+ Poëzie.

Ik hou van de sneeuw.

In de aanwezigheid van de maan.

Onder het licht van een slee.

Met een vriend snel en vrij is,warm en fris is.

Moeder schudt je hand, brandend en bevend!

Wenst ze jou een gelukkig nieuwjaar.

Ga door

hetleven, breek niet, 

je tanden, moeite geef niet op, 

zoek je weg in de pikdonkerheid, 

het slechte gedoemde lot, bloed dat

stroomt gebroken voeten.Een dieprode

voetafdrukin de sneeuw, een paar doorkruiste wegen, 

van pijn 's nachts.Ik kan niet slapen, en als een engel die ik

gevallen heb, nam de Heer mijn vleugels weg, in het witte licht ben

ik onzin.Ik zal mijn knieën buigen en me bekeren, ik vraag hem om me

te horen, misschien zal ik blij zijn dat ik ...

Ik ging langzaam, afgedaald naar de grond schemering van de winter. 

De laatste dagen van de jongen kwamen vertrouwelijk uit de duisternis ...

Ze kwamen en gingen op hun schouders staan, en zongen met de wind

om de lente ... En ik liep stil , voor altijd in de diepte ...

Oh, de beste dagen waren in leven! Onder jouw lied vanuit de diepten. 

Naar de aarde kwam de schemering. En de eeuwigheid verrees dromen!

De trottoirs zijn verstopt, overal is het wit-wit:

Sneeuw-sneeuw-sneeuwval!Genoeg voor schoppen,

voor schoppen en krabbers, voor grote vrachtwagens.

De sneeuw was 's nachts dik en wit.

 Vanuit de sneeuw zie ik de kamer er is licht.

Ook de winterzon staat op. Zoals elke dag, voller en beter,

vollediger en beter in het nieuwe jaar.

Maak niet wakker wat er is gebleven.

Maak je geen zorgen over wat niet is uitgekomen.

Te vroeg verlies en vermoeidheid,ervaring in mijn leven heeft geleid.

Tot ik ben wat ik ben wie ik ben.

 De wind bracht van verre lederen van de lentetint. 

Ergens licht en diepe Hemel opende een schroot.

In deze bodemloze azuurblauwe hemel, 

in de schemering van een nauwe lente, huilden de winterstormen,

werden sterrendromen gerepeteerd.

Mijn snaren huilden schuchter, donker en diep . 

De wind bracht van ver weg uw gezongen liedjes.

Ik wil geen oude grootmoeder zijn. Het zal niet werken voor mij. 

Loop met mijn fiets over de markt. Ik wil niet voor zonsopgang met

zonsopgang wakker worden. En constant weerzinwekkend, 

zich de helft van de woorden niet herinnerend. En ik wil niet naar de

groene hoed in de kliniek gaan. In de gang, luid schuifelend, worden de 

recepten gedragen. Ik hoef mijn tanden, bril, soms mijn baard niet op

te zetten. En dun, als twee lippen, dat ze geen voedsel vasthouden. 

Draag een bruine rok, een hoofddoek en een oude jas. 

Begrijp een eenvoudige grap niet en vraag haar honderd keer. 

Waarom heb ik gebarsten hielen, doorhangende romp en grijs haar,

Ik wil ik wil.  Met vriendinnen op een bank zitten, in het theater voor

de première.  Ja, op de eerste rij en dan in het café.

Ik wil delen met mijn kleinkinderen, Om te praten. Niet over het weer.

Ik wil een coole grootmoeder worden.Zonder een stok om te lopen. 

Pillen neen, veelkleurige likeur drinken ja. Ik zou met mijn

kleinkinderen op de dans zijn. Om de oude mensen te benijden,

om een tango te dansen. Ik wil zoveeeel in mijn oude dagen.



Bewaar me, mijn talisman, houd me in de dagen van de jacht, 

in dagen van berouw, opwinding,  je werd mij gegeven op de dag

van verdriet. Als de oceaan om me heen opraakt, scheuren van het

gebrul. Als stormen uit de wolken barsten. Houd mij, mijn talisman. 

In de afzondering van het buitenland, In de schoot van saaie vrede, 

In de angst voor een vurig gevecht, houd me, mijn talisman. 

Heilig zoet bedrog, het magische licht van souls. Het verborg, veranderde.

Houd mij, mijn talisman. Laat het voor altijd de wonden van het hart 

zijn, het zal de herinnering niet smelten. Tot ziens, hoop, slaap, begeerte. 

Houd mij, mijn talisman. 





Allen die me ooit kwaad hadden gedaan en woedend stenen op mijn rug 

gooiden, die lasterden,

ik vergeef ze. 

Wie gaf mij niet in een bitter uur de hand. En wie heeft vernederd,

ik vergeef jou. 

Vergevensgezind, maak ik mijn het hart schoon. 

Ik vergeef degenen

mijn liefde beschoten, met een dunne spies , die veroordeeld, gefluisterd

achter mijn rug. Het hart is gebroken, maar toch zit er graan in 

en daarom zal het in de lente ontkiemen. 

Ik betaal je niet met dezelfde munt terug,  ik wil mijn hart niet bederven 

 met last van haat. Ik respecteer je niet, ik hou niet van, maar ik zweer het

niet, ik red geen grieven, ik veracht het niet. Eenvoudig,

ik vergeef je. 

Ik ben blij dat ik je kan vergeven, geen plannen om wraak te nemen. 

Heeft niemand van jullie beledigd. En, haat voor mij, in mijn hart van

het houden, je zult me ​​nog lang herinneren. En ik vergaf je allemaal,

en ik vergat het. Ik wil mijn overtreders vertellen. Wie was wreed

tegen mij, en onverbiddelijk. Dat, ondanks lage motieven, die je niet kon

verbergen, ik zal je mijn hele leven bedanken. je bent mijn vijanden niet.

Mijn leraren ben jij ...

Er is een tovenares haar naam is winter.

Ze is gekomen, verspreid in bosjes.Zij hing aan de takken van eiken,

heeft golvende tapijten gelegd. Tussen velden rondom heuvels.

 Met een roerloze rivier in vergelijking met een mollige lijkwade.

De vorst glinsterde en we zijn blij met de winter. Winter rekwisieten.

Wat is het blij dat het meisje de schoonheid is van de gelukkige 
aankomst in de winter, hoe zij een genadige hemel is voor hun 
bevroren water. Met welke blijdschap zij, door het verduisterde raam, 
kijkt naar het sneeuwweer. En opeens is ze in leven en gelukkig,
 ze rent naar de vriend van haar  en ze zegt triomfantelijk 
tegen haar: "De winter is gekomen, de winter is gekomen!"
De leerling van de jacht Diana, zich verheugend in haar hart, 
starend. Als de dode open plekken winter is luxueus zilver. Soms
 is het triest om te vallen, lopen met een pistool is helemaal
 niet schattig: en het regent, en de wind is lawaaierig, 
maar de sneeuw is gevallen, tot ziens geduld. 
Zijn jacht kwam tot leven, en hij zegt met bewondering: 
"De winter is gekomen, de winter is gekomen!"

 

Met creatie kwam ze tot leven, zachtaardig, vriendelijk en puur. 
Een afgelegen hoekje vinden, in ieders harten leven.  Een prachtig 
sprookje in haar leven. Ze haast zich om te rennen, en als ze warm in 
haar hart is, zal ze heel goed zijn. En niet erin druppels van goed, 
ze vertrekt zonder te smelten, zonder een spoor achter te laten zonder
 een gevoel van passie en vuur. Ze kan geen enkele dag leven, 
en heeft vrede en slaap verloren. Liefde leeft daar niet meer. 
Liefde leeft waar het hart wordt gehoord, zij met hem ademt gewoon 
 op het ritme, in vreugde, altijd, is liefde in harten altijd levend. 
Liefde is als een sprookje, een geschenk uit de hemel.
Als een zoete droom voor een wonderland. 

En Kerstmis komt weer bij ons als een belofte van toekomst. 
Hoop neemt ons allemaal onder de vleugels. En er is geen groter
 geluk, geloof me, in deze wereld. Dit jaar is anders geleefd,
 maar het engelenzang zal alles omvatten, met de natuur, 
het hele hemelse ras in deze wereld en mensen hebben
 ook goede wil. En na deze woorden zingen we of zijn we stil, 
laat de warmte van de kerstkaars ons verwarmen. 

 En Kerstmis komt weer bij ons als een belofte van toekomst. 
Hoop neemt ons allemaal onder de vleugels. En er is geen groter
 geluk, geloof me, in deze wereld. Dit jaar is anders geleefd,
 maar het engelenzang zal alles omvatten, met de natuur, 
het hele hemelse ras in deze wereld en mensen hebben
 ook goede wil. En na deze woorden zingen we of zijn we stil, 
laat de warmte van de kerstkaars ons verwarmen. 

In de diepe duisternis van koude vergetelheid. 
Verlies van naties van het geslacht. Hun wetten, burgerlijke strijd, 
En valor, en glorie, en schaamte.

Het gezicht van de aarde is helaas veranderd, 
en veel van de koninkrijken der groten hebben gebroken 
en verborgen onder de as van de steden, 
alleen het donkere spoor van de verdwenen eeuwen.

Een vervelende verzameling puin. Ja, de verzinsels 
van onbekende zangers. En het schrijven van 
vreemde talen aan ons. Van de voorvaderen vertrokken
 naar het nageslacht. Eeuwen zullen voorbijgaan, 

in de gebeurtenissen van het Universum. En we zien als een
 onmiddellijke meteoor. En misschien zijn de nakomelingen
 van een late soort onze uitgestorven mensen vergeten.

De eeuwigheid is niet bestemd voor het aardse. 
De universele wet overwinnen, alles moet ooit sterven. 
Maar het leven van een, zoals een prachtig graan.

Het blijft in het proces zelf van verval. Een belofte van de krachten 
van een andere generatie. Ja, niet in de kou der tijden. 
Ga de gelederen van talloze stammen. De erfgenamen 

van onsterfelijkheid en vrijheid, als een geschenk van het goede,
 aan andere gasten van de natuur, geven we onze rechten op 
het leven, onze kleur aan fruit, in een bepaalde periode , 
hier onze volledige roeping beëindigd, om een ​​zaadje te
 zijn in het systeem van het universum.

Onlangs is de enquête overal uitgevoerd:wie is de gelukkigste
 in onze wereld. Je antwoordt meteen: "Wij zijn het niet!", 
En je zult hier absoluut gelijk hebben. De Zwitsers, de Denen
 zijn gelukkige mensen, maar bij ons is alles precies
 het tegenovergestelde. We zijn altijd geladen, altijd gehaast, 
we willen ook een fatsoenlijk salaris , maar nadat we het gemiddelde
 salaris in het land hadden berekend, werd ons eenvoudig gezegd:
 we zijn al rijk en we willen leven, terwijl de afgevaardigden leven, 
hoewel ze zeggen dat ze niet rijk zijn. Ik kan veranderen met
 elk van hen. Laat me naar het "huis" gaan voor hen in de "kennel". 
Ik kan mijn salaris evenveel geven als de 'armen'. Ik wacht elke
 dag een half uur op de bus. Mijn benen zijn koud, ik vloek in een
 humeur. Ze hebben haast met de flitser "voor" de chauffeur rijdt
 rond hun vrouw naar hun huizen. Als ze in mijn schoenen leven, 
zullen we misschien meer plezier beleven. Ze vertellen ons, je bent
 een gelukkig volk. Of misschien de waarheid? En wie zal ons begrijpen? 
We zijn heel blij. In de ziel. Diep van binnen. Maar zo diep
 dat het niet gemakkelijk is om te graven. En ergens aan het 
einde van die enquêtevraag zijn onze blije gezichten te zien. 

Vorst en zon, prachtige dag. Nog steeds je dutje, schattige vriend,
het is tijd, schoonheid, word wakker: open knipperende ogen. 
Naar het noorden van aurora, ster van het noorden, verschijnt.

Avond, herinner je je, de sneeuwstorm was boos, over de 
modderige hemel. De maan, als een bleke vlek, 
Door de donkere wolken verduisterd. En je zat verdrietig. 
En nu, kijk uit het raam. Onder de blauwe luchten 

Prachtige tapijten, Glinsterend in de zon. Een doorzichtig
 bos wordt zwart en de spar wordt groen door de vorst, 
en de rivier glinstert onder het ijs.

De hele kamer is de amberkleurige glans van vrolijk geknetter 
Scheurt overstroomde oven. Leuk om aan het beddengoed 
te denken. Maar weet je: laat het bruine merrieveulen
 hem niet in een slee stoppen. Glijden in de ochtendsneeuw. 

Lieve vriend, geniet van een run. Het ongeduldige paard 
En bezoek de velden leeg, bossen, onlangs zo dik, 
en de kust, is mij dierbaar.

 

 

In de diepe duisternis van koude vergetelheid. 
Verlies van naties van het geslacht. 
Hun wetten, burgerlijke strijd, 
En valor, en glorie, en schaamte.

Het gezicht van de aarde is helaas veranderd, 
en veel van de koninkrijken der groten hebben gebroken 
en verborgen onder de as van de steden, 
alleen het donkere spoor van de verdwenen eeuwen.

Een vervelende verzameling puin. 
Ja, de verzinsels van onbekende zangers. 
En het schrijven van vreemde talen aan ons. 
Van de voorvaderen vertrokken naar het nageslacht.

Eeuwen zullen voorbijgaan, in de gebeurtenissen van het Universum 
En we zien als een onmiddellijke meteoor. 
En misschien zijn de nakomelingen van een late soort 
onze uitgestorven mensen vergeten.

Ja de eeuwigheid is niet bestemd voor het aardse. 
De universele wet overwinnen, alles moet ooit sterven. 
Maar het leven van een, zoals een prachtig graan.

Het blijft in het proces zelf van verval.  
Een belofte van de krachten van een andere generatie. 
Ja, niet in de kou der tijden. 
Ga de gelederen van talloze stammen.

De erfgenamen van onsterfelijkheid en vrijheid, 
als een geschenk van het goede, aan andere gasten van de natuur, 
geven we onze rechten op
 het leven, onze kleur aan fruit, in een bepaalde periode, 
hier onze volledige roeping beëindigd,
om een ​​zaadje te zijn in het systeem van het universum.