kattenkrabziekte

 Dag bloggertjes allemaal ik wens jullie nog een fijne donderdagavond.
veel groetjes van hyacinttje.

De parels was de favoriete edelsteen van de rijken gedurende het Romeinse Rijk. De parel was meegebracht door de kruisvaarders vanuit het Oosten. Romeinse vrouwen droegen hun parels
ook wanneer ze naar bed gingen, zodat ze wanneer ze wakker werden meteen aan hun rijk-dom
werden herrinerd.
De bekendste parel uit de Romeinse tijd is de parel met een waarde van vijfenveertig miljoen
gulden, die Julius Caesar aan de moeder van Brutus gaf als een teken van zijn liefde voor haar.
De Romeinen offerden ook grote hoeveelheden parels aan hun goden. De tempel van Venus
werd zelfs van onder tot boven met parels versierd. Ook beelden droegen parels zoals enkele
beelden in het Vaticaan.
Julius Caesar was de eerste die een wet maakte die het dragen van parels aan banden legde.
In het oude Rome mochten mensen alleen boven een bepaalde rang parels dragen.
Het Latijnse woord voor parel betekent letterlijk uniek, volgens de getuigenis dat geen twee
parels uniek zijn.

hey bloggertjes allemaal ik wens jullie allemaal een fijne dinsdag
met veel zon groetjes van hyacinttje.

 300 ml ananassap
 200 ml bananensap
 100 ml kokosmelk
 100 gr slagroom
  ijsblokjes

een fijne en mooie donderdag gewenst voor alle bloggertjes.
nu hebben we een mooie zomer  maar wel een beetje te warm.
veel groetjes van hyacinttje.

De Newfoundlander is een grote hond die qua uiterlijk wat weg heeft van een beer. De reu heeft een gemiddelde schofthoogte van 71 centimeter en de teef van 66 centimeter. Het reutje weegt gemiddeld 69 kilo en het teefje 54 kilo.

De Newfoundlander heeft een waterafstotende dubbele vacht, die veel verzorging vraagt. De traditionele kleur is zwart, maar er zijn ook bruine en wit-zwarte honden. Zwarte en bruine honden kunnen witte aftekeningen op borst, tenen en/of staartpunt hebben.

Opmerkelijk aan de Newfoundlander zijn de vliezen tussen de tenen en 'rollende gangwerk': een schommelende beweging van het lichaam als de hond loopt. Iets wat ook typerend is voor de Newfoundlander is dat deze veel kan kwijlen bij onregelmatige verstrekking van voedsel en snoep.

 Landseer en Landseer ECT

De wit-zwarte Newfoundlander is van historische betekenis van het ras en werd ook wel Landseer genoemd. Er is een discussie geweest of de wit-zwarte Newfoundlander en de Newfoundlander wel tot hetzelfde ras zouden (moeten) behoren. In Engeland werd met de oprichting van de Newfoundlanderclub in 1886 besloten dat de honden behalve qua kleur gelijk zijn.

Na de Tweede Wereldoorlog werd voornamelijk in Nederland, Zwitserland en Duitsland opnieuw deze discussie gevoerd. Door het vaststellen van een aparte rasstandaard in 1960 voor dit type worden verschillen nu wel erkend. Dit type hond wordt Landseer ECT genoemd. Er zijn dus wit-zwarte Newfoundlanders (Landseers) en Landseers ECT. De witte-zwarte Newfoundlander lijkt dus wel op de Landseer ECT (European Continantal Type) die altijd wit-zwart is, een verschil is onder andere dat de Landseer ECT hoger op de benen staat.

Newfoundland - puppy

 Karakter en gebruiksdoel

De Newfoundlander is over het algemeen een vriendelijke en tolerante hond. De Newfoundlander werd vroeger gebruikt om sledes te trekken en mensen uit het water te redden, maar tegenwoordig wordt hij vooral gebruikt als waakhond en gezelschapsdier. Ook werd hij veelvuldig gebruikt om kleine kinderen in de iglo of op de slede warm te houden.

Gezondheid

Newfoundlanders kunnen last hebben van heupdysplasie (HD) en elleboogdysplasie (ED). Dit zijn stoornissen aan het heup- of ellebooggewricht. ED en HD wordt gezien als een erfelijk probleem. Er wordt geprobeerd om door middel van röntgenfoto's te ontdekken welke honden HD hebben om op basis hiervan te besluiten met welke honden wel of niet gefokt wordt. Wanneer een hond ED of HD heeft kan dit in meer of mindere mate optreden, mede afhankelijk van dieet en beweging. Wanneer een hond er wel veel last van heeft kan besloten worden tot een operatie.

Newfoundlander
Newfoundlander
Basisinformatie
Namen	-
Oorsprong	Canada
Classificatie	FCI : groep 2 sectie 2 #50 Zie ook de lijst van FCI-nummers

De Newfoundlander is een hondenras uit Canada (Newfoundland) met als oorspronkelijk gebruiksdoel 'sledehond voor zware lasten, waterhond'. De Newfoundlander werd en wordt gebruikt voor waterwerk: het redden van mensen uit water, het binnenslepen van vissersnetten en het slepen van boten.

een heel mooie en fijne zondag gewenst op deze mooie
zomerse zondag.
veel groetjes van hyacinttje.

Als 60 mensen in de tentakels van de Australische zeewesp kwamen zouden ze allemaal dood zijn.
De Blauwpuntkwal kun je ook in de dierentuin in Emmen bekijken.
De Blauwe, Rode, Gele en Bruine haarkwal zijn giftig, net als de Kompaskwal.

Zeepaddestoelen en Oorkwallen zijn ongevaarlijk en de zeedruif ook.

De Kompaskwal.

De Kompaskwal verandert van soort, hij is eerst een mannetje, daarna wordt hij een vrouwtje en een mannetje tegelijk en daarna wordt de Kompaskwal een vrouwtje.
de Kompaskwal heeft aan de rand van zijn hoed 24 tentakels met netelcellen, maar die zijn lastig te zien. Hij heeft ook 4 tentakels midden onder de mond zitten, die tentakels zijn duidelijker te zien, ze zijn ook langer dan de tentakels aan de rand van de hoed.
Zijn hoed heeft 32 golfjes aan de rand.
Hij eet plankton en kleine kwalletjes en hij komt voor in Het Kanaal, de Atlantische Oceaan, de Noordzee en de Waddenzee.

Die rondjes zijn eigenlijk eiermassa's. Je kunt ze soms goed zien, omdat de oorkwal een beetje doorzichtig blauwwit is.
Hij komt voor in de Middellandse Zee, de Atlantische Oceaan, Het Kanaal, de Noordzee en de Oostzee.
Hij is ongevaarlijk voor mensen omdat hij geen netelcellen kan afschieten die pijn doen.
Hij eet kleine visjes en kleine kreeftjes die worden verlamd door een paar netelcellen, en dan wordt het visje of kreeftje opgegeten.

De haarkwallen

De Blauwe haarkwal blijft veel kleiner, zo'n 20 centimeter in doorsnee, zijn mondarmen zijn korter dan zijn tentakels. Hij dobbert bij het wateroppervlak want, dan slepen zijn tentakels over de bodem en krijgt hij z'n eten.
Hij komt voor in de Arlantische Oceaan, in het noorden van Biscaje, Het Kanaal en de Noordzee.

De Rode haarkwal kan 50 centimeter groot worden, hij is behoorlijk zeldzaam.
Zijn tentakels zijn ongeveer 1 meter lang.

                                           Dit is de Bruine haarkwal.

hey bloggertjes allemaal na enkele problemen met mijn internet
verbinding is deze vandaag opgelost en kan ik weer terug bloggen.
veel groetjes en nog een fijne dinsdagavond voor allemaal
groetjes vanwege hyacinttje.

Wat is een kwal?

Neteldieren zijn dieren die netelcellen om hun mondopening hebben, een netelcel lijkt op een klein harpoentje met een klein beetje gif eraan. Als je een tentakel van een kwal aanraakt al ligt hij op het strand schiet hij zo'n harpoentje af wat jeuk of pijn veroorzaakt.

Een kwal bestaat ongeveer uit 95% water. Een kwal heeft geen bloed, hart, skelet of hersenen.
Sommige kwallen hebben wel spieren, dan kunnen ze ook tegen de stroming van de zee inzwemmen.
Dan trekken ze hun lichaam samen en persen ze het water uit hun lichaam en zo komen ze vooruit.

goedeavond bloggertjes ik wens jullie allemaal
nog een fijne donderdagavond.
veel groetjes van hyacinttje.

                                                                                                                      

In Europa wordt in 1618 voor het eerst melding gemaakt van het principe van de doorslaande tong in een werk van Michael Praetorius.

Het is 1821 als Friedrich Buschmann uit Friedrichsroda in Thüringen op het idee komt meerdere doorslaande tongen van metaal zo op een klankhout te bevestigen, dat men deze met de mond kon aanblazen om het te kunnen gebruiken als stemapparaat. De eerste mondharmonica was geboren.  In 1822 bracht hij enkele verbeteringen aan, hij voorzag het geheel van een leren blaasbalg  en van dubbeltongen waarvan de een op zuig- en de andere op druklucht reageerde, en voorzag de ventielen van speeltoetsen, hij noemde het apparaat Handäoline.

In 1829 leidden al die probeersels uiteindelijk tot de ontwikkeling van het diatonische accordeon. Op 23 mei van dit jaar vroegen twee uitvinders  toevallig tegelijkertijd octrooi aan: Cyrillis Demian (Wenen) voor zijn accordion en Charles Wheatstone voor zijn (nog mondgeblazen) symphonium, dat jaren later tot de eerste eigenlijke concertina zou leiden. Demian had zijn uitvinding "accordion" genoemd omdat zijn  instrument vier tonen tegelijkertijd met de melodietonen ten gehore bracht. Het is niet bekend of Demian op de hoogte was van de experimenten van Buschmann.

Dat allereerste accordion van Demian is jammer genoeg niet bewaard gebleven. Het diatonische accordeon werd ontwikkeld van een instrument met 5 toetsen die elk 2 verschillende accoorden konden produceren, tot een instrument met 2 rijen toetsen en enkele tonen die bij het induwen en uittrekken van de balg een verschillende toon vormen. De vibrerende delen waren dunne metaalplaatjes die in een kader doorslaand konden vibreren. Het geheel had een toonomvang van 5 tonen c t/m e.

Kort na dit eerste accordion bouwde Damian grotere modellen met zes toetsen, daarvan zijn er wel bewaard gebleven in het technische Museum van Wenen. Iedere toets gaf 2 verschillende tonen, één bij het uit trekken en één bij het induwen van de balg. Daardoor had een accordion met 5 kleppen een toonomvang van 10 tonen. Bij elke van deze tonen hoorde een akkoord als begeleiding.  

In 1831 bouwde Demian het eerste complete accordion, dat in een rij de tonen van de betreffende toonladder omvatte en in de tweede rij de onbrekende tussentonen.

In 1834 liep Demian zijn patent af, waarna de productie van accordeons zich in Europa snel uitbreidde. Een van deze eerste modellen van Demian vond zijn weg naar Italie waarin 1863 Paolo Soprani een exacte kopie van het origineel had nabouwde. Dit was het begin van de Italiaanse accordeon industrie rond Castelfidardo.

Rond 1850 krijgt de linkerkant de eerste 2 toetsen:
1 voor de grondbas en 1 voor het bijbehorende accoord.

Rond 1880 breekt het instrument pas echt door met name door de productie vanuit Duitsland, die het instrument verder ontwikkelden van 1-rijer tot 2 1/2 en 3-rijers met 4 tot 10 bassen. Prijs-technisch gezien waren deze instrumenten zeer concurrerend en dat heeft er toe geleid dat aanschaf binnen bereik kwam van vele mensen.

In Nederland is de accordeon waarschijnlijk via de Duitse Grens binnengekomen. Nederland heeft een aantal grote accordeon artiesten voortgebracht. Om een aantal bekende namen te noemen:

Jan Klein-Hesseling
Arie Maasland
Harry Mooten
John Woodhouse
 

ik wens jullie allemaal een fijne maandagavond toe.
veel groetjes van hyacinttje.

Hoewel de stoomtram en de latere motortram nooit in 's Graveland is geweest, past deze plaats wel in het verhaal van de tramwegen van het Gooi.

Na de opening van de Oosterspoorweg in 1874 tussen Amsterdam en Hilversum, begonnen vele Amsterdammers pas goed het Gooi te ontdekken. Zozeer zelfs dat vele zakenlieden in Hilversum en Bussum villa's lieten bouwen. Maar omdat deze nieuwe wijken (o.a. 't Spiegel in Bussum en de wijk 'Boomberg' te Hilversum) nogal een eind van de stations Naarden-Bussum en Hilversum af lagen wilde men tramlijnen gaan aanleggen. De paardetram was een initiatief van de Bussumer A.G. Heineke Dzn. In 1870 stelde hij voor Hilversum te verbinden met Naarden, Bussum, Het Spiegel en de ‘s-Gravelandse buitenplaatsen. Het plan werd gefinancierd door de twee Hilversummers W.Heijbroek jr . en Ir.J. Geveke en door de gemeente zelf. De gemeente Hilversum was zeer gekant tegen stoomtractie in het centrum, vandaar dat er gekozen werd voor paardentractie. In augustus 1885 werd aan de heren Heijbroek en Geveke een concessie verleend tot aanleg van een paardetramlijn van Station Hilversum tot vlakbij de 'Smitsbrug'. Deze zou in 1889 verlengd worden via het Noordeinde tot vlak bij de 'Klapbrug'. Op 9 februari 1887 werd de 's Gravelandsche Tramweg Maatschappij N.V. opgericht. Het materieel bestond aanvankelijk uit 2 gesloten rijtuigen, later aangevuld met een derde. In 1898 en in 1900 kwamen daar nog twee open rijtuigen bij. Korte tijd heeft er ook een zijlijn bestaan langs de Vaartweg tot aan het Suzannapark vlak bij de Schuttersweg (1893-1898). De Gooische Stoomtram vroeg in 1910 om een concessie voor de lijn Hilversum - 's Graveland - Bussum, maar deze is nooit verleend. De paardetram heeft zelf ook geprobeerd om de lijn door te mogen trekken naar Bussum, maar ook zij hebben daar nooit een concessie voor gekregen. Op 30 september 1923 reed de laatste paardetram. De veel snellere autobus van de AMOVAM (Algemeene Motor Omnibus en Vracht Auto Maatschappij) bleek een te grote concurent. Dit bedrijf wordt in 1923 overgenomen door de MOGH (N.V. Motor Omnibusdienst Gemeente Hilversum) welke op haar beurt in 1942 onderdeel wordt van de GoTM (Naamloze Vennootschap Gooische Tramweg-Maatschappij) die sinds 1939 naast de tramdiensten ook busdiensten verzorgde

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend toe en hopelijk
volgende week wat beter weer.
veel groetjes van hyacinttje.