Einde van een hoofdstuk
Beste vrienden vrijdag heb ik hoofdstuk, nummer zoveel, afgesloten. 10 Jaar kanker = 10 jaar inzet voor het goede doel.
2005, het jaar van mijn vijftig-jarig bestaan werd overrompeld door de boodschap dat mijn lichaam in het bezit was van enkele kwaadaardige kankercellen, lymfeklierkanker. Nu kun je daar op allerlei manieren tegenoverstaan maar eigenlijk is trachten te overwinnen de enige boodschap. Omdat vele anderen in mijn situatie waren besloot ik om er zelf iets positiefs voor te doen. Dokter ben ik niet, psycholoog ook niet dus het enige dat in mijn mogelijkheden lag was geld inzamelen waarmee anderen nuttig werk konden verrichten. En ik die nooit bij de pakken blijf zitten heb direct de daad bij het woord gevoegd.
Maar organiseren kan je niet alleen dus trommelde ik in de loop van deze 10 jaren een hoop "vrienden" bij elkaar om alles mee in goede banen te leiden. Heb ik teleurstellingen opgelopen? Ja en soms van mensen waar ik dacht van te kunnen op rekenen. Maar dat weegt helemaaI niet op tegen de positieve ervaringen die me hierbij te beurt gevallen zijn. In de nood leert men zijn vrienden kennen, wel dat is maar al te waar.
Na eerst enkele fietstochten (http://www.bloggen.be/ronyvo/archief.php?startdatum=1117576800&stopdatum=1120168800) te hebben georganiseerd ism de sportdienst tvv van het Universitair ziekenhuis in Edegem kwam het idee om 2 dingen die ik graag zelf doe nl. eten en lopen in één organisatie te steken. 8 Ontbijtjoggings waren het uiteindelijk resultaat. We hebben er zelfs de nationale Tv mee gehaald.
"Kunst tegen kanker" (http://www.gva.be/cnt/aid898190/lierse-kankerpatient-zoekt-kunstenaars-die-een-creatie-afstaan)was het meest prestigieuze project. Ik kende zelf niet van kunst maar met de hulp van een aantal kunstminnende mensen is alles perfect gelukt. Maar dit was een éénmalige belevenis die veel tijd en energie heeft opgeslorpt.
De laatste jaren is er dan de Midzomernachtrun (http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-lier/laatste-midzomernachtrun-voor-ronny-a2371802/) bijgekomen en daar houd het nu op. Genoeg is genoeg. Mijn oncoloog bracht me steeds dezelfde boodschap : er is niets mis mee om eens wat meer aan jezelf te denken. En misschien ga ik dat nu ook wel doen.
Maar kan ik dat wel? Dat zal de grote vraag zijn en blijven. Sociaal geëngageerd ziijn heeft voor mij als betekennis iets goed doen voor de anderen.
Hier ga ik er mee stoppen. Je kan op mijn blogjes alles nog wel eens terug doorlezen als je daar interesse voor hebt. Blijf genieten en tot een volgend vrolijk artikeltje.



Vrijdag met onze kleinkinderen, Nelly met Noud op haar buik
en ik met Fynn op mijn rug ook nog 2 uurtjes stevig gaan wandelen.
bij Hilde en Luc. De treinreis naar daar duurt ongeveer 2,5 uur maar onderweg verlies je driekwartier in Gent. Maar het was het allemaal waard. We werden overspoeld door de Spaanse tapas die allemaal even heerlijk waren. Overgoten met wat duveltjes (die nu wel smaakten) en onze dag kon niet meer stuk. Merci Hilde en Luc voor de aangename en vooral lekkere dag. 






gaan bezoeken. Hij is er zot van. Ook de olifanten stonden zeer hoog op zijn lijstje. En bij de apen speelde hij zelf voor aap, hij doet schitterend hun geluiden na. 's Middags frietjes gegeten in een huifkar en de mensen verschoten dat hij zo veel kan eten en met smaak. Veel bekenden, niet alleen dieren, gezien. Allemaal grootouders met hun kleinkind(eren). Rond half drie was zijn pijpje uit en na 1 minuutje in de auto sliep hij al. 







en in de auto gesprongen om in het Fort van Duffel
te gaan eten (was gereserveerd!!!). Nog nooit gebeurd we hebben alle 8 hetzelfde gegeten, een slaatje (nou zeg maar sla!) met spek, kip en garnaal, superlekker en meer dan genoeg. Elk jaar zorgt iemand anders voor de ontvangst en 's avonds werd er naar hartelust steak met frietjes en groentjes verorberd. Met het nodige bier en afgesloten met een taartje was het ondanks het slechte weer een plezante Pikastro-dag. Alweer eentje voor de analen.



















"moneytime with the kids", 100% genieten, superleuk maar toch wel vermoeiend. 










en in de namiddag het overstromingsgebied
bezocht. Met een leuke receptie werd alles afgerond en dan met het openbaar vervoer terug naar Lier. Een echte TTB-dag werd het voor mij maar geloof het of niet op 1u en vijftien minuten ben ik van hier naar Bazel ge-openbaar-vervoerd.
was superleuk. Zondag naar Mol voor een samenkomst van 300 kinderen, waarvan onze Fynn er eentje is, die opgevolgd worden ivm de mogelijke gezondheidsproblemen die er in die buurt zouden kunnen optreden. Zeer leerrijk!!! Kinderen worden getest (bloed, urine, enz.) en er dienen vragenlijsten ingevuld te worden. Volgend jaar gaat het over "luchtvervuiling". Blijkbaar konden anderen gemeenten hier ook op inspelen maar hebben dit niet gedaan, ook Lier blijft hier weer stevig achter. 





