Volk van het luisteren

Nicolas Buttet leidde de donderdagconferentie op 'Brussel-Alleheiligen 2006'

BRUSSEL (Kerknet) - Nicolas Buttet, stichter van de gemeenschap 'Eucharistein', reflecteerde vanmorgen op de donderdagconferentie van 'Brussel-Allerheiligen 2006' in de basiliek van Koekelberg over de eucharistie, die hij in navolging van paus Joannes Paulus II 'bron en hoogtepunt van het christelijke leven' noemde.
"Door dit grote geheim van de eucharistie blijft Jezus Christus - die op het kruis gestorven, maar verrezen is - vandaag aanwezig in de wereld en schenkt Hij zich elke dag onder de vorm van brood en wijn aan diegenen die Hem willen ontvangen."

Buttet betoogde dat Christus voor altijd zijn geheim van Liefde in het heilige sacrament van de eucharistie geconcentreerd heeft.
"De mensheid werd door het kruis van de zonde en de dood bevrijd. En juist daarom heeft Jezus gewild dat elke persoon, van alle generaties en onder alle hemelen, een rechtstreeks contact met het geheim van zijn hartstocht en zijn verrijzenis kan hebben. De eucharistie, dat is Christus die va ndaag voor ons aanwezig is (.) Door ermee in te stemmen mens te worden, is God tot het niveau van de mens neergedaald. Hij is zelfs slaaf geworden, door te gehoorzamen tot de dood op het kruis, tot het altaar, tot het tabernakel (uit de brief van Paulus aan de Filippijnen, 2, 6-8)."

Wisselwerking
"Zoals Kardinaal Lubac schreef, is het de Kerk die eucharistie maakt en de eucharistie die de Kerk maakt.
De Kerk maakt de eucharistie, omdat zij zorgvuldig de kostbare schat bewaart die Christus haar heeft toevertrouwd.
De eucharistie maakt de Kerk, omdat zij allereerst teken van eenheid is: het brood wordt gemaakt van een massa korrels, de wijn van vele druiventrossen.
De eucharistie is noodzakelijkerwijs ook gemeenschapsstichtend en kerkelijk. Z
ij stuwt ons tot evangelisatie."

Gedwongen tot dienstbaarheid
Buttet vroeg ook aandacht voor de sociale dimensie van de eucharistie. "De eucharistie dwingt ons tot dienstbaarheid'".
Dankzij de eucharistie bezwijken we niet onder de immense taak die we moeten vervullen.
Ze bevrijdt ons van de illusie de wereld op eigen kracht te moeten redden en een nieuwe sociale orde zonder God tot stand te willen brengen.
" De eucharistie heeft ook een kosmische dimensie, omdat ze bron van vernieuwing voor de hele schepping is. Hij onderstreepte het belang van de eucharistische aanbidding, die hij 'fundamenteel' noemde.
"Toen men aan Moeder Teresa vroeg wat de wereld zou redden, antwoordde ze dat elke parochie in aanbidding voor Jezus moest komen.
Voor paus Benedictus XVI maakt alleen de eucharistie de mens werkelijk vrij... Juist in een wereld waarin de richtpunten ontbreken en waarin de dreiging bestaat dat iedereen voor zichzelf eigen criteria kiest, is het fundamenteel de kracht van de aanbidding te onderstrepen."
Tot slot citeerde hij paus Joannes Paulus II die stelde dat men nooit kan overdrijven in de aandacht die men geeft aan dit geheim, "omdat in dit sacrament het hele mysterie van ons heil wordt samengevat".

BRUSSEL (KerkNet) - Op initiatief van ADIC, de vereniging van christelijke werkgevers en kaderleden, vond maandagavond het eerste rondetafelgesprek plaats onder voorzitterschap van Mgr Roger Vangheluwe, de bisschop van Brugge. Het debat bracht vijf sprekers samen rond het thema: 'Verscheidenheid en vorming voor een betere toegang van jonge allochtonen tot de arbeidsmarkt'. Deelnemers aan het debat waren Johan Leman, gewezen directeur van het Centrum voor Gelijke Kansen; Benoît Cerexhe, minister van Economie en Tewerkstelling van de Regio van Brussel Hoofdstad; Pierre Laurent, directeur van de Campus St.-Jean, een school met een positief discriminatiebeleid in St.-Jans Molenbeek; de allochtone Jamila Bujarda, schatbewaarder en boekhouder; en Vincent Doumier, afgevaardigd beheerder van de Compagnie du Bois Sauvage en beheerder van Neuhaus. Mgr. Vangheluwe onderstreepte in zijn verwelkoming dat dit debat eens te meer aantoonde dat de katholieke kerk zich niet alleen over binn enkerkelijke, maar evenzeer over maatschappelijke problemen buigt.

De harde wet van de arbeidsmarkt
De sprekers waren erover eens dat er nog steeds heel wat discriminatie is op de arbeidsmarkt, in het bijzonder voor de allochtonen. Minister Benoît Cerexhe gaf toe dat dit ongetwijfeld ook in de Regio van Brussel Hoofdstad het geval is. Allochtonen vinden bijzonder moeilijk verantwoordelijke jobs, zowel in de privésector als in openbare diensten. Tegelijk gaf hij enkele pistes aan om daarin verandering te brengen. Zo kan men jongeren in Brussel bewustmaken van het feit dat dit een multiculturele wereldstad is, betere informatie verstrekken aan werkzoekenden over het tewerkstellingsaanbod (vele allochtonen jongeren lezen geen kranten en zijn daardoor ook niet op de hoogte van de vacatures), allochtonen jongeren een betere taalkennis aanbieden en een ondernemingsgeest stimuleren. "Momenteel is er in Brussel ook het handvest voor diversiteit, waarin 150 bedrijven er zich toe verbinden diversiteitsplannen uit te werken", me t actieplannen en bekendmaking van de resultaten.
Vincent Doumier gaf een enkele ontnuchterende cijfers voor Brussel. "60 procent van de werkzoekenden heeft geen diploma Hoger Onderwijs. Daarvan is bijna 90 procent Franstalig. Vele allochtonen ondervinden discriminatie aan den lijve." De oorzaken zijn erg verscheiden. Daardoor is het bijzonder moeilijk een schuldige aan te duiden. Doumier onderstreepte dat werkgelegenheid de sleutel tot integratie is. Wetten die maatregelen opleggen zijn evenwel contraproductief. "Een land dat geen prioriteit maakt van zijn jongeren, is een land zonder toekomst. We moeten in de jongeren investeren."

Onderwijs
Pierre Laurent, directeur van de Campus St.-Jean, getuigde vanuit de onderwijspraktijk hoe moeilijk het is om het tij te keren. Tegelijk bracht hij ook een verhaal van hoop. "Op 400 leerlingen hebben we meer dan 50 verschillende nationaliteiten. We moeten aan onze nieuwkomers prioriteiten stellen en de kennis van de taal is daarbij een eerste vereiste." Leerlingen moeten een gepaste taalopleiding krijgen om geen schoolachterstand op te lopen. Allochtone jongeren raken ook soms gefrustreerd als ze door taalachterstand met de grenzen van hun mogelijkheden geconfronteerd worden. Thuis hebben ze het vaak niet makkelijk en asielprocedures kunnen soms jaren aanslepen. Jongeren vragen zich dan al snel af welk nut studeren heeft. Laurent wees ook op de gettovorming in bepaalde buurten, waar op nauwelijks tien jaar tijd de kruidenier, het bank- en verzekeringsfiliaal en de post verdwenen en waar er nog uitsluitend Arabische handelszaken zijn. Daardoor gaan sommige gezinnen zich op zichzelf terugplooien en niet langer Frans spreken, vooral als men dan ook nog eens televisie in de eigen taal heeft. Toch kan men met een goed en strikt kader, dat rechtlijnig is, veel bereiken. "Er moet wederzijds vertrouwen groeien. Dan kan men erg ver komen."
Jamila Bujarda zei: "Ik heb vastgesteld dat ons leven een voortdurende strijd is. Sommigen slagen, anderen niet. Op onze school wordt goed werk verricht." Zo werden sommige leerlingen later advocaat, anderen kwamen bij grote bedrijven terecht. Dat terwijl de ouders niet zelden analfabeet waren.

Concentratiescholen
Johan Leman verwees naar de PISA-studie en onderstreepte dat er enkele domeinen zijn waar we opvallend slechter presteren dan andere landen. Hij verwees naar de concentratiescholen en het watervalsysteem, waarin al erg snel een selectie wordt doorgevoerd. Leman vindt dat men aan landen als Zweden een voorbeeld kan nemen voor de contacten met de buurt en ouders, waarop België opvallend zwak scoort en waaraan wel degelijk iets veranderd kan worden. Hij onderstreepte ook het belang van voorbeelden die aantonen dat allochtone jongeren wel degelijk kunnen slagen op de arbeidsmarkt. "We moeten dit sterker in de verf durven zetten. Maar we moeten daarbij natuurlijk ook eerlijk blijven." Ondanks het verzet meent Leman dat men voor een bepaalde periode wel degelijk quota moet durven opleggen en die ook moet afdwingen. "Er zal wel altijd een reden zijn waarom men die niet wil naleven. (.) Het feit deze quota nog steeds nodig zijn, is op zich a l een aanwijzing dat we het op dit vlak misschien toch niet zo goed deden".
Mgr Vangheluwe vestigde in zijn slotwoord de aandacht op de grote belangstelling. "Daaruit blijkt ook de bereidheid om hier iets aan te veranderen (.) Ik ben sterk getroffen door het belang dat tijdens dit debat telkens aan het onderwijs werd toegekend." En hij voegde tot slot eraan toe: "Misschien zit de tendens tot discriminatie in het hart van ons allen. Net daarom is een avond als deze zo bemoedigend"

Gewezen magister van de dominicanen te gast op 'Brussel-Allerheiligen 2006'

BRUSSEL (Kerknet) - Timothy Radcliffe, de gewezen magister van de dominicanen, heeft vanmorgen, op de tweede dag van 'Brussel-Allerheiligen 2006' een conferentie gegeven over de vraag: 'Hoe het goede nieuws verkondigen aan de inwoners van de grote steden van Europa?'.

Radcliffe stelde dat evangeliseren in de grote steden van Europa vandaag in eerste instantie 'ontmoeten' betekent.
"De jongeren van vandaag leven in hun 'Pop'-wereld.
We moeten daar zijn waar zij samenkomen: op het internet, in hun chatrooms en hun blogs.
Maar dat vraagt dat we de moed hebben ons eigen goed beveiligde territorium te verlaten."

Jongeren vandaag bereiken is echter allerminst eenvoudig.
Vaak is de identiteit van de jongeren geworteld in gebroken of onregelmatige gezinnen, behoren ze tot eenoudergezinnen of leven hun ouders met partners die zelf hun eigen kinderen hebben of een homoseksuele relatie aangaan.
In die context verkondigen dat het traditionele gezin de hoeksteen is van de menselijk e samenleving is niet eenvoudig.
Of zoals Radcliff het formuleerde: "Jongeren erkennen, is ook van hun relaties houden."
Jongeren willen vooral gelukkig zijn.
"Die 'verplichting' om vrolijk te zijn is trouwens één van de oorzaken van de epidemie van zelfmoorden (.) We moeten hen tot een ander soort geluk uitnodigen, een geluk dat zijn bron vindt in Jezus Christus en dat zich niet in het huidige moment opsluit."
Radcliffe riep op aandacht te hebben voor waarden als vrijheid en authenticiteit, die typisch zijn voor jongeren.
"Men moet zijn overtuigingen met oprechtheid uitspreken en dienovereenkomstig leven (.) Wij moeten ervoor zorgen dat we erkend worden als trouwe en authentieke mensen, maar tegelijk ook even oprecht zijn ten aanzien van hun twijfels en hun vragen.
In het evangelie is de waarheid één: wij moeten vastberaden Christus aankondigen, maar net zo goed moeten we nederig aandacht hebben voor elk spoor naar waarheid dat wij bij niet-gelovigen kunnen ontdekken (.)
Wij moeten ervoor zorgen dat ons geloof de verbeeldingskracht van jongeren opvangt.
Wij moeten manieren vinden om ons geloof te delen, zodat we die verbeeldingskracht kunnen raken (.)
Evangeliseren is de andere tegemoet treden, wat in zekere zin betekent dat men aan zichzelf moet sterven. Maar wij geloven dat God ons zal doen verrijzen, zelfs als wij niet weten hoe Hij dat zal doen geschieden!".

BRUSSEL (KerkNet) - De Stichter van de Sant'Egidiogemeenschap, Andrea Riccardi, opende vanmorgen het eigenlijke Congres Brussel-Allerheiligen 2006, waaraan duizenden deelnemers van België, Europa en elders deelnemen. Het congres duurt nog gans de Allerheiligenweek.

In zijn toespraak, "De Christen, vriend van de armen", pleitte Riccardi voor een bondgenootschap met de armen.
Riccardi zei de deelnemers dat hij zich in 1968 liet interpelleren door het woord van Christus in het Evangelie van Matteus (25,40): "Wat ge aan de kleinsten gedaan hebt, dat heb je ook aan mij gedaan." Vanaf dan zou de stichter van de Sint-Egidiusgemeenschap niets anders meer doen dan op zoek te gaan naar de allerarmsten. Over die ervaring getuigde hij vandaag ook aan de meer dan 3000 congressisten.

De Stichter van de Sant'Egidiogemeenschap, Andrea Riccardi

Andrea Riccardi onderstreepte dat de arme meer is dan een sociaal of politiek probleem: "Hij is in de eerste plaats een persoon".

Men ontdekt de arme een beetje zoals men God ontdekt in het gebed; dat vraagt tijd en ervaring. Men kan armen volgens hem ook moeilijk een etiket opkleven: zo zijn er in Rome migranten uit Zuid-Italië, maar evenzeer bejaarden, gehandicapten, vreemdelingen, mensen die op straat leven, en de zieken.

"De arme benaderen is hem natuurlijk de hulp bieden die hij nodig heeft, maar het is ook en vooral hem vriendschap bieden en hem uit de eenzaamheid halen waarin de armoede hem bracht (..) Een christen is iemand die een arme als vriend heeft."

De Stichter van de Sant'Egidiogemeenschap is er tevens van overtuigd dat de armen ons in de diepte evangeliseren: "Tussen de armen en onszelf ontstaat er een diepe relatie die men niet kan beredeneren in termen van geven of krijgen".
Zich inspirerend op de profeet Sofonia "zoek de nederigheid : misschien zal j e in veiligheid zijn op de dag van de Heer." (2,3) roept Andrea Riccardi ten slotte op tot een verbintenis tussen de nederigen en de armen, want in de "nederigheid groeit de broederlijkheid met de armen."