+ Poëzie.


Mijn moeder vandaag, en mijn vader huilt van geluk.Met vier kilo ben je nu rijker.
Iedereen zal tegen je zeggen, zonder onderscheid.
Alles komt in beweging in deze wereld.
Waar vier was, binnenkort zal het vierenzeventig zijn. 
Dus laten we de rest drinken.En eeuwenlang verheerlijken.
Wat de natuur heeft gedaan.
En natuurlijk...Vader en moeder zult gij eren.



De kracht van het gebed kan niet veranderd worden. 
De kracht van gebed is het mysterie van eeuwen. 
Kan gesloten deuren openen, lossen van zware kettingen. 
Met geloof bid je de wolken zullen smelten, de zon zal verschijnen,de regen zal eindigen.Veel kan een eenvoudig gebed zijn, in een verdriet om te troosten, in tegenspoed om te helpen.Moeders bidden, de kinderen worden gered, biddende zoon, de vader zal het zien.God antwoordt ons altijd als gebeden uit harten komen. 

Ik zal bidden, en alles zal gaan zoals het moet, als het nodig is, het betekent zoals je wilt.Je verwijdert onnodige obstakels en je bouwt betrouwbare bruggen. Je zult al mijn vergaderingen onder controle houden, en je zult geen overtollige carry toestaan.Dus de dag zal voorbij gaan en de eeuwigheid zal dichterbij zijn, ik zal alles ontvangen wat je mij wilt geven. 'S Avonds, wanneer ik nadenk.En alles onthoud wat in de middag was, herhaalt mijn ziel in gebed:

 "Dank u, Heer, voor alles." 

Geef vrouwen bloemen,  
om het leven nog helderder te maken. 
Dat alledaagse leven was niet leeg,  
geef vrouwen bloemen. Hoeveel betekent dit! 
Geef vrouwen bloemen. 
En hun jaren zullen niet ouder worden ...  
Onder de zorgen en drukte.  Geef vrouwen bloemen.
Hoe ze ons glimlachen. 

We zullen alle namen vergeten. Je komt zelf naar mijn cel 

en maakt me wakker uit de slaap. Op het eerste gezicht, huiverde, 

raad je mijn gedachten. Maar alle eerstgenoemde zullen een leugen

worden. Hoe dan, met een stomme glimlach , lees je op mijn voorgrond. 

Over liefde, ontrouw en onstandvastig. Over de liefde die bloeide op aarde.

Maar dan statig en mooier, zonder twijfel en verdoemenis zal ik accepteren. 

En naar de bodem zal ik de beker uitputten, neem deel aan je dag.

Ik smeek U, Heer, God! 

Alleen geloof in jou zal me helpen. Laat je hart niet in tranen verzinken. 

Help me om alle tegenspoed te overleven, wees boven ijdelheid en wrok, 

leer me in mijn volwassen jaren, ontmoet geluk en word verliefd. 

Help misleiding te voorkomen, geef communicatie van betrouwbare vrienden. 

Oh God! Rustig kan ik spreken, ik zal de processen ook verdragen, 

alles leren om  te begrijpen en te vergeven.

Ik rende de gondel in en bestelde ergens ver weg om te zwemmen. Het werd donker 

Het kanaal in de stralen van de zonsondergang glinsterde een beetje, de 

wind waaide en de wolk kwam eraan. Voor ons naderde de gondel. 

Met een gitaargeluid zong de sonore tenor en hoorde hij luid over de golven. 

Woorden van eer: dimmi che m'ami. Venetië! Wie is gelukkig en geliefd, Wiens leven

wordt verwarmd door de sympathie van het hart. Hij komt naar uw ruïnes, 

In hen zal de welkomstgroet niet te vinden zijn. U geeft geen antwoord op de oproep. 

Zijn vrede is te onwrikbaar. Uw lange slaap zonder klacht en zonder lawaai. 

En van veraf wordt de maan verlicht, Venetië, tussen de donkere wateren van witheid.

Alles in zilver en marmer wordt afgescheurd, Was als een sprookjesfee. 

De nacht was dalend, warmte en geluk bliezen. Zodra de slaperige golf rolde, 

trilde het hart, het geheime verdriet kneep weg, en de tenor zong

"Oh, sol beato" in de verte.

Venetië ...

Ergens, op een dag 
zullen we nog steeds vrienden zijn.
Ergens kom ik op een dag,
zeker bij elkaar jij en ik.
Misschien, onder het geluid van sneeuwstormen,
Of in het zonnige april,
in het najaar en misschien in de zomer,
het belangrijkste is dat het was. wat het was.

Mijn vriend.

+ Poëzie.

Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd,

bliksem dreigend om je heen gewikkeld.

En je publiceerde een mysterieuze donder.

En stortte regen op de hebzuchtige aarde.

Genoeg, verstop het.De tijd verstreek, de 

aarde werd frisser en de storm vloog,

en de wind, die de bladeren van de boom streelde,

drijft je vanuit de waarzeggers de hemel.

Mijn geboortegrond, Griekenland ...

Machtige Achilles brak het bolwerk van Troje. De briljante Patroclus

de overledene stierf. En het zwaard van Hector veegde het gras af 

en goot over de vijandige bloeiende gillyflowers. Boven de as vloog

treurig met de sojaboon huilend, en het maansikkelnet van tunieken

barstte uiteen. Vermoeide Achilles landde op de grond, hij droeg de

doden naar zijn geboortegrond. Ah, Griekenland! droom van mijn ziel! 

Je bent een sprookje, maar ik ben zachtaardig voor je, zachtaardig,

dan voor Hector, de held, Andromache. Neem je zwaard. Wees de zus

van Servië. Herinner de wereld eraan dat hij Troy heeft gedood. 

En voor vandalen, laat het zwaard en het blok zwart worden.

Ooit was ik in Parijs met zijn: Eiffeltoren, Arc de Triomphe, Montmartre,

het Louvre Mona Lisa en de Venus van Milo , de Notre-Dame ...  

--------------------------

De jaren gingen voorbij als flarden wit schuim. Je leefde in mij,

veranderde je gezicht. En meegesleurd door een golf, ging ik terug

naar je muren om te sluiten. Maar nooit door het leven van

verandering. Zo'n doorboord hield niet van angst. In elke steen van

dingen bestrating. En elk huis op de dijken van de Seine.

En nooit in de dagen van mijn jeugd voelde niet sterker en zieker.

Uw oude gif van verdrietig verdriet. Aan de onderkant van de

binnenplaatsen, onder de daken van de zolder, waar de jonge

Dante en de jongen Bonaparte van hun dromen, de werelden in

zichzelf schudden.

De laatste wolk van een verspreide storm! Een die je door een

heldere azuur bent. Eén die je een saaie schaduw werpt. Eén die je

een jubelende dag bedroefd.

Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd, en bliksem dreigend

om je heen gewikkeld. En jij publiceerde een mysterieuze donder. 

En stortte regen op de hebzuchtige aarde.

De tijd verstreek, de aarde werd frisser en de storm vloog, 

en de wind, die de bladeren van de boom streelde, 

drijft de waarheid vanuit de  de hemel.

We zijn ons bewust van onze slavernij.En we willen niet het einde voorzien. 
En we weten niet hoe we samen moeten leven.Niet met heel mijn hart om te haten.Niet oneindig om verliefd te worden.Deze eeuwige verwijten. 
Deze sluwe vete.Verlangen beide zijn eenzaam, vijandschap zijn voor altijd dichtbij.En toch pijnlijk liefhebbend, voel ik gewoon de mijne.
Dat er geen leven is, waar jij niet bent.Met wat sluwheid en bedrog.Al het leven met elkaar wordt het geschil geleid, en iedereen wil een tiran zijn, niemand wil een slaaf zijn.Vergeet intussen niet te geven, het groeit altijd, overal, zoals de dood, machtige, blinde liefde, als vijandschap.Wanneer de ander afdaalt in het graf.Dan zal een van ons de meedogenloze macht begrijpen.Op dat vreselijke uur, het laatste uur...

Venetië bij nacht: Het maanlicht schijnt fel, de marmeren platen

besmeurend. De leeuw van San Marco slaapt.De kanalen van Venetië 

liggen er rustig bij . Als gevolg van de super-blauwe-bloedmaan

én een gebrek aan regen.Uitgestrekte gondels, gondeliers wachten.

De sterren schijnen met tienduizenden, het is griezelig in de

nachtelijke lucht. De verzilverde massa van de eeuwen viel in slaap.

Ik bewonder de koninklijke roos, ik koester de plechtigheid van lelies, 

seringen brengen me dromen, in een krans van madeliefjes dwaal ik

door de velden. Cascade fuchsia, bevroren, bewonderend. Jasmijngeur

prikkelt de borst, en fluistert scharlaken een tulp voor me, pronkerig, 

 ik ben ook je favoriet, vergeet niet.Ik ontmoet herfst met chrysanten, 

met violet zullen we de winter doorbrengen. Waar ik van hou? 

Eerlijk antwoord?
Bloemen van mensen kunnen niet beledigen. 



De waanzin van de witte ochtend keek door het raam, en het was allemaal raar, 

mogelijk en allemaal hetzelfde. En het was zo vreemd om aan te raken, als aan

geheime dromen. Maar de bewolkte dag verlichtte  de stad, alles werd helder en

strikt in het kader van de dag. Je bent veranderd, de zon, je bent veranderd mijn

dorp. We zijn allemaal "dol op Rock", alle Rock-slaven! "Het licht van de zon,

de afstand van de velden, de schaduw van het verleden. Hoe vreemd lang geleden

De waanzin van de witte ochtend keek door het raam! 

Je verbrandt de bruggen achter je niet,
je verpest het kaartenhuis niet.
God is überhaupt met hen, die graag vechten. 
Alleen vanwege schulden en schulden!

Hier komt augustus. Zomer bij zonsondergang.
Ah, hoe snel smelt de zomer.
En zijn outfit voorbereiden op de herfst,
haar toegangskaarten zijn niet nodig.
Ze ging weg zonder iets te nemen,
en de koningin van de bal zal terugkeren,
in brokaat goud, vergetend over
 de onvastheid van het voetstuk.
Maar toch wordt de starfall beloofd.
In augustus, mis het niet. Je doet een wens. 
Om middernacht de tuin in.
De zomer beknibbelt niet bij het afscheid,
geeft royaal sterren en bloemen, vogeltrillingen
 van 's nachts tot het ochtendgloren,
oogsten van nieuw fruit, licht en inspiratie 
voor dichters. Iemand heeft het hele jaar door zomer:
palmen, jachten, de zon, de zee spettert.
Je zegt niet dat ze geluk hebben, 
jij en ik hadden geluk niet minder.
Ze, beroofd van de geneugten van de winter.
Alien, zijn verre van ons amusement , ze zijn
bang voor koud weer zoals de pest, maar
 voor ons is geen vorst niet bang. Wees niet 
bedroefd met de vlucht van vogels, de
natuur heeft geen slecht weer. Geniet van
 frambozenthee in de winter.
Delight. De komende lente.
Verwacht, blader door de kalender,
meng dromen, dromen, tekens.
Nieuwjaar, het is januari, februari, nou, en 
dan is het lente, en, hallo, zomer!

+ Poëzie

Ik zegen je ...
Waar ik me beter voelde onder de sluier van takken, daar
 was het gemakkelijker om te fluisteren over mijn vreugde. 
Ik herinner me dat in de rust van het tuinhuisje, waar het
 geluid van de radio nauwelijks klonk. Let op mijn woorden
 van liefde. En zodra de maan schigtig scheen. Gezicht 
verdronken tussen wolken, ze nederig en bescheiden 
dekmantel voor de schittering van hun leerlingen. 
De korte schemering, de geur van lelies en vochtige
 marmeren bank. In de zoete uur van gezegende, al mijn
 verlangen. Ik zal nooit vergeten, zoals klimop groen
mijn hete wangen aangeraakt.  Als onze zoete gekreun 
overhaast wind door de bladeren. Ik vergeet niet hoe 
zachtaardig, dichtbij. We liepen terug tussen de donkere 
limoenen, durfden geen blik te verwisselen, beschaamd van
 stappen om het kraken te verbreken. Terugkeren naar de 
muziek en dansen, waar de lichten flitsten, waarom blozen
 we op ons gezicht? We wisten het alleen. En, opnieuw cirkelend 
in het plezier van de radio. Makkelijk als een geest, als een droom. 
Zij alleen begreep, welke duisternis blijft me vertellen.

Het begin van de herfst.  

Zoals in de oude aquarel, berkenschijnen zachtjes en warm, en de 
donkere pijnbomen zo snel werden oud. Ze zuchten hopeloos hard. 
In hen rijpen de gevoelens van innerlijke droefheid. Niet alle
 hooiberg en in de bosjes zijn vervaagd. De zon streelt met zachte stralen. 
De laatste bloeiwijzen van de aarde. Meer in de weiden 
patrijzen zijn vetmesting. Afsterving alsem in verweerd gras. 
En de rook van het vuur is zo aardig zoet. Als een 
jeugdherinnering, dwalend in mijn hoofd. 
De schurken van wolken zijn dapper van vrijheid.  
De menigte van toeschouwers staart de zijkanten. 
Als de cellen van de natuur gevoelloos worden. 
De winterslaap gaat tot de lente. Het vertrouwde
 bos is als een oude tempel van verdriet. Vriendelijk
 open zonder strijd. En achter zijn vermoeide schouders 
oh, de echo van het geschreeuw van het lot. 
Begin van de herfst. De winden zijn nog niet gesneden door de 
lange doeken, regent warme, vervaagde straaten met zacht licht. 

Paris ...

Hij ademt gretig en opgewekt de frisse lucht van
 de velden in.De grijze stoom kookt en brandt van
 de brandende neusgaten.Hij was vol kracht, trok 
zich terug in het wild,hinnikte met een luide stem,
het paard stormde op,en de voeten van het
 renpaard galoppeerden.Galopend, glanzend,
boog Fury zijn hoof.Langs de wind stuurde
 hij de zwarte manen in golven weg.<

Poëzie.9 X


 De lucht ingeblazen herfst, en nog minder de zon scheen,

werd al snel dag.Woods mysterieuze schaduw van

een trieste lawaai ontbloot, lag op het veld de mist,

ganzen luidruchtige caravan werd getrokken naar het zuiden,

het naderen van nogal saai is het tijd.

Het was november.

Laat me niet het verlangen om te leven, doorbreken de muur van het kwaad en vernedering, laat de koele vergetelheid ziel, geef save prachtige momenten. 
Natuurlijk, het leven is vreugde gierig, maar alleen als we niet in staat om te 
begrijpen wat ons leven is, helemaal alleen.Niet het gevoel de vreugde van het zijn, niet vreugde geen zon en geen wind, geen rel van kleuren, of het spel van het vuur, de winter, de lente en de herfst en de zomer.En het is noodzakelijk, mensen, om op te merken.Dit alles vult de ziel met kracht.Hoe de natuur het probeert, zodat iedereen zich comfortabel voelt in het leven.
We verachten onszelf met moedeloosheid, koesteren niet de goddelijke schepping.Verlangen om te leven, laat me niet in de steek, Stuur me kracht, gezondheid en geduldin dit leven.

Er is noch de kracht noch de tijd om 
het lot, de steengroeve, te veranderen. 
Hangend in de laatste bocht, 
herinner ik me alles. En ik herinner me niets. 
Het is niet aan mij om te beoordelen wie de schuldige is, wie gelijk heeft, ik 
pluk de vruchten van mijn fouten.
En in dit leven 
heb ik veel geleerd, ik besefte dat ik niets wist.

Moe, ik heb de hoop verloren. Benaderd door een

donkere melancholie. Een stille hand trilde.

"Ben je hier?" De vallei was verdronken in wanhoop,

in een slaperige droom. Je kwam naar beneden,

raakte me aan en zuchtte. 

De dag van vrijheid is morgen voor mij? "

"Ik ben weg, ik blijf tot de ochtend bij je , 

bij de zonsopgang verlaat je je droom, 

ik verdwijn zonder een spoor

achter te laten, ik zal alles vergeten," 

Je wordt wakker, wordt weer vrijgelaten. "

Sluit je ogen. En bij u wonen en in de zomer. 
Laat de warmte door de blinds in de gaten, 
niet weer te zien, belachelijk,. 
Alleen maar toekijken hoe de kers schudt de wind 
om bessen te plukken, blozende helder.  
Hou van je, en dat om te leven van binnenuit,  
die afstammen van de bergen trekt  mijn aanbreekt 
in de afgrond van de dag verlaten zomer.  
Op het station, waar de beloning is met verwachting  
en niet kus op de lippen in afscheid,   
maar alleen in stilte begeleid ogen,  
kuste het hart, niet langer nodig.  
Sluit je ogen en leven met u in de zomer,  
en niet aan iedereen vertellen over dit.




En natuurlijk uw leven zal een metgezel zijn, uw geloof en hoop en liefde. 
Laat iedereen veel geluk en  gelukkig zijn, en minder verdriet en angst 
veel vreugde, fortuin is wispelturig. Gezondheid laat hem je naar de Heer zelf 
de deeltjes op granen verzamelen, al het goede fruit in dit leven en familie van hun favoriete koninklijk, en verwarm ze heel veel liefde en het leven van ieder van ons voor een moment, worden ze onderverdeeld in goed en kwaad.  
De rest zal zijn, zoals bedacht door God ... 

Bedankt - voor wat je bent. 

Bedankt voor de delicate zoetheid. 

Bedankt dat je hier bij mij bent, en dat je 

soulvolle vreugde hebt. 

Bedankt voor het zachte gefluister van de woorden. 

Bedankt voor het lachen en de glimlach. 

Bedankt voor het luisteren. Dan wijzen op de fout. 

Bedankt voor uw zachte handen, voor de stem van

murmurerende en sonore geluiden. 

Bedankt voor het ontmoeten van onze manieren, 

dat het ijs onder je voeten niet dun is. 

Bedankt, voor de vreugde van dieprode lippen. 

Laat geen tranen uit de ogen morsen. 

Laat de problemen, verdriet en gemeenheid en angst,  

met jou zullen ze nooit samenkomen. 

Laat het geluk van je naar het raam glimlachen. 

Laat de zon schijnen met een straal.

Je zal niet in tranen uitbarsten. 

Ik ken het land: daar op de oevers van de 
eenzame zeespatten. 
Het is onbewolkt daar de zon schijnt 
op de verschroeide weiden. 
Eiken bomen zijn niet te zien, de polder naakt 
boven de zee alleen.

Met jou waren we vrienden, aangezien jongens vrienden zijn,

we hebben gevochten en gepleit zonder pauze.

Soms kan je gewoon met me opschieten,

en meteen hebben we ruzie.

Weer in een man tegen man gevecht of een schaakpartij.

We slaan zacht elkaar op de schouderbladen.

En lachen omdat we vrienden zijn.

We begrijpen niet dat de waarden van 
de aarde ze nooit met zich meedragen. 
Alleen het goede dat we in onze ziel hebben 
bewaard, zal voor altijd rijkdom blijven.

Ook al horen we er zo vaak alles over. Wel, wat 
is er zo moeilijk, dus het was niet te begrijpen? 
Maar ondanks dit streven we er allemaal naar  
meer te nemen en minder te geven. 

Het land van mist, regenbogen, licht groeide.

 Blauwe afstand, vrede en vreugde.

Waar al het goede is uitgekomen.

En nog een beetje in reserve .

 Er is zo'n land "Aan wie ..." Er glanst vaak een traan

van verdriet, spiegels grijnzen daar. Onthouden hoe je was. 

Er staat een album op een plank, en op de foto zit een schoonheid erin.

En ze schijnen als sterren, ogen. En tot aan de taille een

wondervlecht. De rivier van tijd loopt niet terug "Naar wie ..."

vliegt de trein van het leven. Maar dan zijn er kleinkinderen

in dat land. En er zijn geen gelukkige momenten. In dat land

wachten vrienden op ons (treinen brengen ze er ook heen). 

En de telefoon gaat. En het licht op de computer brandt.

Het leven is als de zee: ofwel kalm of donder.

Geluk voor iedereen in dat land. Voor wie.

Liefde is: Een onverwachte beloning, ze komt uit het niets,
en hebben geen tijd om te zeggen, niet doen! 
En bespaar jezelf niet van een wonder. Haar schrille 
aanraking, zijn roekeloze aanval, breekt ze in de adem.
Zozeer zelfs, dat het moeilijk is om een uitademing te maken. 
Een hart, een gewonde vogel, de aanroeping van de geest saai,
feit alleen heeft geen zin om te vechten. Immers, er is nog een! 
En de wereld verandert snel, waar alles onverklaarbaar is, 
alleen en het is onbetaalbaar, en zij alleen, hield, waar praten 
ogen, hier in de vingers, muziek attractie, en betekenis
 in een, naast haar te zijn, en al erin is licht, zonder uitzondering.
Schild tegen het gevoel is niet bedekt, liefde scheurt alle 
vizieren, een zwakte een gelegenheid om je te schamen.
Wanneer liefde is alles begonnen? Zij, de universele 
vergiffenis. Immers, in het leven is er geen meer
 angstaanjagende dan die van een geliefde, 
en een bittere gevangenschap 
van een stille scheiding ...

De muziek van de zomer is in de kleuren van de dageraad.

In het geluid van regen buiten het raam.

De muziek van de zomer is ergens buiten de zee.

Waar we met z'n tweeën samen zijn.

De muziek van de zomer dondert gerommel.

In de nachtelijke hemel een ster.

De muziek van de zomer, we zijn rijk aan haar. Ze is bij ons. 

De muziek van de zomer is in het geritsel van bladeren. 

In de stronk van zonsondergangvogels.

De muziek van de zomer, in brieven gelezen.

De golf van donzige wimpers. 

De muziek van de zomer, in een glimlach en een blik.

In de aanraking van handen.

We zijn blij om de muziek van de zomer te horen.

Er is een beat in de harten van je geliefde.

Dat we op twintigjarige leeftijd niet vergeven.
Vanwege wat we lijden op dertig.
Dat laat veertig mark over.
Dat op vijftig, alleen maar fabels.
Wazige regenbogen van kleur.
Bang voor zwart, houden van wit.
En je gelooft oprecht in Christus.
En je denkt na over wat je hebt gedaan.

Vol liefde en heldere, vriendelijke gevoelens,
zoals in een draaikolk met mijn hoofd in een droom
 haast ik me. Ik leer helemaal niet van fouten. 
En voor de zonden die geluk geven, bekeer ik me niet.

En zo zal ik voor altijd blijven. 
Met een aparte wereld onder mijn kleren. 
Met een open hart, met een pure ziel. 
Een naïef meisje, levende hoop .

Waarschijnlijk zult u het hart niet bevelen of liegen.
Het schijnt als een straal van puur licht zichzelf.
Als je met je hart liefhebt, betekent dit dat je leeft.
En het gebeurt gewoon niet op een andere manier.

Heb geen spijt van wat vergeten is, 
heb geen spijt van wat er is aangenomen. 
Er zal iets beters onthuld worden. 
In dit geloof ondanks alles. 
Heb geen spijt van dat als je 
je hele leven een droom hebt gemist. 
Misschien is het gewoon je gevleugelde engel, 
zodoende nam hij je ongeluk van je af. 
Misschien heb je die momenten gemist, 
waar je glorie kon schijnen. 
Maar in ruil daarvoor kreeg je een inzicht. 
En gelukkig kon je gemakkelijk worden. 
Het lot gaf tenslotte kansen. 
Beter dan degenen waarvan ze droomden 
En boodschappers uit de hemel nedergezonden. 
Voor jezelf weet je dat. 
Heb geen spijt van het verleden, niet doen! 
Je leeft beter in het heden. 
En dan ontvang je een beloning. 
Geloof dat het beste nog moet komen.

 De hele wereld is gevuld met aroma's. Zeekust werd 
geroken door de zee, weiden met kamille en munt. 
En zachte klaver van de hooiberg. En ik neem een
 ​​takje lavendel en droom in stilte. Zij, als een klein
 nieuws uit de kindertijd, stuurde me naar mij. 
Met de handen van een bekwame kruidkundige
genees alle ziekten: genees oude wonden, 
en kalmeer en versterk. Ze is nog zoeter 
van leeftijd. Allemaal omdat ik het me 
herinner: moeder rook ook haar haar 
en stapels schoon linnen. 
Lavendel bloeit in de zomer. 
En als een optische illusie  
verspreidt blauwpaarse 
mist zich over het veld. 

In het openbaar in tranen uitbarsten, niet zo verstandig. Ik leef
 al mijn verdriet alleen: ik dans, zet de achtergrondmuziek aan. 
Alleen betekent dit niet dat het me geen pijn doet.

Discussieer collectief over je zonden, pronkerig, drink tequila. 
Ik ben niet geneigd. Ik ben stil en schrijf gedichten. 

Alleen dit betekent niet dat ik het heb vergeven. 
Klim je in de kast, als je weet dat er een skelet is? Hoeveel 

waarheden zijn verborgen op de bodem van het glas? Ik glimlach
 altijd terug naar je, alleen betekent dit niet dat ik me beter voel. 

Dit uittreksel. Of het nu een geweldig geschenk is, of gewoon
 een vloek, op de rand lopen. Zelfs als ik standvastig de 
slag vasthoud, betekent dit niet dat ik staal ben. 

Ah! Heeft ze nooit in de sereniteit van haar gezeten? 
Nog steeds niet gemist de angst, de tederheid van tederheid. 
Weet je nog steeds niet van de liefde? 
Ah! zeker niemand, geluk, niet gevonden, haar vriend? 

tot haar hart? wie zou in haar armen branden? in hen is de 
gelukzaligheid een feest, kalm en gestorven. 
Nee! Nee! Waar worden getrokken met dunne dromen? 

Die vriend, die die heeft gekozen, hij is ergens, hij is,
liefde is magie! Heaven! genot! Ontzag! - Jij, nee,
niet mijn hart uitgestrekt.

De melodie van de ziel zonder noten klonk.

Teder dan stilte en luider dan de wind uit de bergen. 

Ze schreeuwde in stilte. Ze fluisterde en verdronk het koor. 

Het is onmogelijk om het in het lawaai te horen. 

Ambitie, egoïsme en zonden. En je merkt misschien

geen onsamenhangende gedachten en onnodige

woorden in het gerommel. Ze zal worden gehoord

door iemand die de schoonheid en kwetsbaarheid

van het zijn begrijpt. Ze zal Tom alleen op de fluit

van tederheid spelen voor wie de ziel open is .

Mijn liefste. 
We hebben je nonchalant ontmoet, waar de sneeuwstorm 
 sneeuwde, mijn lief, je lachte en liep vriendelijk vooruit. 
Sneeuw en wind speelden in je haar. En je wangen bevroor.
Mijn lief, hoe we verliefd werden, op die koude winterdagen.
 En boeketten, met bloemen voor het rendez-vous geslepen
ik zonder een account voor jou. Mijn lief, hoe kun je gelukkig 
naar me kijken. Nemen van de waarheid van bovenaf. In het 
leven voor iedereen een andere rol, mijn lief, wat ben je 
mooi. Dans met mij. Het combineren van ons lot, proberen,
Als goede goochelaars, samen. Mijn liefste, we zijn allemaal 
tegenslagen. We keren met je samen in liefde. Niets, dat
 de weg steil is. Opent weer om de hoek. Mijn liefste, ik weet 
het, je bent zacht, Je kust me 's avonds. De tijd dat nieuw
 wetten schrijft, we veranderen ze opnieuw in liefde, mijn lief, 
hoe geweldig je ook bent, ik heb geleerd om jou te begrijpen. 

Madeliefjes dromen vaak 's nachts

Ik ben de hemel alleen maar dankbaar.

Voor het feit dat ik ze met mijn ziel zal omhelzen.

Enorme en oprechte afstand. Kamille Field - Grace

Maar gewoon niet zien, het spijt me heel erg.

Het hart kan immers niet via landen worden bereikt.

Op de bladeren als kralen, dauw. Gouden harten

 in een tedere rij. En een langbloeiende vlecht.

Langs de rivier, als een trouwoutfit.

Dus je wilt, zoals voorheen, op blote voeten.

Ren door de kamilleveer. Zodat ik in mijn jeugd 

rechtdoor draaide. Dat lacht vaak in een droom.

.
Je hebt een heksenzomer voor me voorspeld, ik wil de aardse 
schoonheid kennen, geloof opnieuw in nationale tekens, en houd 
 de gekoesterde droom. De ziel is als een vogel opgesloten in een kooi.
Maar de nachtegalen leven niet in gevangenschap. Verdriet in de palm 
van je hand ligt bij een zwarte vlek. Er is geen heksenzomer zonder liefde. 
De zon lacht, sprankelt van kleuren. En het bedekt de nacht met
 een stersjaal. En het hart wacht, het klopt zonder te stoppen.
Liefde en geluk, beter te voorspellen.

Welke docent is het beste? - Lijden.

Welke leraar is het slechtst? - Genot.

Wat is de zeldzaamste vaardigheid? - Het vermogen om te geven.

Wat is de beste vaardigheid? - Vermogen om te vergeven.

Wat is de moeilijkste vaardigheid? - Vermogen om te zwijgen.

Wat is de belangrijkste vaardigheid? - Het vermogen om te vragen.

Welke vaardigheid is het meest nodig? - Luistervaardigheid.

Wat is het gevaarlijkste gevecht? - Fanatiek.

Wat is de meest onaangename gewoonte? - ruzie.

Wat is de schadelijkste gewoonte? - spraakzaamheid.

Welke persoon is het sterkst? - Iemand die de waarheid kan begrijpen.

Welke persoon is de zwakste? - Degene die zichzelf de sterkste vindt.

Welke persoon is het meest intelligent? - Degene die op zijn hart let.

Wat is de gevaarlijkste bijlage? - Gehechtheid aan je lichaam.

Welke persoon is de armste? - Degene die het meest van houdt.

Welke persoon is dichter bij God? - Barmhartig.

Welke persoon is de zwakste? - Veroveraar van anderen.

Welke persoon is het sterkst? - Overwinnaar van zichzelf.

Hoe kun je de ramp weerstaan? - Joy.

Hoe kun je lijden weerstaan? - Geduld.

Wat is een teken van een gezonde ziel? - Vera.

Wat is het teken van een zieke ziel? - hopeloosheid.

Wat is het teken van wangedrag? - Ergernis.

Wat is het teken van goede daden? - De wereld van de ziel.

"Wat geef je me, zomer?"
 Veel zonneschijn. In de lucht, gelukkig.
En margrieten op de gemakkelijke.
"Wat wil je me nog meer geven?"
 Een sleutelhanger in stilte,
dennen, esdoorns en eiken,
aardbeien en paddestoelen.
Ik zal je een geschenk geven,
zodat je, terwijl je de receptie uitgaat,
luid tegen haar riep:
"Vertel me zo snel mogelijk!"
En ze antwoordde je al jaren geraden!

Hoe kan ik dit uitleggen? Ik vind het leuk, want 
waarschijnlijk ben je een consumptieve maagd.
Ik ben ter dood veroordeeld, het 
arme ding is niet zonder morren, zonder woede. 
De glimlach op de lippen van de vervaagde is zichtbaar.
Ze hoort geen geeuw in de afgrond van het graf. 
Spelen op het gezicht is nog steeds paars.
Ze leeft nog steeds, maar niet morgen.

Witte nachten en continu "misschien".

Ergens schijnt iets vreemd verontrustend, misschien de zon,

of misschien de maan. Misschien, met droefheid, en misschien

met vrolijkheid, misschien, misschien... onder de wenkbrauwen, als ijskoude

boten, wandelend, wuivend, ogen. Zullen de schurken van de griezel

ons vertellen of ze hun lippen moeten verwijderen? 

Misschien is het nodig of misschien niet.

Meeuwen boven de masten kraken van geschreeuw, misschien huilen ze,

of misschien lachen ze. En op de pier, kust de matroos de vrouw

op de lippen met een lang gebaar. "Hoe heet je?" - "Het maakt niet uit ..." 

Misschien, en zo, en misschien ook niet.

En laten we samen zijn tot op hoge leeftijd, tot grijs haar op de slapen. 

Wanneer we in een omhelzing zijn, zonder streken in elkaars handen in

slaap vallen. En laten we samen zijn tot op hoge leeftijd. In de hete zomer, 

een tuin planten. En dan vanwege wilde vermoeidheid, zullen we dwaas

mopperen overal. En laten we samen zijn tot op hoge leeftijd. 

Je lacht niet, want ik maak geen grapje. Ja, ik ben jong en ben alleen

volwassen zonder kleintjes. En eigenlijk wil ik een beetje. Ik wil bij

zonsopgang wolkenloos in een slaperige stem om het antwoord

te horen.  En laten we samen zijn tot op hoge leeftijd, 

om dag na dag dit licht te veroveren ...

In mijn bloed ontsteek je een vuur en trek je vurige blik in deze poel. 
Mijn voorkeuren en zwakke punten die je kent. 
Ik ben je stem en je geest zal het je 
nu herinneren , en over een jaar en tot in de eeuwigheid. 
Zulke gevoelens zijn een stormachtige oceaan. 
Ik verwijt mezelf niet voor onvoorzichtigheid, 
want ons hele leven is onze roman waard.

Ga  je mee voor een wandeling in het najaar, door het park. 
Waar de bomen bidden voor vrede, 
waar we zinken in de bladeren van elke stap, 
en in het droge geritsel beweegt. 
Waar in de lucht zoete is overal, 
het voorkomen van de geur met de geur van dit seizoen dat elk jaar optreedt. 
En de wind, krijgen in deze gevangene, wordt een veel gevraagd specialiteit. 
Laten we niet vergeten deze warme dag en het ongrijpbare moment 
dat het geheugen slechts een schaduw was. 
De muziek die klonk door het gebladerte aan te raken.

Een vrouw, als een druppel dauw, als een straal van gouden licht. 

Alle kenmerken van haar ongekende schoonheid. Veel dichters worden

gezongen. Tot het einde van het portret niet kan beschrijven. Omdat ze

zelf niet weet, hoe ze zichzelf kan laten zien aan degenen die haar omringen

in het leven. Dat de vrouw mooi was, met een vriendelijk sympathieke hart. 

 Het is noodzakelijk om haar liefde waardig te worden. En aandacht moet

gekoesterd worden, om het hart te zoeken. Met zachte zorg omringen, 

zodat ze konden opwarmen in het vuur van liefde. Het is noodzakelijk

om te begrijpen en in geloof te geloven. Om je te kunnen begrijpen,

om je hart te vergeven, moet je op jezelf vertrouwen. 

Ik heb op je gewacht. De klok klonk in teneergeslagen. 
De hele nacht lang heb ik je stem lief gehad. 
Ik heb op je gewacht. Transparant, fris en helder.
Een herfst dag zweefde over de grond. 
In een stille melancholie ontmoette ik een prachtige dag 
met één brandende traan. 
Begrijp minstens één keer dat je in dit leven luidruchtig bent.  
Om bij je te zijn, vang ik elk moment.
Waar ik van houd, ik hou van jou. 
Ons leven, ons geluk samen met jou.
Ik wacht op jou ...

Kom naar mij, mijn lieve vriend,
in de schaduw van kers en acacia,
om de heilige vrije tijd te delen.
In de armen van de wereld, de Muzen en Gratiën.
Niet het vlees van een dik kalf, 
niet de vrucht naar Griekenland blij dat
je zult zien; niet honing, geen bier.
Enkel glans in het lege glas.

Weet je dat Ik wil het zo graag in de zomer,
waar veel groen is,
daar kun je schaamteloos uitkleden rond het 
strand wandelen tot het ochtendgloren.
Oh God, hoe je het wilt in de zomer.
Sterker dan snoep in de kindertijd.
Op zee, opgewarmd door de zon,
en de lucht is azuurblauw.

+ Poëzie.


Vergeet de wereld, in de zoete stilte
die ik lief gesust door mijn verbeelding,
en wekt de poëzie in mij.
Soul verlegen lyrische opwinding,
beeft en geluiden, en ziet er, net als in een droom,
uit te storten eindelijk de vrijheid van meningsuiting,
en hier komen ze onzichtbaar zwerm van gasten. De
oude kennissen, de vruchten van mijn droom.

Er is pijn in verlies, wanneer het leven 
is uitgestorven. Wanneer de tranen het zout niet doen smelten.
En hoeveel je hart niet tot God bidt ,Verlos de wrede pijn niet. 
Dan ga je met haar de wereld van mensen in. 
Niet alleen om begrepen te worden, 
maar om dit pijn voor druppel te nemen en te nemen 
en de herinnering aan de treurige dagen te sprenkelen. 
En uit haar, uit de herinnering, zal de 
bloem van Liefde groeien, de steegjes met bloembladen. 
En dit is het leven. Ze is weer in bloei. 
En er is geen dood, er is alleen liefde en herinnering. 

Waarom kunnen we soms zo ondenkbaar walgelijk zijn,

voor de zielloosheid en kou van een mooie en gelijkmatige lijn?

Waarom genieten van de pijn van verliezen en fouten?

En we veranderen heilige woorden in prachtige zinnen.

Waarom voelen we niet het licht van mooie glimlachen, 

en waarom hebben we zonsopgang en zonsondergang nodig, 

het is onmogelijk om aan dit lot te ontsnappen. 

Ik ben jong en fris, en ik ben verliefd, ik ben angstig, in angst en in 

gebed, groene, mysterieuze esdoorn, altijd geneigd voor jou. 

De warme wind zal door de lakens gaan. De stammen zullen beven

 op het gezicht gericht naar de sterren, aromatische tranen van lof. 

Je zult onder een brede tent komen. In deze bleke, slaperige dagen. 

Kijk naar de schattige jurk.  Dromend in de groene schaduw. 

Je bent alleen, verliefd op mij, ik fluister een mysterieuze

droom. En tot de nacht met verlangen, met jou, ben ik bij je.

Een groene esdoorn.

Onderling, hartelijke, liefde. En, met bewondering, liefhebbend, 

kijk naar je imago in de spiegel. Jezelf, toewijd je

gebeden, zelf koesteren en houden, het is gemakkelijk om je zonden te

vergeven. Heb jezelf lief, lieverds, "Ik ben alleen!" Stel gerust. 

Functies favoriet. Elke minuut vinden. En alle mannen van de aarde

zullen vliegen naar de liefde van grote kracht. Je maakt een gebied

voor hen klaar, plaatsen van planten en liefde! 

Vorst en zon; een geweldige dag! 

Nog steeds doezelt u, mijn vriend charmant. 

Het is tijd, de schoonheid, wordt wakker. Open dichte ogen naar het 

noorden. Op weg naar het noorden van aurora 

verschijnt het sterrenrijk van het noorden.

Weet u nog, de sneeuwstorm was boos. 

In de bewolkte hemel snelde de nevel. De maan, als een bleke vlek. 

Door de wolken somber geel. En je was verdrietig. 

En nu kijk je uit het raam.Onder door de blauwe luchten,    

schijnt de zon, op de sneeuw. Transparante bos één zwart, 

en de spar wordt groen door de vorst, en de rivier onder het ijs schijnt.

Venetiaanse maan ...

Wellustige verlangens van de volle manen. En lang en verliefd. 

De citroengeest langs de lagunes. Half in slaap prinses. 

Lunar konijntjes op het gras laten.

Net als Tura ben ik beroemd onder het baldakijn van de begrafenis. 

Oh, azuurblauwe schouders. Oh, lavendel in je haar.

Niet lachen, gewoon ademen, knuffelen en kussen. 

Deze nacht, onder de Venetiaanse maan.

Hier vloog ongemerkt de zomer. 
In de ziel was er alleen een plaats van verdriet. 
Gisteren was alles in de zon verwarmd, 
en nu, boven het hoofd alleen de wolken. 
Deze zomer beloofde me veel 
warmte en geluk, vloog gewoon weg. 
Onverwacht, onverwachts, het verdween.  
En ik wilde alleen met mijn geliefde geluk, 
maar je ziet de zomer die niet werkte. 
Alle tegenslagen vielen op liefde, 
het wonder gebeurde niet. 
Ja, ik ben niet beledigd door iemand. 
Maar toch slaap ik 's nachts niet. 
Ik probeer mezelf te troosten, 
het feit dat ooit mijn lente zal komen.

Het zal na middernacht zijn. Ik zal je bellen 
als ik wil praten.
In een soort van vreugde en, God verhoede, in moeilijkheden 
ben ik hier zo gewend om hier al te bellen. 
Wanneer de lijn niet convergeert,
voelen we acuut dat we niet alleen zijn! 

Er zit zo'n machtige afgrond in een vrouw dat een

man versteld kan staan. Zoveel tederheid en

genegenheid lief, helpen lief te hebben en

te leven. Haar moederlijke gevoelens

zijn heilig. De afgrond van comfort

en goedheid. Ze heeft maar één

nadeel: het onvermogen om

voor zichzelf te zorgen .

+ Poëzie = 9.

Wanneer het hart kraakt van de pijn. 
 Balt het noodlot in de greep. 
En de leegte van een oprecht gevecht.  
De hele nacht kloppen in de slapen. 
Er zijn geen krachten. De hele voorraad is uitgeput. 
En de zee veranderde in droogte. 
In de verte ging het laatste licht uit. 
Dat verwarmde het hart met liefde. 

Geluk is op zoek naar jou. Pijn uw hart niet, martel niet. 

Laat de dwaas zichzelf bestrijden. En jij, er zal een ander geval zijn. 

Bewijs dat liefde bestaat. Verbrand je hart niet in beroering, 

overgave aan het delirium om middernacht. En ga je gang, geloof

in de overwinning. Stoor de frisse wonden niet, laat je pijn en wrok los. 

Iedereen was toevallig het slachtoffer van misleiding, iedereen leed.

Geluk is op zoek naar jou, niet gespaard voor je kracht om face to face

te ontmoeten. Maak je geen zorgen, alles heeft zijn tijd. 

Deze keer zal alles blijken. Precies.




Ik vind het leuk als er een geweten in zit. 

In zijn vriendelijkheid, reactievermogen en eerlijkheid. 

Wanneer de prijs fatsoen en eer is, mentaliteit, rechtvaardigheid,

menselijkheid. Ik vind het leuk als het licht erin leeft, de warmte

en schoonheid van de heilige leven. Welke wonderbare wereld zal

redden, door de grote betekenis van het vullen van het leven.

Geheime tekens vlammen op een dove, ongecontroleerde muur. 

Gouden en rode klaprozen zie in een droom. Ik verstop me in de

nachtgrotten. En ik kan me de harde wonderen niet herinneren. 

Bij zonsopgang blauwe hersenschimmen. Kijk in de spiegel van de

heldere hemel. Ik ren weg naar de voorbije momenten, ik sluit

mijn ogen van angst. Op de vellen van een koud boek, gouden

meisjesvlecht. De lucht is al laag, de zwarte droom zit in de borst. 

Mijn einde is vooraf bepaald, en oorlog en vuur staan ​​voor de deur.

Eenmaal in stukken gevallen, is weer heel oud worden heel moeilijk, 
van een pijn die een hand whisky uitgeperst heeft. 
Op de wereld kijk je voorzichtig. En er is geen hart. En er is geen geloof. 
En overal, het is zo vals. En ergens dat ver buitenstaand licht. 
En ergens ver weg dat vroeger leefde. Kom samen uit de stukken. 
Vind in jezelf op zijn minst een druppel kracht. 
Stijg op, verscheur tenminste een deel van de ketenen. 
Om te vergeten, te vertrekken, te vliegen en te worden. 
Wat er van droomde te zijn, 
te vertrekken, zichzelf te vinden en dan te zeggen. 
Wat je bang was te zeggen.




Glimlach, je zult zien dat andere mensen in ruil daarvoor naar je glimlachten. 

Glimlach, je zult zien hoe helder de zon schijnt, hoe aangenaam de zon is. 

Glimlach, en adem deze frisse frisse lucht in, en voel de geur ervan. 

Glimlach, je hoort hoe de wind hardop lacht, en hoe het lied door de

electrisiteitsdraden wordt gezongen. 

Glimlach, zelfs als het er zo goed uitzag. Niets is er, glimlach, je zult het

begrijpen, het is goed om in deze wereld te leven, 

en er is niets slechts. 

Glimlach, zelfs als het erg moeilijk is, lach en ik zal terug lachen. 

Glimlach, Spuug op wat mensen denken, dit is alles gewoon onzin.

Glimlach, doe wat ik nu zeg, kijk in je eigen hart. 

Glimlach, en je zult begrijpen dat een glimlach het beste is, 

natuurlijk, na liefde.

Winter zal voorbijgaan, je zult mijn vlaktes en moerassen zien 

En zeggen: "Hoeveel schoonheid. Maar onthoud, jong, in de

stilte van mijn vlaktes hield ik mijn gedachten en wachtte tevergeefs, 

 ziek, opstandig en nors.Ik heb me in de schemering afgevraagd 

staarde in het aangezicht van de dood, en wachtte voor onbepaalde

tijd, in de nevelen van hongerigheid.Maar voorbij de moerassen

gehouden dacht ik, en deze dode schoonheid 

in de douche was het spoor nors.

Met duidelijke pluisjes valt in de sneeuw, zo goed overal.
En schittert met heldere kralen, glanst met zilver. 
Prachtig in wit het land is fantastisch! 
De sneeuwstormen zijn in slaap gevallen. 
Alles verstijfde van verbazing.
Van schoonheid als dit. 
En deze prachtige momenten 
worden gepresenteerd in de winter.

Ik ben blij dat het lot me vleugels geeft voor de vlucht. 
En vaak bespaart me van zwakte en machteloosheid. 
Ik ben blij dat ik ben, dat het hart warm wordt. 
En deze sprookjeswereld onthult haar volledige Verlichting. 
Het is gevuld met gelukzalige ziel, ik leef niet tevergeefs op de grond. 
Hoe allemaal hetzelfde leven goed is, 
wonderbaarlijk, wijs en mooi.

Er is elke dag iets leuks.
Dus verheug je en wees nooit verdrietig.
Er zijn veel ongelooflijke dingen in het leven: 
hou van het leven en wees altijd gelukkig.

Waar denk ik aan. Over de vallende sterren.
Kijk, daar alleen, geluidloos als een geest,
snijdt lucht in een diamantpad
en zijn pad is uitgegaan. Vraag me
 niet waar de ster naar beneden is gerold.
Oh, ik bid u, zwijg, adem niet.
Ik voel, ze stralend gefragmenteerd
op de bodem van mijn ziel.

Witte roos te allen tijde.
Een symbool van onschuld en Godheid. De
kleur van de bloemblaadjes gewassen met dauw.
Betovert zachtjes met zijn schoonheid.

Een witte roos, een symbool van eeuwige liefde.
Een puurdere hemelse ziel. Een wit boeket,
 als een wolk van dromen. Hetgemak van 
een man van emoties zonder woorden.

Van de oudheid tot de poriën gingen zitten.
 De beste manier van pure liefde.
 Een witte bloem zit vol gevoelens.
 De eerste viool speelt ons mascara.

De bel gaat, belijdenis in de kerken.
En de bruid heeft een boeket in haar handen.
Wit met wit, als een engel uit de hemel.
Met een sneeuwwit boeket.

Ik kom van waar de wind vrij is,
waar het water in de vloed gek is,
waar het vlas met zijn hoofd knikt,
blauwe bloeiwijzen laat vallen. Ik kom
 daar vandaan, waar het bos is als een muur,
waar konijnen rondzwerven over de leningen,
waar de ziel dronken is van mondharmonica,
van de honing van juli boekweit, ik zal zingen, 
dansen en verbergen, en op zijn minst enige 
vermoeidheid wegjagen. Ik heb heilige koppigheid 
in het bloed van de boerenploeg geërfd.

Ah, onze tuin, onze wijngaard.We moeten vaker water geven.
En droge takken van appelbomen.We moeten vaker snoeien.
In onze beschutte tuin staan ​​bloemen en druiven.Wie het trosje
 clusters ziet,elk hart zal blij zijn.En de poort tussen de struiken
Er lonkt een voorbijganger.Haar Zeus het Gastvrije.Wezen
 beveelt open te zijn.We laten iedereen de poort passeren,
we openen de tuin voor iedereen,we zijn niet gierig:iedereen
 kan van onze rijpe druiven pakken en genieten.

Ik zal geen spijt krijgen van de rozen,
verdord met een makkelijke lente. 
Ik ben zoet en druiven aan de wijnstokken.
In de handen gerijpt onder de berg. 
De schoonheid van mijn vallei is verraderlijk. 
De vreugde van de herfst is goudkleurig.
Langwerpig en transparant,
als de vingers van een jonge maagd.

Ik verzamel druppels geluk op een draad.
Ik houd ze in mezelf, probeer mezelf.
Ik redde hun leven stiekem en verloor vaak.
 Soms verlegen, nam ik ze in mijn handen, 
en druppels door mijn vingers gleed en viel.
 Zoals op asfalt. In mijn ziel bleef ik een 
herinnering, een gelukkige zeehond, de 
zoetste adem, eerder geprobeerd. Als een 
beloning heb ik de mijne verzameld, ik heb
 die van iemand anders niet nodig. 
Inheems, niet gemakkelijk, vrouwelijk geluk.
En ik drink het als op mijn heilige communie.

Hoe moeilijk is het om ons een persoon te vinden
met wie het leven wil leven.
Zodat het niet genoeg was voor liefde en een eeuw.
Wie kon alles begrijpen, vergeef.
Met wie je de hele tijd gelukkig zou zijn,
en elke minuut zou je bij hem wonen, zodat
een persoon een echte vriend zou zijn
en nooit door iemand onvervangbaar zou zijn.
Hoe moeilijk is het om een ​​zielsverwant te vinden
met wie het altijd gemakkelijk zou zijn,
om een ​​verkoudheid in mijn hart te smelten,
om het op te warmen.
Dus ik wil voor altijd gelukkig zijn,
om liefde en begrip te vinden,
niet alleen, met mijn geliefde,
van "A" om "ik" het levenspad te passeren.

En huilt met bittere tranen.
Het hart, en zielspijn.
We namen afscheid van jullie vrienden,
vergat te vragen, hoe zit het met mij?

Liefde ging voorbij en in plaats van geluk
was er alleen maar leegte.
En alleen verdriet, slecht weer in mijn ziel,
ze achtervolgen me altijd.

En huilt met bittere tranen.
Het hart, en zielspijn, 
ik kijk met liefdeogen uit het
raam, in lege wolken. 

De zon schijnt door de ramen, de dag is al helderder,
en de veergang, helderder en beter hoorbaar.
Hakken aangetrokken, zijden outfit, hart stopt,
een blik wordt in de lucht geworpen. Hoe
 heerlijk is het, om het te voelen,
zachte handen, zachte warmte.
Je bent de lente, vriend.
Verspil geen tijd, drink
 met liefde, geef
me geluk.

Ik zegen God waar ik van hou.
Ik zegen de hemel die jij bent,
jij bent het geluk waar ik over zwijg,
het is in de ziel en het hart is eer.
Ja, we zijn niet samen. Het maakt niet uit.
En het belangrijkste is dat we dat allebei zijn.
Ik denk altijd met je mee. Natuurlijk, 
weet je. Dat is veel. En moge er geen 
hoop zijn dat wij u zullen ontmoeten,
en moge u niet nabij zijn, schat u bent
 en u leeft. Leef, creëer en bemind.

Ik zegen God waar ik van hou.
Ik zegen de hemel die jij bent,
jij bent het geluk waar ik over zwijg,
het is in de ziel en het hart is eer.
Ja, we zijn niet samen. Het maakt niet uit.
En het belangrijkste is dat we dat allebei zijn.
Ik denk altijd met je mee.
Natuurlijk, weet je. Dat is veel. En moge er geen 
hoop zijn dat wij u zullen ontmoeten,
en moge u niet nabij zijn, schat.
u bent en u leeft. Leef, creëer en bemind.

_

Wat is te vergelijken met de strelende zee?
Langzaam kabbelen van een turkooizen golf.
Orangeres van de zon en het gefluister van de branding.
Romantische dromen over dromen van liefde.
Hoeveel levendigheid zit er in dit alles. Het verlangen
 naar ontspanning aan de zee lonkt. Het verleden 
vergeten is een kunst. Het trekt ons als een magneet
 naar zich toe. Vergeet de problemen. Laten we de zorgen
 achterlaten. We verbieden ons om het kwaad te herinneren.
We zullen de harmonie van de zuidelijke natuur evalueren
En we zullen de helende lucht inademen. Wie niet naar de 
zee is geweest, weet eenvoudig niet hoe geweldig en goed 
het leven is, hoe een lichaam op nat zand rust
en de ziel streeft naar vreugdevolle sterren.

Goedemorgen, bossen en velden. 
Goedemorgen, geboorteland Vlaanderenland.
Het zonlicht valt op het raam, dus het 
is tijd om lang wakker te worden. Vogels
 zingen in de lucht met overstromingen.
Nacht bladerde door een pagina. Een dag 
heeft voor altijd in de wereld geregeerd, de
Wereld is veranderd, zelfs voor een klein beetje:
 we zullen's morgens nieuwe plannen opstellen, 
we zullen nieuwe liedjes zingen onder onze adem.
Nogmaals, met hoop, laten we aan de slag gaan, 
 opnieuw duiken we in ons levensritme. Nogmaals, 
we begrijpen wat er met een reden is gebeurd.
Nieuwe ochtend van een goede dag.