CREA PLUS 104 + Poëzie 2L .

+ Poëzie.

Ik kwam terug van de weg en ontmoette je heldere blik. 
Alsof het voor de eerste keer is hoe deze ogen branden.
Hier ben ik terug van de weg, in een schattig voeren
 ons huis. En, alsof het voor de eerste keer in mijn leven,
je handen streelde. En het lijkt mij dat ik voor de eerste  
keer je stille lach hoor. En voor de honderdste keer begrijp
ik hoeveel je de beste bent. En voor de honderdste keer 
dat ik herhaal, hoe blij we zijn met jou, die samen niet een 
maand te leven. Al het leven is ons gegeven door het lot, dat 
we samen vieren de lente, het trekken van bloemen velden,  
dat ik niet in een haast om geboren te worden en je bent niet
 te laat.







Hoe wil je een betrouwbare schouder, een 
bedachtzaam, ingetogen woord. 
Geen beloften die worden gegeven in woede, 
geen geloften, soms leeg en stom. 

Hoe sterk zijn de sterke handen van mannen. 
Hun sterke en zorgzame omhelzing. 
Windstoten, puur, gedachten, eenvoudig, 
en kleine dingen, gedoneerd niet aan de datum. 

Bloemen, gepresenteerd zonder reden. 
Bekentenissen, niet afgezaagd en gemodelleerd. 

Hoe echte mannen willen. Niet glanzend, 
gepolijste hengsten, niet onbeleefd, ongemanierd,  
niet altijd infantiele jongens, niet geobsedeerd 
door de kracht van tirannen. 

Hoe wil je mooie, intelligente gezichten. 
Glimlachen van warm, nobel.
In verlegenheid van verlaagde wimpers. 
Verzorging lang, ouderwets. 

En onder degenen die leefden om rimpels te zien, 
En in de jonge bloeiende generatie 
We zijn op zoek naar ridders, mannen, 
zelden vinden we ze, om spijt van te hebben.

Ik dans de wals:De bloemblaadjes van 

geopende lippen, zoals vochtige kinderen

van kinderen, zijn koud geworden en de

 hal zwemt, geluk en verlangen drijven in

de langste liederen.De uitstraling van

 kroonluchters en de golf van spiegels 

Samengevoegd tot een enkele kristallen 

luchtspiegeling, en de wind waait, de wind

  waait in de lucht. Ik dans de wals. 

+ Poëzie.

Deze straat is mij vertrouwd en dit lage huis is bekend. Draden geel stro,

 gekanteld over het raam. Er waren jaren van oorlog en ernstige terreur.

 Jaren van gewelddadige, krankzinnige krachten. Ik herinnerde me de 

dorpskinderjaren, ik herinnerde me het dorp en het stadhuis. Ik zocht

 geen roem of vrede, ik ben bekend met het verlies van deze oude glorie. 

En nu, terwijl ik mijn ogen sluit, zie ik alleen het huis van mijn ouders.

Ik zie de tuin in bruine vullingen, stilletjes lag augustus aan het hek.

Houd de linden in de groene poten en vogels tsjilpen. Ik hield van dit 

mooie huis. De boomhaard, de boomstammen was er een vreselijke 

rimpel. Onze tuin was op de een of andere manier wild en vreemd,

geweekt in een regenachtige nacht. Het is zichtbaar, hij zag verre 

landen. Slaap van een andere en bloeiende porie, gouden zanden van 

de costa's en  kristtalen vazen van Venetië. Ah, en ik ken deze landen, 

er is veel de weg daar naartoe gepasseerd. Alleen dichter bij mijn  

thuisland zou ik nu willen zwaaien. Maar die zachte sluimering stierf 

weg, alles was vervuild met zwarte rook. Vrede voor jou, gele stro, 

vrede voor jou, eens was mijn mooi huis een thuis.

+ Poëzie.

Dwalend in mijn jeugd door een kronkelende weg, ging 
ik het donkere Ardenenbos in op de manier, en mijn
 vreugdevolle geest werd door angst bevangen. 

Met een gek meisje dat in een vijver staarde, ontmoette 
ik haar in het bos. "Het kan niet toevallig zijn," 
zei ik, "hier je te ontmoeten. Laten we nu samen gaan. "

Maar met profetische ontzag gehuld ongewoon, 
drukte ik samen met haar naar het bos spiegel, 
en wat tussen ons op dat moment was er een mysterie.

En opeens zag ik vanaf de onderkant stijgende gezicht. 
Verbranding vlam het gezicht van de Sun Beast. 
"Laten we hier weggaan!" Ze is als een vogelkreet.

Plotseling publiceerde ze en, gelovend de waarheid van dromen, afgedaald in
 een spiegel van zwart wordende afgronden. Dodelijke verbittering 
was ik dat verlies. En ik was alleen n de buurt  van de schemering.

Een hele tijd lang zingt maagdelijk gezongen in het bos 
me achterna, stopt dan in de verte, het buldert in het bos.

En verontwaardigde droom kwaad, ik kijk in het struikgewas, 
waar in het midden van de somberheid glans in de zon bladeren, gras 
en pijnbomen rode stammen. Moet ik een jonge vrouw volgen? 

Of redt, in de ziel van het smelten, dat schattige beeld dat droomde.
Door een prachtige stem die ik heb gemaakt.

+ Poëzie.

Ik wil de liefde van mijn land verkondigen, 

zodat iedereen in vrede en warmte leeft, 

zodat de hymne begint met haar zin: 

"Liefde is vooral op aarde."Voor de hymne 

zongen de mooie mensen en zo klonk het lied 

omhoog naar de hemel, naar de hemel, zodat de armen

 van het land van liefde in de pers met de ene hand met

 de andere samensmolten. In de vlag, die een land te vestigen, 

willen alle kleuren van de aarde waren, te genieten van

 hen is gesloten, scheiding, bijeenkomst, kracht en zwakte, 

ik wil alle menselijke stammen in het land van toevlucht 

liefde gevraagd. Mijn land vaders hand.

Verspil je leven niet aan diegenen die jou niet waarderen, aan diegenen die 
niet van je houden en wacht niet op diegenen die je ongetwijfeld 
zullen veranderen, die opeens naar de "nieuwe wending" gaan. 
Verspil uw tranen niet aan diegenen die ze niet zien, aan hen die
 u gewoon niet nodig hebben, aan hen die zich verontschuldigd hebben,
 opnieuw aanstootgevend zullen zijn, die het leven van de andere kant zien. 
Verspil je kracht niet aan diegenen die je niet nodig hebt, 
aan stof in je ogen, aan hen die jaloers zijn op verkoudheid,
aan hen die dol zijn op zichzelf. Verspil uw woorden niet aan hen
 die ze niet horen. Op een kleinigheid, niet aanstootgevend waardig, 
Op degenen die in uw buurt zijn, adem gelijkmatig. Wiens hart uw pijn
 niet doet.Verspil je leven niet, het is niet oneindig, waardeer elke ademhaling,
 moment en uur, immers, in deze wereld, zelfs als het niet perfect is, 
is er iemand die de hemel alleen voor jou bidt.

+ Poëzie.

De berg:Kom naar boven op deze boom zonder bomen, 
die hoger is dan de omringende, alpiene bergen:
 De ziel daar is dankbaar en vrij en van daaruit
 is er een geweldige, prachtige ruimte.

Zie roerloos zee van enorme graniet, 
ijzige en besneeuwde bergtoppen, 
run stroomversnelling waterval, kloven, lawines.

Sombere afgronden vol waas.
En lichte heuvels, open plekken, bossen. 
En hagelstenen, en dorpen onder je. 
En boven u alleen de hemel!

Ik ben een ellendige toeschouwer van de ellende van andere mensen, ik heb

mijn leven verspild zonder fruit, en dan ontwaakt mijn geweten, de wreker,en 

 verbrandt mijn gezicht met vuur van schaamte. ik was bezorgd door het ongeluk

 van iemand anders. Van tranen van vreemden heb ik de nacht niet geslapen,

en alles was stil, en alles was bang, en niemand kon helpen. Gedood door nood,

  gedood door werk, dat mijn broer stierf, bedekte ik mijn gezicht met mijn

handen en huilde, huilde,en zweeg. Ik hoorde het kwaad van applaus. En ik 

doorstond het, nauwelijks ademend. Onder de marteling van verontwaardiging 

Silence slave soul! Mijn geest was verwant aan de geest van de eeuw, ik liep het

pad door het pad: de heilige persoonlijkheid van de mens.Tot aan de

onaanzienlijke kleinigheid verlaagd. Ben je dit, het leven te goed met liefde.

Vrucht van denken, verdriet en strijd. Helaas, je bent gemarkeerd met bloed.

Spotgoed verschrikkelijk lot.

+ Poëzie.

Gedicht over mezelf ...

Ik ben niet bang voor de dood. Oh nee! 
Ik ben bang om volledig te verdwijnen. 
Ik wil dat mijn inspiratie werkt. 
Ooit heb ik het licht gezien. 
Ik wil, en opnieuw belemmeren. 
Waarom? Wat voor goeds zal het mij doen. 
Mijn vernietiging zal worden volbracht 
in een vreemd, onbekend land. 
Ik wil niet tussen jou in rondzwerven. 
Of klonk ik als strijkers, werd de zanger gemaakt?
Is inspiratie of passie me naar het graf geleid? 
En er is niet genoeg kracht in mijn hart,  
ik houd van de martelingen van de aarde. 
En dit beeld, hij is achter mij. 
In het graf probeert hij te ontsnappen, 
naar de plaats waar hij me beloofde om 
u een plaats te geven voor eeuwige rust. 
Maar ik voel: Er is geen vrede:
En daar, en daar zal het niet zijn. 
Die lange, die wrede jaren die 
mij nooit zullen vergeten.

En toch: De straat viel door als een syfilitische neus. De rivier is wulpsheid, 
die uitgroeide tot kwijlen. De tuinen wierp de was weg tot het laatste blad en
 blies slecht in juni. Ik ging naar het plein, legde de geschroeide wijk op zijn hoofd als een rode pruik. Het is eng voor mensen ik hoor geen kreet uit mijn mond. Maar ik zal niet veroordelen, maar ik niet invallen als een profeet,  bloemen geplaveid met me op te sporen. Al deze, die gefaald hebben met hun neus, weten: Ik ben je dichter.Als herberg ben ik bang voor je vreselijke oordeel. Ik ben alleen door de brandende gebouwen, prostituees, als een schrijn, zullen ze in hun armen dragen en God in hun verdediging tonen. En God. zal over mijn boek huilen. Geen woorden, krampen, aan elkaar geplakt met een knobbel, en zal over de hemel rennen met mijn gedichten onder zijn armen, hijgend, lees ze aan mijn vrienden.

12

De esdoorns Acer japonicum, bloeiden, De berk blafte helderder 

dan goud, En de dahlia wachtte zonder wrok, 

dat haar eerste vorst zou verbranden. Alleen de populier en

de inheemse wilg geven alles op en willen toch niet.  

En, de laatste dagen van het leven. Houd de groene outfit.

Totdat de sneeuw ijskoude winterlucht afdreef,worden 

we verdoezeld door een onbegrijpelijk negatief, 

en we bewonderen het helaas.Maar de zomer snelde

door in de lente, de herfstdagen zijn geteld. 

Oh, we zullen binnenkort met deze schoonheid zijn.

Laten we ons voorbereiden voor een nieuwe lente.

+ Poëzie.



Het gebeurt dat de stroom van herinneringen. 
Oorsprong is en verstrooit met een fontein van lijnen. 
Oh, hoeveel liefde brengt ons lijden. Hoeveel van 
haar weg wordt vertrapt. Ze zal haar eigen warmte
 in moeilijkheden opwarmen. En ze kan alle bruggen
 aan haar voeten opblazen. Als je alleen bent, is het hart ziek.
Liefde kan je pijn redden. Liefde. Het is meedogenloos. 
De impuls van passie ging voorbij, en je bent vergeten. 
En je hart bloedt, en het hart van een geliefde is graniet.
Verblind, je doet een beroep op barmhartigheid. Op het hart
 van het gehuil wordt niet ontvangen.En het doel ligt 
buiten het bereik van verlangen. Onwillekeurig is er een
 zenuwinzinking. Een minuut wachten is spannend. 
Het lot om je te ontmoeten, is een pijl, 
niet wetend dat je als straf dient. 
En straf wordt het lot genoemd. 

















Kom buiten het seizoen naar de zee, 
naast materiële voordelen, 
heeft dezelfde reden 
dat het tijdelijk is, maar uit 
de poort van de gevangenis, 
de dagen van het jaar. Brutaal lachend, 
laat de tijd geen smeergeld aannemen, 
ruimte, vriend, geld liefhebbend. 
Het casino, voor de tweehonderdste verjaardag
 heeft gelijk, vier keer gecorrigeerd.

+ Poëzie.



Het mysterie van een vrouw werd door een dichter in
 zijn poëzie gezocht. Hij las tweehonderd boeken, 
kon het antwoord niet vinden. Hij stelde een vraag aan
alle mensen onderweg: "Hoe wordt liefde gemeten, 
en waar te vinden?" Een daarvan zei: 
"De prijs van liefde is tweeduizend munten, het rijtuig, 
het kasteel, vele dienaren. En tot het ochtenddiner." 
Een ander zei: "Liefde is een spel, schijn en bedrog." 
Meer vleierij om te zeggen " Succes hebben met vrouwen."
En toen ontmoette hij de wijze en het nieuwe antwoord was:
"Liefde licht een kaars, die helderder is er. 
Van sprookjes, liederen, de dromen van kinderen 
wordt geboren vuur. Van strelingen, zachte vriendelijke 
woorden. Liefde is geboren. Blijf als de belangrijkste 
talisman. Vuur je liefde. En je zult zien wie 
in het licht van je kaars zal komen . "




Verdriet, ik zal alles uit het hart halen. 
Er is immers veel leven opgestapeld. 
Misschien zal ik stoppen met me verdrietig te voelen 
en moe te kijken naar het leven. 
Waar was de vreugde om mij en geluk te nemen, 
naar het lied dat ze zongen. 
Het geluid van het lied, zoals de zon bij slecht weer, zou
 ik verwarmen door de warmte van de zon. 
Waar zijn optimisme en geloof, 
mensen en geluk om te geloven? 
Het leven, je kent zulke voorbeelden. 
Aan iemand die plotseling de vreugde probeerde. 
Om gelukkig te worden, vrolijk. 
En ik bewonderde mijn lot. 
Zijn bittere aandeel vergeten 
en voor altijd zou het zo zijn. 
Vaak is het leven niet als een sprookje, 
we krijgen een slag na de slag. 
In plaats van een vriendelijke glimlach en liefkozing.
Verdriet en leed komen op met een paar.







Vraag me niet waarom een ​​saaie gedachte. Onder het
  amusement word ik vaak overschaduwd. 
Waarom somber kijken naar alles? 
Waarom verzacht mijn zoete leven de droom niet? 
Vraag niet waarom mijn hart verkouden is, 
ik ben niet verliefd op opgewekte liefde,  
en ik noem niemand aardig.
Wie ooit heeft liefgehad, zal niet opnieuw verliefd worden. 
Wie geluk kende, kent geen geluk. 
Voor een kort moment wordt geluk ons ​​gegeven 
van de jeugd, van nalatigheid en lust. 
Eén ontmoediging zal blijven.

+ Poëzie.

Ik zal je voor altijd herinneren. Zoals de lucht op
 de aarde stroomt. Terwijl hij vrij en slordig is.
In mijn borst lacht liefde. Totdat je gezicht je
 tranen reinigt. Stroomt langs je wangen met stromen, 
terwijl mijn grappige dromen niet opeens je dromen worden. 
Terwijl onder het witte maanstof de aarde niet zal ontwaken.
Zolang mijn grote vleugels geen sneeuw worden die instort. 
Hoewel vrienden het niet kunnen schelen, dat er voor mij een 
plaats in de wereld is, terwijl al het ongebruikelijke 
niet een algemeen manifest zal worden. 
Terwijl de doodsweg eindeloos naar 
de hemel gaat. Terwijl de ziel 
alarm slaat, zal ik je voor 
altijd herinneren. 

Boom van Jeanne ...

Ze vertellen het me, maar ik hoor niet wat ze zeggen.
 Mijn hart voor mezelf, luistert zoals Jeanne d'Arc. Welke
 stemmen zingen dan? En ik leerde ze te beheersen: 

ik roep fluiten, dan fagotten en dan harpen. Soms word ik wakker, en het
 klinkt allemaal zo lang geleden, en het lijkt erop dat het einde 
net om de hoek ligt. Groeten aan jou, hoge stam en takken. 

Elastisch, met loofgroen roestig, mysterieuze boom, vanwaar 
naar mij de vogel van de eerste noot vliegt.Maar het is de moeite 

waard om me te nemen voor een potlood te schrijven van de woorden 
rommelen pauken. Hunting signalen messing, de lente wazig
 windstoten strikken. Ik begrijp wat er met me gebeurd: 

 Het hart op haar lippen zet een vinger hou je mond wees stil! En al 
die dood is levend. Het leven is ingewikkeld, het krijgt een nieuwe,
 transparante, voor de hand liggende, zoals glas,  plotselinge betekenis.

 En ik ben stil, maar ik ben allemaal zonder een spoor, zoals het is, in de trechter
  van de trechter, vol met ochtendgeluid. Daarom, als we sterven, blijkt dat de 
 helft van een woord niet over zichzelf geschreven is, en wat we voor ons dachten. 

Er is een omtrek rustig, afstandelijk, niet te vergelijken. En we concluderen 
niet reeds in onszelf. Ah, Jeanne, Jeanne, kleine Jeanne! Laat uw koning worden gekroond, welke verdienste is dat? 

De magische eik piept, en een stem zegt iets, en je 
brandt in vuur met vuur, niet door groei.

+ Poëzie.



Zorgen om mij bevooroordeeld en diep. 
Ga niet opzij als ik eenzaam ben. 
In vurigheid kun je het niet vangen
 in ondiep water. Voor al mijn "zweet" 
mijn "nu" liefde. Als ik haast heb, 
smeek ik je, wees niet boos, maar 
als je schrijft, beantwoord dan brieven. 
Zorg ervoor dat "het is tijd!" Altijd 
broederlijke ogen. Wens me goed 
en dichtbij en niet dichtbij. Hoop met
 een hoog hart en ogen.
Bedankt dat je vrienden bent.

Een kleine kerk in de lucht koepels. Een 
oude priester, er zijn er niet veel meer. Zijn 
stem is rustig, in vriendelijke woorden, 
doordringt in het hart, diep in de afgelopen jaren. 
Treurig van nederigheid, oog heilige gezichten, 
kijk naar bedelen van een tijd.
Gezang van het koor, wierook, reflectie, schittering, 
kaarsen en lampen in de stilte van schiderijen. 
Ik zal uw hoofd niet verslaan in een boog, 
in de hoek met je rustig plaatsen. 
U alleen weet hoe mijn hart te raken, 
geheel in één oogopslag zie je mijn leven. 
De Heilige van het Onze Vader, 
zijn geest als het licht, ik roep U aan, 
geloof ik, zal niet opgeven, wederom geef me kracht. 
Kaars, vóór het pictogram, hoofd, in vergiffenis.
Zelfs vóór jou doof ik de pijn niet, 
ik vraag één voor één, geef onze ziel de redding.  

+Poëzie.

Sterrencatalogus ...

Tot nu toe was ik niet zeker. Waarom heb ik een sterrencatalogus nodig? 
In de catalogus zijn tien miljoen hemelse gsm nummers,
 tien miljoen gsm nummers vanvele en werelden, een compleet
 gewelf van roem en bloei, een lijst met abonnees van het universum. 
Ik ken de naam van de ster, ik zal haar gsm nummer vinden, ik wacht 
op de afwisseling van de aarde, ik zal het alfabet in staal veranderen.
 Ik weet niet waar ik naar je moet zoeken.Druppelt over het vlies
 van de gsm: Beantwoordt de alpha van Orion. Ik ben op weg, ik ben nu een ster, ik ben je voor altijd vergeten. Ik ben  een ster, een meisje van de dag, ik zal je niet dromen, ik geef niet meer om je. Bel me binnen driehonderd jaar.

 Droevig en somber. 
In de avonduren over het grijze meer. In melancholie, 
tranen, jammer ik vaak. Maar het geruis 
van de golven tot mijn geweeklaag. En het geluid van de 
eiken in reactie daarop alleen ik luister. 
Als het hart wordt onderbroken door een koude droom, zal
 de poëzie haar extase verlichten.
Warmte wordt geboren en hij hapert stilletjes, de onvruchtbare
 geeft inspiratie. 
Laat haar beroemd worden voor anderen, Odin ik hou van hem,
  hij houdt van en we houden van, ik hou van, ik hou van hem.

+ Poëzie.

De vogel zou in de lucht vliegen met 
die vrije witte vogel die over mijn raam tolt, 
en hoewel ik een moment lang mezelf vergeet 
en in het blauw vlieg. Vrijelijk, op uw gemak.

Ik ben gewichtloos en licht, vliegend naar verre landen.
En pas nu besefte ik hoeveel ik je nodig had, 
dat je al je dromen brak, geluk in stukken veranderde 
met vuur, het warm verbrandde, ik mezelf niet 
redde van mijn wonden. 

Waarschijnlijk zeg je, ik heb niet vergeven, maar om de een
 of andere reden heb ik er van gehouden, ook al heeft ons 
geluk het gebroken, uit de woorden van vreemden die 
het niet beschermde. 

Ik veranderde mezelf in een vogel, zodat ik altijd in 
de buurt kan zijn. Nu ben ik niet meer jaloers.
Ik vergeef je, niet zoenen, je vergeten.

 Ik beloof het je, ik zal je niet herinneren, 
maar ik zal altijd een herinnering achterlaten, 
over dat meisje, over mezelf. 

In het atelier van de schilder zitten mannequin. 
Houten, welbespraakt, scharnierend allemaal, 
frank, als de waarheid, gapende gaten in 
het veld, gewrichten ellebogen en knieën.

Het ruikt naar stof en verval, ruikt naar terpentijn, de 
schilder heeft al op het doek getrokken. 
Wie ben je, oppas? Doet het er echt toe, 
of je bent levenloos en poseert voor niets.

Het maakt niet uit. Onderschildering van lilas, de 
zwarte contour klopt onder een ruwe borstel. 
Penseel in samenwerking met creditcards, verf met glorie. 
Er zijn geen woorden voor gerelateerde kunst in poëzie.

Wie is je meester? Een genie? Middelmatigheid? De brouwer? 
Ik verraad hem niet aan de lasteraar, 
omdat Adam van klei was. 
Je bent zoals de Adam, een gratis oppasser.

Wie ben ik, als ik huil en rondloop? 
Op de scharnieren en gaten in ruimte en tijd, wordt de 
multicellulaire kroon geplaatst op de kruin van het hoofd. 
En op de zwakke schouders van het profetische kruis?

+Poëzie. De grote oorlog.1914/1918.

Aan mensen met een historische overwinning, veteranen van offergeweld, 
overleefde gruwelen en problemen, val niet in Satans netwerk,
we zeggen allemaal: Dank u! Je accepteert onze aardse buiging. 
We zullen je prestatie niet vergeten, want de bel luidt de wereld: 
voor mensen die de "slag achter de Ijzer" hebben gewonnen. Glorie! 
Presenteerde onze wereld aan de wereld. U ziet er, waardig majestueus, 
uw hand wordt getroffen door de "vampiers". 
Onze glorieuze vaders en grootvaders, het is een zonde
 om uw mensen te vergeten. Veteranen, de symbolen 
van de overwinning, het lot lang gestraft om te leven. 
Jaren nemen de overhand, krachten gaan af, maar het hart
 van de soldaat is wakker. En zijn hoed afdoen aan het massagraf.
 Je staat stil, je ademt een beetje. Het leven op aarde is de liefkozing
 van God, geluk is zich hiervan bewust geworden. Je hebt het 
Belgenland verlicht met stralen. Iedereen heeft de
 allerhoogste genade gevonden. Bedankt veteranen!







Niets te zeggen, een half woord, niet een zucht, noch de ogen. 
Het is allemaal zo besloten om wat voor reden, voor ons de hemel. 

Maar niet zo lang om afscheid te nemen, mijn liefde, niet zijn. 
Laat gewoon je hand los en een onweersbui zal in je ogen schijnen. 

Ik ga blind voor een moment, en altijd zal niet te zien, 
hoeveel keer u besluit om terug te kijken, haasten naar nergens. 

Over mij maak je geen zorgen, mijn beste, "beval te overleven," 
Dit betekent vandaag: "Het is besteld: niet langer wachten"

Dit betekent zal niet worden doorbroken telefoontjes en brieven, 
betekent dit dat de val van Carthago. 

Dit betekent dat alles leek lichter van de waarheden. 
Verzonden eeuwigheid gestempeld "random connection" 

Darkness onheilspellend: "sterven, je zon is uitgegaan! ".
En de koekoek zal stil zijn, op de vlucht voor de kwade leugens. 

Het komt goed, maak je geen zorgen om mij, mijn duidelijke. 
Het komt goed. Dit betekent: "beval om te leven". 

Zal ik zelf verzamelen uit fragmenten, kladjes, residuen 
en opnieuw terughoudendheid in totaal verminkte handen. 

Maak je geen zorgen, mijn licht, ik bijna een tinnen soldaat. 
Alles komt goed. Ik voer de bestelling al uit.

+ Poëzie.



Waar besteden we onze levens aan? 
Tot kleine ruzies, tot domme woorden, lege gesprekken,
tot de drukte van wrok, tot woede opnieuw en opnieuw en ... 
Over wat we ons leven besteden. En we moeten liefde gebruiken. 
Burning life reduceert alles tot lege dingen. Tot saaie zaken, 
onnodige zorgen. Terwille van de maatschappij komen we met maskers.
Waarin we ons leven besteden. En we moeten worden gestreeld.
We spuiten het leven op sombere verveling, op "imago" en "prestige",
 onnodige wetenschap. Op leugens en opscheppen, op een gratis dienst. 
Waar besteden we onze levens aan?  En we moeten vrienden zijn. 
Ergens waar we opschieten, krijgen we iets. We zijn op zoek naar
 alles, maar we verliezen meer.Alles wat we kopiëren is goud,
 en zilver. Waarin we ons leven doorbrengen. Maar we moeten 
We zijn opgewonden, we schreeuwen, we lijden aan kleinigheden; 
goed gebruiken. Met de ernst van grappige dingen die we kiezen. 
Maar hoeveel raden, niet alles zal de verkeerde keuze zijn. 
Over wat we ons leven besteden. En we moeten de droom gebruiken. 
We zijn bang voor vreugde, we zijn bang om in sprookjes te geloven. 
We zijn bang voor dromen, tederheid en genegenheid. 
We zijn bang om verliefd te worden. 
Waar besteden we onze levens aan ?! 
Het is zo eenvoudig, je moet gewoon leven. 












Ik ben geen engel, het lijkt waarschijnlijk iedereen. 
Perfect gebeurt niet op aarde. 
Met hen zal het saaie leven, denk ik, lijken, 
de massa van geheimen met geheimen in mij. 

Ik kan aardig, glimlachend en vreugdevol zijn. 
Alle vrienden om zich te verenigen. 
Maar ik kan saai en mysterieus zijn, 
om te doen alsof er niets te zeggen is. 

Ik lach. Maar wil ik altijd zoveel. 
Misschien is het de glimlach in plaats van tranen, 
of gordijn tijden van eenzaamheid, 
die ik verberg in een wereld van dromen. 

Het is mijn "rol" in de menigte. 
Alleen 's nachts zijn de maskers verloren, 
ik kan met je zijn op "jij" . Ik wil niet kwetsbaar lijken.

En de kwetsbaarheid van gevoelens 
die ik kan verbergen. 
Een klacht pijn ondraaglijkvergeet 
ik niet te vergeven. 

Ik haat het wanneer er iets niet gebeurt, 
beloof, en niet meer. 
Helemaal bij de leugen is het erg dat 
ik deze "vaardigheid" niet nodig heb, ik ben niet 

zeker van de verantwoorde beslissing, 
maar soms besluit ik voor anderen. 
Heartbreak voor het moment, 
maar niet het gevoel van onheil over hen te zien. 

Iemand zegt: "de natuur is er trots op," 
Someone "dom" - Geen van de adviezen. 
Maar in het algemeen, de uitzichten die ik heb rustte, 
overtuigen gegeven is niet altijd. 

Ik gebruikte om iets belangrijks te missen 
en zwijgt over het belangrijkste ding soms, 
eerlijk gezegd dacht dat mijn papier, 
maar het is niet altijd geuit. 

Gewoon weg zonder uitleg, 
passeerde, niet omhoog gaan.
Wat is dit? Angst of terughoudendheid? 
Ik zal het je later zelf vertellen. 

Ik compliceer alles wat gemakkelijk lijkt, 
maar ik waardeer de tijden. Ik ben 
blij voor iedereen die onderweg is, 
ik ben onder vrienden, maar ik ben alleen. 

Het gebeurt dat het me spijt 
alleen diegenen die belangrijk voor me zijn. 
Het antwoord is "nee" zonder vragen te stellen, 
maar ik wil schreeuwen achter hem aan: "ja". 

Ik ben geen engel, alle waarschijnlijk alleen lijkt 
en gemakkelijk te begrijpen, maar het is gewoon heel moeilijk om 
me om mezelf te openen voor je durft. 
Geloof gewoon dat alles mogelijk is in het leven. 





Andere keren is mij verteld,verschillende tijden. Lange tijd is
 er geen trouw of eer. Waarschijnlijk is ons leven lang ziek
 geweest, als alleen het hart omringd is door goud.
 Voor een lange tijd vergeten alle woorden van
 de vaders. Wat we eerder in herhaling 
hebben bestudeerd. Ieder van ons 
om anderen te verraden is klaar, 
En  opnieuw verwondt het hart. 
Ja, het geheugen is niet lang, 
al dat was wegvloog. 
Maar als je vergeet dat het verleden kon, dan zullen
 er in de toekomst fouten worden verwacht. Wel, 
terwijl we met een hoppig hoofd alles verkopen
 wat niet verkocht is, is een lichte geest niet
 dood noch levend en kan het nauwelijks 
veranderen. En alles wat tussen de 
grafstenen was en alle wegen
 groeien over de platen.
We denken dat als je door het noodlot bent vermoord, je
 het niet hoeft aan te raken. We begraven de liefde van
 onze vaders, de hoop van moeders en de glorie van
 onze grootvaders, maar alleen de zonderlingen
 zullen opnieuw worden gevonden. Wie herinnert zich degenen die 
zo belachelijk zijn verraden. Hij herinnert zich de gevoelens die al
 lang dood zijn, en zijn wereld is niet eens een beetje verkocht.
 Onder de gevallen tijd van de bladeren is hij opnieuw op 
zoek naar vreugdevolle scheuten. Zulke mensen zijn zo
  weinig, ja, laat de hele wereld hen lieververoordelen, 
  maar toch geloven ze. Wat de waarheid 
slechte mensen niet in leugens, wordt 
genoemd. Ze houden het hart van liefde hartelijk in stand. 
Ze houden in hun harten allemaal het zelfde. Geloof, soms 
is het moeilijk voor hen in het leven. Ze zullen zich niet 
in het grijs onderwerpen.Ze kunnen nooit de glorie 
vergeten die hun grootvaders hebben gekregen. 
Ze, met de voormalige onzichtbare draad, 
maar deze draad scheur je nauwelijks. 

+ Poëzie.

Voor het feit dat ik in de wereld onhandig leefde, omdat ik 
je niet diende voor een leugen, omdat ik een hemels

 lichaam had, verwonderde ik meover je wonderlijke
  wonder. Voor jou, uitgeput, zullen handen rekken. 

Met zo'n pijnlijke liefde om te omhelzen, zal ik opnieuw voor
Hem gaan, zodat ik Zijn kruis opnieuw mag ontvangen.

En het vuil op uw wegen is niet zoet, en uw magere klei 
is solitair. Met tranen van soldaten. En de weduwe
 van dodelijk verdriet is sterk.

+ Poëzie.

Liefde, zoals een roos, een rode roos. 
Bloesems in mijn tuin. Mijn liefde is als
   een lied, waarmee ik onderweg ben.

Sterker dan je schoonheid. Mijn liefde
 is één. Ze is bij je tot de zeeën. 
Droog tot op de bodem zijn.

Droog de zee niet, mijn vriend, verkruimel 
geen graniet, stop het zand niet, 
en hij rent, net als het leven.

Wees blij, mijn liefste. Vaarwel en 
wees niet verdrietig. Terug naar 
jou, ook al zou de hele wereld 
me moeten passeren.

We zullen hier zitten, bij deze wilg, wat een prachtige draai 
op de schors rond de holte. En onder de wilg hoe mooi de 
gouden overvloeit van de stralen van trillend glas.

Takken van sappige bogen gebogen over het water, als een 
groene waterval. Zo leven als een iglo, alsof ze ruzie maken
 tussen henzelf, laat het water maar pletten.

In deze spiegel onder een wilg zag mijn oog naar jou figuur
leuke kenmerken. Verzacht uw blik trots. Ik huiver, we kijken, 
gelukkig. Enkel het water moesten we van ons  af wiegelen.
 

+ Poëzie.

Heeft iedereen in de wereld zijn eigen pijn? 
Maar van wie is het pijnlijker? Wie zal hierover zeggen? 
Er is bitterheid van de opgedroogde stroom, 
er is een pijn in het graan dat niet in de groef valt. 

De regen die op de rotsen breekt, 
en de boom die warmte geeft. 
Ik liet los, het lijkt voorbij te zijn. 
En een uur later werd het nog pijnlijker. 

Er is een pijn van ieder van ons. 
En ik denk er onwillekeurig aan. 
Hier ga je zonder omhoog te kijken. 
Dus, het betekent voor jou, misschien doet het pijn. 

En ik neem hier niemand de schuld van. Maar de pijn 
van de dingen, het is als een mens. En het aambeeld doet pijn,
 en het vuur, en de hamer, ook voor de begaafde. 
Hoe het pijn doet aan het brood dat in het stof ligt, 
zelfs de oren, schuin voor de tijd. 

Het spoor van vergeten, opnieuw omzeild.
En een appelboom, die alleen staat. 
Hoe pijnlijk is het voor de vliegende bossen, 
wanneer de wind de bladeren afbreekt voor hen. 

En alleen voor degenen die zelf pijn veroorzaken. 
Dit doet waarschijnlijk geen pijn, maar wel in mijn hart.

Hoe triest zijn de sombere dagen van silent autumn en koud. 

Wat een onuitputtelijke loomheid voor ons in het hart vragen ze.

Burning najaar op zoek naar, een blik en zwoel grillen, van de liefde.

Stille schaamrood verdriet, alleen het hoorbare veroorzaakt, 

en sterft zo prachtig, ze heeft nergens spijt van.

We zullen hier zitten, bij deze wilg. Wat een 

prachtige draai op de schors rond de holte.  

En onder de wilg hoe mooi de gouden

 overvloeit van de stralen van trillend gras.

Takken van sappigebogen gebogen over het water,  

als een groene waterval. Zo leven als een iglo, 

alsof ze ruzie maken tussen hen zelf,

laat water pletten. In deze spiegel

 onder een wilg ving ik mijn oog jaloers hart,

of leuke kenmerken. Verzacht uw blik trots. 

Ik huiver, kijken, gelukkig, zowel het water

 dat je moest af wiegelen.