+ Poëzie.X 8
Over de meerzwaan in uitgerekt riet ...
Boven het meer strekte de zwaan zich uit naar het riet, het bos keerde
omver in het water, hij verdronk in de zonsopgang met de tanden
van de toppen, tussen de twee gebogen hemel.En de lucht was schoon, moe.
De ademhaling was bevredigend. Avondschaduwen gaan liggen.
En wij we zaten samen op de boot, waar ik dapper neergelegd op de riem.
U beheerste stil het stuur, we waren in de boot alsof we in een wieg zaten.
En het kanaal van de kinderen werd geleid door een hand, met een
geschubde blik. Langs het slaperige meer en de rivier die snel als
een gouden slang werd.De sterren begonnen al in de lucht te flitsen.
Ik weet niet meer hoe ik de riem heb gegooid, ik kan me niet herinneren
dat de bonte fluister de vlag fluisterde, waar we vlogen.
Doffe belletjes rinkelen ...1914/1918
Een doffe klokken luiden in de avonduren, mijn gehoor onwillekeurig trilt.
Mijn misleide ziel herinnert zowel de eeuwigheid als de hoop.
En als de wind, een reiziger eenzaam is.Plotseling zal het kerkhof
door het gras rennen.Hij kalmeert mijn hart niet.Wat in hem is,
is diep in hem. Ik heb het gevoel dat het lot mij niet zal doden.
In mij is er een groeiend actief genie.Maar wat zal hem in de wereld houden?
Van sluwe laster, van saaie genoegens, van uitputtende passies, van de
tong van de stropers van verdorven en van verlangens, onbegrijpelijk
voor de geesten van middelmatige mensen? Zonder voedsel moet er
een heldere vlam zijn. Blussen op een ruwe steen, een koude luisteraar
is een steen.Probeer het een keer, probeer hem de bronnen van hartslag te
openen. Hij zal beginnen te interpreteren wat hij moet voelen.
In een eenvoudige zien perfectie, was hij niet gebruikt om een grote
waarde.Als iemand die het zou willen dat de hele natuur, die probeert
om zijn lijden te kopen en trots zijn op de overwinning op de aarde
Goddelijke zielen van grenzeloze vrijheid.
En elke herfst bloei ik weer.Mijn gezondheid is goed voor winterse kou.
Tot de gewoontes van het opnieuw zijn,voel ik liefde.Bij het
slapen gaat een droom weg, de honger vindt rust.
Het is gemakkelijk en vreugdevol om bloed in het hart te spelen.
Moeder kookt ,ik ben weer blij, jong,
ik ben weer vol leven,dit is mijn lichaam.
Gisteren was je klaar om alle vrouwen te omhelzen,
vandaag deel je een bed met één in stilte.
Gisteren was ik klaar om naar het einde van de wereld te vliegen,
vandaag kan je er alleen naar kijken.
Het leven is zo kort en dus rent het vooruit.
Je weet niet wat morgen zal brengen.
Leef vandaag, vang geluk voor een moment,
en geniet van alles wat je in je leven hebt bereikt.
Waarom ben ik zo jaloers op je? Je hebt me geen reden gegeven.
Alleen lijkt het me dat ik risico's neem, alsof iemand je niet heeft gestolen.
Voor mij uit de jaloezie van deze verdoemde geen redding, alleen maar problemen. Ik word een samengedrukte lente, als je er verkeerd uitzag.
Dus ik ben bang dat ik je zal verliezen. Invited heeft geen vriendinnen meer.
Ik vertrouw mijn vrienden, en ik vertrouw je, maar plotseling?
Om mijn geluk niet te delen, leerde ik liegen en liegen.
Ik verspreid me als een roofvogel, iedereen die je weg kan nemen.
Ik verstop je, mijn goed, ik zal een huisarrest stellen, ik
zal op de deur klikken en de sleutel gooien.En waar ik zal het aan
niemand vertellen.
Melody van de ziel al haar eigen en in de uniciteit van het unieke,
zingt ziel, lijden en liefdevol, in haar onverzadigbare dorst naar muziek.
Gentle melodie vliegt in de hemel, en een droom is het onderwerp altijd
uw allerheiligst geloof in wonderen zo fijn, timide en zo mooi.
Melody van de ziel zoals de oceaan, immense diepte stakingen,
als in een tempel ontwaakte lichaam alle hoeken van hem vult.
Hij vliegt in de hemel zwerm vogels verstoort de ziel kreet van kraaien,
in de stroom van dagen flikkeren bonte individuen
vrede en licht de harten van dierbaren.
Er zitten zoveel charmesen in schoonheid.
We hadden een wijzer en rijker zintuigen, in harmonie zoveel
zuiverheid, In de douche zingt en zingt Love.
De lente komt naar ons met
snelle stappen.
De sneeuwbanken smelten onder haar voeten.
Zwarte ontdooide plekken.
In de velden zijn ze zichtbaar.
En je kunt in het voorjaar de lente zien.
Jij en ik waren onervaren. Hoewel we probeerden ruw te leven,
maar soms deden we zonden door stompzinnigheid.
En wie zal ons nu om onze zonden vragen?
Wie bepaalt de prijs voor fouten?
En het goede dat we hebben gegeven.
Huil niet, mijn ziel vergeef geen tranen. We hebben niets om onze
kant op te schelden. Zonden zijn onbelangrijk, en goed is waardevoller,
het is als een doorgang naar het paradijs en in genade tot God.
Denk er niet over na, waarschijnlijk heeft het lot het besteld.
Je ontmoet een nieuwe dag vol bewondering,
leef met liefde, wat er ook gebeurt!
