Speel mijn gitaar, zing een liefdeslied voor me. Ik streel de
tedere snaren, omhels voorzichtig je middel. Ze ziet eruit
als haar favoriete foto, intieme prachtige heup. En een
gebeeldhouwde figuur, voorzichtig omhels ik mijn hand.
Ik druk zachtjes tegen het lichaam, mijn zevensnarige
kleintje. Terwijl ik aan het spelen ben, snaar ik een
onberispelijk lied. Je bent één lijden en vreugde.
Passie van de ziel en hartpijn. Je laat de ziel een
angst vervullen. Scheid bitterheid in je verzen.
De snaren zijn als gespannen zenuwen,
ik zal mijn mooie selectie beginnen.
Ik ruik de rijpe appels in de geur, de geest en de
geest van de aarde leven erin, de windstoten ruiken
de sterke, krachtige en delicate geur van lentebloemen.
is warm in hen en frisheid is in de ochtend,
het mysterie van het zijn en het sterrenlicht is
in hen, enorme kracht en tederheid in hen,
maanopkomst en zonnige zonsopgang.
De appel die op de takken rijpte,
is zo zacht, kwetsbaar en een beetje trillend,
als een briesje in de tuinen, zal je verwarmen.
Bestuur het leven niet.
Haast je niet. Zijzelf.
Wat moet er gebracht worden.
En wees dankbaar.
En liefde.
En liefde zal je behoeden
voor afkeer.
Je bent mooi en goddelijk, het is moeilijk om het oneens te zijn.
Prachtige vrouw met vriendelijkheid zonder een rand.
Kijk eens wat je nog niet ziet. Mijn hart zal alarm slaan.
Wie heeft jou uitgevonden? Is het mogelijk om zo te zijn?
Je loopt streng, alleen met je ogen. En velen dromen al,
om naast je te zijn. Jij, als de stralende zon.
Je licht zal op onze harten morsen.
Soms is het zo moeilijk voor ons om te blijven staan,
als je bent gestoord door vrede. Koningin of Godin.
Wat is nu het kostbaarst. En ik vraag met een nieuwe kracht.
Verdwijn niet zo onredelijk. Kostbaar en zoet,
blijf onze harten behagen. Als een bloesem van een mooie roos.
Laat anderen je groeten. Wie ben jij, door engelen, gemaakt?
Wie heeft jou uitgevonden?
Hoe pijnlijk het is om 's nachts te huilen, hoe pijnlijk het is om te leven en
te doen alsof. Hoe pijnlijk het is om je deel te spelen, om door het leven te
gaan en te lachen. Hoe pijnlijk het is met een gewonde hart, oneindig rond
dwalenin een mist. Hoe pijnlijk het is om altijd met een menigte te zijn,
maar helemaal alleen voor altijd en eeuwig. Hoe pijnlijk het is om zonder
hoop te leven, om te verzoenen metwat eenzaam is. Hoe pijnlijk het is om
niet lief te hebben, het lot! Waarom ben je zo wreed.
Het doet pijn om alles te onthouden en te leven met belachelijk geloof,
de tijd heelt.
Wat jammer dat mijn geheugen niet doodt.
Het maakt mijn leven kapot.
Waarom we houden van de man.
Zijn blik, zijn vriendelijkheid, goedheid voor de warmte die klopt in het hart,
naar tederheid van gevoel en eenvoud. Voor de schoonheid van het vallen
in liefde kan zijn, voor de mensheid die belangrijk is. Voor de gelovigen om
vriendschap en steun voor alles wat het is voor ons noodzakelijk.
Voor oprechtheid woorden en trouw, zonder een vuile leugen mooie zinnen
voor die liefde leeft in het hart. Laat de man in dit leven,
dat de liefde tot ons komt.
Ik werd wakker en ging naar het raam naar de donkere treden.
De ijzige maand verzilverde mijn schaduwrijke luifel.
Lange tijd was er geen nieuws, maar de stad bracht me geluiden,
en elke dag wachtte ik op gasten en luisterde naar geritsel en geklop.
En te middernacht beefde hij meer dan eens, en, gewekt door trappen,
ging hij naar het raam en zag de lichten flikkeren in de straten.
Vandaag wacht ik op mijn gasten en ik beef en knijp in mijn handen.
Lange tijd had ik geen nieuws, maar er was geritsel en geklop.
Het leven is als een trein die in de verte volgt,
en flitst op het platform van het gezicht.
Het pad is gepland, in de richting van verdriet,
je wordt begroet door de conducteur.
Coupé of gereserveerde zitplaats wordt gegeven,
Alles volgens de gekochte tickets.
Buiten het raam, de winter of de maand maart,
of de jongen met groene ogen.Het is zomer.
