Archief

+Poëzie.



De winter is ongebreideld, het is noodzakelijk om het te houden, niet om gek te worden. En je moet warm worden en je moet terug naar je huis,
 waar het diner verwarmd zal worden, en het je van alle problemen afsluit. 
Winter en sneeuwstorm, warme vrouw, waar alles voor jou is en gillen en zwijgen. Winterbries waait, en de sneeuw drijft en het raam brandt al
   op de derde verdieping. En dit betekent dat de winter nadert. En wie heeft het vuur aangestoken, je vrouw. Het werd kouder. Het gehuil van de duisternis. Je begrijpt alles als je geen dwaas bent. Thuis, thuis, waar te bakken, bed, soepen. Integendeel, die drempel overschreden. Alles was zoals het was, precies zoals het toen was, hier is het gebruikelijke eten op tafel, en de maanden gingen voorbij, of een jaar later liet dit geen spoor na. Terwijl hemelse visioen danst, laatste blik op de hemel, je ster bleek en beven, als een stralend egel, in een ijzige mist snel naar beneden gaat. Ze heeft je verlaten, wacht even. In twee miljoen winters is er winter. Het is noodzakelijk om het te houden niet  gek te worden. De kalender is al gebroken, er is een betekenisloze afstand in de winter.

Altijd beter, verlangend, vaker willen we, 
en, spijtig, merk op: dromen verdwenen,
 zoals rook. We zijn omringd door de 
realiteit, op de hoogte, maar in een laat
 uur: Tijdens die strijd, krijgen en meestal
de spijker op de kop. Om dergelijke aanvallen
 te voorkomen. En het is gemakkelijker om een
  ​​moeilijke reis te maken. Wees tevreden met de
 kleine dingen in het leven. Houd het. Dit is het 
punt. Fragmenten van kleine overwinningen 
verspillen niet. In hen is de belangrijkste 
rijkdom verborgen, en de prestaties van allen
 zijn geheim. 












Ik kan het niet helpen dat ik aan je denk. 
Jij bent de enige die mijn gedachten heeft verstopt. 
Zij hingen als in gewichtloosheid 
in illusies vol hoofd. 

En het lijkt erop dat ik gek word, 
dat mijn hart snel zal barsten. 
Het is omdat het te hard slaat.
Het is omdat je er niet bent. 

Ik kan het niet helpen dat ik aan je denk. 
Ik begrijp mijn verbeelding niet. 
En in de spiegel zie ik een weerspiegeling, 
waar je me naar jezelf roept. 

Ik wil je op hetzelfde moment knuffelen. 
Maar als je gewoon de spiegel aanraakt, 
verdwijnt U onmiddellijk en komt terug, 
helaas, het is niet voorbestemd voor u terug. 

Ik kan het niet laten aan u te denken. 
Je bent tenslotte mijn energie en kracht.
En dat lot gaf ons geluk, denk zo
 veel mogelijk aan mij, zoals ik aan jou.








Liefde ... Wat een moeilijk gevoel.  
Zoals de regenboog van kleuren, de meest 
uiteenlopende schaduwen van geweld, heeft de 
Heer het in zijn dekking geplaatst. 
Soms, door een stille smeekbede. 
Over de wieg zal het klinken. 
Soms met een bittere tranen. 
Uit de ogen van de sympathieke vliegen. Lekkernij in een lied,
  met gedichten zoals:Daar alleen kan vreugde wonen.  
Daar alleen kan liefde wonen daar alleen is 
het leven goed waar men vrij en ongedwongen
alles voor elkander doet.
Of een glimp in het oog, 
aanraking met goede handen, 
in een moment van zwakte zal schudden. 
Dat zal plotseling een openbaring verbranden. 
Die verborgen zal zijn, nauwelijks zichtbaar. 
Liefde is bewondering waard, 
zij is ons door de Heer gegeven. 
Het hoeft niet te worden bewaard. 
Zeven sluizen om te sluiten, 
Het is als een gedachte, je kunt het niet forceren. 
Je kunt het niet als een jongere houden. 
Niemand zal het haar geven.
Het kan nergens worden gekocht, 
liefde is de enige remedie die 
kan worden genezen. 
Het kostbaarste geschenk van God wordt voor 
altijd aan iedereen gegeven. 
Iedereen is vrij om te doen wat hij wil, 
de persoon weggooien. 
Liefde is verheven en wonderbaarlijk, bevestig 
haar daden. 
Dan aan de aankomst van de Heer 
zult u een prachtige oogst ontvangen.

+ Poëzie.

.


Als je weggaat, wordt het donker,
zoals een dag dat je nam, 
alsof de nacht onder mijn raam kwam, 
niet brandend met een enkele ster. 
Zoals vogels vlogen allemaal weg, 
En alleen nacht en nacht bleef voor mij, 
Als je weggaat ... 

Als je gaat, hoe kan ik blijven leven. 
'S Avonds, mag ik iemand verwachten? 
En het nachtvuur voor wie te vouwen? 
En waar zou ik moeten varen tussen de 
 stormachtige golven? En waar de dagen van 
 hun voorraad te zetten? En met welke ster
 niet mijn ogen af? 
Als je weggaat. Als je gaat, de tuin in de steek
 laat, de wereld verwoest, het huis leegmaakt, de 
kou zal door de lege bossen gaan, rivieren 
verstoppen zich onder zwaar ijs. En in een lege 
nacht, duisternis zonder oevers. Een schaduw 
 van je stappen. 
Als je weggaat. Alleen met jou ben ik vol leven. 
Als een zeil, een droom, als licht, lente. Kale regens.
Kinderen, zullen voorbijgaan, en bloemen zullen in 
 mijn tuin opkomen. Oh, geef me je leven! 
Vertel me maar, ik hou van ...

+ Poëzie.

Ik bewonder de wondere natuur. O, hoe wonderbaar is
 de aarde van God! Hoe meer ik leef, en elk jaar 
bewonder ik haar dieper. 
Voor de Schepper buig ik mijn hoofd. 
Voor de aardse aarde dank ik Hem. 
Wanneer ik de oren van graan omhels. 
Wanneer de dageraad, hallo! Zeg ik. 
Bedankt voor de zon, voor de madeliefjes, voor de rode 
belachelijke mier. God is hier en vogels en insecten
En het blauw van de uitgestrekte zeeën. Prachtige wereld 
bossen, meren,in de lucht sterren, gele maan.
 De wolken waaien een vrolijke wind, een 
blauwe golf loopt langs de zee. God schiep, leef
 en geniet, en zing een prachtige 
wereld in coupletten. Prachtige
 wereld, neem het en bewonder het, dat is alleen als
 er geen zonde zou zijn. Dat is alleen als er geen
 kwaad, ziekte, kwaad, trots, laster. En overal waar 
het werd gebruikt alleen het koninkrijk van God, de heilige 
koninkrijk van pure schoonheid. Ik hou van de natuur.

+ Poëzie.

Je kunt het allemaal verdragen, je hebt tranen in je ogen. 
 Denk je? Ik snap het! Ja, nee. Het is maar een stipje. 
Je bleef maar zeggen "Ik zal nooit, nooit beledigen." 
En nu "niet jouw helft." Je hebt pijn in je hart! 
Denk je? Ik voel! Ja, nee. Het is gewoon een belediging. 
Ik ben de laatste jaren altijd verdrietig geweest. Ik glimlach
 zelfs voor een blik. Je hebt duistere gedachten in je hoofd. 
 Denk je? Ik weet het! Ja, nee. Alleen iets is verontrustend. 
Zeer moeilijke vraag voor mezelf Ik beslis. "Zonder jou, 
wie zal helpen leven?" Ik kon het niet laten. Tranen
 strompelden. Ik tolereerde geen belediging overvloedig.
Maar jij, die wegging, zei: "Je kunt er tegen! Je bent sterk! "

Je bent een prinses, en het is nutteloos om met mij
 ruzie te maken, ik heb dit sprookje onlangs uitgevonden. 
Het was niet interessant om zonder jou te leven. 
Het was dom en vreemd om zonder jou te leven. 

Je draagt ​​geen kroon, een kristalwonder, 
en je komt niet in een valstrik van etiquette, 
en toch een of andere reden, je bent heel mooi, en nog 
steeds zie ik je lippen als van de zon en de zomer. 

En voor ontbijt, grapefruit of citroensap, 
misschien yoghurt, of misschien lege havermout, 
geen verbod op jou, geen slot, geen wet, 
je bent een volwassen kleine hooligan. 

De moeder van je koningin 
wil natuurlijk met je trouwen, 
de prinsen zijn liefdevol en snel, 
omdat onze liefde helemaal niet tevreden is.

Maar ze spannen hun lippen stevig vast, 
voor een date vandaag. In de armen van anderen. 
Er gebeurt niets, zie je, mam,
ik heb de avondjurken aan flarden gescheurd. 

En de koning schudde zijn grijze hoofd. 
Er is geen klik met de prinses, zo'n draai. 
Hij is een beetje boos en is het eens met zijn vrouw, 
maar dan knipoogt hij en fluistert: Goed gedaan! 

En zij klimt met haar benen in een stoel, 
en zij zal zuchten en haar knieën omhelzen. 
Mijn enige, wat zal er nu met ons zijn? 
Komen de sprookjes uit met de verkeerde? 

Ik kan me niet van een zucht onthouden. 
Plotseling, het lot van ons met jou nemen en delen. 
En dan glimlachen sms-dwaas besteed. 
Kom niet op verhalen van diegenen die niet geloven. 











Winter bereidt zich voor op de bruiloft. Ze werd bekroond met december. 
Natuur trouwjurken en versieren alles rond. Als klatergoud op de takken
 van vorst. En de sparren zijn als in zilver. Aarde en bos in winterkleren,
schitteren met sneeuw bij zonsopgang. Bruid in een sneeuwwitte jurk.  
De bruidegom, december met haar in haar armen, de jonge winter
 bewonderend. Sneeuwvlokken wervelde in een wals,in kristal witte  
schoenen, en het geluid in de lucht zweefde. Lost in magische bossen. 
December trouwden in de winter, op de sneeuw paarden haasten in de
 verte, alleen liggen op de grond bleef, winter sjaal geworpen. 

De onweerswolken zijn stormachtig. Mijn pad is ver, mijn pad is triest.

 En de afstand is zo troebel onbeantwoord. Van de rand van grauwe graven.

 Iemand stak het kruis over met een kruis in de grafsteen en, als een schaduw,

 door een steen, opgestaan ​​uit Lazarus, brak er een onvolgroeide lila door.

De vellen zijn geel, verbrand. Dat is de lucht onderdrukken, de steen bukt

 naar beneden. Maar ze zeggen dat de seringen van het graf in april niet bloeien.

En waarom? De bloemen zijn zo onstabiel, zo zacht op de koude plaat, en leggen

 een schaduw van een daglicht op de magere trekken. En in bewaring van de

  bleke steen was het bedekt met zoveel bloemen. En dat is voor hen  een kwaal,

 en hun dood is de blauwe lucht.Het is dichtbij avond. En er zijn zoveel paden voor

 mij, maar het is  gewoon dat er geen kracht is om van de betoverende 

drempel af te komen. En mijn leven is een gewaagde ontsnapping, 

de plaat is door mij voor medelijden doorboord, bevende bladeren krimpen,

donkerder is een kruis op een oude steen.

+ Poëzie.

Vrolijk kerstfeest! 
Laat de hele wereld niet streng zijn, niet weten en niet om de 
pijn en het lijden te ontmoeten. Mijn lieve mensen. 
Merry Christmas! Geweldige vakantie kom nu weer.
 Overal plezier, feesten, feest. Denk aan wat we te horen dat het 
 woord Hij wiens Kerstmis vieren we vandaag:"Iedereen zal altijd
   genadig! Aan de armen, wezen, de armen, de zieken. Maar dat is, 
om te delen met de armen en noemde hem zijn broer! " Dus hetzelfde 
maken, vrienden, het lot:Velen zullen elkaar ontmoeten met behoefte aan 
 Kerstmis! Een goede zaak is groot geluk. Dit is een heilige viering.
Merry Christmas aan al mijn en aan jou vrienden.

Hier is het, onze kerstboom, in de pracht van de

stralende lichten, wit geel en rood.

Het lijkt alles wat ze mooi is. Allemaal groen en

 mooier. In het groen verbergt zich een sprookje:

Een witte zwaan zweeft, een konijn glijdt over een slee, 

eekhoornnoten knagen.

Hier is het, onze kerstboom, in de pracht van

de stralende lichten wit geel en rood. We dansen  

allemaal met vreugde. Op nieuwjaarsdag 

zijn we allemaal bij elkaar.

+ Poëzie.

Je zat in een mantel op de rots, omklemde de armen van de knie. 
En ik, op de grond, waar het schuim smolt, helemaal alleen zitten
en een sinaasappel voor je schoonmaken.Oranje fruit! Oorsprong

 reukloos en dicht. Je schonk slaperig onder de zon ergens in het noorden.
 Blauwe Finse golven! Waar denkt ze aan, haar knieën grijpend

 met haar handen en haar ogen begraven in de lawaaierige
 afstand? Princess! Kom hier, jij bent geen dichter, waarom zou 
 je kijken, hoe beukt de wind het water op de rots. Hier is je sinaasappel!

En toen stond je op. Ze spreidden een karmozijnrode sjaal uit en 
verwijderden de pijnboomtak en liepen zwijgend onder de
 rotsachtige overkapping door. Ik zoek je, ontroerend en zachtmoedig.

Je ventilator sloeg grappen met muggen, op je witte nek, wangen en 
handpalmen. Een als een tijger bijten in afscheid,je schreeuwde, 
stampte met zijn voet in woede en vroeg: "Waar is mijn orange" 
Ach, ik was stil. Oplettendheid, moeder loom, slaperig dromen.

Ik keek gewoon in zijn wereld, en deze wereld leek mij een paradijs. 
Tenslotte, ondanks de vele grieven, glimlachte Hij met een
  oprechte glimlach. Hij heeft veel wonden van leugens, 
vervlogen dagen, verraad, afscheiding en pijn - de zee,
maar hij werd er niet zwakker van, geloof, dat is wat het betekent. 
Hij heeft veel tederheid, warmte en vriendelijkheid. 
Hij heeft zijn kracht niet verloren, zodat mensen kunnen geloven, 
In zijn hart bloeien prachtige bloemen. Er is een oceaan van liefde
 die niet kan worden gemeten. Ik keek gewoon in zijn wereld, 
ik begreep alles, ik zag, ik ontdekte het, en ik voelde me 
verdrietig. Hij was de enige en het werd zoet.
 Ik droomde over Hem. Hij die geboren werd op Kerstmis.

+ Poëzie.

Ik kwam terug van de weg en ontmoette je heldere blik. 
Alsof het voor de eerste keer is hoe deze ogen branden.
Hier ben ik terug van de weg, in een schattig voeren
 ons huis. En, alsof het voor de eerste keer in mijn leven,
je handen streelde. En het lijkt mij dat ik voor de eerste  
keer je stille lach hoor. En voor de honderdste keer begrijp
ik hoeveel je de beste bent. En voor de honderdste keer 
dat ik herhaal, hoe blij we zijn met jou, die samen niet een 
maand te leven. Al het leven is ons gegeven door het lot, dat 
we samen vieren de lente, het trekken van bloemen velden,  
dat ik niet in een haast om geboren te worden en je bent niet
 te laat.







Hoe wil je een betrouwbare schouder, een 
bedachtzaam, ingetogen woord. 
Geen beloften die worden gegeven in woede, 
geen geloften, soms leeg en stom. 

Hoe sterk zijn de sterke handen van mannen. 
Hun sterke en zorgzame omhelzing. 
Windstoten, puur, gedachten, eenvoudig, 
en kleine dingen, gedoneerd niet aan de datum. 

Bloemen, gepresenteerd zonder reden. 
Bekentenissen, niet afgezaagd en gemodelleerd. 

Hoe echte mannen willen. Niet glanzend, 
gepolijste hengsten, niet onbeleefd, ongemanierd,  
niet altijd infantiele jongens, niet geobsedeerd 
door de kracht van tirannen. 

Hoe wil je mooie, intelligente gezichten. 
Glimlachen van warm, nobel.
In verlegenheid van verlaagde wimpers. 
Verzorging lang, ouderwets. 

En onder degenen die leefden om rimpels te zien, 
En in de jonge bloeiende generatie 
We zijn op zoek naar ridders, mannen, 
zelden vinden we ze, om spijt van te hebben.

Ik dans de wals:De bloemblaadjes van 

geopende lippen, zoals vochtige kinderen

van kinderen, zijn koud geworden en de

 hal zwemt, geluk en verlangen drijven in

de langste liederen.De uitstraling van

 kroonluchters en de golf van spiegels 

Samengevoegd tot een enkele kristallen 

luchtspiegeling, en de wind waait, de wind

  waait in de lucht. Ik dans de wals. 

+ Poëzie.

Deze straat is mij vertrouwd en dit lage huis is bekend. Draden geel stro,

 gekanteld over het raam. Er waren jaren van oorlog en ernstige terreur.

 Jaren van gewelddadige, krankzinnige krachten. Ik herinnerde me de 

dorpskinderjaren, ik herinnerde me het dorp en het stadhuis. Ik zocht

 geen roem of vrede, ik ben bekend met het verlies van deze oude glorie. 

En nu, terwijl ik mijn ogen sluit, zie ik alleen het huis van mijn ouders.

Ik zie de tuin in bruine vullingen, stilletjes lag augustus aan het hek.

Houd de linden in de groene poten en vogels tsjilpen. Ik hield van dit 

mooie huis. De boomhaard, de boomstammen was er een vreselijke 

rimpel. Onze tuin was op de een of andere manier wild en vreemd,

geweekt in een regenachtige nacht. Het is zichtbaar, hij zag verre 

landen. Slaap van een andere en bloeiende porie, gouden zanden van 

de costa's en  kristtalen vazen van Venetië. Ah, en ik ken deze landen, 

er is veel de weg daar naartoe gepasseerd. Alleen dichter bij mijn  

thuisland zou ik nu willen zwaaien. Maar die zachte sluimering stierf 

weg, alles was vervuild met zwarte rook. Vrede voor jou, gele stro, 

vrede voor jou, eens was mijn mooi huis een thuis.

+ Poëzie.

Dwalend in mijn jeugd door een kronkelende weg, ging 
ik het donkere Ardenenbos in op de manier, en mijn
 vreugdevolle geest werd door angst bevangen. 

Met een gek meisje dat in een vijver staarde, ontmoette 
ik haar in het bos. "Het kan niet toevallig zijn," 
zei ik, "hier je te ontmoeten. Laten we nu samen gaan. "

Maar met profetische ontzag gehuld ongewoon, 
drukte ik samen met haar naar het bos spiegel, 
en wat tussen ons op dat moment was er een mysterie.

En opeens zag ik vanaf de onderkant stijgende gezicht. 
Verbranding vlam het gezicht van de Sun Beast. 
"Laten we hier weggaan!" Ze is als een vogelkreet.

Plotseling publiceerde ze en, gelovend de waarheid van dromen, afgedaald in
 een spiegel van zwart wordende afgronden. Dodelijke verbittering 
was ik dat verlies. En ik was alleen n de buurt  van de schemering.

Een hele tijd lang zingt maagdelijk gezongen in het bos 
me achterna, stopt dan in de verte, het buldert in het bos.

En verontwaardigde droom kwaad, ik kijk in het struikgewas, 
waar in het midden van de somberheid glans in de zon bladeren, gras 
en pijnbomen rode stammen. Moet ik een jonge vrouw volgen? 

Of redt, in de ziel van het smelten, dat schattige beeld dat droomde.
Door een prachtige stem die ik heb gemaakt.