Archief

+ Poëzie.

Ik wil de liefde van mijn land verkondigen, 

zodat iedereen in vrede en warmte leeft, 

zodat de hymne begint met haar zin: 

"Liefde is vooral op aarde."Voor de hymne 

zongen de mooie mensen en zo klonk het lied 

omhoog naar de hemel, naar de hemel, zodat de armen

 van het land van liefde in de pers met de ene hand met

 de andere samensmolten. In de vlag, die een land te vestigen, 

willen alle kleuren van de aarde waren, te genieten van

 hen is gesloten, scheiding, bijeenkomst, kracht en zwakte, 

ik wil alle menselijke stammen in het land van toevlucht 

liefde gevraagd. Mijn land vaders hand.

Verspil je leven niet aan diegenen die jou niet waarderen, aan diegenen die 
niet van je houden en wacht niet op diegenen die je ongetwijfeld 
zullen veranderen, die opeens naar de "nieuwe wending" gaan. 
Verspil uw tranen niet aan diegenen die ze niet zien, aan hen die
 u gewoon niet nodig hebben, aan hen die zich verontschuldigd hebben,
 opnieuw aanstootgevend zullen zijn, die het leven van de andere kant zien. 
Verspil je kracht niet aan diegenen die je niet nodig hebt, 
aan stof in je ogen, aan hen die jaloers zijn op verkoudheid,
aan hen die dol zijn op zichzelf. Verspil uw woorden niet aan hen
 die ze niet horen. Op een kleinigheid, niet aanstootgevend waardig, 
Op degenen die in uw buurt zijn, adem gelijkmatig. Wiens hart uw pijn
 niet doet.Verspil je leven niet, het is niet oneindig, waardeer elke ademhaling,
 moment en uur, immers, in deze wereld, zelfs als het niet perfect is, 
is er iemand die de hemel alleen voor jou bidt.

+ Poëzie.

De berg:Kom naar boven op deze boom zonder bomen, 
die hoger is dan de omringende, alpiene bergen:
 De ziel daar is dankbaar en vrij en van daaruit
 is er een geweldige, prachtige ruimte.

Zie roerloos zee van enorme graniet, 
ijzige en besneeuwde bergtoppen, 
run stroomversnelling waterval, kloven, lawines.

Sombere afgronden vol waas.
En lichte heuvels, open plekken, bossen. 
En hagelstenen, en dorpen onder je. 
En boven u alleen de hemel!

Ik ben een ellendige toeschouwer van de ellende van andere mensen, ik heb

mijn leven verspild zonder fruit, en dan ontwaakt mijn geweten, de wreker,en 

 verbrandt mijn gezicht met vuur van schaamte. ik was bezorgd door het ongeluk

 van iemand anders. Van tranen van vreemden heb ik de nacht niet geslapen,

en alles was stil, en alles was bang, en niemand kon helpen. Gedood door nood,

  gedood door werk, dat mijn broer stierf, bedekte ik mijn gezicht met mijn

handen en huilde, huilde,en zweeg. Ik hoorde het kwaad van applaus. En ik 

doorstond het, nauwelijks ademend. Onder de marteling van verontwaardiging 

Silence slave soul! Mijn geest was verwant aan de geest van de eeuw, ik liep het

pad door het pad: de heilige persoonlijkheid van de mens.Tot aan de

onaanzienlijke kleinigheid verlaagd. Ben je dit, het leven te goed met liefde.

Vrucht van denken, verdriet en strijd. Helaas, je bent gemarkeerd met bloed.

Spotgoed verschrikkelijk lot.

+ Poëzie.

Gedicht over mezelf ...

Ik ben niet bang voor de dood. Oh nee! 
Ik ben bang om volledig te verdwijnen. 
Ik wil dat mijn inspiratie werkt. 
Ooit heb ik het licht gezien. 
Ik wil, en opnieuw belemmeren. 
Waarom? Wat voor goeds zal het mij doen. 
Mijn vernietiging zal worden volbracht 
in een vreemd, onbekend land. 
Ik wil niet tussen jou in rondzwerven. 
Of klonk ik als strijkers, werd de zanger gemaakt?
Is inspiratie of passie me naar het graf geleid? 
En er is niet genoeg kracht in mijn hart,  
ik houd van de martelingen van de aarde. 
En dit beeld, hij is achter mij. 
In het graf probeert hij te ontsnappen, 
naar de plaats waar hij me beloofde om 
u een plaats te geven voor eeuwige rust. 
Maar ik voel: Er is geen vrede:
En daar, en daar zal het niet zijn. 
Die lange, die wrede jaren die 
mij nooit zullen vergeten.

En toch: De straat viel door als een syfilitische neus. De rivier is wulpsheid, 
die uitgroeide tot kwijlen. De tuinen wierp de was weg tot het laatste blad en
 blies slecht in juni. Ik ging naar het plein, legde de geschroeide wijk op zijn hoofd als een rode pruik. Het is eng voor mensen ik hoor geen kreet uit mijn mond. Maar ik zal niet veroordelen, maar ik niet invallen als een profeet,  bloemen geplaveid met me op te sporen. Al deze, die gefaald hebben met hun neus, weten: Ik ben je dichter.Als herberg ben ik bang voor je vreselijke oordeel. Ik ben alleen door de brandende gebouwen, prostituees, als een schrijn, zullen ze in hun armen dragen en God in hun verdediging tonen. En God. zal over mijn boek huilen. Geen woorden, krampen, aan elkaar geplakt met een knobbel, en zal over de hemel rennen met mijn gedichten onder zijn armen, hijgend, lees ze aan mijn vrienden.

12

De esdoorns Acer japonicum, bloeiden, De berk blafte helderder 

dan goud, En de dahlia wachtte zonder wrok, 

dat haar eerste vorst zou verbranden. Alleen de populier en

de inheemse wilg geven alles op en willen toch niet.  

En, de laatste dagen van het leven. Houd de groene outfit.

Totdat de sneeuw ijskoude winterlucht afdreef,worden 

we verdoezeld door een onbegrijpelijk negatief, 

en we bewonderen het helaas.Maar de zomer snelde

door in de lente, de herfstdagen zijn geteld. 

Oh, we zullen binnenkort met deze schoonheid zijn.

Laten we ons voorbereiden voor een nieuwe lente.

+ Poëzie.



Het gebeurt dat de stroom van herinneringen. 
Oorsprong is en verstrooit met een fontein van lijnen. 
Oh, hoeveel liefde brengt ons lijden. Hoeveel van 
haar weg wordt vertrapt. Ze zal haar eigen warmte
 in moeilijkheden opwarmen. En ze kan alle bruggen
 aan haar voeten opblazen. Als je alleen bent, is het hart ziek.
Liefde kan je pijn redden. Liefde. Het is meedogenloos. 
De impuls van passie ging voorbij, en je bent vergeten. 
En je hart bloedt, en het hart van een geliefde is graniet.
Verblind, je doet een beroep op barmhartigheid. Op het hart
 van het gehuil wordt niet ontvangen.En het doel ligt 
buiten het bereik van verlangen. Onwillekeurig is er een
 zenuwinzinking. Een minuut wachten is spannend. 
Het lot om je te ontmoeten, is een pijl, 
niet wetend dat je als straf dient. 
En straf wordt het lot genoemd. 

















Kom buiten het seizoen naar de zee, 
naast materiële voordelen, 
heeft dezelfde reden 
dat het tijdelijk is, maar uit 
de poort van de gevangenis, 
de dagen van het jaar. Brutaal lachend, 
laat de tijd geen smeergeld aannemen, 
ruimte, vriend, geld liefhebbend. 
Het casino, voor de tweehonderdste verjaardag
 heeft gelijk, vier keer gecorrigeerd.

+ Poëzie.



Het mysterie van een vrouw werd door een dichter in
 zijn poëzie gezocht. Hij las tweehonderd boeken, 
kon het antwoord niet vinden. Hij stelde een vraag aan
alle mensen onderweg: "Hoe wordt liefde gemeten, 
en waar te vinden?" Een daarvan zei: 
"De prijs van liefde is tweeduizend munten, het rijtuig, 
het kasteel, vele dienaren. En tot het ochtenddiner." 
Een ander zei: "Liefde is een spel, schijn en bedrog." 
Meer vleierij om te zeggen " Succes hebben met vrouwen."
En toen ontmoette hij de wijze en het nieuwe antwoord was:
"Liefde licht een kaars, die helderder is er. 
Van sprookjes, liederen, de dromen van kinderen 
wordt geboren vuur. Van strelingen, zachte vriendelijke 
woorden. Liefde is geboren. Blijf als de belangrijkste 
talisman. Vuur je liefde. En je zult zien wie 
in het licht van je kaars zal komen . "




Verdriet, ik zal alles uit het hart halen. 
Er is immers veel leven opgestapeld. 
Misschien zal ik stoppen met me verdrietig te voelen 
en moe te kijken naar het leven. 
Waar was de vreugde om mij en geluk te nemen, 
naar het lied dat ze zongen. 
Het geluid van het lied, zoals de zon bij slecht weer, zou
 ik verwarmen door de warmte van de zon. 
Waar zijn optimisme en geloof, 
mensen en geluk om te geloven? 
Het leven, je kent zulke voorbeelden. 
Aan iemand die plotseling de vreugde probeerde. 
Om gelukkig te worden, vrolijk. 
En ik bewonderde mijn lot. 
Zijn bittere aandeel vergeten 
en voor altijd zou het zo zijn. 
Vaak is het leven niet als een sprookje, 
we krijgen een slag na de slag. 
In plaats van een vriendelijke glimlach en liefkozing.
Verdriet en leed komen op met een paar.







Vraag me niet waarom een ​​saaie gedachte. Onder het
  amusement word ik vaak overschaduwd. 
Waarom somber kijken naar alles? 
Waarom verzacht mijn zoete leven de droom niet? 
Vraag niet waarom mijn hart verkouden is, 
ik ben niet verliefd op opgewekte liefde,  
en ik noem niemand aardig.
Wie ooit heeft liefgehad, zal niet opnieuw verliefd worden. 
Wie geluk kende, kent geen geluk. 
Voor een kort moment wordt geluk ons ​​gegeven 
van de jeugd, van nalatigheid en lust. 
Eén ontmoediging zal blijven.

+ Poëzie.

Ik zal je voor altijd herinneren. Zoals de lucht op
 de aarde stroomt. Terwijl hij vrij en slordig is.
In mijn borst lacht liefde. Totdat je gezicht je
 tranen reinigt. Stroomt langs je wangen met stromen, 
terwijl mijn grappige dromen niet opeens je dromen worden. 
Terwijl onder het witte maanstof de aarde niet zal ontwaken.
Zolang mijn grote vleugels geen sneeuw worden die instort. 
Hoewel vrienden het niet kunnen schelen, dat er voor mij een 
plaats in de wereld is, terwijl al het ongebruikelijke 
niet een algemeen manifest zal worden. 
Terwijl de doodsweg eindeloos naar 
de hemel gaat. Terwijl de ziel 
alarm slaat, zal ik je voor 
altijd herinneren. 

Boom van Jeanne ...

Ze vertellen het me, maar ik hoor niet wat ze zeggen.
 Mijn hart voor mezelf, luistert zoals Jeanne d'Arc. Welke
 stemmen zingen dan? En ik leerde ze te beheersen: 

ik roep fluiten, dan fagotten en dan harpen. Soms word ik wakker, en het
 klinkt allemaal zo lang geleden, en het lijkt erop dat het einde 
net om de hoek ligt. Groeten aan jou, hoge stam en takken. 

Elastisch, met loofgroen roestig, mysterieuze boom, vanwaar 
naar mij de vogel van de eerste noot vliegt.Maar het is de moeite 

waard om me te nemen voor een potlood te schrijven van de woorden 
rommelen pauken. Hunting signalen messing, de lente wazig
 windstoten strikken. Ik begrijp wat er met me gebeurd: 

 Het hart op haar lippen zet een vinger hou je mond wees stil! En al 
die dood is levend. Het leven is ingewikkeld, het krijgt een nieuwe,
 transparante, voor de hand liggende, zoals glas,  plotselinge betekenis.

 En ik ben stil, maar ik ben allemaal zonder een spoor, zoals het is, in de trechter
  van de trechter, vol met ochtendgeluid. Daarom, als we sterven, blijkt dat de 
 helft van een woord niet over zichzelf geschreven is, en wat we voor ons dachten. 

Er is een omtrek rustig, afstandelijk, niet te vergelijken. En we concluderen 
niet reeds in onszelf. Ah, Jeanne, Jeanne, kleine Jeanne! Laat uw koning worden gekroond, welke verdienste is dat? 

De magische eik piept, en een stem zegt iets, en je 
brandt in vuur met vuur, niet door groei.

+ Poëzie.



Zorgen om mij bevooroordeeld en diep. 
Ga niet opzij als ik eenzaam ben. 
In vurigheid kun je het niet vangen
 in ondiep water. Voor al mijn "zweet" 
mijn "nu" liefde. Als ik haast heb, 
smeek ik je, wees niet boos, maar 
als je schrijft, beantwoord dan brieven. 
Zorg ervoor dat "het is tijd!" Altijd 
broederlijke ogen. Wens me goed 
en dichtbij en niet dichtbij. Hoop met
 een hoog hart en ogen.
Bedankt dat je vrienden bent.

Een kleine kerk in de lucht koepels. Een 
oude priester, er zijn er niet veel meer. Zijn 
stem is rustig, in vriendelijke woorden, 
doordringt in het hart, diep in de afgelopen jaren. 
Treurig van nederigheid, oog heilige gezichten, 
kijk naar bedelen van een tijd.
Gezang van het koor, wierook, reflectie, schittering, 
kaarsen en lampen in de stilte van schiderijen. 
Ik zal uw hoofd niet verslaan in een boog, 
in de hoek met je rustig plaatsen. 
U alleen weet hoe mijn hart te raken, 
geheel in één oogopslag zie je mijn leven. 
De Heilige van het Onze Vader, 
zijn geest als het licht, ik roep U aan, 
geloof ik, zal niet opgeven, wederom geef me kracht. 
Kaars, vóór het pictogram, hoofd, in vergiffenis.
Zelfs vóór jou doof ik de pijn niet, 
ik vraag één voor één, geef onze ziel de redding.  

+Poëzie.

Sterrencatalogus ...

Tot nu toe was ik niet zeker. Waarom heb ik een sterrencatalogus nodig? 
In de catalogus zijn tien miljoen hemelse gsm nummers,
 tien miljoen gsm nummers vanvele en werelden, een compleet
 gewelf van roem en bloei, een lijst met abonnees van het universum. 
Ik ken de naam van de ster, ik zal haar gsm nummer vinden, ik wacht 
op de afwisseling van de aarde, ik zal het alfabet in staal veranderen.
 Ik weet niet waar ik naar je moet zoeken.Druppelt over het vlies
 van de gsm: Beantwoordt de alpha van Orion. Ik ben op weg, ik ben nu een ster, ik ben je voor altijd vergeten. Ik ben  een ster, een meisje van de dag, ik zal je niet dromen, ik geef niet meer om je. Bel me binnen driehonderd jaar.

 Droevig en somber. 
In de avonduren over het grijze meer. In melancholie, 
tranen, jammer ik vaak. Maar het geruis 
van de golven tot mijn geweeklaag. En het geluid van de 
eiken in reactie daarop alleen ik luister. 
Als het hart wordt onderbroken door een koude droom, zal
 de poëzie haar extase verlichten.
Warmte wordt geboren en hij hapert stilletjes, de onvruchtbare
 geeft inspiratie. 
Laat haar beroemd worden voor anderen, Odin ik hou van hem,
  hij houdt van en we houden van, ik hou van, ik hou van hem.

+ Poëzie.

De vogel zou in de lucht vliegen met 
die vrije witte vogel die over mijn raam tolt, 
en hoewel ik een moment lang mezelf vergeet 
en in het blauw vlieg. Vrijelijk, op uw gemak.

Ik ben gewichtloos en licht, vliegend naar verre landen.
En pas nu besefte ik hoeveel ik je nodig had, 
dat je al je dromen brak, geluk in stukken veranderde 
met vuur, het warm verbrandde, ik mezelf niet 
redde van mijn wonden. 

Waarschijnlijk zeg je, ik heb niet vergeven, maar om de een
 of andere reden heb ik er van gehouden, ook al heeft ons 
geluk het gebroken, uit de woorden van vreemden die 
het niet beschermde. 

Ik veranderde mezelf in een vogel, zodat ik altijd in 
de buurt kan zijn. Nu ben ik niet meer jaloers.
Ik vergeef je, niet zoenen, je vergeten.

 Ik beloof het je, ik zal je niet herinneren, 
maar ik zal altijd een herinnering achterlaten, 
over dat meisje, over mezelf. 

In het atelier van de schilder zitten mannequin. 
Houten, welbespraakt, scharnierend allemaal, 
frank, als de waarheid, gapende gaten in 
het veld, gewrichten ellebogen en knieën.

Het ruikt naar stof en verval, ruikt naar terpentijn, de 
schilder heeft al op het doek getrokken. 
Wie ben je, oppas? Doet het er echt toe, 
of je bent levenloos en poseert voor niets.

Het maakt niet uit. Onderschildering van lilas, de 
zwarte contour klopt onder een ruwe borstel. 
Penseel in samenwerking met creditcards, verf met glorie. 
Er zijn geen woorden voor gerelateerde kunst in poëzie.

Wie is je meester? Een genie? Middelmatigheid? De brouwer? 
Ik verraad hem niet aan de lasteraar, 
omdat Adam van klei was. 
Je bent zoals de Adam, een gratis oppasser.

Wie ben ik, als ik huil en rondloop? 
Op de scharnieren en gaten in ruimte en tijd, wordt de 
multicellulaire kroon geplaatst op de kruin van het hoofd. 
En op de zwakke schouders van het profetische kruis?