Archief

+ Poëzie.

 Winter-winter kwam, paarden gebruikten de slee, voerden
  het pad uit. Gegooid ijs op de rivier, vastgebonden  met de 
kust. Geketend aan de grond.  Kleine jongens en ja, schattige
meisjes.Op een slee ging ik zitten. Ja, ik rolde van de berg.

Pak het hart en laat het los. Ik kijk uit
 het raam in een andere hoek. En wanneer 
de golven van verdriet bedekt zijn, zal ik 
mijn voorhoofd tegen het koude glas duwen. 
En zelfs al heb ik er niet veel nodig, tussen
 al diegenen die mij aardig vinden, ik voel de 
januari kilte niet, ik ben licht in het koele halflicht. 

.

Je bent vandaag ver van mij verwijderd. En je schrijft
 over je liefde bij bodemloosheid. En over het
 verlangen, gebrek aan slaap. Precies hetzelfde 
als wat ik schrijf. O, hoe horen we vaak gesprekken, 
dat zonder afscheiding, geluk niet gered kan worden. 
Wees niet apart, dus er was geen liefde en vergaderingen, 
en er waren alleen maar geschillen en onenigheid. 
Natuurlijk is dit misschien verstandig. En toch, 
ik weet niet waarom, 
ik wil, ondanks alles, 
om je te vertellen. Laten we niet gescheiden zijn. 
Ik denk dat je me zult begrijpen, op de schouder
 van de schouder, noch melancholiek noch koud. En als we 
ruzie maken, ja, de scheiding is nog steeds veel erger.

De lente zal komen en zal opnieuw in mjn hart kijken
 met mooie ogen, het zal weer gemakkelijker worden

 in het hart, geluk zal vloeien in golven. Net als slangen
 snel.  Alle stromen langs de modderige straten. 

Nogmaals, willen lachen. Boven de domme soort
 gevoede kippen.En de kippen zitten vol, die mensen, 

wie geeft er niet om de zon, zitten als winkeliers
 achter hun toog en kijk naar het vuile raam.

+ Poëzie.

Vraag me geen les, vraag niet,vraag niet, vraag me geen les.

Aan de rest van het detachement.Aan de kerstboom branden de versierde

lantaarns. Studenten zullen plezier hebben in vrije dagen.

Vraag me geen les, vraag niet, vraag niet, vraag me geen les.

Aan de rest van het detachement. Aan de kerstboom branden de versierde

lantaarns. En alle notitieboeken zijn verborgen,

laten ze maar slapen tot later.

Het gebeurt dat de regen gegoten regen ... 
Als tranen, geregend drie stromen ...
Om geen schade toe te brengen aan de hitte. 
Regens, zoals het leven, zijn altijd divers ... 
Er is geen manier in het leven op dezelfde manier ... 
Zoals het lot van mensen, zijn er verschillende ... 
Dus het karakter is anders ... de regenachtige 

Je verspilt in scharlaken schemering, in eindeloze cirkels. 

Ik hoorde een kleine echo, verre stappen.

Dicht bij je of ver weg verloren in de lucht. 

Wacht of is er geen plotselinge ontmoeting in deze

weergalmende stilte. In stilte, de meer verre stappen klinken , 

sluit je, vlammend, eindeloze cirkels...

De sneeuw valt, flikkert, krult,ligt als een sluier. 
Hier flitst de zon in de wolken,
en de vorst in de sneeuw is sprankelend.

'S Nachts somber en wild. 

Zoon van bodemloze diepte. De spookachtige geesten 

op de velden van mijn land.

En de velden in de duisternis, zijn koud en donker. 

De dochter van de gezegende zijde vanaf de geboorteplaats

van het paleis droomt Goggles geestdromen. En in de velden

flitsen veel. 

Zuivere maagden van de lente.

Naar de lentebloesem. Slechts één nummer is niet af. 

Eeuwige woorden zijn vergeten. 

De ziel in de aspiraties was laat, in de keel vaag bevroren, 

een mysterie dat ik niet kende, ergens begreep ik geen dromen.

En hier, in een jaloerse verlegenheid  smolt de sneeuw.

En de rivieren vinden hun oevers op een ongeordende manier .

Op een koude dag, op een herfstdag ben ik daar weer. 

Denk aan deze zucht van de lente, verlden beeld om te zien.

Ik zal komen, en ik zal niet huilen. Onthoud, ik zal niet verbranden. 

Het lied willekeurig ontmoeten. Nieuwe herfstdageraad.

Slechte tijdwetten. Gezongen rouwende geest. 

Laatste gehuil, voorbij gekreun. Je zult het niet horen,

ik ben uitgestorven. Het vuur zelf,  verblinde ogen.

Verbrand de droom van het verleden niet. 

De dag zelf, donkerder dan de nacht 

Veroorzaakt door de ziel.

Deze wereld is echt aardig.

Hoewel mensen onvriendelijk zijn.

Is de ernst van de inheemse

ziel van iemand anders som.

Om het zo moeilijk te houden ...

Wees niet bang, mensen,

vriendelijkheid!

Het licht van iemands ogen, liefde en geloof.

Zien de dagelijkse routine.

Wees niet bang om te leven.

Deel het met iedereen...

+Poëzie.



Als ik u, door zwakheid, vraag alles te vergeten
 dat daarmee samenhangt, Heer, geloof me niet: 
leven zonder liefde is erger dan wandelen langs een ader, 
stomen in een badkamer, met een lemmet. Een leven 
zonder liefde is zwaarder dan zeven zonden. Zelfs in 
onbeantwoorde liefde, je ademhaling. De dichter is het niet, 
werden 's nachts gebruikt om verzen te rinkelen?  zwarte nachten,
 zoals ruimte zonder slaap, zonder dromen. Sneeuwzwart brood 
valt in een blinde dageraad de klassiekers van het 
genre tolereren geen andere kleuren. De klassieke
 letters verlaten zonder antwoorden beseffen ineens:
 non respons is het antwoord. 

Een klein meisje huilt bij het raam van een groot landhuis 
en in een landhuis is het lachen vrolijk en giet het zilver. Een meisje 
huilt en krijgt het koud in de wind van onweersbuien in de herfst, 
en veegt druppels tranen af ​​met een hand van de kilte.

Met tranen vraagt ​​ze om het brood van een muf stuk.  
Haar stem stopt haar belediging en opwinding. Maar in 
de herenhuizen verdrinkt deze stem het lawaai van troost. 
En er is een baby, huilend onder een opgewekte, speelse lach.

+ Poëzie.

De dag is gekomen. En opeens werd het donker. 
Licht verlicht. We kijken uit het raam. Sneeuw
 wordt wit, wit. Waarom is het dan zo donker?

Geluk is geloven als men niet gelooft, en ademen 
met de laatste energie. En het is zo eenvoudig,
 kinderachtig om te hopen. Waar je echt van houdt. 
Lacht van tranen van wanhoop. Terugkomen, voor 
altijd weggaan. In een gesprek bij toeval voorbijgaan. 
Wat jaren zou hebben gezwegen. Geluk, een vriend 
om de laatste te geven. En als tegenprestatie vraag 
nergens om. En vraag om vergeving zonder woorden. 
En liefde zo veel ongebreideld. Geluk is om roekeloos
 oprecht te zijn, en geen spijt te hebben van wat er 
gezegd is, en te dromen van een wonderbaarlijk
 ondenkbaar. En eenmaal te kunnen vergeven. 
Geluk zit in die zwart-witte toetsen, en in die snaar op
  één of andere manier gescheurd. En in de glimlach die je 
me geeft. In elke dag die ik heb meegemaakt. Geluk is 
regenachtig in september. Zoek een regenboog-zonnige
 blik. Geluk is om iemand gelukkig te maken, althans
 voor het kortste moment. Dat is geluk!

+Poëzie.

Genezen stal, run vlaktes en struiken. 
Weer de kapel op de weg 
en gedenkteken kruisen.

Nogmaals, ik ben ziek van warme droefheid van 
de havermoutbries. En op de limietenkloktorens. 
De hand doopte onvrijwillig.

Over Vlaanderenland, een korenveld veld met
 kraaien. En het blauw dat in de rivier viel. Ik hou
 van vreugde en pijn. Je meer melancholie.

Koud verdriet wordt niet gemeten, je bent op een 
mistig strand. Maar niet om van je te houden, 
niet om te geloven, ik kan het niet leren.

En ik zal deze ketenen niet opgeven, en ik zal niet 
scheiden met een lange slaap, wanneer inheemse 
akkers rinkelen met een gebed van een pluizig gras.

Sneeuwval is een ramp voor ons. De hele dag krabt de 

krabber.  De hele dag veegt de bezem. Honderd vlokken

 zijn naar mij afgedaald, en de weg is weer wit. 

Sneeuw! Sneeuw! Sneeuw!

 In deze sterrenloze bodemloze hoogte zijn 
onze opvattingen verward, 
en onze gedachten zijn verweven met het zachte 
gefluister van een sterrenval. 
En de ziel vliegt gevleugeld. 
Zodat, na ontmoet te hebben, niet om te scheiden. 
Mijn hart klopt, luister. 
Je hart klopt, met geluk. 
Dat zinkt niet in de diepten van de ruimte.
Ons gebraad is 'onmogelijk' 
en in woorden, zowel eenvoudig als warm, zijn 
we kalm en voorzichtig zo hardop. 
Maar als alles op een blad met een gekke
 lijn ligt dan vertrek ik met een vogel, 
dan ben je bij mij precies. 
En ik hoor je tot in de eeuwigheid en ruzie 
niet al met het lot. Ik ben dol op mijn liefde 
Heaven-ster naaien boven je ...

Wanneer liefde verdwijnt, bijna geruisloos, smeltend als
 rook van het vuur van gisteren, zal de wereld weer eenvoudig
 worden, zul je weer intelligent worden. 
Vijftien keer slimmer dan gisteren. 
De gebruikelijke foto's verschijnen buitenhet raam en, 
 zoals altijd, zal de mond vol zorgen zijn, en de wind
 zal fris zijn, en in plaats van nicotine 
zal het natuurlijke zuurstof bevatten . 
Wanneer de liefde vertrekt, bloeien de bladeren. 
En de winter zal worden vergeten in de lente, lente. 
Maar je zult geen enkele lijn uit de lente uit een zeer wijzere
 geest knijpen. Wanneer liefde gaat, zal alles heel aardig 
en zelfs goed zijn, omdat het niet jouw schuld is, 
dat er geen sterkere kracht is op de hele aarde, 
en zwakte zwakker is dan zij. Als liefde weggaat, 
moet je, opnieuw terugkomend op de zaak, 
begrijpen dat je moet leven met je hoofd, dat het bloed
 nog steeds loopt, dat de armen en benen intact zijn, 
dat je vreemd genoeg nog leeft. 
Dat er niets in de weg zit om in het zadel te zitten, 
omdat de twee vleugels van het paard zijn verdord, 
dat het toch echt groot is, het was echt geweldig. 

Geef mij op oudejaarsavond een oneindig vertrouwen in ons. 
Dat zelfs een zorgzame gevangene warm uit mijn ogen zal stromen. 
Geloof dat voor ons en mij het leven geen marteling zal zijn in wat 
uw lot zal zijn, en geen reden voor grieven. 
Geef me een nieuwjaar. Iets dat niet voor altijd te koop is. 
Weet je, het leven is als bloemhoning, als een liefhebbend persoon 
knuffelt wanneer de dageraad verlichte sneeuwvlokken
 betreedt. Gewoon het belangrijkste liefdesgeheim alles 
geven en liefhebben. Geef me het nieuwe jaar niet auto en
 niet een ring, en de hoop dat de pijn zal overgaan. 
Zet het in de palm van mijn gezicht, ik ben niet bang om met
 mijn ogen dicht. En in slaap vallen op de schouder van uw.
Ik vind het niet erg, ik ben alleen voor. Geluk is wanneer 
wij met z'n tweetjes. Geef me voor het nieuwe jaar 
De meest tedere favoriete look. Zonder dit is deze 
wereld gewoon ijs. Ik heb niet lang terug gekeken. 
Dit ben jij. Alle verlangens, dromen tellen niet. 
Ik heb genoeg van één droom, om elk jaar bij je zijn. 

Winter kwam vrolijk. Met skates en sleeën. Met poedersneeuw 
skiën. Met een magisch oud verhaal. Op de kerstboom versierde 
lantaarns schommel. Lang duurt niet langer langer.

 Winter, winter, winter. Waar ben je geweest? In de tas
  droeg ik kou, ik schudde de sneeuw op de grond. 
Voeten en handgrepen kou, ik liet de kou in de huizen.
 Alle paden waren bedekt en regende sneeuwbanken.

Sneeuw als kant. Sneeuw op de dennenen op de struiken. 

In witte bontjassen vergeten. En verstrikt in de takken.

 Gewelddadige sneeuwstormen zullen komen.

O kind, ik heb lang gehuild over je lot. 
Met elke nacht verlang ik meer en meer, sterker.

Ik weet het, ik weet het, spoedig, snel, in de schemering van de dag, 
zullen ze me dragen om me te begraven met ernstige zang.

Je zult vanuit het raam mijn witte lijkwade zien. 
En je hart zal geperst worden van melancholisch verlangen.

O kind, ik huilde heel lang met het geheim van warme woorden, 
en mijn tranen vraten in parelkralen.

En ik bond een ketting voor jou van hen. 
Je legde het in de nek ter nagedachtenis aan mijn dagen.