Berichten van 1 mei 2008 tot 31 mei 2008

Na bloei (aug) tot op de 1/2 terugsnoeien; houdt de planten compact en gezond; leidt doorgaans tot hernieuwde bloei in het najaar. Bij strenge vorst beschutten met coniferentakjes.

.Het zonneroosje komt 10-30 cm hoog, tot 60 cm breed, met min of meer houtige, liggende of opstijgende stengels (een zgn halfheestertje). Bladeren 1-4 cm lang, lijnvormig tot eirond, vlak of met iets omgerolde rand, bovenaan groen of grijsviltig, onderaan behaard. Bloemen 20-25 mm doorsnee, 5 tallig, met veel meeldraden, teer, gelijkend op miniatuurroosjes, in losse trossen. In cultuur zijn bijna uitsluitend hybriden van H.nummularium, H.apennium en H.croceum met gele, oranje, witte, roze of rode, enkele of gevulde bloemen; hybriden met zilvergrijze bladeren zijn extra waardevol; deze met gevulde bloemen minder attractief. Catalogi vermelden tientallen cv's; bekend zijnde 'Ben-hybriden met hevige bloemkleuren ( bv. 'Ben Hpoe', karmijnrood met oranje oog): tot de allermooiste rekent men cv. The Bride ( crèmewit met geel centrum), cv Rhodante Carneum'(karmijnroze met oranje oog), en cv 'Wisley Primrose (zwavelgeel), alle met zilvergrijze bladeren.

.Zeer hoge doseringen van het sap kunnen maagpijn en diarree veroorzaken.Kleine kinderen met een laag bloedsuikergehalte moeten ook geen Bitter Meloen nemen , daar het een hypoglycemie kan veroorzaken. Diabetici die medicijnen als chlorpropamide, glyburide (of phenformine) of insuline gebruiken mogen BItter Meloen alleen onder medisch toezicht gebruiken aangezien het de medicijnen kan versterken en daardoor een gevaarlijk laag bloedsuikergehalte kan veroorzaken.

.Voor iedereen die van bitter houdt is het mogelijk om een klein stuk van de vrucht per dag te eten of ca 50 ml van het sap te drinken. Mocht de smaak niet bevallen is 5 ml tinctuur 2 tot 3 maal per dag een goed alternatief.

.Minimaal drie verschillende groepen van bestanddelen in Bitter Meloen zouden bloedsuikerverlagende eigenschappen hebben of andere werkingsmechanismen die diabetes positief beinvloeden. Hieronder een mix van sterioidale saponinen bekend als de charantines, insuline-achtige peptiden en alkoloiden. Het is nog niet duidelijk welke het beste werkt, of dat alle drie samenwerken. Twee proteinen, alpha- en betamomorcharin remmen het AIDS-virus, maar tot nu toe is dat alleen in laboratorium ( in vitro) tests gedemonstreerd. Een nog niet geidentificeerd bestanddeel verhindert de enzyme guanylate cyclase, iets dat patienten met psoriasis zou kunnen helpen.

. diabetes ,HIV support ,psoriasis.

.Bitter meloen groeit in tropische regio's, waaronder Oost Afrika, Azië, het Carraibisch gebied en Zuid Amerika, waar het als voedsel en als medicijn wordt gebruikt. Het fruit van deze plant smaakt vreselijk bitter, vandaar de naam. Alhoewel zaden, bladeren en de stam van de plant zijn gebruikt is het fruit het meest veilig gebleken voor medicinaal gebruik.

. Bij normaal gebruik zijn geen bijwerkingen bekend.

.Inwendig als thee gebruiken. 1/2 tot een hele theelepel geplet anijszaad op een kop kokend water, 3 kopjes per dag.

. Anijs is al erg lang geleden op z'n waarde geschat. Als geneeskruid werd de vrucht gebruikt als pijnstiller en als urinedrijvend middel. Het werd ook als liefdesmiddeltje gebruikt. Volgens een bijgeloof zou de groenspecht, als hij zijn snavel met deze plant bestrijkt, ook de hardste houtsoorten kunnen doorboren. In Bretagne geloofde men, dat een stuk ijzer, dat met anijs wordt aangeraakt, zou breken als glas. Wie zich met een afkooksel van anijsvruchten wast, zou jong en potent blijven. In de wicca is het een zeer belangrijk kruid dat bescherming zou bieden.

. Slapeloosheid, darmkoliek, astma catarrale, pijn, oedeem, hoest (gorgelen met de thee), slijm, gasvormig, opgeblazen gevoel.

.In de kruidengeneeskunde wordt het zaad gebruikt. Anijs is een tot ongeveer 50 cm hoge kruidige plant met ongedeelde onderste bladeren, naar boven toenemend fijner gevinde bladeren en witte bloemschermen. De vruchten zijn grauwgroen, peervormig en vallen uiteen in twee deelvruchten. Inheems in vermoedelijk oostelijk deel van het Middellandse Zeegebied, West-Azië. Verbouwt in Zuid-Europa, Middellandse zeegebied, Rusland, India.

.Met uitzondering van een incidentele allergie op Aloë, is de gel voor gebruik op de huid onschadelijk. Voor elk brandwondje met grote blaren of andere ernstige brandwonden altijd medische hulp inroepen. In die gevallen kan Aloë namelijk ook de genezing tegenwerken. Laxeermiddelen, die meer dan 10 dagen gebruikt worden, kunnen de constipatie verergeren en afhankelijkheid van het medicijn veroorzaken. Verstopping die niet binnen enkele dagen overgaat heeft medische aandacht nodig.

.Voor verstopping is het voldoende om dagelijks 1 capsule aloë latex ( 50 tot 200 mg) te nemen, ten hoogste 10 dagen achtereen. Topicaal (op de huid) voor kleine brandwondjes, wordt een gestabiliseerde gel 3 tot 5 maal per dag op de wond aangebracht. De behandeling van ernstiger wonden moet ten alle tijden aan een arts worden overgelaten.Het interne gebruik van aloë gel is 30 ml per dag.

. De bestanddelen die de reinigende en laxerende werking van aloe latex veroorzaken worden anthraquinone glycosides genoemd. Deze moleculen worden door normale bacteriën in de dunne darm gesplits om andere moleculen te vormen, de aglyconen, die de laxerende werking veroorzaken. Verschillende onderdelen hebben aangetoond anti-inflammatoire ( onstekingsremmende) eigenschappen te hebben en ook wondgenezing te bevorderen. Voorlopig bewijs is er ook voor een antibacterieel effect.

.Aloë werd in het verleden gebruikt voor dezelfde doeleinden als we het nu nog gebruiken, voornamelijk constipatie ( verstopping) en kleine (brand) wondjes. In India wordt het ook gebruikt voor infecties in de darmen. De wortel werd gebruikt bij koliek.

. constipatie diabetes het behoud van een gezonde alvleesklier kleine brandwondjes kleine verwondingen.

.De Aloë plant komt uit Afrika. De bladeren worden gebruikt, ze zijn lang, groen, vlezig en hebben lange stekels. De verse gel uit de bladeren wordt voor veel doeleinden gebruikt. Aloë latex is het kleverige residu dat overblijft als alle vocht uit een afgesneden Aloë blad is verdampt.

.

.Bergeenden broeden vaak in verlaten konijneholen. Daarnaast bouwt de vogel ook nesten rondom menselijke bouwwerken zoals dammen en schuren. De Nederlandse populatie trekt in de winter gedeeltelijk weg, maar wordt tegelijkertijd aangevuld met exemplaren uit het noorden, zodat het gehele jaar door bergeenden te zien zijn.

.De bergeend is een typische modderaar. Deze gansachtige eenden zoeken hun voedsel het liefst in slikkige, open gebieden:het Waddengebied en estuaria van rivieren zijn favoriet. Wroetend door de slikkige toplaag zoeken ze naar slakjes, (wad) pieren, insecten en andere eetbare bodembewoners.

.De bergeend komt voor in Europa, Azië, West-Oceanië. De bergeend komt de laatste decennia steeds meer voor in het binnenland van Nederland, waar ze vooral langs de rivieren, maar ook op akkers, aangetroffen kunnen worden.

. Naam: Mandarijneend Wetenschappelijke naam: AIX galericulatus Lengte: 41 - 49 cm Gewicht: 600 gr Voedsel: noten, zaden, insecten, slakken verspreiding: China Status: Plaatselijk algemeen.

.De paring begint met baltsen. Bij mandarijneenden is dit vrij eenvoudig. Het mannetje begint rond het vrouwtje te zwemmen. Hij liefkoost haar en lijkt haar kussen te geven in de nek en op de kop. Hij maakt met zijn hoofd pompbewegingen. Indien het vrouwtje op zijn avances ingaat, legt ze zich iets dieper en languit in het water. vervolgens kruipt het mannetje langs opzij op het vrouwtje en pakt haar met zijn bek bij haar nekveren vast. Het vrouwtje blijft net met haar hoofdje boven water. Al parend wordt eventjes rondgezwommen tot het mannetje het vrouwtje loslaat. na de paring zullen de eenden zich reinigen. het leggen van de eieren begint nromaal eind maart begin april. gewoonlijk wordt elke dag een ei gelegd, en dit in totaal tot zelfs 15 stuks( en soms nog meer). Vanaf het 8 ste à 9 de ei begint de eend de eieren met dons te bedekken. het dons trekt ze uit haar borst. De eieeren zijn wit van kleur. Het broeden duurt ongeveer 30 dagen. de eend verlaat het nest enkel voor wat te eten en te drinken. Ze dekt haar eieren bij het verlaten wel steeds toe met het dons, die overvloedig aanwezig is , om ze warm te houden.

.Mandarijneenden zoeken hun voedsel vooral op het land. Ze slapen vaak in bomen. De scherpe nagels aan hun poten zorgen voor houvast op de tak.

. In zijn oorspronkelijk leefgebied ( Oost-Azië) is de mandarijneend zeldzaam geworden. In West-Europa wordt deze eend veel in parken gehouden en is daar op sommige plaatsen verwilderd.

. Naam: Zwarte beer Wetenschappelijke naam: Ursus americanus Leeftijd: tot 30 jaar Lengte: 1,3 - 1,9, staart 7 - 15 cm Gewicht: 55 - 300 kg Voedsel: planten, vlees, vis verspreiding: Noord - Amerika Status: thans niet bedreigd

.Beren leven alleen of in kleine groepen. De vrouwtjes baren hun jongen in een hol. Ieder berenjong is als een cavia zo klein en weegt nauwelijks een pond. het is helemaal kaal en de ogen zijn nog dicht. Moederberen verzorgen hun jongen goed. Als de jongen naar buiten mogen blijven ze dicht bij hun moeder in de buurt.

.De zwarte beer is een alleseter en eet alles wat beschikbaar is. In de laatste 2 maanden voor de overwintering eet hij grote hoeveelheden en komt dan minstens een halve kilo per dag aan.Onder ideale omstandigheden kan hij zelfs 2 kilo per dag aankomen. De vetlaag van de beer wordt 10 cm dikker. Zonder deze ruime voorraad zou de beer zijn lange overwintering niet overleven.

.hey beste bloggers het is nu gedaan met het mooie weer maar het mag eens regenen en een beetje frisser zijn want alles staat poer droog en het was veel te warm!!! maar alee we hebben toch kunnen genieten van een mooie week. vele groetjes van hyacinttje.

.Gestreepte dolfijnen leven in groepen van vijf tot driehonderd dieren, soms samen met gewone dolfijnen. Deze groepen kunnen zich samenvoegen tot zo'n drieduizend dieren. Er zijn aanwijzingen dat buiten het voortplantingsseizoen de seksen apart leven. Ook leven onvolwassen dieren meestal apart van de volwassen dolfijnen. Het voortplantingsseizoen verschilt per leefgebied. In de Atlantische Oceaan is de voortplantingsseizoen in de lente en de herfst, in de Middelandse Zee alleen in de herfst. Na een draagtijd van tien tot dertien maanden wordt èèn jong geboren van 110 cm lang. Na twaalf tot twintig maanden worden de jongen gespeend. De dieren zijn afhankelijk van het geslacht, leefgebied en lengte geslachtsrijp: vrouwtjes in de Middelandse Zee zijn geslachtsrijp als ze 180 cm lang zijn, mannetjes als ze 190 cm lang zijn. Mannetjes in de Atlantische Oceaan zijn geslachtsrijp als ze 205 cm lang zijn, vrouwtjes als ze 200 cm lang zijn. Meestal zijn de dieren een jaar of negen oud.

.De gestreepte dolfijn komt voor in alle gematigde en warmere wateren, op open zee. In de Middelandse Zee is het waarschijnlijk de meest algemene soort, en hij wordt daar regelmatig vanaf de kust gezien. Op freco's uit de Griekse oudheid staat de soort al afgebeeld. Het is een speelse soort, die de gezelschap van boten opzoekt en surft op de golven, alhoewel ze voorzichtiger zijn dan andere dolfijnen.