Archief

Waarom dwalen we over het net? Misschien verbergen we onze eenzaamheid. 

Misschien dromen we van het vinden van geluk. Misschien is het gewoon dat

we wegrennen van verdriet.Van de angst die zich aan haar tanden klemde. 

Soms praten we in verzen. Hoe te antwoorden, ik weet het niet. 

Alleen daar heb ik een vriend. Het meest waardevolle geschenk

ter wereld.

Ach, stop, vlinders, om verdrietig te zijn in de spiegel, om rimpels in de buurt

van de ogen glad te strijken. De spiegel liegt, die schoonheid is vervaagd,

de spiegels liegen, de jeugd is weg. Oh, gooi over diëten, honger of dat

overgewicht weegt. Waarom stel je jezelf voor lijden? Mooi leven

en met gewicht en ja en nee. En je ziet er beter en zelfverzekerd uit een

ingetogen make-up, kwispelen met zijn heup en kloppen op de "boom", 

ga eerst naar ... massage. Je bent schattig, sexy, aantrekkelijk, je bent 

net een fee in het ochtendgloren. En leef niet je leven tevergeefs.

Advies: je moet van jezelf houden.

Friends! Bedankt dat je er bent. Wat ben je nu met mij? 

U bent vreemden, ik weet het, jaloezie, vleierij, woorden die pijnlijk

pijn doen. We staan ​​altijd klaar om te luisteren, om advies te geven, 

instructie te geven. En als er plotseling problemen komen. 

Ondersteuning, troost. Je glimlach, zoals bloemen, 

ik ben blij, gemakkelijk te geven. Je bent vol van vitaliteit. 

Hoe goed is het voor mij om bij je te zijn. Bedankt voor je vriendelijkheid, 

responsiviteit, deelname. Mijn vrienden! Ik hou van jou.

Ik wens jullie allemaal geluk! 

+ Poëzie.

Wat een genot in de snelle beweging. De trein snelt.
In een stomme eeuwigheid vluchtmomenten.
Verder, verder, vooruit, vooruit!
Schaduwminuut mensen flitsen.
Kan hun geheugen niet redden.
Ze hebben geen tijd om je te vervelen.

Ik zing, vrij, als een vogel.Leven zonder liedjes zal donker

voor me worden, en een trieste geurige lente.En het avondlicht

van de nacht is bleek.Hoe zonder liedjes zal het donkere bos ontwaken.

Hoe zal hij de opgaande dag ontmoeten? Zonder liedjes zal de lila bloeien,

en zal de lelie van de vallei glimlachen.

De laatste wolk van een verspreide storm!
Een die je door een heldere azuurblazing snelt.
Eén die je een doffe schaduw werpt.
Eén die je treurt over een jubelende dag.
Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd,
en bliksem dreigend om je heen gewikkeld.
En je publiceerde een mysterieuze donder.
En stortte regen op de hebzuchtige aarde.
Genoeg, verstop het! De tijd verstreek, de
aarde werd frisser en de storm vloog,
en de wind, die de bladeren van de boom streelde,
drijft U vanuit de waarzeggers naar de hemel.

 De gloed is wit, geel, rood, schreeuwt en rinkelt in de verte. 

Je zult niet bedriegen, het alarm is ijdel, ik zie de lichten op de rivier.

Je vernietigt geen dromen. De geest ziet er geweldig uit 

vanwege menselijke gedoe. Ik kijk alleen naar je dood met glorie.

Verbrand je dromen! Hier zijn ze rustig, helder, snel,    

haastig naar me toe van ver.

De laatste liefde, als een waanidee ... 

Als hekserij, als bederf, als stompzinnigheid. 

De laatste kans voor passie en vernieuwing, een afscheid

troostende misleiding. 

In welke jaren huilt het hart? 

Helaas, natuurlijk, aan het einde der dagen.

Maandag, dinsdag en opnieuw woensdag, veegt de schoonmaker

maanden en jaren. Jaren vliegen snel, alsof het ijs smelt en er

geen weg terug is. Laat er geen weg terug zijn, ik blijf zingen: 

"Het belangrijkste, het hart wordt niet oud.". Ik word niet oud,

ondanks de jaren. Verdriet, zonder spijt, ik zal het verleden geven. 

Ik fronst en wil niet zeuren. Het is goed, is slecht, het leven wordt een

keer gegeven. Niet mopperen, niet huilen, niet soms kreunen. 

Scheld de buren niet uit, leer in een vriendelijk gesprek een

compromis te vinden. Het zal meteen uit gesprekken duidelijk worden

dat mensen mooier zijn. Het is noodzakelijk om 's morgens 

naar het leven te glimlachen.