Herinner je je die prachtige momenten? 
Je luisterde zoals ik tegen je fluisterde in je oor, 
mijn bescheiden "creaties". Mijn stem trilde van opwinding. 
Het was lang geleden. Nee, ik zal niet vergeten worden. 
Die eerste langverwachte kus. De maan zag ons, de nacht straalt.
 Ik zal onze nacht niet vergeten, magie, je gaf me liefde, jezelf, hoe 
je in slaap valt naast me, wakker werden samen, jij en ik.
Ik heb je nodig. Ik heb je nodig. Ik wil je ademen strelen.
  Ik wil niet leven in mijn geheugen en verleden.
 Ik kan mezelf niet vinden zonder jou. 

Zodra alles hier is het marmeren platform en het 
stationsgebouw en de torenspits met klok waren een geliefd  
symbool van hoop voor mij. Want de rijmpjes van gelukkige 
woorden en stippen waren niet genoeg, en de regels van de wereld 
zijn slechts één, het instrumentale geval. De rechtheid van de
 rails de rationaliteit van de witte voorwanden wist gemakkelijk
 zorgeloos geluk: zo geeft de voorzienigheid enthousiaste illusies in
  ruil voor ontijdige oproepen, zorgeloze woorden, zorgeloze gebaren.
  Het gefluit voor een trein die te laat vertrekt.

************************************

Witte berk onder mijn raam. Bedekt met sneeuw, op 
dezelfde manier, zilver. Op de pluizige takken van de 
sneeuwgrens bloeiden de kwasten van de witte rand. En er is 
een berk in de slaperige stilte, en de sneeuwvlokken  
branden in het gouden vuur. En de dageraad, lui 
rondcirkelend, besprenkelende takken met nieuw zilver.

***************************************

 De avond is stil en ijzig. Alleen is er geen sneeuw en nee. 
Buiten het raam de sterren aan, het huis deed de lichten uit. 
Van achter het bos kwam de wolk naar buiten. Het 
huis viel stil en was stil. ' S Nachts was er iemand 
nauwelijks hoorbaar. Hij klopte met zijn poten 
op de ramen en' s morgens in een zilveren, 
sneeuwwitte stilte was iemand schoon en luchtig.  

*************

 Er is een tovenares-winter.
Came, verkruimeld in bosjes.
 Hij hing aan de takken van de eiken,  
ging liggen met golvende tapijten. 

Tussen de velden rond de heuvels. 
Water met een onbeweeglijke rivier
 Gelijke gezwollen sluier.
De vorst glinsterde en we zijn blij. 
We zijn de kneepjes van Moeder Winter.

************************

Zwarte luchten daalden af ​​in de steeg, 
maar vermoeidheid kon die nacht het hart niet overwinnen. 
Gedimde lichten, stomme stemmen, 
is het alles wat er nog over is van een droom.

Oh, hoe droevig was haar atlas 
en de hals is vreselijk wit tussen zwarte schouders. 
Wat jammer dat ik had voor haar onbeweeglijke ogen. 
En de besneeuwde husky van handen, gebedsvol gehoorzaam.

En hoeveel zielen waren daar verdreven? 
Onder de verstrooide, opstandige en harteloze. 
Wat klinkt gemorst, gekoesterd in stilte, 
lila en aanhankelijk en sterrenhemel.

******************************

+ Poëzie.

Ergens in de lucht vliegen vogels. Welke vogels?

Wijze spoken geesten, spinnen en luizen.

Geheel in de uitgestrekte verlaten woestijnen

gaat verlangen vrij naar begeerte.

Er zijn geen vermoedelijke heiligdommen,

er zijn geen spijkers op de toewijding.

Vrijheid, vrijheid! Hij die je begrijpt, weet hoe vrij de rivieren zijn.

En als de lawine overhaast, is de avalanche altijd mooi.

Hij die dicht bij de dood was en haar zag.

Hij weet dat het leven diep en mooi is.

Oh mensen, ik heb naar mijn hart geluisterd,

Ja, als je het maar kon begrijpen.

O maanloze nacht, de nacht is warm, stom! Met ingang van vrije 

vermoeide vrouw. Of misschien, onwetendheid is vol, dromerige verlangens - 

bescheidenheid wacht je nog op mysterieuze kussen? 

Vertel me, de nacht, aan wie ben je verliefd? Maar je zwijgt over mijn

onfatsoenlijke vraag ... En bij jou wordt de omslag donkerder.

En ik voel me angstig in de borst koorts brak. Ik hoor je eindeloze gemurmel.

 Uw gebabbel insinueren fluisteren uw onbegrijpelijk, en geurige schaduw

schommelt rond. De persoon brandend vuur onbekend, borstvergroting

beven herinneringen wegkwijnen verdriet,

geluk en verlangen,  en de lucht zoet, een beetje sluimeren, een nacht, 

alsof hij trilde en vol met mij.

" Zonder echte vriendschap is het leven niets ".

En inderdaad, wie van ons zou willen leven

zonder vrienden en zonder een vriend

van iemand te zijn? 

Vrienden zijn en een goede vriend zijn

is echter een kunst en wordt niet automatisch

aan iedereen gegeven. 

Het moet leren. Laten we het samen doen!

Het is te laat ... Mijn vermoeide paard snurkt en smeekt om thuis te zijn. 
De heuvels zijn zachtaardig rond - 
uitzicht op het land behind the hill 
Een droevig vuur schijnt - 
Ovin ontbrandt. Er is stoom aan de hemel; In de lucht 
schijnt de gouden maand met koude schoonheid, en onder die straal.
Mist maakt zich zorgen als rook. Grote schaduwen hier en daar 
liggen bewegingloos over de velden en het oog onderscheidt alleen de 
wouden van de hoge eilanden. Ergens langs de oevers van de rivier 
In de struiken twinkelen lichten; Plotselinge schreeuw van kwartels.
En blauw, nacht nevel. 
 Alsof schoorvoetend warm.

Gekke jaren van gedoofde vrolijkheid. Ik ben zwaar, als een vage kater. 

Maar als wijn - het verdriet van de afgelopen dagen 

in mijn hart dan het oude, hoe sterker. 

Mijn pad is triest. De arbeid en het verdriet van het 

komende verdriet wacht op mij. Maar ik wil niet, van anderen, sterven. 

Ik wil leven, denken en lijden. Tussen verdriet, zorgen en problemen. 

Soms weer tranen over een fictie, en kan - in mijn trieste zonsondergang 

zal de liefde glimlach afscheid knipperen.

Tranen zijn de reiniging van onze ziel. 
Lachen is de stemming van onze ziel. 
Verdriet is de toestand van onze ziel. 
Al het andere komt van de geest. 
En het is precies waar hij meer mee begiftigd is,  
 goed of kwaad en onze natuurlijkheid is bepaald. 
De geest, en niet de ziel, is het meest vatbaar voor kwade invloeden. 
En het is het verstand dat onze ziel kan redden of vernietigen. 

Ik zal het nooit vergeten (het was, of was het niet vanavond).

Het vuur van de dageraad De bleke hemel wordt verbrand en opzij geduwd, 

en op de gele dageraad - de lichten. Ik zat bij het raam in een overvolle hal. 

Ergens zongen ze de liefde voor liefde. Ik stuurde je een zwarte roos

in een glas goud. Je keek. Ik ontmoette beschaamde en uitdagende 

ogen, hooghartig en gebogen. Zich tot de ridder wendend,

opzettelijk scherp zei U: "En dit is in liefde."En onmiddellijk in

antwoord trof iets de snaren, De klokken begonnen gewelddadig te zingen. 

Maar daar was u met mij alle minachting jong. Een beetje merkbaar

trillen van de hand. Je haastte je naar de beweging van een angstige vogel, 

Je passeerde, alsof mijn droom licht is. En de geesten zuchten, wimpers

dommelden, fluisterde Silk angstig.

Maar vanuit de diepten van de spiegels keek je naar mij. En, gooien,

riep: "Vangen!" En monisto schreeuwde, zigeuner danste. 

En piepte de dageraad van liefde.

Het zal na middernacht zijn ... Ik zal je bellen
als ik wil praten.
In een soort van vreugde en, God verhoede, in moeilijkheden 
ben ik hier zo gewend om hier aan te bellen. 
Wanneer de lijn niet convergeert,
voelen we acuut dat we niet alleen zijn!

Ik wist niet hoe ik moest doen alsof ik een heilige was,
 om te mokken in een belangrijke waardigheid 
en om te kijken naar een filosoof. Ik hield van oprechtheid, 
dacht dat alleen zij het leuk vonden, geest en menselijk hart 
waren mijn genie. Als ik met vreugde straalde. 
Met de snaren van mijn vuur vloog. Ik scheen niet met 
mezelf. Ik zong buiten mezelf. Als de geluiden opgedragen 
werden aan mijn koningen, leken deugden van mij 
dat ze gelijk waren aan goden. Als ik luid voor overwinningen 
de kronen aan de leiders weefde, dacht ik ze in de  
afstammelingen van de ziel en hun kinderen te gieten . 
Als de nobelen dominant zijn, durfde ik de waarheid
 hardop te verdoemen, ik stond te popelen om onpartijdig
 te zijn met mijn hart. Zij, de koning, vaderlandvriend. 
Als ik een ijdelheid ben, ben ik zelf door het licht bedrogen, 
ik beken, door schoonheid gevangen te nemen, 
zong ik en vrouwen. In één woord: ik brandde lief, vlam, 
ik viel, ik stond op in mijn leeftijd. Gooi salie op de 
kist van mijn steen, als je geen man bent.

***********************************

Ja de eerste sneeuw viel, de eerste sneeuw. 
Hij bedekte de valleien van de rivieren, de eerste sneeuw.
 En de rivier stroomt zwart, de eerste sneeuw, 
Alles levend voor de bodem, de eerste sneeuw. 
Al mijn liefde is zwart, de eerste sneeuw,
alles leeft nog steeds naar de bodem, de eerste sneeuw.
 Het zal worden bedekt met ijs, de eerste sneeuw,
 Maar er is lente in de wereld, de eerste sneeuw!
 Ik groet je, de eerste sneeuw,
 geen medelijden, geen verdriet, de eerste sneeuw. 
Hoewel het niet leuk is om te gaan, is de eerste sneeuw, 
op je grijze baan, de eerste sneeuw.

*****************************

+ Poëzie.

*************************************

De Road of Life is zo moeilijk, de trappen zijn elk jaar hoger steiler. 

Ik worstel nog steeds. Ik leef nog steeds, maar alleen gedachten,

zoals naalden, zo stekelig. Stap voor stap, stap voor stap, maar

krachten zijn minder, elke ademhaling is moeilijk. Wat ons te wachten

staat is meer bedekt met duisternis. 

Het was donker en slechts een streepje licht voor mij, dat moment

waar ik nu woon, alleen dat moment beslissen waar ik sta, 

ging ik naar hem nu ga ik ... 

***********************

De nacht is voorbij.

Het was ochtendgloren.

Er is nergens een wolk.

De lucht is licht en schoon,

en de rivier is bevroren,

Met een glashelder tapijd.

"Iets past niet bij mij ..."

Iets was moeilijk om te ademen.In de weilanden bloeiende goudsbloem, 

in een wuivende wilg rivier, vogels, vogels, vogels,  

op een honderd verschillende toetsen zingen en verblijd vogels 

en vogelnesten weven. Iets verontrust me niet gemakkelijk,

niet gemakkelijk.Slank rond het dorp van pijnbomen, 

en de wolken, de wolken, de wolken zo wit als melk, 

en de wolken wegdrijven ver, ver weg. En niemand houdt me 

gevangen, nee. Ik heb niets nodig in de trein om een ​​kaartje

te nemen en om middernacht bij het uitchecken uit te stappen 

in de wildernis van het bos, om samen met jou te zijn om de lente

te worden in de lente.En dit is zo mogelijk.En dit is zo onmogelijk.

De zoemer vliegt angstig, als een oehoe, en het hart, hart, hart 

vliegt achter hem aan door de waas en het hart huilt bitter: 

"Hoe weinig kan ik!"



Mijn leeftijd en verdriet zijn prachtig, mijn leeftijd is mooi en verdrietig,

zoals deze herfst, dat het gekomen is. Ik hoop, zal mij ook zon

en warmte laten. Toch ga ik langs het pad, bang om het gevallen blad te

verpletteren, en spinnenwebben zilverachtig al in mijn haar waren

met elkaar verweven. Ik haastte mijn zomer. Ik leefde als een

eekhoorn in een wiel, en de herfst, ergens verborgen, wachtte op mij

in al zijn glorie. Maak de dageraad koud. En al het regenachtige weer, 

maar ik zal opgewarmd worden. Omdat de warme zomer voor me ligt. 

Net als in de wereld is alles eenvoudig en wijs. En als ik de levensloop

volg, ontmoet ik de ochtend en de avond in de herfst op mijn beurt.

Ik wil het gelach van kinderen horen.

Met bewondering, de sneeuw aanraken.

De avonden in de winter zijn vriendelijk en stil, 

en de sluier van bevroren rivieren schijnt.

Ikwil ...



Het hart sprong op in de labyrinten van de magische zomer. Mockingbird-juli,

de piano stemde ons af op liefde. Ik draag een doorzichtig kleed uit de

woorden van je zachtgeklede, wachtende op strelingen, in de sterrennacht.  

Op de keel verzamel ik alle flats van tranen die niet zijn gemorst, niet

geuite tonen, bespatte liedjes van vreemden. Oplossen in het lot, zoals in de

waanzin van vergeten gevoelens, in zondige gevangenschap van je lippen

zal ik geloven, zoals in het paradijs voor twee. Ik vertrouw mezelf, ik vertrouw

alle gekke passies. Het verbranden van de ademhaling, kronkelende

gedachten vangen. Dat elk moment in de hemel stuurt, de score van

verlangens met het woord "liefde". 

niet een nocturne niet af aan de rand van het verlaten van de zomer.

Strippen dageraad, de lucht gescheurde sluier van de nacht.

Magic uw handen beveel ik nu opgewarmd, vrijgeven in de leegte,

de stilte stierf weg, verdriet en ... 

Geliefde, slaapt ... 

Zilte spetters schitteren op het hek. De poort is al vergrendeld. 

En de zee, roken en schommelen, en dammen dolbya, de zoute zon

zoog in zichzelf. Mijn geliefden, slaapt. Mijn hart lijdt niet, al vallen de

duinen en stranden in slaap. En de zee, alles in een fluistering,

 alle geruis, en al zijn ervaring, ik zeg je fluisterend, dan, een half

fluisterend, dan, in stilte:

"Mijn geliefde, slapent ..."

Ik vond dat het in de warmte toch

allemaal beter was dan in de kou,

en deze zwendel kan zijn

en voedt geen droge noedels. .

Het weer is dramatisch veranderd. 
Regen over de stad, regen. 
Ik smeek je, barmhartigheid. Ga niet weg, ga niet weg.

En laat de winden boos op ons zijn. 
En zelfs de lucht is kouder, 
ik weet het: de zon is onsterfelijk, de zon van jouw liefde. 
Bedankt voor de zon, de zon van je liefde.

Al sneeuw. Het is al koud. 
De ziel van de aarde is naakt. 
Maar liefde heeft zijn voorspellingen. Het is warm. De lente.

Trail drijft door. Dawn avond bleker. 
En zelfs de sterren koelen af 
in hun afnemende jaren. Op de helling van dagen.

Het weer is dramatisch veranderd. 
Minder en minder loyale vrienden. 
En alleen tederheid is bewaard gebleven in je hart, in mijn lot.

En laat de wind boven ons bozer.
En zelfs de lucht is kouder, 
voor eeuwig onsterfelijk de zon, de zon van uw liefde. 
Bedankt voor de zon, de zon van je liefde.

+ Poëzie.

De vogels slapen gevoelig,
onder deze wervelwinden valt sneeuw,
bij het bevroren raam.
En hij droomt wonderbaarlijk,
in de glimlachen van de zon, is de heldere
schoonheid lente weer.

The ghost ...

Je komt elke dag als een ghost, in de kapel van mijn dromen kom je.

Je hand is gecorrigeerd rozet mond geschilderde dromen.

Mijn kind! Je bent een vijand van onbetekenende relikwieën, 

en het is een eer om een ​​dichter te inspireren. Hoe ik van je hou,

mijn witte konijn. Hoe ik het op prijs stel. Maar ik kan geen

gevoelens tellen.Ik ben alleen. Ik ben belachelijk belachelijk. 

Je realiseerde je dat ik genegenheid nodig heb. Je trotse uiterlijk

is zo zachtaardig, zo lila. Mijn zus, vriendin en vrouw.

Ja, ik geloof in jouw ogen en trekt mij ​​naar de ster, zoals

ik in de ster geloof. Ik zal je terugbetalen voor mijn toekomst.

En mij leiden naar onsterfelijkheid.

Ik heb van de naam geen schandaal gemaakt,
ik wilde die glorie niet. 
Je wilt het dus niet geloven en zeggen dat het samenviel. 
Je ziet in mensen alleen merken, je ziet concurrenten in hen.
Maar we besteden gewoon alle tijd in geld aan wat we 
liefhebben en geloven.

De winter is een speciale tijd. Met dit weer, is het raadzaam

om samen te leven.  

In weer als dit, is het wenselijk om eenvoudiger geworden. 

Neem een warme douche, die zich verenigen onder de hete water. 

Vergeet over de voeding en de eeuwige verlangen mager te zijn, 

en in thee zelf veilig voeg een beetje honing. 

Bij dergelijk weer is het wenselijk om thuis te zijn. 

Voeg een beetje rum toe aan de pikantheid, 

voeg een beetje verdriet toe aan de liefde voor pikant. 

Bij dergelijk weer is het wenselijk om samen te leven. 

En hoewel het weer de hele dag woedt.  

Neem deze dag gewoon als een groot geluk. 

Muziek ...

Eentonig flitste met dezelfde pijn mijn dagen.
Als rozen vallen sterven nachtegalen. 
Er is mij gezegd dat ik ze moet liefhebben. 
Maar onder haar satijnen huid loopt vergiftigd bloed. 
En als ik in deze wereld leef, het is alleen vanwege één droom. 
 Daar waar alleen geiten rondlopen, 
ze luisterde naar de doden nachtegalen. 




Wat is geluk? 
Sommigen zeggen: "Dit zijn passies, wijn, hobby's, alle scherpe sensaties." 

Anderen geloven dat geluk zit in de grote van het salaris de grote van macht. 

In de ogen van secretarissen geboeid en de ondergeschikten trillen. 

Weer anderen geloven dat geluk iets geweldigs is: zorgzaamheid,

warmte, aandacht en de gemeenschap van ervaringen. 

Met een lief zitten tot het ochtendgloren. 

Toch is er zo'n mening dat blijdschap brandend is:

een zoektocht, een droom, een baan.

En geluk, naar mijn mening, het is gewoon 

afhankelijk van de persoon.

En opnieuw de herfst met de charme

van de bladeren roestig, rossig, scharlaken,

geel, goud, mute blauw van de meren,hun dikke wateren.

Stapels van majestueuze wolken,verdord azuur van de hemel,

rondom, dimensie van steile lijnen,gewelfde gewelf,

's nachts in stellaire glorie.Wie droomde van smaragdblauw?

Verdronken in het zomerse uur, verlangend naar de nacht.

Al het verleden staat op het eerste gezicht voor hem.

In de stroom van de Milky Quiet Way slaat de branding.

Naar het centrum,door de duisternis van de scheiding.

Mijn liefste,mijn liefde voor jou, met jou.

Ja de eerste sneeuw viel, de eerste sneeuw.
Hij bedekte de valleien van de rivieren, 
de eerste sneeuw. En de rivier stroomt zwart, 
de eerste sneeuw. Alles levend voor de bodem,  
de eerste sneeuw. Al mijn liefde is zwart,  
de eerste sneeuw, alles leeft nog steeds naar de bodem,  
de eerste sneeuw. Het zal worden bedekt met ijs, 
de eerste sneeuw, Maar er is lente in de wereld, 
de eerste sneeuw! Ik groet je, 
de eerste sneeuw, geen medelijden, geen verdriet, 
de eerste sneeuw. Hoewel het niet leuk is om te gaan, is 
de eerste sneeuw, op je grijze baan, de 
eerste sneeuw.