Mag Kerstmis naar je toekomen.
Veel geluk, geluk en geluk. Laat hethuis gevuld zijn
met warmte. En het zal een heldere bui zijn succes,
vreugde, liefd. Gezondheid sterk en kracht. Moge je dromen
uit komen. En blij zijn elke dag.Laat tegenslagen, verdriet
en kwaad elkaar ontmoeten, niet vaak in het leven. En laat
het goede in het hart leven, verwarm warm uw geliefden.
Oh, stil Amsterdam, met het zingende klokkenspel van de
oude klokkentorens. Waarom ben ik hier en niet daar,
waarom weggaan is niet gratis. Oh, rustig Amsterdam,
naar je kerkklokken, naar de jouwe, alsof je moe bent,
naar de jouwe, alsof je zou verdrinken, kanaalkanalen,
met hun levenloze baarmoeder, met zonsondergang laat,
en hartelijk. Branden hier en daar. Over deze slaperige
wateren. Over schemerige bruggen. Over de ramen en
bogen van huizen en klokkentorens. Waar, toegewijd aan
dromen. Een soort geest is ziek. Berisping is niet gratis.
Verlangt met een lang gekreun, en het eeuwige klokgeluid.
Zingt hier en daar. Oh, rustig Amsterdam!
Oh, rustig Amsterdam!
Onder de esdoorns van maagdelijke en huilende
berkenbomen kan ik de arrogante van deze dennen niet zien.
Ze brengen een zwerm van levende en zoete dromen
in verlegenheid, en de nuchtere blik maakt me onverdraaglijk.
In de cirkel van opgestane buren alleen éénkent de
opwinding niet, fluistert niet, zucht niet. En constante,
jubelende lente. De tijd van de winter doet denken.
Wanneer het laatste blad valt, zal het droge blad en,
nadat het is opgehouden, wachten op de lente
en wedergeboorte. Zij zullen de koude schoonheid
blijven om andere generaties bang te maken.
Kerstmis ...
Alle takken van de kerstboom glinsteren en knipperen.
Een mooie hemelse boodschap. De kleine Jezus werd geboren.
Kinderen zijn allemaal blij. Mensen zittend rond de openhaard,
vol liefde zijn alle harten. Want Jezus is geboren.
Al jaren naar je op zoek, in een menigte voorbijgangers en
ineen toevallige ontmoeting, ben je obsessie, mijn droom,
belachelijke onzin ongrijpbaar en ook eindeloos.
Ik zoek je in mijn hart tussen de ruïnes van mijn kastelen
in de lucht en verlangens. Onder de verspreide gescheurde
schilderijen, onder verleden, waarzeggerij. Ik zoek je in de
chaos van de werelden. In een wirwar van gevoelens en
de logica van fouten. Een draaikolk van oneindig zachte
woorden, in gevangenschap van andermans charmante
glimlachen. Op zoek naar jou in de verweving van tijden.
In de netten van het lot en in het labyrint van het leven.
Onder het geluid van ontelbare namen.
Alleen jij reageert op de roep van mijn hart.
In problemen ogen groen, niet vergeven, niet sparen.
Met hoofd gebogen, schuldig en verborgen ogen.
Ik verlaat het tedere veld en betaal mezelf. Wie heeft
de pijn bedacht, en waarom heb ik deze pijn nodig.
Ik weet het niet, het gebeurde gewoon zo, door het lot
niet uit boosaardigheid. Heb je geen overhemd geborduurd,
dus vind je mij leuk. En je bent niet bij mij bij de arm,
je gaat naar huis van gasten. En ik kan zelfs geen wolk,
zwem in de lucht boven je. In onze tijd hebben we elkaar
nog niet ontmoet. Weddings speelde lang. Voor jou om de
derde extra voor mij te zijn, voor eeuwig bestemd om te weten.
Nachten, brandende nachten, slaapgrasgerits.
In problemen ogen groen, meedogenloos kijken.
Geluk wordt vaak geprezen voor mij in de mooiste woorden.
Maar waar staat de rij voor geluk? Mensen, wie is de laatste?
Ik volg je! Mensen! Wie is de laatste, mensen, wie is de laatste,
wie zit er achter geluk? Mensen, ik volg je! Mensen! Wie is de laatste,
mensen, wie is de laatste, wie zit er achter geluk?
Mensen, ik volg je! Er is mij verteld dat geluk in onze macht ligt.
Een beter adres zou worden genoemd! Ah, om een wachtrij voor
geluk te vinden! Mensen, wie is de laatste? Ik volg je!
Ik weet het: het is nutteloos om boos te zijn? daar heeft
waarschijnlijk geen nut voor. De lijn voor geluk is eindeloos.
Mensen, wie is de laatste? Ik volg je! Ik wou dat ik een ontmoeting
had met geluk. Dan hadden we met hem gepraat. Ik neem een
draai voor geluk, mensen, wie is de laatste? Ik volg je speler.
De liedjes klinken "Het probleem is groene ogen."
Laten we glimlachen en wachten op veranderingen in de ochtend,
en geloven dat de regenboogwereld in ruil daarvoor zal glimlachen.
Laten we de pijn en wrok nu vergeten, zodat
het verleden ons in de toekomst niet langer kwelt.
Laten we vermoeidheid, fouten en angst vergeten. Laten we
geloven dat geluk en vreugde alleen in onze handen zijn.
En voel je vrij om zonder geluk terug te gaan naar geluk.
Gone falen. Nu oneindig geluk ...
Laten we geloven dat onze familie het ideaal,
wat God we zijn niet voor niets de helft uit de hemel hebben.
Smiles kinderen een bewijs voor ons.
Laten we geloven niet morgen, maar hier en nu.
Laten we leren elke ochtend waarderen.
Voor het feit dat we kunnen hopen, geloven en leven,
voor het feit dat kussen het wakker worden van een kind, liefhebben.
Om voor anderen te leven, onszelf niet te sparen.
Laten we 's morgens glimlachen en in mensen geloven.
En twijfelen niet aan het succes van nieuwe ideeën.
Laten we ons leven vorm geven uit liefde en vriendelijkheid.
Geloof in jezelf, het is tenslotte tijd om geluk te ervaren !!!
Poëzie.
Een jonge rivier zwemt onvermoeibaar en wees niet bang,
verkouden, noch ziek. Leeftijd is het begrip van liefde
Als het enige wonder op aarde. Ik leef, ik neem mijn lot,
ik wil geen lot voor mezelf. Leeftijd is een weerspiegeling
van de dagen die over de ouderrug zijn doorgebracht.
Op mijn tafel veranderde mijn ongebreidelde
haven in een respectabele cahors. Leeftijd is
een vreugde voor vrienden die geen vijanden kunnen worden.
Kunnen we tien zinnen lezen die door Christus zijn achtergelaten?
Leeftijd is de prijs van kaarsen, die de kosten van gebak overschrijden.
Wie ben jij? Wat heb je in jezelf bereikt? Wiens vriend ben jij en
wie zijn je vrienden?Leeftijd is de nadering van een droom.
Aan het einde van het aardse bestaan. Dood, natuurlijk,
de mensheid is bang, maar wat voor soort jaren hebben
we met jou. Leeftijd is een gemoedstoestand,
een conflict met het lichaam, soms.
Mijn jeugd tijdens de winter ...
De sneeuw glinstert, de sneeuw wervelt. Plots droom ik erover.
Wat gebeurde er plotseling met me? Ik, als een held. Verdedig
mijn sneeuwfort in een kwaadaardig gevecht! Ik reflecteer
alle slagen. Alle sneeuwballen gemaakt! Nu gooien naar elkaar.
Herfstblad dat bijna niet hoorbaar is. Kus op de luchtwolken.
De warme laatste wind waait. Donker en dieper lijkt de rivier.
Beweging vertraagt van aard, alsof hij zichzelf bewondert.
En zelfs variabiliteit in het weer, schendt niet de tederheid
en vrede. Sorry geen kunstenaar die ik niet ken. Penseel,
en het witte doek is de sleur van iemand anders, maar op dit
moment blijf ik in gedachten, om het een keer te herhalen,
voor jou. Ik zal je vertellen hoe zacht de wind was, en hoe
gezellige lantaarns schijnen. Alle kracht van het denken,
alle poëzie in de wereld, ik wil nu, ik geef je gewoon.
Droevige kleine herfstsonate. Maar warm me op in je armen. Kus me als een wolkenlucht.
De sneeuw wervelde rond, honderdvoudig geschroeid, langzaam
en strikt omcirkeld. En onder de lopers van de dageraad zwom de
weg van januari. Slordige stoep leg in een witte puinhoop.
Pijnlijke herinnering aan studentennotitieboekje. Oh, hoeveel
sneeuw, hoeveel sneeuw, wat een schone pagina passeer zonder
een spoor achter te laten, en struikel niet in de leegte.
Ah, jeugd, jeugd, mijn kindertijd. Mijn porseleinen schotel,
ik zal niet naar je kijken, ik zal je niet bereiken.
Boven de roze lantaarns, boven de blauwe lantaarns
De sneeuw omcirkelde en de lippen zelf zei iemands naam.
Wanneer de ogen huilen, zien ze alles, wanneer de ziel huilt,
is dit een mysterie. Alleen spirituele tranen, die, iemand zal
het bij toeval opmerken, ze worden weerspiegeld door pijn in
hun ogen, ze worden koud op hun gezicht met wit marmer,
bittere smaak op hun samengedrukte lippen zal verdwijnen.
Kan niet een ziel verjagen, het is niet in staat om te doen alsof,
maar alweer in steile bochten, iemand wreekt het wreed toe.
En in iemands boze val geraakt, de ziel ontbloot, zwaarder,
vanwege alle verschrikkelijke wonden, is er geen geestelijk lijden
meer. En wanneer de hopeloosheid van het spoor.
Door de pijn van de ziel door de ziel snijdt. Opnieuw ingepakt
een oud tapijt, stil huilende ziel, ijskoud.
