het bos.
Een stille vreugde waait.
Vanwege de sombere luchten.

Alleen het witte luchtgewelf.
Alleen de witte droom van de aarde. Het
hart viel gehoorzaam stil.
Alle zorgen waren weg.

Onbeweeglijke vreugde.
Alles versmolt als in een droom. Het
geluid van een verre waterval.

Als het hart pijn doet,en de koude rilling,aarzel 
dan niet om lief te hebben,de rest zal volgen. 
Als je allebei lief hebt en spijt hebt opgehouden, 
probeer dan vergeef,de rest is de details.Om te 
sterven of te leven,met dit gevoel is niet 
verschrikkelijk,je wist hoe je lief moest hebben. 
De rest is niet belangrijk. 

Ik leef niet zonder jou, ik breng gewoon de
 dagen door, ik ben in een droom, in 
werkelijkheid droom ik alleen over jou.
En ik wil terugi n de gevangenschap van
  de magische omhelzing. En al bevend.
Van de impulsen van de ziel.
Jij bent mijn lucht en licht.
En een bedwelmende drank.
Amulet, amulet. De
wind van passie wenkt.
Nee jij - ik ren, ik wil een
 slokje vocht, ik kan niet leven
 zonder jou. Ik kan niet  punt uit.

n

Ken je deze nog??

Lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus,
Lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus,
Lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus,

en het zoemde heen en weer.

Oohhhoo lief klein konijhijntje,
Oohhhoo lief klein konijhijntje,
Oohhhoo lief klein konijhijntje,
Had en vliegje op zijn neus

Jaja, zo dat viel nog wel mee he.
maar we zijn er nog niet, weet je wat we doen,

we doen het gewoon nog een keer. jaja.

Lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus,
Lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus,
Lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus,

en het zoemde heen en weer.

Oohhhoo lief klein konijhijntje,
Oohhhoo lief klein konijhijntje,
Oohhhoo lief klein konijhijntje,
Had en vliegje op zijn neus

Creëer een wereld waarin je graag zou willen leven.

 Rust het uit zoals je zou willen in dromen en verlangens.

Je vindt jezelf een vriend die niet bang is om

vrienden mee te zijn

en eindigt snel met rusteloosheid en dwalen.

Ik zag 's nachts hoe de lente kwam,
hoe de maan haar weg verlichtte.
Winter bracht haar bij de hand en
gooide een deken voor groen.
En degene die op dit late uur niet sliep,
ontmoette haar als een jonge prinses.
Ze krijgt in maart een lentebal.
Ze is schattig!
Drie maanden zonder rust en slaap.
Ze zal het bevel moeten voeren over de aarde.
Hoe zal de sierlijke lente omgaan
met zo'n belangrijke taak?op haar gewacht
De rivieren en bossen hebben op haar
gewacht En de steden hebben ook op
haar gewacht.Ik merkte dat de jonge vrouw,
Berta erg op jou lijkt!
Ik zag 's nachts hoe de lente kwam.

;

Het gezicht van het paard is mooier en slimmer.
Hij hoort het geluid van bladeren en stenen.
Aandachtig! Hij kent de kreet van het beest en in
 het vervallen bos het gerommel van een nachtegaal.

En alles wetende,aan wie zal hij zijn wonderbaarlijke

 visioenen vertellen ?De nacht is diep. De sterren van
 de conjunctie stijgen op naar de donkere hemel.

En het paard staat als een ridder op een klok. 
De wind speelt in zijn lichte haar.
Ogen branden als twee enorme werelden.En de
 manen spreiden zich uit als koninklijke porfier.

 

Het gezicht van het paard is mooier en slimmer.
Hij hoort het geluid van bladeren en stenen.
Aandachtig! Hij kent de kreet van het beest en in
 het vervallen bos het gerommel van een nachtegaal.

En alles wetende,aan wie zal hij zijn wonderbaarlijke

 visioenen vertellen ?De nacht is diep. De sterren van
 de conjunctie stijgen op naar de donkere hemel.

En het paard staat als een ridder op een klok. 
De wind speelt in zijn lichte haar.
Ogen branden als twee enorme werelden.En de
 manen spreiden zich uit als koninklijke porfier.

 

+ Poëzie.

Als een koorts,met gouden kruisen.De oude hoofdstukken branden.

Ah, broeders!Wat was ik blij, toen de kerken en klokkentorens,tuinen,

de halfronde kluis plotseling voor me openden.

Hoe vaak in een trieste scheiding, in mijn rondzwervend lot,

Ik dacht aan jou.Zoveel in dat geluid, want mijn hart is samengevoegd.

Zoveel heeft het gereageerd.

 Consistentie naar beneden glijden.Op tranen, dat in een welvaart zal

worden gemorst. Je hoeft het alleen maar te overleven, om niet op een dag weg

te glippen.Zodat ik de vrijgevigheid van het leven, de wet van hetuniversum,

ten volle kan waarderen.Leren leren geven en liefhebben, 

trots zijn op jezelf in de schepping. 

Berouwvol en zwaarlijvig.

Zwaarlijvig om de kracht van expressiete verliezen.

Zijn eigen boosheid, en zijn honger naar veelvuldig

streven naar wraak om mensen te vernederen. 

Weg van de laagheid en vleierij, knock-out van het zadel.

De wetten van het geweten de hele vervelende zaak. 

Leef waardig momenten. In de hoop van de toekomst, 

met liefde tot het punt van uitputting, 

en licht vertrouwen in jezelf ... 

 

Bedankt - voor wat je bent. 

Bedankt voor de delicate zoetheid. 

Bedankt dat je hier bij mij bent, en dat je 

soulvolle vreugde hebt. 

Bedankt voor het zachte gefluister van de woorden. 

Bedankt voor het lachen en de glimlach. 

Bedankt voor het luisteren. Dan wijzen op de fout. 

Bedankt voor uw zachte handen, voor de stem van

murmurerende en sonore geluiden. 

Bedankt voor het ontmoeten van onze manieren, 

dat het ijs onder je voeten niet dun is. 

Bedankt, voor de vreugde van dieprode lippen. 

Laat geen tranen uit de ogen morsen. 

Laat de problemen, verdriet en gemeenheid en angst,  

met jou zullen ze nooit samenkomen. 

Laat het geluk van je naar het raam glimlachen. 

Laat de zon schijnen met een straal.

Je zal niet in tranen uitbarsten. 

Mijn dromen zijn de eagles die schreeuwen in het azuur van

de blauwe hemel. Onder de woede van lichte schoonheid. 

Ze zijn in een wervelwind van storm. De pijl doorboort hun harten, 

ze vliegen in de gevallen wildernis. Maar in de herfst is er geen einde. 

Lof, en glamour en schreeuwen ...

Wens elkaar niet slecht, het komt op een dag bij je terug. 

En de wens van liefde voor jou zal in geluk veranderen. 

Wilt u niet dat iemand huilt, dan stikken zij zichzelf. 

Wens gezondheid serieus en word zelf gezond. 

Wens de vijanden niet alle problemen, ze zullen ze zelf vinden. 

Wens hen een leven van 100 jaar. Geloof nooit in 

onvriendelijke woorden.

Door de jaren heen, jaren als een zware lading. 
En met elke seconde van de dag sneller. 
Ja, de tijd verergert de smaak. 
Maar is het juist om jezelf wijzer te vinden? 
Wat is de zin van het leven? Is er een limiet aan? 
Waarom zijn we hier zonder te weten waar? 
Onze geest, geen aardse problemen opgelost, 
roept naar de hemel in de verwachting van een wonder. 
Wat regeert de wereld, is het alleen maar liefde? 
Is het goed of slecht? onbegrijpelijk begrijpen. 
En zal de pijn in mijn hart in mijn hart resoneren, 
wanneer we onze bestemming niet koesteren? 

Ik zal zeggen zoals je bent, zonder te liegen:

Grote vriendschap is in de wereld!

De vrije wind weet het,

en de bergen weten het, en de zeeën.

Grote vriendschap in de oceaan.

Het zevende continent leeft.

Daar is de sneeuw in de moestuin gesmolten.

Het ijs is vervreemd.

+ Poëzie.


Hoe vrolijk, schoensmeer scherpe tenen,
glijd op een spiegel van staande, vlakke rivieren.
En de wintervakantie is briljante om te om armen.
Maar we moeten ook de eer kennen, een half jaar sneeuw en sneeuw, 
tenslotte is het eindelijk een hol van een hol.
Bear, verveeld. Het is onmogelijk 
in de slee te rijden met de strijdkrachten van de jonge 
honden. En het piepen bij de ovens achter de dubbele beglazing.

Familie, dit is wat ons in de storm zal houden. 
Het is tenslotte niet bang voor de nevel van levensgolven, het zal 
beschermen tegen de kou en het beschermen in de regen. 
Het gezin is ons fort en ons trouw schild.Familie is kinderen en huwelijk. 
Wat kan sterker zijn dan zulke sterke banden? 
Hier is iedereen duidelijk en erg dol op, op 
zijn eigen manier en onvervangbaar. We wensen je een echt gezin, 
het is geweldig als je familie bij je is. We wensen eenheid altijd en in alles, 
en geluk zal je vriendelijke thuis vullen.

Eenzaamheid drukt op de schouders.Gedachten dwalen door mijn hoofd.De kaarsen gingen uit in mijn hart, ben verdrietig in stilte.Ik ben koppig, trots en naïef, onbevlekt, puur en bescheiden.Onverstaanbaar kan ergens zijn.Wel, ergens is sarcasme vol.Ik ben maar een simpele kleine man,en heb zorg warmte nodig.Ik heb niet genoeg genegenheid voor mijn hart,Ik ben me allang vergeten.

Wat is correcter om te geven voor het gevoel van deze naam.

Is het een ziekte of genade? Een beloning of straf? 

Span je geest niet, en geloof oprecht.

Liefde is sterker dan kwaad en duisternis, 

Sterkere wreedheid en dood. En hoe je het ook noemt, 

maar het is onveranderlijk. Alles sterft zonder liefde, 

en alles is geschapen door liefde. 

Geluk is op aarde op zoek naar het lot, maar niemand zal hun eigen geluk kennen.Geluk in de kindertijd wordt niet aan het kind gegeven.Wat we hebben, slaan we niet op, verloren, huilen we.De wereld rond lopen liefde, perfectie zoeken,  Maar niemand erkent dat liefde gelukzaligheid is.We rijden vaak weg van onze geliefden.En liefde gaat weg een reiziger ongelukkig, we zorgen voor haar, we prijzen haar.Wat we hebben, slaan we niet op,  verloren, huilen we.Alleen wij geven het geen vooruitgang, geef de autoriteiten het leven.zaken en thuisland.En we vertrekken naar een andere wereld, maar zonder leven.En na het afscheid van haar liegen we,we beoordelen niet langer.We hebben geen, we slaan niet op. We slaan het niet op, we huilen niet.

 Gooi geen steen naar de hond, laat dit maar een dakloze hond zijn.

Maar hij was zo zwaar gewond.Hoewel hij geen bittere tranen kent.

Wat een verraderlijke gastheer.Hij verkocht het voor een koperen stuiver.

Wat zou deze hond dakloos zijn.Ik leerde verraad en leugens.

Nee, hij zal niet huilen van pijn, maar dag na dag, keer op keer,

Hij zucht zijn hond verstoppertje.In het gedeelte van slimme,

vriendelijke ogen.Een hond zit onder het hek, lijdend aan hartzeer,

Maar heeft geen last van schaamte.Hij was ooit een vroegere vriend. 

    

Hij was ooit een vroegere vriend. De hond zal aandachtig naar je luisteren.

De mens zal je makkelijk beledigen.En hij verraadt en beantwoordt je grof.

En de hond houdt van jou daarvoor, wat je net hebt

in deze wereld is mijn hond...

Je bent ver weg van mij. En je schrijft over de bodemloze liefde van je. 

En over verdriet razluchnitsy slapeloos.Precies hetzelfde wat ik schrijf. 

Zoals we vaak gesprekken horen, dat zonder geluk te scheiden,

het niet gered kan worden. Er waren geen bijeenkomsten, 

en er zouden alleen ruzies en strijd zijn. En toch, ik weet niet waarom, 

ik wil, ondanks alles, laten we niet scheiden. Ik denk dat

je me zult begrijpen, moet je schouder op schouder en zonder angst

of kou. En als we ruzie maken ok,

de scheiding is nog steeds veel erger.

De nacht komt weer in mijn hart, het doet pijn als een wonde.

Pijn kan niet worden overwonnen.Deze nacht is lang.Maar opnieuw komt

de zon op, en geleidelijk begint het, de nacht verandert in dag.

Ik hou niet van een koude nacht, wanneer er een tekortkoming in mijn hart is.

Vanuit de duisternis lijd ik erg veel, maar de dag brengt me weer, om gelukkig te zijn.

Echte vrienden zijn erg moeilijk te vinden,
het is niet gemakkelijk om ze te verliezen,
nadat je jezelf hebt gedistantieerd, om te vertrekken.
Ware vrienden kunnen niet worden vergeten,
in de drukte van hun verloren.
Per ongeluk,per ongeluk vallen uit liefde.

+ Poëzie.


Mijn moeder vandaag, en mijn vader huilt van geluk.Met vier kilo ben je nu rijker.
Iedereen zal tegen je zeggen, zonder onderscheid.
Alles komt in beweging in deze wereld.
Waar vier was, binnenkort zal het vierenzeventig zijn. 
Dus laten we de rest drinken.En eeuwenlang verheerlijken.
Wat de natuur heeft gedaan.
En natuurlijk...Vader en moeder zult gij eren.



De kracht van het gebed kan niet veranderd worden. 
De kracht van gebed is het mysterie van eeuwen. 
Kan gesloten deuren openen, lossen van zware kettingen. 
Met geloof bid je de wolken zullen smelten, de zon zal verschijnen,de regen zal eindigen.Veel kan een eenvoudig gebed zijn, in een verdriet om te troosten, in tegenspoed om te helpen.Moeders bidden, de kinderen worden gered, biddende zoon, de vader zal het zien.God antwoordt ons altijd als gebeden uit harten komen. 

Ik zal bidden, en alles zal gaan zoals het moet, als het nodig is, het betekent zoals je wilt.Je verwijdert onnodige obstakels en je bouwt betrouwbare bruggen. Je zult al mijn vergaderingen onder controle houden, en je zult geen overtollige carry toestaan.Dus de dag zal voorbij gaan en de eeuwigheid zal dichterbij zijn, ik zal alles ontvangen wat je mij wilt geven. 'S Avonds, wanneer ik nadenk.En alles onthoud wat in de middag was, herhaalt mijn ziel in gebed:

 "Dank u, Heer, voor alles." 

 

Geef vrouwen bloemen,  
om het leven nog helderder te maken. 
Dat alledaagse leven was niet leeg,  
geef vrouwen bloemen. Hoeveel betekent dit! 
Geef vrouwen bloemen. 
En hun jaren zullen niet ouder worden ...  
Onder de zorgen en drukte.  Geef vrouwen bloemen.
Hoe ze ons glimlachen. 

We zullen alle namen vergeten. Je komt zelf naar mijn cel 

en maakt me wakker uit de slaap. Op het eerste gezicht, huiverde, 

raad je mijn gedachten. Maar alle eerstgenoemde zullen een leugen

worden. Hoe dan, met een stomme glimlach , lees je op mijn voorgrond. 

Over liefde, ontrouw en onstandvastig. Over de liefde die bloeide op aarde.

Maar dan statig en mooier, zonder twijfel en verdoemenis zal ik accepteren. 

En naar de bodem zal ik de beker uitputten, neem deel aan je dag.

Ik smeek U, Heer, God! 

Alleen geloof in jou zal me helpen. Laat je hart niet in tranen verzinken. 

Help me om alle tegenspoed te overleven, wees boven ijdelheid en wrok, 

leer me in mijn volwassen jaren, ontmoet geluk en word verliefd. 

Help misleiding te voorkomen, geef communicatie van betrouwbare vrienden. 

Oh God! Rustig kan ik spreken, ik zal de processen ook verdragen, 

alles leren om  te begrijpen en te vergeven.

Ik rende de gondel in en bestelde ergens ver weg om te zwemmen. Het werd donker 

Het kanaal in de stralen van de zonsondergang glinsterde een beetje, de 

wind waaide en de wolk kwam eraan. Voor ons naderde de gondel. 

Met een gitaargeluid zong de sonore tenor en hoorde hij luid over de golven. 

Woorden van eer: dimmi che m'ami. Venetië! Wie is gelukkig en geliefd, Wiens leven

wordt verwarmd door de sympathie van het hart. Hij komt naar uw ruïnes, 

In hen zal de welkomstgroet niet te vinden zijn. U geeft geen antwoord op de oproep. 

Zijn vrede is te onwrikbaar. Uw lange slaap zonder klacht en zonder lawaai. 

En van veraf wordt de maan verlicht, Venetië, tussen de donkere wateren van witheid.

Alles in zilver en marmer wordt afgescheurd, Was als een sprookjesfee. 

De nacht was dalend, warmte en geluk bliezen. Zodra de slaperige golf rolde, 

trilde het hart, het geheime verdriet kneep weg, en de tenor zong

"Oh, sol beato" in de verte.

Venetië ...

Ergens, op een dag 
zullen we nog steeds vrienden zijn.
Ergens kom ik op een dag,
zeker bij elkaar jij en ik.
Misschien, onder het geluid van sneeuwstormen,
Of in het zonnige april,
in het najaar en misschien in de zomer,
het belangrijkste is dat het was. wat het was.

Mijn vriend.