Moe van de weg, stekelig en afstandelijk, het magische rusthuis dat 
door jou is gecreëerd.Want dat alles is lang een kalm oog geweest. 
Je kijkt vanaf deze hoogte. Laat daar een heel ander leven zijn 
daar in de buurt. In een domme vijandigheid van mensen 
die wegkwijnen. Slechts af en toe komt hier, stervende.  
Een gedempt gebrul van snikken en hartstochten. 
Hier is een zoete rust. Alles ademt in stilte, 
En de afstand is onmetelijk goed. En, boven, wordt 
meegesleept door een goedgelovige droom, ziet niets
 tussen de hemel en één voor een moment de rebellerende ziel.

***************************************************

************************

Er is een tovenares-winter, is gekomen, verspreid in bosjes.

Hij hing aan de takken van eiken, heeft golvende tapijten gelegd.

tussen velden rondom heuvels.  met een roerloze rivier in 

vergelijking met een mollige lijkwade. De vorst glinsterde en

we zijn blij met de Winter-Winter rekwisieten.

**************************************************************

We zijn blij met de grijze mezen. Bij de nacht bevriezen de

vogels, sneeuw is gevallen, de vorst is gevallen. De kat

wast de neusmet sneeuw. Bij de pup op de zwarte

rug smelten witte sneeuwvlokken.

***************************

24

Ik heb een monument opgericht zonder handen. Want het is

 niet overwoekerd populair parcours, boven het hoofd 

van onhandelbare opgestegen. Nee, ik zal niet sterven.  

Mijn as overleven en verval weg te lopen, en de heerlijkheid zal

 ik, tot in het ondermaanse, is in leven is één dichter.

Het gerucht van mij zal door heel het kleine vlaanderen gaan, 

en elke dialect die erin zit zal me roepen.En voor een lange tijd zal ik

 zo aardig zijn voor de mensen. Van de vriendelijke gevoelens

 die ik herleefde. Gods woord, o muze, wees gehoorzaam, 

wees niet bang voor beledigingen, eis geen kroon, 

lof en laster worden onverschillig aanvaard 

en daag een dwaas niet uit.

+ Poëzie.

De last van liefde is moeilijk,

zelfs als twee mensen het dragen. Vandaag ben ik alleen met jou.

Ik ben jaloers en heilig voor mijn deel en uw kust,

maar voor wie en waarom. Ik kan het zelf niet zeggen.

Gitaar ...

Vriendschap is een warme wind.

Vriendschap is een heldere wereld.

Vriendschap is de zon bij zonsopgang

voor de ziel een vrolijk feest.

Vriendschap is alleen maar geluk.

Vriendschap alle mensen hebben er een.

Met vriendschap is er geen vreselijk slecht weer.

Met vriendschap is het leven als lentebloesems zo mooi.

Een vriend zal je pijn en vreugde delen.

Een vriend zal je ondersteunen en je redden, indien nodig.

Beste blogvrienden en vriendinnen

jou vriendschap is bechreven hier boven.

DE HELFT EN DE ROOS

In de stilte van de tuinen, in de lente, in de mist van nachten. 
Zingt een oosterse nachtegaal over de roos. 
Maar het lieve meisje voelt de roos niet, luistert niet, 
en onder de hymne in liefde, aarzelt ze, en slaapt. 
Zing niet voor coole schoonheid. 
O dichter, waar streef je naar? 
Ze luistert niet, ze voelt de dichter niet. 
Zie je, het bloeit, huilen er is geen antwoord.

De ogen kunnen spreken. Schreeuwen van geluk of huilen. 
Je kunt je ogen vrolijk maken, ze boos maken, laten huilen. 
Woorden kunnen bedrogen worden, het is onmogelijk met ogen. 
Je kunt in je ogen verdrinken als je achteloos kijkt. 

*** 
Hoe vaak in het leven, door fouten te maken, verliezen we degenen die we belangrijk vinden. 
Wij verhogen degenen die ons niet waardig zijn, maar verraden de meest getrouwen. 
Wie houdt zoveel van ons, we beledigen, en we wachten op  een verontschuldiging.

Goud van de herfst is de hoogste test, het is bewezen. Hoeveel mooie

woorden over de herfst worden er gezegd. Zelfs als het regent,

verdrietig, is herfst in tranen nog steeds onmogelijk mooi. 

Goud van de herfst is een geschenk dat sieraden zal verduisteren. 

De herfst is triest, maar weet niets over armoede. Hoe mooi, gebladerte 

vergulde stralen. Hoe het herfstwonder te inspireren in een wandelingen.

Goud van de herfst. Druppels op bladeren van bergkristallen shimmer 

zachtjes met verschillende tinten. De wind speelt met de bladeren zelfs

de takken zwaaien naar ons. Het herfsthart ademt op geen enkele manier. 

Goud van de herfst is een natuurbezit. Zelfs als de stemming bedekt

is met droefheid, zelfs als het verdrietige hart gespleten is, 

het hart waardeert, net als eerder, het herfstgoud ...



Laten we leven, liefde en verwondering, laten we geloven, herinneren en

spijt, huilen vreugde, lachte hartelijk.Laat ons leven, zodat het hart niet

oud word. Laten we gewoon de velden, de lucht, het zilver van de

dauw bewonderen. En als het moeilijk is, geef het dan nog steeds

niet op. Ga vooruit zonder je hoofd te laten zakken. Laten we oprecht

zijn in communicatie, eerlijk in woorden, daden en daden. 

Laten we geloven, heilig, zonder twijfel.  Leef openlijk, en niet in dromen. 

Laten we eerlijk toegeven in onze fouten, jaloezie en leugens. 

Let's live, love and admire.

Verspreid je vleugels vanuit het hart.

Er is niemand om te vertrouwen 
dan elke derde zijn leven zal meten. 
Als elke seconde klaar is om te doden? 
Als tranen minder weegt dan platina. 
Als het bloed kookt bij elke medicatie. 
Als de liefde meer dan 24 karaat is.
Kan ik jou dan vertrouwen?

+ Poëzie.

Velazquez, Velasquez, de enige genie die erin

geslaagd is om het mysterie mysterieus eenvoudig te maken.

Hoe heerszuchtig is de gastheer van je dromen.

De zon is gestoord, altijd jong.

Met welke vernedering, en met pijn en in angst.

Jij bent onsterfelijk, kijken de clowns toe

Naar de grote werkman van hun eigen schoonheid!

Door het lichaam, subtiel maar bleek.

En de lange speren die opstonden in rijen.

Voor geluk is veel niet nodig, ik zou gelukkig zijn, gelukkig, 
liefde en de vreugde van kinderen, en meer loyale vrienden. 
We streven naar zo'n geluk, we willen er een deel van worden. 
Brand met liefde, tedere passie, en geniet van haar eigen kracht.  
Immers, dit geluk is alleen voor jou, je waardeert het elk uur. 

Je werd verliefd op een andere vrouw. Dat er een scheur in ons leven

zal zijn, had ik helemaal niet verwacht.En ik kan niet geloven,

huil niet, ik kan zelfs niet boos worden. Waarom behandelt

de indringer me, alsof het de vijand is? Ik bel je immers niet vaak, 

en niet om te vechten. Ik ben zelfs blij dat je gelukkig bent. 

Het is gewoon moeilijk om te stoppen met van mij te houden.

Zoals in ons leven is alles gemengd. En het is niet altijd waar. 

Je werd verliefd op een andere vrouw, en dit is het probleem met mij.

Zal jaren of maanden helpen. Of misschien hoop ik tevergeefs. 

"Ja, hij komt terug, hij wordt boos".Al mijn vrienden zeggen

tegen mij.Vergeef me, hemel, een zondige ziel, ik zag in een

korte slaap, dat, stop met een andere vrouw lief te hebben, 

kom je bij mij terug.

Ik hou van de rillingen van het leven,
de goede en de slechte die ik draag.
Ik probeer herinneringen samen te stellen,
niet langer om met "dubbel zieligheid" verder te leven.
Ik moest volwassen worden om het te begrijpen.
Je was niet slecht, alleen lastig gevallen.
Als ik je kende, zal ik niet zeggen,maar in 
mijn droom zie ik mijn huilende vrienden.
Samen met ze let ik op hun verdriet en liefde.
In mijn hart in mijn schatkamer.

Tevergeefs! 

 Ik glimlach naar je, maar ik huil innerlijk, Tevergeefs.

Scheiding! 

Het hart van een man die martelt.En vaak verwijzen ze alleen naar

voldoende geluid. Ik sta als een gek, ik heb de uitdrukking

nog niet begrepen: scheiding.Tot ziens! Breek deze beker, 

er zit een hoop hoop in. Het zal langer duren en het zal het lijden

versterken, en in een mistig leven zal alles bedrieglijke dromen zijn.  

Wij niet,  leerde de woorden tot uitdrukking van verlangens. 

Silent, om mensen al eeuwen te vertellen, maar het is onze beurt.

Maar het doet pijn, dat het lot van het leven aan heilige impulsen

vijandig is.  Nee! grissen gooien en gooien,

die wonden zijn misschien genezend.

Maar tevergeefs, het doet pijn.

Hypothese ...

Uit de eeuwigheid kwam muziek plots uit.

Van eeuwigheid de muziek plotseling scheidden, 

en zij goot in in het oneindige, 

en chaos op de manier waarop ze gevangen genomen,   

en in de afgrond, als een wervelwind, wervelende lichten. 

Melodieuze reeks elke straal van beven. 

En het leven, ontwaakt tremor. Alleen deze lijkt geen leugen, 

die soms deze muziek van God hoort. 

Wie is intelligent in wiens hart het brandt.



Ik sluit mijn ogen en kransen van rozen, verander in het licht van

regenbogen van kleur. Hoe ben ik hier terecht gekomen, wie heeft

me naar de wolken overgebracht, heb ik dit verhaal geschreven. 

Nooit voordat je in de Hof van Eden was, wandelde ik niet in de hemelse

steegjes. Zou ik kunnen denken dat vleugels bij jou zou vinden. 

Van overstromende gevoelens word ik dronken, ik kan mijn armen niet

ontspannen.En ik weet niet wat er voor ons ligt, maar nu ben ik aan

het bevriezen met geluk.



 

 

Omcirkelt het gebladerte, of de eerste sneeuw komt, 
of in de lente fluiten de vogels geruisloos. 
Zonder deze woorden, het witte licht bevalt me ​​niet, 
laat dit wonder opnieuw gebeuren. 
In dromen vlieg je weer op naar de hemel, 
ik vang je zicht op en ik hoor een gelukkige lach. 
In mijn ziel richt nu een tempel op. 
Slechts drie woorden - ik houd van mijn geliefden. 

Met jou waren we vrienden.

Aangezien jongens vrienden zijn,

hebben gevochten en gepleit zonder pauze.

Soms kan je gewoon met je opschieten,

en meteen hebben we ruzie.

Weer in een man tegen man gevechten of een schaakpartij.

We slaan zacht elkaar op de schouderbladen.

En lachen omdat we vrienden zijn.

+ Poëzie.

In staat zijn om te weten dat verdriet sterfelijk is. 

Iedereen die houdt van waar, maar wreed immens,

en die overal om hem lacht. Is het mogelijk om in ​​geliefde te leven?

Zodat hij haar niet kan zien? Kan ik hopen te zijn, om je nu te smeken?

Maar als ik je pijn zou kunnen doen,word ik hiervoor genoeg gestraft

door mijn verdriet. Wees vriendelijk aangeraakt, met mij om vrede te sluiten.

Want ik ben voor eeuwig gehecht aan je door liefde.

Onder de bomen van de seculiere liefde valse schoonheid 

van uw ogen en uw woorden.Tot ziens, er is een nachtschaduw,

de nacht is kort, als een droom, maar ik weet het,

morgen is een nieuwe dag, en een nieuwe wet voor jou.

Wees geen onzin, geen spook van het bos, maar de oude dame

kende geen feeën met zo'n ontrouw van de ogen, met een

veranderlijke ziel!

Waarom verliezen we vrienden zo snel?
Is er een understatement of onwil om te begrijpen? 
Misschien de zaak die
verkrachting vermindert, egoïsme, pofigisme, niet de wens om te accepteren? 
Waarom verliezen we vrienden zo snel? 
Waarom is het soms zo moeilijk om zich te verontschuldigen? 
Waarom bijten we soms op onze lippen? 
Waarom is een oude vriend tegenwoordig een vreemde? 

 Muziek ...

Niet iemand kwaad doen,  het zal als een boemerang terug komen. 
Niet spugen in de put, het water is om te drinken. 
Niet vrienden verraden, ze kunnen niet worden vervangen, 
en geliefden niet te verliezen, zal niet terug komen. 
Niet liegen tegen jezelf, met de tijd om te kijken 
wat dit liegen zichzelf verraden. 




En het leven vertrekt zonder afscheid te nemen. Bladeren, alsof ze

nergens heen kunnen. In de hemelse waas, oplost, druppelt een woord

druppel. En ik zou graag terug willen keren. En misschien in iets om te

begrijpen, en iets gewoon doorstrepen. Stop de snelle trein, druk op

de stop en tikt en tikt. Herschrijven zou opnieuw het verhaal zijn. 

Maar het leven gaat weg zonder afscheid te nemen. De tweede kans

geeft niet. Alleen een glimlach, weggaan, en de rekening voor

het verleden zal komen.

Ik zal zeggen zoals je bent, zonder te liegen:

Grote vriendschap is in de wereld!

De vrije wind weet het,

en de bergen weten het, en de zeeën.

Grote vriendschap in de oceaan.

Het zevende continent leeft.

Daar is de sneeuw in de moestuin gesmolten.

Het ijs is vervreemd.

+Poëzie.

De geur van de zon? Wat een onzin! Nee, het is geen onzin. In de zon

 dromen, geuren en bloemen. Alle samengevoegd tot een medeklinker refrein.

Allemaal ineengestrengeld in een patroon. De zon ruikt naar kruiden,

frisse baden,ontwaakte lente en harsachtige dennen. Zacht lichtgeweven,

Lelietje. Dat triomfeerde zegevierend. In de scherpe geur van de aarde.

De zon schijnt de bladeren zijn groen. Ademt lente en zingen de vogels,

Ademt het lachen van jonge mensen.

"Onderdruk ons ​​niet van afscheiding ..."

Omdat we de scheiding niet onderdrukken, doen we er niets aan. 

Voor het hart is er een andere kwelling, stagnerende en pijnlijke.

De tijd om te scheiden ging voorbij. 

Eén liet een sluier, doorschijnend voor de ogen.

En we weten, onder deze waas was alles wat de ziel pijn doet.

Een of ander vreemd onzichtbaar voor ons is verborgen, en is stil.

Waar is het doel van dergelijke verleidingen? Het hart is onwillekeurig

in verlegenheid gebracht, en in een cirkel van verbijstering 

klopt het met tegenzin.De tijd voor de scheiding is voorbij, 

en we durven niet, op het goede moment, om de sluier te raken.

Kom hier, alsjeblieft, wacht.

Denk niet dat het licht daar is, wacht. 

Het is gewoon een illusie.

Dat is wat onze liefde heeft veroorzaakt.

Een enorme storm.Ik denk dat ik verder ga.

Misschien zal ik je daar vinden.

Ik kan niets anders doen,ik kan het voelen.

Ik vertrouw nog steeds dat je me vindt.

 

Om je te zien, om elkaar later te ontmoeten. 

Met jou om te scheiden, om je weer te zien. 

Zodat je in deze scheiding kunt dromen.

Om in liefde te worden geladen, 

en om te voelen wat niet met jou is. 

Wanneer we samen zijn, worden het hart en bloed koud,

Maar als we uit elkaar zijn, iedereen in een geheim alchemie.

 

Ga niet blind orgeldraaier, lichte wind varieert blind, 

en wordt vervangen door: "zing, vogel, zing," 

een uitdagende uitdaging Toreador. zij huilt en prikkelt het spel. 

De jongen bestuurt de pen op het bureau. 

"Wees niet bedroefd, jongen,  het is tijd voor 

ons om langs de de straten van Parijs te lopen.

Verberg notebooks en verberg boeken! " 

"Ik zal om snoep vragen bij Le Bonbon au Palais"

Overtref het verlangen naar snoep niet! 

Oh geweldig levend aas! 

In de tuin zonder hoop, zonder einde. 

Lachen speelt een draaiorgel.

Laatste liefde is als een verlaten bloem, liggend in het midden

van een landweg. De laatste liefde is een levenschenkende slok van de 

magische wijn van angstaanjagende angst. De laatste liefde is gekkant, 

dat werd geweven door een gekke meester. De laatste liefde is het

herfstgebladerte, nieuw leven ingeblazen in de tuin, waar de sneeuw

al bruisend is. Laatste liefde. Een unieke droom, die als een

luchtspiegeling eens oplost. De laatste liefde is als een belletje rinkelen.

Alarming the heart with a call to reborn ... 



Ik herinner me een prachtig moment: vóór mij was jij, 

als een vluchtige visie, als een genie van pure schoonheid. 

In de loomheid van verdriet, hopeloos, In de problemen van een

rumoerige drukte hoorde ik een lange tedere stem en droomde

van schattige trekken. Er gingen jaren voorbij. Storm rel barstte

Verspreide oude dromen, En ik vergat je zachte stem, Je hemelse trekken. 

In de woestijn, in de duisternis van de opsluiting. Mijn dagen stilletjes

voortgetrokken. Zonder de godheid, zonder inspiratie, zonder tranen,

zonder leven, zonder liefde. De ziel is gekomen om te ontwaken. 

En opnieuw ben je verschenen. Als een vluchtige visie, Als een genie

van pure schoonheid. En het hart klopt van extase, 

en voor hem stond het weer op.

Als honderden vluchtelingen.
 Hun gelederen verlaten door de wil van het lot. 
Lachen, de stoutmoedig veracht.
Earth vreemde taal en gewoonten.
Hij kon onze glorie niet.

+ Poëzie.

Het is mijn zoete ontrouw,voor mij.

Ik denk dat ik mijn geloften niet de schuld wilde geven.

En de ergernis leek zo geliefd,

dat ik het hele dag door met haar net was.

Maar verdriet ging niet weg, en verveling was nabij.

En het hart leed zulke grote executies,

dat met liefde de dood beter verlangde,

Wat zou ik haar alle genegenheid verliezen.

Ik houd van, droomt van een droom Ik zwaaide met mijn vleugel.Het leek mij dat er in het leven een keerpunt was gekomen.Een gelukkig moment glipte in het bezwete glas. Stelt tederheid dit kunnen we niet noemen.Iedereen gelooft in liefde, iedereen gelooftin een droom, ik geloof ook altijd in vriendelijkheid.Wat je hebt gevonden, of je zult vinden, onbekend geloof, dat liefde het baken zal voor altijd branden.In extreme mate om het lot te werpen.Geloof uw tedere ideeën niet meer. Die ondersteuning dat is, sterker dan welk pantser dan ook. Daarin, betrouwbaarheid en geloof, met de lente alleen te vergelijken. Het geluk van eeuwige liefde zal voor eeuwig worden gegeven.Er zullen tranen van vreugde zijn. Er zullen pijn en verdriet zijnJe hart is ongemakkelijk, het klopt altijd. Zoek niet wat niet is.Misschien is Gods geschenk het lot van dat lot.Herbouw jezelf het is moeilijk voor jou. En troost en vrede.Degene die door het leven vloog, geluk is moeilijk te noemen.Lange tijd heb ik zowel tegenspoed als de hel doorstaan.Rust, kijk rond, verover jouw lot.En dan zal de straal van geluk weer bij je terugkomen.

Hoe soms is het nodig om te weten.
Wat mensen zijn in deze wereld.
Ze zijn niet verantwoordelijk voor ons,
maar we staan ​​altijd klaar om te ondersteunen.
Hoe soms is het nodig om te weten.
Wat, net als wij, ze worden gemarteld door dagen.
Er zijn ergens mensen die vrienden zijn geworden.
Wat onmogelijk is om te verliezen.

Mijn bloem...Ik dwaalde alleen in een sterrenveld  en ik vond mijn bloem, afgesneden van de wortels van zijn gevangenschap. De tijd ging en de schoonheid vervaagde.En de kleuren van passie vervaagden plotseling. Mensen die ik vraag, knip geen bloemen. En kus tijdens het vliegen geluk. Laat liefde in de dagen van de instroom van de zon zingt deze schoonheid van mijn bloem... 

Vrouw ... Hemelse wezen. Incarnatie van een droomachtige droom.Een wolk van niet realiseerbare verlangens. De wind is van goed en schoonheid.Hoeveel energie werd er uitgegeven door de natuur,een vrouw in de wereld creëren.Wat heeft het goede en het kwade geïnvesteerd in dit veelzijdige silhouet? De rust van de zomerochtend, schone koude stroom, hitte van zonlicht, frisse adem van regen.Vreemd mysterie van de mist, sensualiteit van de ochtenddauw.Rampage van een furieuze vulkaan.En de onvoorspelbaarheid van de storm.

Waar hou je van? 

Om ergens van te houden is het te gemakkelijk, 

probeer verliefd te worden op alles !!!!

Omdat ik het niet serieus neem, 's Nachts naar de ramen kijken,

voor het feit dat ik graag naar de sterren kijk, voor wat ik glimlach op mijn plek.

Soms ben ik gedurfd en ondraaglijk, voor elk gebaar van mij en voor elke blik.

Voor het stellen van vragen die u wilt vermijden.

Voor het feit dat ik soms de tranen niet verberg, omdat ik je niet wil verliezen.

Zelfs voor het feit dat ik soms koppig ben, omdat ik niet ben zoals anderen.

En nog belangrijker, voor wat ik ben, zul je nergens anders zo vinden. 

Iets liefhebben is te gemakkelijk, vertel me waarom je van me houdt

voor iets dat ik in mijn hart smelt, is het mogelijk. 

En misschien, voor het feit dat ik het ben....

Ik verstopte mijn hart in een kofferbak, zodat het, noch door de vijand,

noch door een vriend werd gevonden. Hoe hard ze ook probeerden,

ze zochten niet. Zodat de wind niet afspoelt. Vecht niet zo dat,

je nauwelijks ademend, in de handen van anderen mijn hart. 

Van moeiten, verraad en kwaad. Ze bedekte de deken met wit, 

zodat het niet zou lijden, niet ziek zou worden. Maar er werd alleen

ineens geklopt. Ik opende een oude kofferbak en ik zie dat ik

nauwelijks kan ademen, daar stikt het hart. "Laat me, ik zal vliegen, 

ik wil niet in gevangenschap leven." "Het doet je pijn." Laat ze! 

Ik wil geen pijn en niet verdriet zijn in vrede als vegeteren, 

na al het geluk om gezien te worden. 

Ik zal alleen mijn gedachten presenteren.

Ze zijn soms obsceen.

Om mij daarvoor te vergeven,vraag ik.

Waardige strelingen in de ochtend.

Bloemen!

Niet alleen op de verjaardag.

Zij zal genegenheid voor u beantwoorden!

En het zal een zoete traktatie zijn.

23

Ik heb er geen spijt van, ik roep niet, ik huil niet, 

alles zal voorbijgaan, zoals de schil van witte appels. 

Verdorde goud bedekt, ik zal niet meer jong zijn.

Hart, aangeraakt door de kou. En het land van berkenjongens. 

 Geest is verdwaald. Je bent minder en minder, minder waarschijnlijk.

  Je beweegt de vlam van de lippen. Oh, mijn verloren frisheid,

 oproer van ogen en vloedgolf van gevoelens.

Ik ben nu meer gierig geworden in verlangens. Ieder van ons,

wij allemaal in deze wereld zijn vergankelijk. 

Rustig genieten van de esdoorns en van de bladeren van koper. 

Wees ooit gezegend. Dan kwam de verkondiging en sterf.

+Poëzie.

Ik weet in de werkelijkheid van het universum schreeuwen bij

de drempel van de dageraad. De weg van de mens in de hitte.

Blijvende valse, bekend als het hart van de aarde in een droom en in de

problemen,die zwak is in devreugde van corruptie in de leegte van het verdriet.

Ik zie de dood in loomheid Years zorgen kruimels, geluk en wee bij de deur.

Jeugd met grijzend oogopslag ouderdom met een vloek in een zucht.

In een arm en prinselijk huis hetzelfde verlies. Ik droom in mijn leven, echter,

de kleur van het menselijke deel. Zorgeloze ziel in de wereld en in het geschil.

Ik geloof in het lot bruiloft in ons koninkrijk van uren zonder pijn, in personeel,

wat leidt midden der duisternis. Eeuwige aanbreekt.Ik geloof, ik geloof.

De bloem is verdord, krankzinnig, vergeten in het boek dat ik zie. 

En nu werd mijn droom vervuld met een vreemde ziel: Waar is

hij geboren? wanneer? Welke lente? En hoe lang heeft het gedijd? 

en verscheurd door wie, Alien, bekend met een hand? 

En zet hier waarom? Ter nagedachtenis aan een zachte ontmoeting, 

of de scheiding van noodlottige, of eenzame wandeling in de rust van de

velden, in de schaduw van het bos? En leeft hij nog, en leeft ze nog? 

En nu, waar is hun hoek? Of zijn ze al verdord, 

zoals deze onbekende bloem? 

De geur van het verfrommelde blad,
als het in de lucht beweegt, vriendelijk vreemd.
Het is niet de mystiek van de wierook
die het opdraagt ​​om hersenen naar de mist te sturen. 




In de heuvels van Georgia ligt de nachtwolk. 
Aragva draagt ​​een geluid voor mij. 
Ik ben verdrietig en licht; mijn verdriet is licht. 
Mijn verdriet is vol van u, u, u ... een van mijn moedeloosheid 
Niets zorgen, geen zorgen, toch zorgen. 
En het hart weer verbrandt en houdt - want 
wat niet om lief te hebben, het niet kan.

Ze gingen uit elkaar bij het ochtendgloren. 

Alle aardse dromen vliegen weg, de buitenaardse landen

komen dichterbij. Landen zijn koud, dom, 

en zonder liefde en zonder lente.

Daar, ver weg, open de Visioenen van familieleden en verwanten 

Ga naar nieuwe kerkers. En bekijk ze onverschillig.

Daar, de moeder van haar zoon weet het niet, 

de hartstochtelijke harten zullen uitsterven ... 

Mijn hopeloosheid sterft zonder hoop ...

En plotseling, op de drempel van de opsluiting,

zal ik verre stappen horen ... 

Jij, alleen, in de verte, je zult een laatste cirkel hebben ...

Op een koude dag, op een herfstdag, ben ik daar weer. 
Denk aan deze zucht van de lente, verleden beeld om te zien.

Ik zal komen, en ik zal niet huilen. Onthoud,

ik zal niet verbranden. Het lied willekeurig ontmoeten. 

Nieuwe herfstdageraad. Slechte tijdwetten.

Gezongen rouwende geest. Laatste gehuil, voorbij gekreun. 

Je zult het niet horen, ik ben uitgestorven.

Het vuur zelf verblinde ogen. Verbrand de droom van het verleden niet. 

De dag zelf, donkerder dan de nacht.

Veroorzaakt door de ziel.

Hoe moeilijk het is om te herkennen in het leven.
Liefde trekt ons of passie aan. 
Waar is de grens tussen, waar is de limiet?
Hoe het hart te redden van pijlen, 
van kwaad en pijn om te beschermen, 
om twee gevoelens te kunnen onderscheiden. 
liefde die leert geven, 
en passie die alleen kan duren. 

Black Love!

Ik liet de pijl van de boog door de lucht flitsen.

Ik wist niet, ze vloog voorbij. Je keek haar tevergeefs aan,

ze flitste en verdween.

Ik gooide het lied in de wind:

Het geluid stopte ergens in de verte.

Waar mijn pijl viel,

kon ik op dat moment niet zeggen.