Archief

Betoverd door het onzichtbare,
Dommelende bos onder het verhaal van een droom,
zoals een witte
dennenboom met sjaal .

Ze strompelde als een oude vrouw,
ze leunde op een stok,
en boven
haar kruin Dolbit een specht op een teef.

Een paard springt, er is veel ruimte, er valt
sneeuw en een sjaal valt.
Eindeloze weg
Rennen in de verte met een tape.

Hoe snel vloog de tijd voorbij.
Weer december, weer winter.
Ze kleedde zich in witte outfits.
Bomen, straten, huizen.

Alles herhaalt zich, gaat
ergens in de eeuwigheid het oude jaar
en de nieuwe dwaalt door de bossen
en hij wacht op zijn moment.

Sparkles stadslichten
Gevuld met luidruchtige drukte.
De sneeuw kraakt onder de voeten
 Sneeuwvlokken plotseling een donzige zwerm.

En tussen de esdoorns worden ze blauw.
Hier en daar in het gebladerte van de doorgaande.
Klaring naar de hemel die kleine raampjes.
Het bos ruikt naar eiken en dennen.
In de zomer droogde het op van de zon.
En de herfst als een stille weduwe.
Betreedt zijn bonte toren.

De zomer is voorbij de herfst is gekomen.
In de velden en bossen is het
leeg en verdrietig.

De vogels vlogen weg.De dagen zijn
 korter geworden.De zon is niet
 zichtbaar.De nachten zijn donker,donker.

      Het is een droevige tijd!.Charme van de ogen.
Je afscheidsschoonheid is aangenaam voor mij,
ik hou van de weelderige verwelking van de 
natuur,bossen gehuld in karmozijnrood en goud,
er is geluid en frisse adem in hun bladerdak,
en de lucht is bedekt met een golvende mist,en een 
zeldzame zonnestraal,en de eerste nachtvorst,
en verre grijsharige winterbedreigingen.

Op een koude dag,op een herfstdag,ga ik daar weer terug. 
Onthoud deze zucht van de lente,het verleden om te zien.Ik zal 
komen en ik zal niet huilen.Onthoud,ik zal niet verbranden.
 Het lied willekeurig ontmoeten.Nieuwe herfstdageraad.
 Slechte tijdwetten.Gezongen rouwende geest.Laatste gehuil,
voorbij gekreun. Je zult het niet horen ik ben uitgestorven.
Het vuur zelf,blinde ogen.Verbrand de droom van het verleden
 niet. De dag zelf is donkerder dan de nacht.Ooo mijn ziel.

Hoe goed was soms de lentegeluk.En de zachte
 frisheid van de groene kruiden.En de bladeren 
van jonge,geurige scheuten.Langs de trillende
 takken van ontwaakte eikenbossen.En de dag is 
een luxueuze en warme uitstraling.En een zachte 
samensmelting van heldere kleuren!
Herfstgetijden.

De zomer is voorbij,de herfst is gekomen.
In de velden en bossen is het leeg en verdrietig.

De vogels vlogen weg; Dedagen zijn korter 
geworden.De zon is niet zichtbaar.De
nachten zijn donker, donker.

En elke herfst bloei ik weer.De Belgische kou 
is goed voor mijn gezondheid.Ik voel weer 
liefde voor de gewoontes van het zijn:de slaap vliegt
 achter elkaar,de honger vindt achtereenvolgens.
Bloed speelt gemakkelijk en vreugdevol in mijn hart,
verlangens koken, ik ben weer gelukkig, jong,
ik ben weer vol leven,dit is mijn lichaam

Het bos,als een geschilderde toren.Lila, gouden,
 karmozijnrood.Met een vrolijke, bonte
 muur.Staat op een heldere open plek.

Berken met geel houtsnijwerk.
Schitteren in het blauwe azuur,
Als torens, worden de dennen donkerder.

Hoe goed was soms de lentegeluk.En de zachte
 frisheid van de groene kruiden.En de bladeren 
van jonge,geurige scheuten.Langs de trillende
 takken van ontwaakte eikenbossen.En de dag is 
een luxueuze en warme uitstraling.En een zachte 
samensmelting van heldere kleuren!
Herfstgetijden.

Herfst. Een fantastisch paleis,open voor iedereen 
om te zien.Bospaden die uitkeken over de meren.

Zoals in een tentoonstelling van schilderijen:Zalen, 
zalen, zalen, zalen van iepen,essen,espen.In ongekende
 vergulding.Linden hoop goud;

Als een kroon op de pasgetrouwde.Het gezicht van 
een berk is onder de bruidssluier en transparant.

Begraven aarde.Onder gebladerte in sloten,gaten.
In de gele esdoorns van de vleugel.Als in vergulde 
lijsten.Waar bomen in september.Bij zonsopgang

 in paren staan.En de zonsondergang op hun bast.
Laat een amberkleurig spoor achter.

Er zijn droge maïsstengels in de velden.

Wielsporen en vervaagde toppen.In de koude
 zee,bleke kwallen en rood onderwatergras.

'Zie je het water?"Ik zie alleen een kwik
Misty schijnen."Noch de lucht,noch de aarde.
Alleen de sterrenglans hangt onder ons in 
het modderige.Bodemloze fosforstof.

n

Witte nachten wachtten op mij
Boven de uitgestrektheid van dichte eilanden.
Weer kijken vertrouwde ogen.
En het verleden flitst zonder woorden.

Met een flikkerende lange zonsondergang.
Voor een minuut dommelen van de dag.
Dat zijn licht stierf zonder terugkeer.
Je kunt me deze nacht niet verzekeren.

Waar is het zoete gefluister van mijn bossen?Stromen 
van geruis.Bloemen van de weiden?De bomen zijn kaal.

Wintertapijt bedekt de heuvels,weiden en valleien.
Onder zijn ijzige bast wordt de stroom gevoelloos.

Alles is verdoofd.  Alleen de boze wind,razend,huilt en de

 lucht bedekt.Grijze waas. Al ademde de lucht in de herfst.

Al minder vaak scheen de zon.De dag werd korter. Het 

mysterieuze bladerdak van het bos. Met een droevig geluid 

werd blootgesteld.De mist lag beneden op.De luidruchtige  

karavaan de velden.van ganzen. Uitgestrekt naar het zuiden.

Hoe het probleem van het lot voor een ander op te lossen?
Wie zal het mij vertellen? Maar het hart kwijnt weg van pijn
En de ondergang van anderen kan niet vergeten.

Sproeien van leven versmolten tot diamanten dromen.
En nu zal alleen een stralend netwerk flitsen. De
parels van je liedjes verspreiden zich in tranen.

❤