.Zeer hoge doseringen van het sap kunnen maagpijn en diarree veroorzaken.Kleine kinderen met een laag bloedsuikergehalte moeten ook geen Bitter Meloen nemen , daar het een hypoglycemie kan veroorzaken.
Diabetici die medicijnen als chlorpropamide, glyburide (of phenformine) of insuline gebruiken mogen BItter Meloen alleen onder medisch toezicht gebruiken aangezien het de medicijnen kan versterken en daardoor een gevaarlijk laag bloedsuikergehalte kan veroorzaken.
.Voor iedereen die van bitter houdt is het mogelijk om een klein stuk van de vrucht per dag te eten of ca 50 ml van het sap te drinken. Mocht de smaak niet bevallen is 5 ml tinctuur 2 tot 3 maal per dag een goed alternatief.
.Minimaal drie verschillende groepen van bestanddelen in Bitter Meloen zouden bloedsuikerverlagende eigenschappen hebben of andere werkingsmechanismen die diabetes positief beinvloeden. Hieronder een mix van sterioidale saponinen bekend als de charantines, insuline-achtige peptiden en alkoloiden. Het is nog niet duidelijk welke het beste werkt, of dat alle drie samenwerken. Twee proteinen, alpha- en betamomorcharin remmen het AIDS-virus, maar tot nu toe is dat alleen in laboratorium ( in vitro) tests gedemonstreerd. Een nog niet geidentificeerd bestanddeel verhindert de enzyme guanylate cyclase, iets dat patienten met psoriasis zou kunnen helpen.
.Omdat het een tamelijk veel gebruikt voedingsmiddel was, werd Bitter Meloen
traditioneel gebruikt voor een enorm scala aan klachten in de oorspronkelijke regio's. Talloze infecties, kanker, diabetes zou het allemaal verbeteren. De bladeren en het fruit zijn heel soms gebruikt om bier en soep in de Westerse wereld te kruiden. De bessen produceren een soort was, waarvan men kaarsen kan maken.
.Bitter meloen groeit in tropische regio's, waaronder Oost Afrika, Azië, het Carraibisch gebied en Zuid Amerika, waar het als voedsel en als medicijn wordt gebruikt. Het fruit van deze plant smaakt vreselijk bitter, vandaar de naam. Alhoewel zaden, bladeren en de stam van de plant zijn gebruikt is het fruit het meest veilig gebleken voor medicinaal gebruik.
. Anijs is al erg lang geleden op z'n waarde geschat. Als geneeskruid werd de vrucht gebruikt als pijnstiller en als urinedrijvend middel. Het werd ook als liefdesmiddeltje gebruikt. Volgens een bijgeloof zou de groenspecht, als hij zijn snavel met deze plant bestrijkt, ook de hardste houtsoorten kunnen doorboren. In Bretagne geloofde men, dat een stuk ijzer, dat met anijs wordt aangeraakt, zou breken als glas. Wie zich met een afkooksel van anijsvruchten wast, zou jong en potent blijven. In de wicca is het een zeer belangrijk kruid dat bescherming zou bieden.
Bijwerkingen en interacties
