Archief

+ Poëzie.

We keken 's nachts naar de zee. Onder ons brak
 de rots af storte in de afgrond. In de verte waren de
 vervagende golven wit, en de achterwaartse wolken
  vlogen uit de lucht, en de nacht gekleed in
 schoonheid, sterrenhemel.

Genietend van de uitgestrektheid van de dubbele beweging,  
is de droom het verzwakkende land vergeten, en van de
  zee en van de nachtelijke hemel. Als van de andere
 kant van de inheemse, stroomt de genezende
 kracht in het hart.

Alle woede van de aarde, snel benauwend, op zijn eigen manier, 
we vergaten het allebei, alsof de zee mij tot rust bracht, 
alsof je verdriet was gesmolten, alsof de sterren je overwonnen.

We hebben je ontmoet bij zonsondergang. 
Je hebt de baai met een riem gebroken. 
Ik hield van je witte jurk, ik vond de 
verfijning van een droom echt niet leuk .

Er waren vreemde stille samenkomsten. 
Vooruit, op het zandspit. 
De avondkaarsen verlichtten. 
Iemand dacht aan bleke schoonheid.

Benaderingen, rendez-vous, verbranding. 
Accepteert geen azuurblauwe stilte. 
We hebben elkaar ontmoet in de avondnevel, 
waar rimpelingen en riet zich aan de kust bevinden.

Geen melancholie, geen liefde, geen wrok, 
alles vervaagde, het ging voorbij, hetging weg. Het 
witte kamp, ​​de stemmen van het requiem 
en je gouden roeispaan.

Een mooie visser, een slaapplaats van je toren. 
Ga en zit bij me, geef me je hand.

Vertrouwen op het hoofd. Op de borst buig je me. 
Je gaat tenslotte zorgeloos naar de diepte toe.

Met het getij. Dat de zee, mijn borst. 
En vele prachtige parels. In de diepten ervan.

+ Poëzie.



Ach, mijn lieve september, mijn heer, ik heb niet 

gezien voor leeftijden.

Van de glanzende kleine sterren je mijn gooit sluier

op zijn schouders, 

en op de toetsen gele loof. Opnieuw spelen motief

beloftes, we zijn nog

 steeds erg goede vrienden, alsof er alle scheidingen, 

en orkest herfstwinden 

speelde tot vanavond. Oh dear september,

mijn heer, alle passes,

 maar de muziek is eeuwig,

En jij, op de sombere witheid van de takken, zijn hunkerende schaduwen. 

 Hoe vreemd de tuin en het uitspansel samengaan met zijn stilte.

Zoals de nacht de dood herinnert aan iedereen, zelfs de vervaagde dekking.

En tenslotte is het juist nu dat jij hier was.

Over de schaduw, ik ken je niet, je bent zo vreemd voor het hart.

Zeker, mijn God, ik heb hier liefgehad, ik was jong hier, en nergens anders.

 Thuis, ik ben in deze maand verkouden.

Geheugen! Verzamel de onuitputtelijke
 rijen in het hart van de kamer van de geliefde. 
Lachen van ogen naar ogen. 
Bij de oude bruiloften staat de nacht op de ranglijst. 
Breng het plezier van het lichaam naar het lichaam.
Laat de nacht vergeten zijn. Ik speel 
vandaag de fluit. Op je eigen ruggengraat.

Onthoud eens en voor altijd: dat leven is één. Zij is van jou.
Luister niet naar iemand. Ze weten niets. 
Je emoties en lijden, je wrok, liefde, afscheid. 
Ze weten niet wat er in je hart of ziel zit. 
Ze weten niet wat ze je warm moeten houden. 
Wie is er nodig, lieverd, van wie we houden, die je nodig 
hebben tot waanzin. Ken je dromen niet, zie geen pijn, 
en zit nooit in je rol. Het leven is tenslotte één. Zij is van jou. 
Je moet alles zelf doen. Beslissen, nemen, zien, praten, 
bellen, gillen, lijden en wachten. En te haten en zich te vervelen,
en vast te houden bij de hand, in de ogen te kijken 
en te omhelzen. Lach,  zing, vecht, huil, bid, lach, en droom. 
Wees niet bang om verliefd te worden. 
Dan zul je begrijpen wat het betekent om te leven.

14

Laat je handen niet los van vermoeidheid. 
Leven: beat, beat en beat. 
Geef niet toe aan haar, geef medelijden, 
liefde, geloof, blijf leven. 
Laat je handen niet gaan, geloof in de beste, 
en, dat je onderdrukt wordt, niet eeuwenlang. 
Een spirituele melancholie, dan, een kwestie van toeval.  
Je dag zal komen, het verlangen zal waxen. 
Laat je handen niet los. Dit is tijdelijk. 
En, neem een ​​kijkje naast jou, met jou, 
die je problemen zal nemen en vol vertrouwen, 
jij, aan de hand, geluk tot geluk brengt. 
Psychisch trauma, geef geen reden. 
Wortels om te ontkiemen, jij, in de borst. 
En laat uw hart de kou niet kennen.
Alle problemen zullen verdwijnen. Geluk ligt voor de hand.
God bewaar je. Jij verdient het. 
Succesvol, goedmoedig, zal glimlachen. 
En, problemen, zijn achtergebleven, ergens. 
Laat je handen niet zakken. Jij, zal worden geteld. 

+ Poëzie.

Ravel, we dansen bolero's! 
Voor degenen die muziek in de pen veranderen, is 
er in deze wereld een oervakantie.
Koor van doedelzakken mager en verdrietig. 
En deze dans van langzame begeerte. 
Spanje! Ik ben weer dronken geweest. 
Droombloem verheven gekoesterd. 
Nogmaals jouw beeld voor mij brandt. 
Achter de verre rand van de Pyreneeën. 
Helaas, de gekwelde Madrid viel stil, 
alles in de echo's van de vliegende straal, 
en Dolores Ibarruri is niet met hem. 
Maar de mensen leven en zijn lied leeft. 
Dans, Ravel, je gigantische dans, 
dans, Ravel! Wees niet depressief, Spanjaard. 
Rotate, History, cast millstones. Wees een 
molenaar in het vreselijke uur van de branding. 
Oh, bolero, de heilige strijd van de strijd in die tijd.



Laten we het nummer van vandaag leven. Laat het verleden ons niet 
langer storen. Waarom zouden we ons zorgen maken, 
wanneer kunnen we het niet repareren? Fouten begaan gisteren, 
zal ons vertellen de dag van morgen weg. 
 Al het beste in mijn hart, hebben verzameld, zullen we vertrekken in 
het verleden tegenslagen en problemen.
 Neem met je mee uit de afgelopen liefde, zo lang, koude nachten.
 Ze heeft onz hart weer opgewarmd. We zullen haat achterlaten. 
Hoop het te nemen, wat schilderde ons de bitterheid en verbrandde
 het hart met een vuur. Wanhoop om mee te nemen zal dat niet.
 In het verleden het hele bezinksel van het kwaad achterlatend, wat ooit in ons hart was opgeslagen. Laten we goede daden met ons meenemen, die we veel hebben gedaan. We kunnen de afgelopen dag niet terugkeren, hoewel het niet gemakkelijk is om afstand te doen.Met zoveel rijkdom in hart en nieren. We hebben geen toekomst om bang te zijn.









Dit goud is herfst. Dit haar is witachtig 
Alles is verschenen, zoals de redding van de 
rusteloze hark. 
Lange tijd verliet ik mijn land, 
waar de weiden en struikgewas zijn. 
In stedelijke en bittere glorie 
wilde ik de verlorenen leven. 
Ik wilde dat mijn hart doof was. 
Ik herinnerde me de tuin en de zomer. 
Waar de muziek van de kikkers was, 
groeide ik mezelf een dichter. 
Er is nu zo'n herfst. 
Esdoorn en linde in de ramen van de kamers, 
vertakte takken met takken, op 
zoek naar hen die herinnerd worden. 
Ze zijn lang niet op de wereld geweest. 
Een maand op een eenvoudig kerkhof.
Op de kruisen en met datums als merktekens. 
Dat wij ook bij hen zullen komen op een bezoek. 
Dat wij, na het alarm te hebben overleefd. 
Laten wij onder deze cabines doorgaan . 
Alle golvende wegen. 
Alleen vreugde wordt door de levenden geschonken. 
Schat, ga naast 
me zitten, laten we in elkaars ogen kijken. 
Ik wil er zachtaardig uitzien. 
Luister naar een sensuele zucht. 

+ Poëzie



Beheers jezelf onder de bezette menigte. Je vloekt voor de ontsteltenis van alles.
Geloof in jezelf, tegen het universum. En de ongelovigen geven hun zonde vrij. 
Laat het uur niet breken, wacht niet moe, laat de leugenaars liegen,
 je daalt niet naar hen af. Kunnen vergeven en lijken niet vergevingsgezind, 
vrijgevig en wijzer dan anderen. Blijf stil als je je woord zegt, verlam een schurk, om dwazen te vangen.Wanneer al het leven is vernietigd, en nogmaals, 
moet je alles doen, recreëren van de grond.  

In staat zijn een vreugdevolle hoop te geven, alles wat zich met moeite heeft 
opgehoopt staat op het spel. En verlies, en word een bedelaar zoals voorheen, 
en zal er nooit spijt van krijgen. Het hart, de zenuwen, het lichaam kunnen dwingen. Je dient wanneer je in je borst zit. Lange tijd is alles leeg, 
alles is verbrand en alleen de wil zegt: gaan.Wees simpel, praat met 
de koningen, wees eerlijk, praat tegen de menigte, wees recht en hard,
 met vijanden en vrienden. 

Laat iedereen op jouw uur meetellen bij jou. Vul met betekenis, elk moment,
uren en dagen onverbiddelijke loop. Dan neem je de hele wereld in bezit, 
dan mijn vriend, je zult een echte man zijn!











Te complex toegankelijk zijn 
ook vreemd zijn aan uw. 
Hoe in de vesting, gesloten, ontoegankelijke. 
Het brandde duizenden kaarsen. 

Te onschuldig crimineel te zijn,  
is het te duur om een gelijkspel te zijn,  
scherp bewust van de ontoegankelijkheid,  
dus samenvallen als elk detail. 

Te naïef om volwassen te zijn, 
te serieus voor kinderen,  
alles was zo gewoon en simpel,  
mijn leven niet te ontwarren. 

Te levendig te zijn in het verleden, 
te vreemd zijn aan uw,  
niet de schuld, niet uw fout, is 
die dagelijks ontstaan in de douche. 

Te mooi om harteloos.
Te gevleugeld om te gaan. 
Ik wil tenslotte eerlijk tegen je zijn. 
De dichter werd geboren, in een vers om te spreken. 

Ook ik zondig om eeuwig te zijn. 
Te verliefd op liefde. Zoveel gevoelens 
en diepgang van hart. 
Om een ​​nachtegaal in je tuin te zijn. 

Te open om een ​​geheim te zijn. 
Te goedgelovig om te verbergen. 
Een lijn van vreugde of verdriet. 
Iedereen is bang om de waarheid over jezelf te leren. 

Te zacht om een ​​steen te zijn. 
Ik ben te ingewikkeld om te begrijpen. 
Het zal de nacht in zijn tweede adem te stelen. 
Maar je echt pijn mijn niet stoppen. 

Te duur voor roest,  te vrij te houden.
Een hemel kant kleur veranderen,  dat laat ik 
aan jou, niet te bemoeien. 

Te los om te leven in een kooi. 
En te eenzaam te vliegen. 
Huis al verveeld met de kleuren van ... 
En weet je nu dat wilde ik zeggen.




In meer dan eens al verdraaide jurk, van een fel 
gekleurde vezel. In een ziekenhuis overvolle kamer. 
Het is een oude vrouw, ze huilt bij het raam. 
Het heeft geen  comfort. Iedereen weet over 
de oorzaak van deze tranen. Een buurman bezoekt
  de afdeling, en slechts één keer bracht haar zoon
 een badjas mee. Ik was de slippers vergeten, 
zei hij met een stotterend stem. "Ik zal ze morgen 
brengen. Je zult het wel volhouden ,?" Natuurlijk wacht ik
 wel. Ik ben op een veer en in wollen sokken kan
 ik liegen. Waar moet ik heen? Er is niet veel ruimte. 
Eet verpleegster zal brengen.
 Ik was zo uitgeput door de ziekte, dat ik gewoon ging liggen,
 laten we rusten. Mijn zoon zuchtte en keek
 weg naar de zijkant: "Hier. Zie je. Het is aan jou."
Dit alles is erg verwarrend en delicaat. Maar denk niet 
dat ik ziek ben. Het appartement dat je hebt 
is leeg. En mijn vrouw en ik hebben nagedacht
 over wat je daar bent, hier. Een. ziek.
Herstel jezelf, we nemen je mee. En de kleinkinderen
 zullen gelukkig zijn, weet je, ze houden niet van
 het hart in jou, moeder! Dat is alles! Het is beslist! 
 Je gaat naar ons toe! 
Je appartement wordt verkocht! 
 Hij haalde de krant tevoorschijn en zei zonder enige 
 twijfel: " Ik heb er lang over nagedacht, geloof me, mam.
 Zodra we verbeteringen zien, gaan we van hieruit 
gewoon bij ons wonen." 
Wat zeg je hier? Hij is haar zoon, haar eigen bloed.
  En kleinkinderen, voor hen is het de moeite waard om te
 leven! En ik heb het ondertekend zonder te
 weten hoe het echt is. Dagen gaan voorbij en weken gaan voorbij.
Zoon bestaat niet. En het is onwaarschijnlijk dat hij zal komen.
De oude vrouw was getroost en medelijdend. 
Maar wie en wat begrijpt hier niet? 
En elke dag de oude vrouw al verzwakt en 's nachts vaker een
 droom. Hoe pap verwarmt in de ochtend mijn kleine jongen, 
maar kreten en niet willen eten. De eerste stappen, 
baby zoon, en het woord van wat hij zei de eerste
 keer, en de eerste krassen en stoten, en een kleuterschool 
en de school de eerste klasse. Artsen stil, in een poging
 te dwingen het heeft op geen enkele manier 
 te verlichten het lijden het. En familieleden 
verboden de oude vrouw om een ​​diagnose 
te melden. Ze weet niet dat dit ziekenhuis geen
 eenvoudig stedelijk ziekenhuis is. Dat er geen kans is 
op een amendement. Maar voor haar is onwetendheid 
geen nachtmerrie. Het bordje "Hospice" op de muur bij 
 de ingang. Ze zegt nergens iets nare dingen over. Over vreemde
 woorden al lang een mode en of het nodig is voor wie 
 de schuld te geven? Ze weet niet dat haar zoon goed een arts, 
een week, twee keer bellen. Nou, je zeggende sterft.
   Het is vreemd dat tot nu ze nog leeft. Ze leeft nog. 
Ze wacht en gelooft dat haar zoon zal komen, nuffel, uitleggen. 
 kopent vandaag  de kamerdeur. Ze zal begrijpen en
alles vergeven . Met de laatste krachten kruipt ze 
 van het bed vasthouden aan de muur, kom dan naar
  het raam. Hoeveel meer geduld zou ze hebben ?
 Om in een ​​onverschillige zoon te geloven?
 Ze is klaar om te streven naar het einde.
 En de kracht, dat nee, ze moet vinden.
  Plots zal hij  komen? Ze moet wachten! Zal komen.
Wel, hoe kan hij niet komen? Hij staat en
  huilt. Zij wacht op haar zoon om te leiden. 
Hij zal gewoon per ongeluk naar de hemel kijken 
en hij wrijft over zijn vinger met een kruissteek. Hé, wacht, 
Heer, neem het niet ... Het was te laat. Ze is dood.

+ Poëzie.



Maandelijkse hemel, en de nacht nog niet

 aangeraakt de schaduw regeert zichzelf,

 niet wetende wat er werkelijk

 geschrokken dag.Dat zelfs lui 

en timide stralenbundel ontstaat, 

en de lucht is nog steeds zo overweldigend. 

Nacht schijnt triomf.

Maar het zullen geen twee of drie momenten

zijn, de nacht zal verdampen boven de grond. 

En in de volle glorie van manifestaties. 

Plotseling zal de wereld van de dag ons omhullen.

Ik richtte een monument voor mezelf op, een prachtige, eeuwige, 
metalen harder en hoger dan de piramides. 
Noch zijn wervelwind, noch de donder zal de vluchtige breken, 
en de tijd zal zijn vlucht niet verpletteren.

Alles wat ik niet zal sterven, maar een deel van mij is groot, 
van vlug ontsnappen, na de dood zal leven, 
En de glorie zal mijn, niet vervagen, 
een soort universum eren.

Het gerucht gaat over mij heen van de witte wateren
 naar de woelige, noordzee. Iedereen zal dat onthouden
 in de volkeren van de ontelbare, als van de
 vergetelheid ben ik zo beroemd geworden.

Dat de eerste die ik durfde in de leuke nederlandse lettergreep. 
Op de deugden van het volk om te verkondigen. 
In een oprechte eenvoud om te praten over God. 
En de waarheid aan de koningen met een glimlach.

O muze! wees trots op de verdienste van de rechtvaardige. 
En wie veracht je, veracht je zelf. 
Opzettelijke hand niet gehaast. 
Uw voorhoofd van onsterfelijkheidshuwelijk.

Moeders hebben een heilig ambt in deze wereld. Bid voor 
de geschonken kinderen. En dag en nacht in de 
 onzichtbare ether. De gebeden van onze moeders 
worden gehoord. De ene zal stil zijn, de andere 
echoot het. De nacht zal de dag veranderen, en de
 nacht zal weer komen. Maar moeders houden niet
 op met te bidden voor hun lieve zoon of dochter. 
De Heer hoort de gebeden van moeders, Hij houdt   
meer van hen dan we liefhebben. Moeder die 
nooit bidt, wordt niet moe van de kinderen die 
nog niet gered zijn. Er is tijd voor alles, maar terwijl 
we leven, moeten we bidden, we bidden tot God. 
In gebed is onaardse kracht verborgen, wanneer
 hun moeder in tranen fluistert. Hoe stil. De vogels
 zaten stil op de binnenplaats, ze waren allang naar
 bed gegaan. Mijn liefhebbende moeder was gebogen
 voor het raam en bid voor ons allemaal.

+ Poëzie.

Als onder een sneeuwjacht van sneeuw luiheid, 

zoals betoverd in de winter, een soort slaap 

van een overleden schaduw sliep ik, begraven, 

maar levend. En nu kan ik over mij ruiken,

niet in het echte leven en niet in een droom, 

alsof het lente is.Een bekende stem, een prachtige stem.

Dat is een lyrisch geluid, de zucht van een vrouw. 

Maar ik, een luie sloebber, ik kon ineens 

niet meer reageren. Ik sliep in de boeien 

van pijnlijke luiheid. 

Onder een acht maanden durende winter.  

Als de rechtvaardige schaduwen slapen. 

Maar deze droom is halfgraf. Wat mij betreft, 

hijzelf, de tovenaar is almachtig, hij kwam

 mij te hulp. De vriendschap van de oude

 uitdrukking van hen voor mij die hij ving.

En in muzikale visies. Een bekende stem

 belichaamd. Ik zie, als het ware door

 de nevel, de tovertuin , het magische huis. 

En in het kasteel van de fee. Plotseling waren 

we samen. Samen en haar lied klonk. 

En van de gekoesterde veranda zag ik

 een gewelddadige schaamteloze, vulgaire vleier.

Ik zal je niets vertellen, en ik zal je helemaal niet storen,

  en dat zeg ik stil, ik durf nergens op te wijzen.

De hele dag slapen in de nacht van bloemen dromen. 

Maar alleen de zon achter het bosje zal opstaan. 

De lakens worden rustig geopend. En ik hoor

 mijn hart bloeien. En in een zieke, vermoeide borst 

ademt vocht 's nachts. Ik ben schudden, ik ben helemaal 

niet ongerust, ik zal u niets vertellen.

Er is geen tekort aan geloof in Gods wonder. 
Ik keer terug naar de hemel. 
En als het donker is, en als het heel moeilijk is, 
ben ik op zoek naar een antwoord. 
En ik weet het, je moet geloven, gewoon geloven, 
de argumenten weggooien en je geest laten boeien, 
en de slag van het lot kan alleen beantwoord worden door geloof, 
de lucht inslikken ademen en opnieuw leven. 
Wanneer geloof geloof komt. 
En duisternis is zo, zelfs als het je hand aanraakt 
 komt het van alle kanten samen, het komt 
als wolken voor een grote storm. 
Ik geloof gewoon: het betekent spoedig morgen, 
en de krachten van de duisternis zullen zich moeten terugtrekken. 
God is voor mij, Hij is rechtvaardig, wijs, 
 Zijn wil is om te blijven leven. 
Er is geen tekort aan geloof in Gods wonder. 
Alles redelijk is meestal in strijd met.
Het licht komt ergens vandaan, 
en de frisse wind, alsof het uit een rivier komt. 
God komt altijd in reactie op geloof. 
Hij komt, als je Hem roept, 
komt Hij tot liefde om zonder maat uit te gieten. 
Hij zal antwoorden als je wacht en hem bedankt. 

+Poëzie. 

Vierkante ramen ...

 De maan ontdooid. Oh, het donkere besneeuwde pad.Het hart is 

 moe en laat niet in slaap vallen. Achter de onvolgroeide erwten, 

achter de dode lieflijke vierkante ramen praat ik met de maan.

Nederig gedacht, de zwerver. Vouw de de twee vleugels, maar pleitte

 niet voor de rest van haar". Herinner je je de stille ochtend 

en hoe haar mousseline jurk een sluier was. Herinner je

 je de schurftige stoken knoflook. Hoe ruik je de geur? Durf je het

 niet van je haar af te doen? En hoe uitgeput was hij, en wist toen 

nog niet werden ze geknoopt door de knoop of door een bundel?

Wees stil, onthoud, oh mijn borst, niet zeuren! Ze was meer 

begeerlijk voor mij dan het mysterie en de maan.Terwille van de

 zilverachtige tulpen op de sluier zal ik honderd diners staan, 

ik ben uitgeput in vasten."En weet u wat het is?" 

Is het mogelijk, voor zoveel jaren? "Kijk een sluier gehuld. 

Heb je het smalle spoor herkend?Zo hartstochtelijk ontrafeld, 

In de sluier leeft, net als rook. Ze is op de golven van wierook 

boven jouw pop. "Zij, ja, alleen met hoorns, 

met een bibberige baard.Achter de achterblijvende

 erwten, 

achter de dode molen .

Hoe moeilijk is het om afscheid te nemen, hoe vreselijk het is
 om te vertrekken. Vaarwel, onveranderde nacht. Onze wegen
 lopen uiteen. Vergeef me deplotselinge verbittering wrok,  kusjes en
 tranen. Geen nimf in een magisch bos. Ik weet niet hoe ik vloeken moet
  creëren, ik kan mijn leven niet redden. Maar ik zie veel van mijn hart, wat is 
.  moeilijk uit te leggen aan anderen. Ik haat mezelf bijna, jij, ik kan niet stoppen met liefhebben. Met een palm, als een wilde vogel, liet ik Pietje los! Vaarwel, onveraderde nacht. Onze wegen lopen uiteen. Zo vrijmoedig met het 
lot van je kunnen zeggen, alsof het hele leven is niet ernstig. De plicht
 van loyaliteit, eer de nodige. Het pad naar de heerlijkheid naar de hemel,
en je dood de draken om mooie prinsessen te redden. En ik 
  geduldig met elkaar verweven transparante dunne net over de
 wond van uw toverde,  was ik bang om te kijken in zijn ogen.
  Maar het was  tevergeefs. Hoewel de ziel is in tweeën gescheurd, 
 voor deze valse geluk. Vrijheid haar niet te geven! Begrijp, 
ik ben geen heks, ik ben een fee van de nacht.
 

Mijn liefste. We hebben je nonchalant ontmoet, 
waar de sneeuwstorm sneeuwde, mijn lief, je lachte 
en liep vriendelijk vooruit. Sneeuw en wind speelden
 in de sluis. En je wangen bevroor. Mijn lief, hoe we
 verliefd werden, op die koude winterdagen. En boeketten
 met bloemen voor het rendez-vous geslepen ik zonder
 een account voor jou. Mijn lief, hoe kun je gelukkig naar
 me kijken. Nemen van de waarheid van bovenaf: In het
 leven voor iedereen, een andere rol, mijn lief, wat ben 
je mooi. Dans met mij. Het combineren van ons lot, 
proberen. Als goede goochelaars, samen. Mijn liefste,
 we hebben allemaal tegenslagen. We keren met je samen 
in liefde. Niets, dat de weg steil is. Mijn liefste, ik weet 
het, je bent zacht, Je kust me 's avonds. De tijd dat nieuw
 wetten schrijft, we veranderen ze opnieuw in liefde, mijn lief,
 hoe geweldig je ook bent, ik heb geleerd te begrijpen. 

+Poëzie.

.

Oh, deze landelijke dag en de pracht van zijn prachtige schoonheid. 
In stilte eer ik je kleuren. 
Om te voorkomen dat we op zoek naar een oog jaloerse 
gekke droom.

Ik koesterde het hart in kalm en loom onbekende 
afstand. 
Maar zo indiscreet alles in de bescheidenheid van afzondering, 
dat ik me schaam, en ja sorry.

Laten we gaan op het veld, we zijn vreemd aan het uur, 
en gelukkig wandelen. 
Al zijn we gebogen voor beide langs de weg vreemden al
 het brood.

Of we nu naar de avond gaan, nederzettingen vermijden, waar
 alles in het stof staat,  
we bewegen ons langs de zon en ik kijk, en onze schaduwen 
uit de greppel en het bos in zijn verdwenen.

Die nacht met alles wat nu al gekweld is, verbreekt 
de verbinding, 
en de sterren, van een hoogte die ons zo duidelijk aankijkt, 
knipperen, niet beschaamd.

We gaan allemaal ergens heen en één keer, 
hutten achterlatend, luxueuze paleizen, 
in verdriet, in vreugde, arm, rijk, 
pijnlijk verstandig, wispelturige dwazen. 
We vertrekken allemaal op de afgesproken tijd. 
In de bloei van het leven, misschien in vervaagd grijs haar, 
in ziekte eerder, in gezondheid later, 
brandend, wakker, in dromen of in dromen. 
We gaan allemaal weg de leiders en generaals, 
maar de mensen zijn eenvoudig, zonder rangen en 
onderscheidingen, succes klinkt, splinters van luide glorie. 
Niemand zal worden teruggebracht naar hun vorige leven. 
We gaan allemaal weg, plechtig of stil, 
wanneer het onzichtbare strikt zal roepen. 
En het leed van geliefden zal geleidelijk verdwijnen. 
Er zijn er zoveel zonder ons hier. 
We gaan allemaal weg de dageraad zal ons niet wakker
 maken. Alleen het onbegrijpelijke zal duidelijker zijn, 
en niet langer zullen ze fouten veroordelen. 
Noch vijanden, noch vrienden zullen in de buurt zijn. 
We gaan allemaal weg, wie de overwinning vieren. 
Wie zijn vleugels hebben hopeloos weggelaten. 
En de uitverkorenen zullen vluchten naar de hemel, 
naar het verderf zij die zich voor God hebben teruggetrokken. 
We gaan allemaal weg denk, wat is belangrijker? 
In as is wereldse ijdelheid verstrooid, 
liefde, hoop, geloof hebben we meer nodig 
dan kwaadaardige verborgen en duidelijke vijandschap. 
Laten we allemaal gaan naar een bittere ballingschap 
of om de eeuwigheid te verdelen met de hemelse Vader. 
Je moet je keuze maken het is een eer
 of woede, je moet iedereen meenemen. 
We gaan allemaal weg, hebben wat langer gewoond, 
je hebt geen idolen van jezelf gemaakt.
Wees niet te laat, open je hart voor God. 
Nederig je ziel, hou ook van anderen. 
We gaan allemaal, vergeven en worden vergeven. God is geen 
bestraffer, maar een liefhebbende rechter, in Zijn wapenrusting, 
van de beschermde dood. U zult de grootsheid en de charme 
 van het zijn begrijpen. Vroeg of misschien laat. 




Heb een vrouw lief voor het verdriet dat zich voor jou verbergt. 
Voor het feit dat daarnaast de lading problemen snel afneemt. 
Houd van een vrouw voor de geest, die zowel groot als bescheiden is. 
Voor het plezier van de kinderen het geluid van een ochtendgloren in de ochtend in uw huis. 
Houd van de vrouw voor de nacht die ze je geeft, en voor de wens om te helpen 
als je doodmoe bent. 
Heb een vrouw lief voor vleierij, streel je oren. En voor de onschatbare
 gave van de hemel, sarcasme luistert geduldig. 
Heb in een vrouw een droom en een intrigerend mysterie. Verneder niet
 de schoonheid van een verwijt dat per ongeluk is geworpen. 
Liefde in een vrouw een protest, als een zwakke winnaar houdt. 
Voor het feit dat zij jou heeft, haar liefde.

+ Poëzie.

Onder de rode olm, de veranda en de binnenplaats, de maan boven 

het dak, als een gouden heuvel. Op de blauwe ramen is het gezicht 

doorweekt: De oude man dwaalt door de wolk. Het korenveld groeit 

op en de ziel der zielen met een gekletter van de hemel valt in de

  wildernis. Ik herinner me de tijd, het was als een geluid, het sneed  

zijn snavel in een houten tak.Ik was in het gras, maar het beenmerg 

geloofde in het veld en het watergeluid.In de grens onder de spar,

 waar de wolken zijn, droomde ik van de rivieren van gouden valleien.

En ik hoorde mijn geest over de rand van de heuvels, waar geboorte 

is in het zaaien van woorden.

Het nieuwe jaar is vol met triomfen, 
over het raam drijft sneeuwstorm, 
goede, mooie woorden. 
We spreken met een glimlach naar elkaar. 
Wens en ik wil, vrienden: 
laat het zijn, en dit ligt in onze macht, 
elk moment van zijn 
glinstering beetje geluk! 
Bij de splitsing heeft de rechter het pad gekozen, 
altijd in waarheid en mooi leven. 
Maar tegelijkertijd onbedoeld 
niet verdrinken in de zee van positief. 
Alles zal uitkomen, het is de moeite waard om te zien 
in de schittering van het licht, het levengevende licht. 
En over het verleden om geen spijt van te hebben, 
we moeten het heden niet vergeten. 
Ik wil vanuit mijn hart verlangen 
om in liefde te leven, hoeveel het betekent. 
Moge de genade bij u blijven, 
en het geluk zal u niet vergeten.
Moge het geluk elk huis betreden. 
In het nieuwe jaar wou ik dat het zo was. 
Ik zou ook willen dat het later 
nooit meer zal verdwijnen. Het is nieuwjaar!!!

Wat kleurt het meisje? Geen felle kleur van lippenstift, geen
 goud, geen fluweel, geen zijde. 
Wat kleurt het meisje? Wat voor soort dingen heeft ze nodig? 
Over dit zeggen ze in alle tijden: niet trots, 
maar vriendelijk en bescheiden, niet gedurfd, 
maar gehoorzaam en eenvoudig, zodat ze, door de 
wereld oneindig te zuiveren, zou vluchten voor
 lege praatjes. Er zijn geen slechte woorden,
 geen opschepperig geschreeuw, 
schoonheid is niet om onder ogen te zien, 
nee ziet er onfatsoenlijk en wellustig uit, 
en er is respect voor de moeder, voor de vader. 
Mooi is zij die zichzelf vernedert en zijn naaste
  vergeeft. Degene die zichzelf niet durft
 te liegen, onbeleefd te zijn en wraak te nemen is 
prachtig. Het schijnt fel met de schoonheid van een
 wonderbaarlijke. Degene met geweten 
zegt: "Wees kuis, hardwerkend, eerlijk, 
dat is Gods gebod!" Tegenwoordig willen velen
 anders zijn en slaafs dienen tot valse schoonheid. 
Ik wens jullie meisjes, ik zal niet zijn zoals jij, 
en met al mijn macht om naar zuiverheid te
 streven. Als liefde, geloof, vriendelijkheid elk uur 
vol leven zal zijn. Dan redt de hemelse schoonheid, 
de Heer siert ons op wonderbaarlijke wijze. 

zingende serenades onder haar raam. Romeo, je zingt opnieuw, 
dan een halve toon, dan de hele toon. Ik herinner me wat dit 
 kreunen heet, maar je zang is ondraaglijk voor je fantasieën.
 Het kan me niet schelen! Jij om bij me te zijn op deze nacht. 
Ik wilde je, naïef! In bed en je was weer in het bordeel te zien. 
Ik geloof je niet! hoe kon je? je liegt altijd en bent goddeloos. 
Hier in het raam klimmen, voorzichtig, waar met het paard?
 ben je gek geworden? nee, nee! laat het paard daar in de tuin 
achter! Ik weet het, hij is je vriend en hij is je dierbaar. Maar de
 ochtend zal binnenkort, morgen heel snel. 
Ah! Ik ga zelf gek worden.