CREA PLUS +Poëzie 4.

+ Poëzie.

Onder de rode olm, de veranda en de binnenplaats, de maan boven 

het dak, als een gouden heuvel. Op de blauwe ramen is het gezicht 

doorweekt: De oude man dwaalt door de wolk. Het korenveld groeit 

op en de ziel der zielen met een gekletter van de hemel valt in de

  wildernis. Ik herinner me de tijd, het was als een geluid, het sneed  

zijn snavel in een houten tak.Ik was in het gras, maar het beenmerg 

geloofde in het veld en het watergeluid.In de grens onder de spar,

 waar de wolken zijn, droomde ik van de rivieren van gouden valleien.

En ik hoorde mijn geest over de rand van de heuvels, waar geboorte 

is in het zaaien van woorden.

Het nieuwe jaar is vol met triomfen, 
over het raam drijft sneeuwstorm, 
goede, mooie woorden. 
We spreken met een glimlach naar elkaar. 
Wens en ik wil, vrienden: 
laat het zijn, en dit ligt in onze macht, 
elk moment van zijn 
glinstering beetje geluk! 
Bij de splitsing heeft de rechter het pad gekozen, 
altijd in waarheid en mooi leven. 
Maar tegelijkertijd onbedoeld 
niet verdrinken in de zee van positief. 
Alles zal uitkomen, het is de moeite waard om te zien 
in de schittering van het licht, het levengevende licht. 
En over het verleden om geen spijt van te hebben, 
we moeten het heden niet vergeten. 
Ik wil vanuit mijn hart verlangen 
om in liefde te leven, hoeveel het betekent. 
Moge de genade bij u blijven, 
en het geluk zal u niet vergeten.
Moge het geluk elk huis betreden. 
In het nieuwe jaar wou ik dat het zo was. 
Ik zou ook willen dat het later 
nooit meer zal verdwijnen. Het is nieuwjaar!!!

Wat kleurt het meisje? Geen felle kleur van lippenstift, geen
 goud, geen fluweel, geen zijde. 
Wat kleurt het meisje? Wat voor soort dingen heeft ze nodig? 
Over dit zeggen ze in alle tijden: niet trots, 
maar vriendelijk en bescheiden, niet gedurfd, 
maar gehoorzaam en eenvoudig, zodat ze, door de 
wereld oneindig te zuiveren, zou vluchten voor
 lege praatjes. Er zijn geen slechte woorden,
 geen opschepperig geschreeuw, 
schoonheid is niet om onder ogen te zien, 
nee ziet er onfatsoenlijk en wellustig uit, 
en er is respect voor de moeder, voor de vader. 
Mooi is zij die zichzelf vernedert en zijn naaste
  vergeeft. Degene die zichzelf niet durft
 te liegen, onbeleefd te zijn en wraak te nemen is 
prachtig. Het schijnt fel met de schoonheid van een
 wonderbaarlijke. Degene met geweten 
zegt: "Wees kuis, hardwerkend, eerlijk, 
dat is Gods gebod!" Tegenwoordig willen velen
 anders zijn en slaafs dienen tot valse schoonheid. 
Ik wens jullie meisjes, ik zal niet zijn zoals jij, 
en met al mijn macht om naar zuiverheid te
 streven. Als liefde, geloof, vriendelijkheid elk uur 
vol leven zal zijn. Dan redt de hemelse schoonheid, 
de Heer siert ons op wonderbaarlijke wijze. 

zingende serenades onder haar raam. Romeo, je zingt opnieuw, 
dan een halve toon, dan de hele toon. Ik herinner me wat dit 
 kreunen heet, maar je zang is ondraaglijk voor je fantasieën.
 Het kan me niet schelen! Jij om bij me te zijn op deze nacht. 
Ik wilde je, naïef! In bed en je was weer in het bordeel te zien. 
Ik geloof je niet! hoe kon je? je liegt altijd en bent goddeloos. 
Hier in het raam klimmen, voorzichtig, waar met het paard?
 ben je gek geworden? nee, nee! laat het paard daar in de tuin 
achter! Ik weet het, hij is je vriend en hij is je dierbaar. Maar de
 ochtend zal binnenkort, morgen heel snel. 
Ah! Ik ga zelf gek worden.

+Poëzie.



De winter is ongebreideld, het is noodzakelijk om het te houden, niet om gek te worden. En je moet warm worden en je moet terug naar je huis,
 waar het diner verwarmd zal worden, en het je van alle problemen afsluit. 
Winter en sneeuwstorm, warme vrouw, waar alles voor jou is en gillen en zwijgen. Winterbries waait, en de sneeuw drijft en het raam brandt al
   op de derde verdieping. En dit betekent dat de winter nadert. En wie heeft het vuur aangestoken, je vrouw. Het werd kouder. Het gehuil van de duisternis. Je begrijpt alles als je geen dwaas bent. Thuis, thuis, waar te bakken, bed, soepen. Integendeel, die drempel overschreden. Alles was zoals het was, precies zoals het toen was, hier is het gebruikelijke eten op tafel, en de maanden gingen voorbij, of een jaar later liet dit geen spoor na. Terwijl hemelse visioen danst, laatste blik op de hemel, je ster bleek en beven, als een stralend egel, in een ijzige mist snel naar beneden gaat. Ze heeft je verlaten, wacht even. In twee miljoen winters is er winter. Het is noodzakelijk om het te houden niet  gek te worden. De kalender is al gebroken, er is een betekenisloze afstand in de winter.

Altijd beter, verlangend, vaker willen we, 
en, spijtig, merk op: dromen verdwenen,
 zoals rook. We zijn omringd door de 
realiteit, op de hoogte, maar in een laat
 uur: Tijdens die strijd, krijgen en meestal
de spijker op de kop. Om dergelijke aanvallen
 te voorkomen. En het is gemakkelijker om een
  ​​moeilijke reis te maken. Wees tevreden met de
 kleine dingen in het leven. Houd het. Dit is het 
punt. Fragmenten van kleine overwinningen 
verspillen niet. In hen is de belangrijkste 
rijkdom verborgen, en de prestaties van allen
 zijn geheim. 












Ik kan het niet helpen dat ik aan je denk. 
Jij bent de enige die mijn gedachten heeft verstopt. 
Zij hingen als in gewichtloosheid 
in illusies vol hoofd. 

En het lijkt erop dat ik gek word, 
dat mijn hart snel zal barsten. 
Het is omdat het te hard slaat.
Het is omdat je er niet bent. 

Ik kan het niet helpen dat ik aan je denk. 
Ik begrijp mijn verbeelding niet. 
En in de spiegel zie ik een weerspiegeling, 
waar je me naar jezelf roept. 

Ik wil je op hetzelfde moment knuffelen. 
Maar als je gewoon de spiegel aanraakt, 
verdwijnt U onmiddellijk en komt terug, 
helaas, het is niet voorbestemd voor u terug. 

Ik kan het niet laten aan u te denken. 
Je bent tenslotte mijn energie en kracht.
En dat lot gaf ons geluk, denk zo
 veel mogelijk aan mij, zoals ik aan jou.








Liefde ... Wat een moeilijk gevoel.  
Zoals de regenboog van kleuren, de meest 
uiteenlopende schaduwen van geweld, heeft de 
Heer het in zijn dekking geplaatst. 
Soms, door een stille smeekbede. 
Over de wieg zal het klinken. 
Soms met een bittere tranen. 
Uit de ogen van de sympathieke vliegen. Lekkernij in een lied,
  met gedichten zoals:Daar alleen kan vreugde wonen.  
Daar alleen kan liefde wonen daar alleen is 
het leven goed waar men vrij en ongedwongen
alles voor elkander doet.
Of een glimp in het oog, 
aanraking met goede handen, 
in een moment van zwakte zal schudden. 
Dat zal plotseling een openbaring verbranden. 
Die verborgen zal zijn, nauwelijks zichtbaar. 
Liefde is bewondering waard, 
zij is ons door de Heer gegeven. 
Het hoeft niet te worden bewaard. 
Zeven sluizen om te sluiten, 
Het is als een gedachte, je kunt het niet forceren. 
Je kunt het niet als een jongere houden. 
Niemand zal het haar geven.
Het kan nergens worden gekocht, 
liefde is de enige remedie die 
kan worden genezen. 
Het kostbaarste geschenk van God wordt voor 
altijd aan iedereen gegeven. 
Iedereen is vrij om te doen wat hij wil, 
de persoon weggooien. 
Liefde is verheven en wonderbaarlijk, bevestig 
haar daden. 
Dan aan de aankomst van de Heer 
zult u een prachtige oogst ontvangen.

+ Poëzie.

.


Als je weggaat, wordt het donker,
zoals een dag dat je nam, 
alsof de nacht onder mijn raam kwam, 
niet brandend met een enkele ster. 
Zoals vogels vlogen allemaal weg, 
En alleen nacht en nacht bleef voor mij, 
Als je weggaat ... 

Als je gaat, hoe kan ik blijven leven. 
'S Avonds, mag ik iemand verwachten? 
En het nachtvuur voor wie te vouwen? 
En waar zou ik moeten varen tussen de 
 stormachtige golven? En waar de dagen van 
 hun voorraad te zetten? En met welke ster
 niet mijn ogen af? 
Als je weggaat. Als je gaat, de tuin in de steek
 laat, de wereld verwoest, het huis leegmaakt, de 
kou zal door de lege bossen gaan, rivieren 
verstoppen zich onder zwaar ijs. En in een lege 
nacht, duisternis zonder oevers. Een schaduw 
 van je stappen. 
Als je weggaat. Alleen met jou ben ik vol leven. 
Als een zeil, een droom, als licht, lente. Kale regens.
Kinderen, zullen voorbijgaan, en bloemen zullen in 
 mijn tuin opkomen. Oh, geef me je leven! 
Vertel me maar, ik hou van ...

+ Poëzie.

Ik bewonder de wondere natuur. O, hoe wonderbaar is
 de aarde van God! Hoe meer ik leef, en elk jaar 
bewonder ik haar dieper. 
Voor de Schepper buig ik mijn hoofd. 
Voor de aardse aarde dank ik Hem. 
Wanneer ik de oren van graan omhels. 
Wanneer de dageraad, hallo! Zeg ik. 
Bedankt voor de zon, voor de madeliefjes, voor de rode 
belachelijke mier. God is hier en vogels en insecten
En het blauw van de uitgestrekte zeeën. Prachtige wereld 
bossen, meren,in de lucht sterren, gele maan.
 De wolken waaien een vrolijke wind, een 
blauwe golf loopt langs de zee. God schiep, leef
 en geniet, en zing een prachtige 
wereld in coupletten. Prachtige
 wereld, neem het en bewonder het, dat is alleen als
 er geen zonde zou zijn. Dat is alleen als er geen
 kwaad, ziekte, kwaad, trots, laster. En overal waar 
het werd gebruikt alleen het koninkrijk van God, de heilige 
koninkrijk van pure schoonheid. Ik hou van de natuur.

+ Poëzie.

Je kunt het allemaal verdragen, je hebt tranen in je ogen. 
 Denk je? Ik snap het! Ja, nee. Het is maar een stipje. 
Je bleef maar zeggen "Ik zal nooit, nooit beledigen." 
En nu "niet jouw helft." Je hebt pijn in je hart! 
Denk je? Ik voel! Ja, nee. Het is gewoon een belediging. 
Ik ben de laatste jaren altijd verdrietig geweest. Ik glimlach
 zelfs voor een blik. Je hebt duistere gedachten in je hoofd. 
 Denk je? Ik weet het! Ja, nee. Alleen iets is verontrustend. 
Zeer moeilijke vraag voor mezelf Ik beslis. "Zonder jou, 
wie zal helpen leven?" Ik kon het niet laten. Tranen
 strompelden. Ik tolereerde geen belediging overvloedig.
Maar jij, die wegging, zei: "Je kunt er tegen! Je bent sterk! "

Je bent een prinses, en het is nutteloos om met mij
 ruzie te maken, ik heb dit sprookje onlangs uitgevonden. 
Het was niet interessant om zonder jou te leven. 
Het was dom en vreemd om zonder jou te leven. 

Je draagt ​​geen kroon, een kristalwonder, 
en je komt niet in een valstrik van etiquette, 
en toch een of andere reden, je bent heel mooi, en nog 
steeds zie ik je lippen als van de zon en de zomer. 

En voor ontbijt, grapefruit of citroensap, 
misschien yoghurt, of misschien lege havermout, 
geen verbod op jou, geen slot, geen wet, 
je bent een volwassen kleine hooligan. 

De moeder van je koningin 
wil natuurlijk met je trouwen, 
de prinsen zijn liefdevol en snel, 
omdat onze liefde helemaal niet tevreden is.

Maar ze spannen hun lippen stevig vast, 
voor een date vandaag. In de armen van anderen. 
Er gebeurt niets, zie je, mam,
ik heb de avondjurken aan flarden gescheurd. 

En de koning schudde zijn grijze hoofd. 
Er is geen klik met de prinses, zo'n draai. 
Hij is een beetje boos en is het eens met zijn vrouw, 
maar dan knipoogt hij en fluistert: Goed gedaan! 

En zij klimt met haar benen in een stoel, 
en zij zal zuchten en haar knieën omhelzen. 
Mijn enige, wat zal er nu met ons zijn? 
Komen de sprookjes uit met de verkeerde? 

Ik kan me niet van een zucht onthouden. 
Plotseling, het lot van ons met jou nemen en delen. 
En dan glimlachen sms-dwaas besteed. 
Kom niet op verhalen van diegenen die niet geloven. 











Winter bereidt zich voor op de bruiloft. Ze werd bekroond met december. 
Natuur trouwjurken en versieren alles rond. Als klatergoud op de takken
 van vorst. En de sparren zijn als in zilver. Aarde en bos in winterkleren,
schitteren met sneeuw bij zonsopgang. Bruid in een sneeuwwitte jurk.  
De bruidegom, december met haar in haar armen, de jonge winter
 bewonderend. Sneeuwvlokken wervelde in een wals,in kristal witte  
schoenen, en het geluid in de lucht zweefde. Lost in magische bossen. 
December trouwden in de winter, op de sneeuw paarden haasten in de
 verte, alleen liggen op de grond bleef, winter sjaal geworpen. 

De onweerswolken zijn stormachtig. Mijn pad is ver, mijn pad is triest.

 En de afstand is zo troebel onbeantwoord. Van de rand van grauwe graven.

 Iemand stak het kruis over met een kruis in de grafsteen en, als een schaduw,

 door een steen, opgestaan ​​uit Lazarus, brak er een onvolgroeide lila door.

De vellen zijn geel, verbrand. Dat is de lucht onderdrukken, de steen bukt

 naar beneden. Maar ze zeggen dat de seringen van het graf in april niet bloeien.

En waarom? De bloemen zijn zo onstabiel, zo zacht op de koude plaat, en leggen

 een schaduw van een daglicht op de magere trekken. En in bewaring van de

  bleke steen was het bedekt met zoveel bloemen. En dat is voor hen  een kwaal,

 en hun dood is de blauwe lucht.Het is dichtbij avond. En er zijn zoveel paden voor

 mij, maar het is  gewoon dat er geen kracht is om van de betoverende 

drempel af te komen. En mijn leven is een gewaagde ontsnapping, 

de plaat is door mij voor medelijden doorboord, bevende bladeren krimpen,

donkerder is een kruis op een oude steen.

+ Poëzie.

Vrolijk kerstfeest! 
Laat de hele wereld niet streng zijn, niet weten en niet om de 
pijn en het lijden te ontmoeten. Mijn lieve mensen. 
Merry Christmas! Geweldige vakantie kom nu weer.
 Overal plezier, feesten, feest. Denk aan wat we te horen dat het 
 woord Hij wiens Kerstmis vieren we vandaag:"Iedereen zal altijd
   genadig! Aan de armen, wezen, de armen, de zieken. Maar dat is, 
om te delen met de armen en noemde hem zijn broer! " Dus hetzelfde 
maken, vrienden, het lot:Velen zullen elkaar ontmoeten met behoefte aan 
 Kerstmis! Een goede zaak is groot geluk. Dit is een heilige viering.
Merry Christmas aan al mijn en aan jou vrienden.

Hier is het, onze kerstboom, in de pracht van de

stralende lichten, wit geel en rood.

Het lijkt alles wat ze mooi is. Allemaal groen en

 mooier. In het groen verbergt zich een sprookje:

Een witte zwaan zweeft, een konijn glijdt over een slee, 

eekhoornnoten knagen.

Hier is het, onze kerstboom, in de pracht van

de stralende lichten wit geel en rood. We dansen  

allemaal met vreugde. Op nieuwjaarsdag 

zijn we allemaal bij elkaar.

+ Poëzie.

Je zat in een mantel op de rots, omklemde de armen van de knie. 
En ik, op de grond, waar het schuim smolt, helemaal alleen zitten
en een sinaasappel voor je schoonmaken.Oranje fruit! Oorsprong

 reukloos en dicht. Je schonk slaperig onder de zon ergens in het noorden.
 Blauwe Finse golven! Waar denkt ze aan, haar knieën grijpend

 met haar handen en haar ogen begraven in de lawaaierige
 afstand? Princess! Kom hier, jij bent geen dichter, waarom zou 
 je kijken, hoe beukt de wind het water op de rots. Hier is je sinaasappel!

En toen stond je op. Ze spreidden een karmozijnrode sjaal uit en 
verwijderden de pijnboomtak en liepen zwijgend onder de
 rotsachtige overkapping door. Ik zoek je, ontroerend en zachtmoedig.

Je ventilator sloeg grappen met muggen, op je witte nek, wangen en 
handpalmen. Een als een tijger bijten in afscheid,je schreeuwde, 
stampte met zijn voet in woede en vroeg: "Waar is mijn orange" 
Ach, ik was stil. Oplettendheid, moeder loom, slaperig dromen.

Ik keek gewoon in zijn wereld, en deze wereld leek mij een paradijs. 
Tenslotte, ondanks de vele grieven, glimlachte Hij met een
  oprechte glimlach. Hij heeft veel wonden van leugens, 
vervlogen dagen, verraad, afscheiding en pijn - de zee,
maar hij werd er niet zwakker van, geloof, dat is wat het betekent. 
Hij heeft veel tederheid, warmte en vriendelijkheid. 
Hij heeft zijn kracht niet verloren, zodat mensen kunnen geloven, 
In zijn hart bloeien prachtige bloemen. Er is een oceaan van liefde
 die niet kan worden gemeten. Ik keek gewoon in zijn wereld, 
ik begreep alles, ik zag, ik ontdekte het, en ik voelde me 
verdrietig. Hij was de enige en het werd zoet.
 Ik droomde over Hem. Hij die geboren werd op Kerstmis.

+ Poëzie.

Ik kwam terug van de weg en ontmoette je heldere blik. 
Alsof het voor de eerste keer is hoe deze ogen branden.
Hier ben ik terug van de weg, in een schattig voeren
 ons huis. En, alsof het voor de eerste keer in mijn leven,
je handen streelde. En het lijkt mij dat ik voor de eerste  
keer je stille lach hoor. En voor de honderdste keer begrijp
ik hoeveel je de beste bent. En voor de honderdste keer 
dat ik herhaal, hoe blij we zijn met jou, die samen niet een 
maand te leven. Al het leven is ons gegeven door het lot, dat 
we samen vieren de lente, het trekken van bloemen velden,  
dat ik niet in een haast om geboren te worden en je bent niet
 te laat.







Hoe wil je een betrouwbare schouder, een 
bedachtzaam, ingetogen woord. 
Geen beloften die worden gegeven in woede, 
geen geloften, soms leeg en stom. 

Hoe sterk zijn de sterke handen van mannen. 
Hun sterke en zorgzame omhelzing. 
Windstoten, puur, gedachten, eenvoudig, 
en kleine dingen, gedoneerd niet aan de datum. 

Bloemen, gepresenteerd zonder reden. 
Bekentenissen, niet afgezaagd en gemodelleerd. 

Hoe echte mannen willen. Niet glanzend, 
gepolijste hengsten, niet onbeleefd, ongemanierd,  
niet altijd infantiele jongens, niet geobsedeerd 
door de kracht van tirannen. 

Hoe wil je mooie, intelligente gezichten. 
Glimlachen van warm, nobel.
In verlegenheid van verlaagde wimpers. 
Verzorging lang, ouderwets. 

En onder degenen die leefden om rimpels te zien, 
En in de jonge bloeiende generatie 
We zijn op zoek naar ridders, mannen, 
zelden vinden we ze, om spijt van te hebben.

Ik dans de wals:De bloemblaadjes van 

geopende lippen, zoals vochtige kinderen

van kinderen, zijn koud geworden en de

 hal zwemt, geluk en verlangen drijven in

de langste liederen.De uitstraling van

 kroonluchters en de golf van spiegels 

Samengevoegd tot een enkele kristallen 

luchtspiegeling, en de wind waait, de wind

  waait in de lucht. Ik dans de wals. 

+ Poëzie.

Deze straat is mij vertrouwd en dit lage huis is bekend. Draden geel stro,

 gekanteld over het raam. Er waren jaren van oorlog en ernstige terreur.

 Jaren van gewelddadige, krankzinnige krachten. Ik herinnerde me de 

dorpskinderjaren, ik herinnerde me het dorp en het stadhuis. Ik zocht

 geen roem of vrede, ik ben bekend met het verlies van deze oude glorie. 

En nu, terwijl ik mijn ogen sluit, zie ik alleen het huis van mijn ouders.

Ik zie de tuin in bruine vullingen, stilletjes lag augustus aan het hek.

Houd de linden in de groene poten en vogels tsjilpen. Ik hield van dit 

mooie huis. De boomhaard, de boomstammen was er een vreselijke 

rimpel. Onze tuin was op de een of andere manier wild en vreemd,

geweekt in een regenachtige nacht. Het is zichtbaar, hij zag verre 

landen. Slaap van een andere en bloeiende porie, gouden zanden van 

de costa's en  kristtalen vazen van Venetië. Ah, en ik ken deze landen, 

er is veel de weg daar naartoe gepasseerd. Alleen dichter bij mijn  

thuisland zou ik nu willen zwaaien. Maar die zachte sluimering stierf 

weg, alles was vervuild met zwarte rook. Vrede voor jou, gele stro, 

vrede voor jou, eens was mijn mooi huis een thuis.

+ Poëzie.

Dwalend in mijn jeugd door een kronkelende weg, ging 
ik het donkere Ardenenbos in op de manier, en mijn
 vreugdevolle geest werd door angst bevangen. 

Met een gek meisje dat in een vijver staarde, ontmoette 
ik haar in het bos. "Het kan niet toevallig zijn," 
zei ik, "hier je te ontmoeten. Laten we nu samen gaan. "

Maar met profetische ontzag gehuld ongewoon, 
drukte ik samen met haar naar het bos spiegel, 
en wat tussen ons op dat moment was er een mysterie.

En opeens zag ik vanaf de onderkant stijgende gezicht. 
Verbranding vlam het gezicht van de Sun Beast. 
"Laten we hier weggaan!" Ze is als een vogelkreet.

Plotseling publiceerde ze en, gelovend de waarheid van dromen, afgedaald in
 een spiegel van zwart wordende afgronden. Dodelijke verbittering 
was ik dat verlies. En ik was alleen n de buurt  van de schemering.

Een hele tijd lang zingt maagdelijk gezongen in het bos 
me achterna, stopt dan in de verte, het buldert in het bos.

En verontwaardigde droom kwaad, ik kijk in het struikgewas, 
waar in het midden van de somberheid glans in de zon bladeren, gras 
en pijnbomen rode stammen. Moet ik een jonge vrouw volgen? 

Of redt, in de ziel van het smelten, dat schattige beeld dat droomde.
Door een prachtige stem die ik heb gemaakt.

+ Poëzie.

Ik wil de liefde van mijn land verkondigen, 

zodat iedereen in vrede en warmte leeft, 

zodat de hymne begint met haar zin: 

"Liefde is vooral op aarde."Voor de hymne 

zongen de mooie mensen en zo klonk het lied 

omhoog naar de hemel, naar de hemel, zodat de armen

 van het land van liefde in de pers met de ene hand met

 de andere samensmolten. In de vlag, die een land te vestigen, 

willen alle kleuren van de aarde waren, te genieten van

 hen is gesloten, scheiding, bijeenkomst, kracht en zwakte, 

ik wil alle menselijke stammen in het land van toevlucht 

liefde gevraagd. Mijn land vaders hand.

Verspil je leven niet aan diegenen die jou niet waarderen, aan diegenen die 
niet van je houden en wacht niet op diegenen die je ongetwijfeld 
zullen veranderen, die opeens naar de "nieuwe wending" gaan. 
Verspil uw tranen niet aan diegenen die ze niet zien, aan hen die
 u gewoon niet nodig hebben, aan hen die zich verontschuldigd hebben,
 opnieuw aanstootgevend zullen zijn, die het leven van de andere kant zien. 
Verspil je kracht niet aan diegenen die je niet nodig hebt, 
aan stof in je ogen, aan hen die jaloers zijn op verkoudheid,
aan hen die dol zijn op zichzelf. Verspil uw woorden niet aan hen
 die ze niet horen. Op een kleinigheid, niet aanstootgevend waardig, 
Op degenen die in uw buurt zijn, adem gelijkmatig. Wiens hart uw pijn
 niet doet.Verspil je leven niet, het is niet oneindig, waardeer elke ademhaling,
 moment en uur, immers, in deze wereld, zelfs als het niet perfect is, 
is er iemand die de hemel alleen voor jou bidt.

+ Poëzie.

De berg:Kom naar boven op deze boom zonder bomen, 
die hoger is dan de omringende, alpiene bergen:
 De ziel daar is dankbaar en vrij en van daaruit
 is er een geweldige, prachtige ruimte.

Zie roerloos zee van enorme graniet, 
ijzige en besneeuwde bergtoppen, 
run stroomversnelling waterval, kloven, lawines.

Sombere afgronden vol waas.
En lichte heuvels, open plekken, bossen. 
En hagelstenen, en dorpen onder je. 
En boven u alleen de hemel!

Ik ben een ellendige toeschouwer van de ellende van andere mensen, ik heb

mijn leven verspild zonder fruit, en dan ontwaakt mijn geweten, de wreker,en 

 verbrandt mijn gezicht met vuur van schaamte. ik was bezorgd door het ongeluk

 van iemand anders. Van tranen van vreemden heb ik de nacht niet geslapen,

en alles was stil, en alles was bang, en niemand kon helpen. Gedood door nood,

  gedood door werk, dat mijn broer stierf, bedekte ik mijn gezicht met mijn

handen en huilde, huilde,en zweeg. Ik hoorde het kwaad van applaus. En ik 

doorstond het, nauwelijks ademend. Onder de marteling van verontwaardiging 

Silence slave soul! Mijn geest was verwant aan de geest van de eeuw, ik liep het

pad door het pad: de heilige persoonlijkheid van de mens.Tot aan de

onaanzienlijke kleinigheid verlaagd. Ben je dit, het leven te goed met liefde.

Vrucht van denken, verdriet en strijd. Helaas, je bent gemarkeerd met bloed.

Spotgoed verschrikkelijk lot.

+ Poëzie.

Gedicht over mezelf ...

Ik ben niet bang voor de dood. Oh nee! 
Ik ben bang om volledig te verdwijnen. 
Ik wil dat mijn inspiratie werkt. 
Ooit heb ik het licht gezien. 
Ik wil, en opnieuw belemmeren. 
Waarom? Wat voor goeds zal het mij doen. 
Mijn vernietiging zal worden volbracht 
in een vreemd, onbekend land. 
Ik wil niet tussen jou in rondzwerven. 
Of klonk ik als strijkers, werd de zanger gemaakt?
Is inspiratie of passie me naar het graf geleid? 
En er is niet genoeg kracht in mijn hart,  
ik houd van de martelingen van de aarde. 
En dit beeld, hij is achter mij. 
In het graf probeert hij te ontsnappen, 
naar de plaats waar hij me beloofde om 
u een plaats te geven voor eeuwige rust. 
Maar ik voel: Er is geen vrede:
En daar, en daar zal het niet zijn. 
Die lange, die wrede jaren die 
mij nooit zullen vergeten.

En toch: De straat viel door als een syfilitische neus. De rivier is wulpsheid, 
die uitgroeide tot kwijlen. De tuinen wierp de was weg tot het laatste blad en
 blies slecht in juni. Ik ging naar het plein, legde de geschroeide wijk op zijn hoofd als een rode pruik. Het is eng voor mensen ik hoor geen kreet uit mijn mond. Maar ik zal niet veroordelen, maar ik niet invallen als een profeet,  bloemen geplaveid met me op te sporen. Al deze, die gefaald hebben met hun neus, weten: Ik ben je dichter.Als herberg ben ik bang voor je vreselijke oordeel. Ik ben alleen door de brandende gebouwen, prostituees, als een schrijn, zullen ze in hun armen dragen en God in hun verdediging tonen. En God. zal over mijn boek huilen. Geen woorden, krampen, aan elkaar geplakt met een knobbel, en zal over de hemel rennen met mijn gedichten onder zijn armen, hijgend, lees ze aan mijn vrienden.

12

De esdoorns Acer japonicum, bloeiden, De berk blafte helderder 

dan goud, En de dahlia wachtte zonder wrok, 

dat haar eerste vorst zou verbranden. Alleen de populier en

de inheemse wilg geven alles op en willen toch niet.  

En, de laatste dagen van het leven. Houd de groene outfit.

Totdat de sneeuw ijskoude winterlucht afdreef,worden 

we verdoezeld door een onbegrijpelijk negatief, 

en we bewonderen het helaas.Maar de zomer snelde

door in de lente, de herfstdagen zijn geteld. 

Oh, we zullen binnenkort met deze schoonheid zijn.

Laten we ons voorbereiden voor een nieuwe lente.

+ Poëzie.



Het gebeurt dat de stroom van herinneringen. 
Oorsprong is en verstrooit met een fontein van lijnen. 
Oh, hoeveel liefde brengt ons lijden. Hoeveel van 
haar weg wordt vertrapt. Ze zal haar eigen warmte
 in moeilijkheden opwarmen. En ze kan alle bruggen
 aan haar voeten opblazen. Als je alleen bent, is het hart ziek.
Liefde kan je pijn redden. Liefde. Het is meedogenloos. 
De impuls van passie ging voorbij, en je bent vergeten. 
En je hart bloedt, en het hart van een geliefde is graniet.
Verblind, je doet een beroep op barmhartigheid. Op het hart
 van het gehuil wordt niet ontvangen.En het doel ligt 
buiten het bereik van verlangen. Onwillekeurig is er een
 zenuwinzinking. Een minuut wachten is spannend. 
Het lot om je te ontmoeten, is een pijl, 
niet wetend dat je als straf dient. 
En straf wordt het lot genoemd. 

















Kom buiten het seizoen naar de zee, 
naast materiële voordelen, 
heeft dezelfde reden 
dat het tijdelijk is, maar uit 
de poort van de gevangenis, 
de dagen van het jaar. Brutaal lachend, 
laat de tijd geen smeergeld aannemen, 
ruimte, vriend, geld liefhebbend. 
Het casino, voor de tweehonderdste verjaardag
 heeft gelijk, vier keer gecorrigeerd.

+ Poëzie.



Het mysterie van een vrouw werd door een dichter in
 zijn poëzie gezocht. Hij las tweehonderd boeken, 
kon het antwoord niet vinden. Hij stelde een vraag aan
alle mensen onderweg: "Hoe wordt liefde gemeten, 
en waar te vinden?" Een daarvan zei: 
"De prijs van liefde is tweeduizend munten, het rijtuig, 
het kasteel, vele dienaren. En tot het ochtenddiner." 
Een ander zei: "Liefde is een spel, schijn en bedrog." 
Meer vleierij om te zeggen " Succes hebben met vrouwen."
En toen ontmoette hij de wijze en het nieuwe antwoord was:
"Liefde licht een kaars, die helderder is er. 
Van sprookjes, liederen, de dromen van kinderen 
wordt geboren vuur. Van strelingen, zachte vriendelijke 
woorden. Liefde is geboren. Blijf als de belangrijkste 
talisman. Vuur je liefde. En je zult zien wie 
in het licht van je kaars zal komen . "




Verdriet, ik zal alles uit het hart halen. 
Er is immers veel leven opgestapeld. 
Misschien zal ik stoppen met me verdrietig te voelen 
en moe te kijken naar het leven. 
Waar was de vreugde om mij en geluk te nemen, 
naar het lied dat ze zongen. 
Het geluid van het lied, zoals de zon bij slecht weer, zou
 ik verwarmen door de warmte van de zon. 
Waar zijn optimisme en geloof, 
mensen en geluk om te geloven? 
Het leven, je kent zulke voorbeelden. 
Aan iemand die plotseling de vreugde probeerde. 
Om gelukkig te worden, vrolijk. 
En ik bewonderde mijn lot. 
Zijn bittere aandeel vergeten 
en voor altijd zou het zo zijn. 
Vaak is het leven niet als een sprookje, 
we krijgen een slag na de slag. 
In plaats van een vriendelijke glimlach en liefkozing.
Verdriet en leed komen op met een paar.







Vraag me niet waarom een ​​saaie gedachte. Onder het
  amusement word ik vaak overschaduwd. 
Waarom somber kijken naar alles? 
Waarom verzacht mijn zoete leven de droom niet? 
Vraag niet waarom mijn hart verkouden is, 
ik ben niet verliefd op opgewekte liefde,  
en ik noem niemand aardig.
Wie ooit heeft liefgehad, zal niet opnieuw verliefd worden. 
Wie geluk kende, kent geen geluk. 
Voor een kort moment wordt geluk ons ​​gegeven 
van de jeugd, van nalatigheid en lust. 
Eén ontmoediging zal blijven.

+ Poëzie.

Ik zal je voor altijd herinneren. Zoals de lucht op
 de aarde stroomt. Terwijl hij vrij en slordig is.
In mijn borst lacht liefde. Totdat je gezicht je
 tranen reinigt. Stroomt langs je wangen met stromen, 
terwijl mijn grappige dromen niet opeens je dromen worden. 
Terwijl onder het witte maanstof de aarde niet zal ontwaken.
Zolang mijn grote vleugels geen sneeuw worden die instort. 
Hoewel vrienden het niet kunnen schelen, dat er voor mij een 
plaats in de wereld is, terwijl al het ongebruikelijke 
niet een algemeen manifest zal worden. 
Terwijl de doodsweg eindeloos naar 
de hemel gaat. Terwijl de ziel 
alarm slaat, zal ik je voor 
altijd herinneren. 

Boom van Jeanne ...

Ze vertellen het me, maar ik hoor niet wat ze zeggen.
 Mijn hart voor mezelf, luistert zoals Jeanne d'Arc. Welke
 stemmen zingen dan? En ik leerde ze te beheersen: 

ik roep fluiten, dan fagotten en dan harpen. Soms word ik wakker, en het
 klinkt allemaal zo lang geleden, en het lijkt erop dat het einde 
net om de hoek ligt. Groeten aan jou, hoge stam en takken. 

Elastisch, met loofgroen roestig, mysterieuze boom, vanwaar 
naar mij de vogel van de eerste noot vliegt.Maar het is de moeite 

waard om me te nemen voor een potlood te schrijven van de woorden 
rommelen pauken. Hunting signalen messing, de lente wazig
 windstoten strikken. Ik begrijp wat er met me gebeurd: 

 Het hart op haar lippen zet een vinger hou je mond wees stil! En al 
die dood is levend. Het leven is ingewikkeld, het krijgt een nieuwe,
 transparante, voor de hand liggende, zoals glas,  plotselinge betekenis.

 En ik ben stil, maar ik ben allemaal zonder een spoor, zoals het is, in de trechter
  van de trechter, vol met ochtendgeluid. Daarom, als we sterven, blijkt dat de 
 helft van een woord niet over zichzelf geschreven is, en wat we voor ons dachten. 

Er is een omtrek rustig, afstandelijk, niet te vergelijken. En we concluderen 
niet reeds in onszelf. Ah, Jeanne, Jeanne, kleine Jeanne! Laat uw koning worden gekroond, welke verdienste is dat? 

De magische eik piept, en een stem zegt iets, en je 
brandt in vuur met vuur, niet door groei.

+ Poëzie.



Zorgen om mij bevooroordeeld en diep. 
Ga niet opzij als ik eenzaam ben. 
In vurigheid kun je het niet vangen
 in ondiep water. Voor al mijn "zweet" 
mijn "nu" liefde. Als ik haast heb, 
smeek ik je, wees niet boos, maar 
als je schrijft, beantwoord dan brieven. 
Zorg ervoor dat "het is tijd!" Altijd 
broederlijke ogen. Wens me goed 
en dichtbij en niet dichtbij. Hoop met
 een hoog hart en ogen.
Bedankt dat je vrienden bent.

Een kleine kerk in de lucht koepels. Een 
oude priester, er zijn er niet veel meer. Zijn 
stem is rustig, in vriendelijke woorden, 
doordringt in het hart, diep in de afgelopen jaren. 
Treurig van nederigheid, oog heilige gezichten, 
kijk naar bedelen van een tijd.
Gezang van het koor, wierook, reflectie, schittering, 
kaarsen en lampen in de stilte van schiderijen. 
Ik zal uw hoofd niet verslaan in een boog, 
in de hoek met je rustig plaatsen. 
U alleen weet hoe mijn hart te raken, 
geheel in één oogopslag zie je mijn leven. 
De Heilige van het Onze Vader, 
zijn geest als het licht, ik roep U aan, 
geloof ik, zal niet opgeven, wederom geef me kracht. 
Kaars, vóór het pictogram, hoofd, in vergiffenis.
Zelfs vóór jou doof ik de pijn niet, 
ik vraag één voor één, geef onze ziel de redding.