Archief

Liefde! Hoeveel krijg je te geven om de zonsopkomsten
 en zonsondergangen te keren? Laat het honderden
 keren, nadat het gefermenteerd is, de wijn 
vullen met een bitter aroma. Alles is immers één
 er is niet mooier in de wereld. Vergaderingen
 van tedere, zoete kussen, bekentenissen van het 
hart die als reactie vliegen, en verwachtingen die we in
 onze dromen trekken. Haast je om de woorden
 van liefde te zeggen, wat soms van je lippen scheurt. 
En laat hem opnieuw rond zijn hoofd gaan, notulen 
van geluk zullen honderdvoudig worden gerekend. 
Geef elk moment zijn warmte. Het is net als het licht van 
 de zon noodzakelijk. Ondanks al je omstandigheden, 
wanneer je het raam opent, roep: "We zijn geliefd!".
Laat de ziel in flarden, hart doormidden, maar elke keer 
opnieuw, herrijzend met hoop.Sterk, zoals man en vrouw
 in de ochtend. "Liefde leeft! Liefde gaat niet dood! " 
En dan op de helling van zijn jaren, in een kring van 
geliefden, niet eenzaam, geef een bevestigend antwoord: 
"Ik heb dit leven zo gelukkig geleefd!". 

+Poëzie.

 Licht, gevleugeld, als nachtvlinders. Cirkelend, 
cirkelend boven de tafel bij de gloeilamp.
  Verzameld bij het licht. En waar te gaan?
 Ook zij, ijzig, ik wil opwarmen.

Beschermengel, steek een kaars aan om te zien of ik dan vlieg.  

Beschermengel, geef me een schouder als ondersteuning. 

Mijn hart brandt heet. Je kunt dromen, maar het is moeilijk om

het te durven. 

 Beschermengel, geef me twee vleugels. Geef me alles om te vliegen. 

Ik zou minstens een paar minuten op adem blijven met de nieuwe

krachtvleugels. Het is heerlijk om te vliegen. En zij zullen de mist

door de storm en het bedrog naar de eeuwige zon door het leven dragen. 

Laat de schaduw uit mijn ogen vallen, ik wil zien dat ik niet alleen vlieg. 

Laten we nadenken over het goede. Het slechte zelf
 zal ons vinden. Corrigeren van het verleden kan dat niet. 
Gesloten in de toekomstige entree. Vandaag de dag,
 hoewel niet perfect, maar we doen eraan mee. 
Alles is tastbaar, echt we dromen niet, maar leven. 
Gisteren geheugen. Wat zal er morgen gebeuren? 
God weet het. We staan ​​in het centrum 
van algemene aandacht. Er is tijd en tijd voor alles. 

Niemand zal ooit excuses zoeken, 
als mensen weggaan, succes op de weg. 
En zoek geen nieuwe afspraakjes met ze, 
en hoef geen gedichten te schrijven bij het afscheid. 
Kleef niet aan elke zachte uitdrukking. 
Zoek niet naar betekenissen waar het niet wordt gevonden. 
En vanuit de hartinfarct, alsof besmetting, 
met alle krachten van een zwakke hart, is afgeleid. 
Vermijden van de mogelijkheid van lang afscheid, 
Alle goede dingen onthouden voor al hun vergeving. 
Niemand zal ooit excuses zoeken, 
als mensen weggaan, succes op de weg. 

En op straat ben ik bekend met het verleden is er geen spoor. 
Voor een lange tijd in de dagelijkse modderstroom ben ik hier niet gekomen. 
 Het leven ging door het station. Kindertijd, hallo! Hoeveel winters. 
Daar, waar we gingen rodelen, staat de nieuwe winkel. Er zijn geen vrienden,
 de vijvers zijn verdwenen, de vijvers zijn verdwenen in de vergetelheid. 
En het pad is niet te vinden in de mist van de herfst. Het oude tuinhuisje. 
Ah, de reis is kinderachtig. Er staat een oude man op de bank,. Iets bekend is 
een buurman. Maar niet te weten, sterft zelfs. Schaakgenie, boulevard-aas, een 
buurman was altijd aan het schelden, hij heeft ons in de tuin met de gitaar 
vervloekt. Maar, en er is geen tuin meer. Lied, als een reddingsboot.
Verdriet klopt in mijn geheugen. Meisje "in de automaat", bijna huilde ik sorry. 
Adembenemende reclame. Bank, entertainmentclub. De straat leek me vreemd. 
Opeens zag ik een eik. De oude vriend, eindelijk, en zonk, huiverde. De herinnering 
van een kind, herken je me zelfs?  Hier, voorbij de eik, ga ik elke dag naar school, 
wijd geopende ramen mamma roept: "Doe een sjaal om!"  ik keek hulpeloos rond. 
 Hier, ergens hier was mijn thuis. Stevig en onvoorwaardelijk. Was alle jaren van 
regen weg. En met onbekende gezichten vervaag ik mijn hoop, in deze vergeten
 provincie. Ik ben alleen blij als mussen. Staande "witte kraai" Ik voel de tijdkracht. 
Heer, wat doe ik hier? Immers, niemand gaf het op. Het is alsof iemand
 anders verdwaald is, ja, en het is tijd voor mij om terug te gaan. 
Pas van eeuwigheid kijken mama's ogen naar de straten. 

+Poëzie.

Ik vond platen in de kast, oude liedjes een schat. 
En ik besloot om te luisteren zonder te lezen, willekeurig. 
Hoeveel prachtige muziek de eeuw heeft overgebleven. 
En hoeveel zangers en musici de wereld hebben gegeven.  

Dave Berry - Dusty - Connie Francis - Rex Gildo - Springfield 

 Freddie Quinn - Salvatore Adamo - Neil SedakaTrini Lopez

Sandie Shaw - Helen Shapiro - Sonny & Cher - Frank Sinatra.

God en de natuur hadden een groot talent voor hen allemaal. 
Tango, walsen en foxtrots klinken zo charmant. Oude romances
 vertellen ons over liefde. En over de roos in de tuin, en over de
 lelie van de vallei. Alsof de tijdmachine de stemmen teruggeeft. 
Die zangers die vroeger over blauwe ogen zongen. Door het sissen 
van de platen kun je horen hoe van veraf. Alsof de rivier
 het geluid van de tijd draagt. Grammofoonplaten zijn
  nog lang bewaard gebleven. Van de stemmen 
van de prachtige geluiden. En het verleden
 van het lot moet getraceerd worden. 

Een oude tuin. 
Een kersenboom sluimert er stilletjes in. 
Het was gebogen door ouderdom en jaar. 
De herfstwind scheurde alle bladeren af. 
Winter bevroren met een ijskorst. 
Zuchtend, de kers-jeugd herinnerde zich. 
Oh, hoe de lentetuinen bloeiden! 
En de kers gaf in de zomer royaal 
mooi en sappig fruit uit.
Toen was de ouderdom helemaal niet schrikken. 
En eenzaamheid leek geen ongeluk te zijn. 
Vijf jaar later, hield het op vrucht te dragen. 
En de zwaan was overwoekerd! 
Sneeuw viel als een grijs haar aan een spit, 
stormachtige winden braken takken. 
Ze droomde van warme regen, lente en dauw, 
en soms schudden de takken. 
En opeens de lente Mei warmde straal van
 de koffer aangeraakt, de takken opgewarmd.
Vrolijke leeuwerik, die lente-metgezel. 
De oude kers zong zijn lied! 
Uit het lied en de hitte schrok iedereen. 
De drank van het leven begon gretig te drinken, 
de nieren zwollen op, iedereen werd wakker 
en pijnlijk wilde ze leven! 

Liefde verdwijnt, Waarom? Omdat het hart niet brandt, 
en de lente niet voelt.En dan doet een open wond pijn. 
Waarom verdwijnt de liefde? "Ik waardeerde mijn gevoelens gewoon niet, ik 
vervaagde zonder aanhankelijke woorden. Ik leefde gewoon voor mezelf."  Blijkbaar hebben we zo gewoon geleefd. 
Ik zal zonder reserve en eerlijk zeggen, ik moet 
gewoon van mijn dierbaren houden. 
Dit gevoel is licht en prachtig. 

.

We zitten zo vriendelijk op de blog site. Iedereen
 heeft waarschijnlijk een kopje koffie bij de hand.  
Ik wens alle vrienden geluk, en ik hou zoveel van
 jullie allemaal!!!

 Echte vrienden ...

 Ze zijn erg moeilijk te vinden. Het is niet gemakkelijk om ze 
 te verliezen. Nadat je jezelf hebt gedistantieerd, om te
  vertrekken. Ware vrienden kunnen niet worden vergeten,  
in de drukte van hun leven, niet te vergeten liefde.

De tango van mijn jeugd is vergeten, ze spelen opnieuw in de stadstuin. 
Met een zachte open glimlach voor een date met jongeren gaan. 
Warmte van opwinding in mijn borst. 
De toekomst schijnt vooraan. Tango is mijn dans van vurige passie. 
Dit klinkt geweldig. 
Tango mijn langdurige jeugd,  geluk,  mijn hart betoverend. 
Snel de winter gepasseerd, lente. Haar haar was bedekt met grijs haar. 
De oude jongen is oud, volwassen meisje geworden  geliefd. 
Weer springen de lente en de zon fel op. Alles in bloei.
Geheugen maakt ons zorgen bij zonsopgang. 
Oude tango in de stadstuin. 

+Poëzie.

Het hart, de vlam van de wispelturige, in deze 
wilde bloembladen, zal ik in mijn gedichten 
alles vinden wat niet in het leven zal zijn.

Het leven is als een schip een klein Spaans
 kasteel door. Dat is allemaal niet haalbaar, 
ik zal het zelf implementeren.

Alle kans om elkaar te ontmoeten. Weg kan
 het me iets schelen? Laat geen antwoord
 worden gegeven. Ik zal mezelf antwoorden.

Met een kinderliedje op mijn lippen ga ik naar
 mijn geboorteland. Alles wat niet in het leven 
zal zijn, zal ik in mijn gedichten vinden.

 Vrienden verzamelen zich in de buurt van het blog. 
En de gedichten lezen een beetje. Ik schrijf met een
 hart de antwoorden. Zoals altijd, zal ik het voelen. Ik zal 
komen rennen, de bergen van het leven terzijde schuiven, 
In virtualiteit, waarin het open is. Mijn hart is voor hen 
die in het echte leven zijn. Onze ontmoeting werd meer dan
 eens gepresenteerd. Niet meer dan hun woorden in het
  universum. Ik raakte geleidelijk aan aan mijn vrienden gewend. 
Uit andere steden vanavond komen verschillende harten 
naar voren om elkaar te ontmoeten. We lezen elkaar online. 
Als het verdrietig is, drukken we op de borst. Vrijwel, maar oprecht,
  precies. Laten we elkaar weer ontmoeten in de donkere nacht. 
Ik huil op de schoot van mijn vriend. Vertel je dat het geen
 taak is. En ze zal me helpen met advies. Daar praten we over, 
en daarover. Zonder vrienden op de lentedag helaas. 
Vrienden hebben een hart die mooi is en op de juiste plaats. 
En vandaar een mysterieus licht. Een straaltje zonneschijn
 zal de dichter verwarmen. Aan virtuele vrienden deze lijnen. 
Weet dat we samen niet alleen zijn. Hartwonden genezen, 
van de glimlach van vrienden op het scherm.

+Poëzie.

Ik wens dat je bloeit, groeit, redt, de gezondheid versterkt.

Het is voor de lange reis de belangrijkste voorwaarde.

Laat elke dag en elk uur je een nieuwe geven.

Laat de geest aardig voor je zijn, en het hart zal slim zijn.

Ik wens u, mijn vrienden, het allerbeste.

En vrienden, het is ons niet goedkoop gegeven!

 'S Nachts brulde de wind als een wolf en sloeg op het dak
 met een stok. 'S Morgens keken ze uit het raam. Er is 
 een magische film. Een wit doek was gerold, geschetst
   heldere sterren en hoeden op de huizen die de winter introk.

+Poëzie 2

Rustige jongen, gedwee, duiven die op de mond kussen. 

Dun kamp met een langzaam tempo dat ik liefhad in jou, mijn

 droom. Ik dwaalde door de steden en dorpen, ik was naar je  

op zoek, waar je woont, en met een lach, dartel en  opgewekt,  

vaak wenkte je me in rogge.

,

Iemand fluistert en lacht door de azuurblauwe mist. 

Alleen ik in stilte zal weer tevoorschijn komen.

Gelach uit de geliefde landen. Nogmaals een fluistering, en fluisterend, 

als in een droom, in iemands vrouwelijke ademhaling. 

Het is zichtbaar, eeuwig vreugde voor mij.

Fluister, lach, lieverd, mooi beeld, zachte droom. 

Je bent onaards, blijkbaar, door macht begiftigd en geïnspireerd.

+Poëzie.

Daarvoor en de jeugd, om vergrijpen te vergeven, en de jeugd, om de

vloeistoffen te voelen. Voor dat en de jeugd, om het bedrijf te leren, 

voor dat en de jeugd, het hart laten zingen. Voor dat en de jeugd,

handel spontaan. Daarvoor en jeugd, te wensen over. Daarvoor,

 en jeugd, om vrienden gelijk te zijn, voor dat en de jeugd,

om niet te scheiden. Voor dat en de jeugd, geschillen voor zonsopgang.

Voor dat en de jeugd, om antwoorden te vinden. Voor dat en de jeugd,

kies de weg. Voor dat en de jeugd. Beoordeel niet strikt. 

Ik kijk vanuit het raam naar sneeuwstormen? 

Huisdier geluk beschutting tegen slechte weersomstandigheden.

Het leeft. Het vuur knettert in mijn fornuis. 

En het ijs van de vijver zijn fonkelende sterren.

En ik sta versteld met een achteloze blik.

Het was voor mij een mooi spektakel.