Park HaaltertPark
De hitte dreef me naar het park
waar water was
koelte onder bomen
de jeugd op jacht
en oudjes langzaam op een bank
het verdoken pad dat slingert
van boom naar beeld
heuvelend over twee bruggetjes
waaronder eenden happen naar brood.
Hier houd ik halt
zoek rust
tussen hoop en vertwijfeling
vind ik mezelf in eigen woord.
Werken, vroeger, nu, altijdIJskarretje
Klein mijn handen
zwaar de schop
die de aarde klieven moet
vriendjes spelen
en heel ver weg het getoeter en geschal
van de obligate kermiskoers.
Oud mijn handen
hoog de kersen
die ik plukken moet
de vriendjes verdwenen
maar nog steeds het getoeter en geschal
van de jubelende kermiskoers.
Het leven een ijskarretje
met duwers en likkers.
Kersen
Groen het uitgestrekte gras
hoog in de bomenkruin
de spetterende spreeuw
schaterend om zoveel roodheid.
De kersen, zij wachten
geduldig
dragend hun rijpend lot
de striemende storm die hen klieven zal
de zware zon die hen branden zal
verminkt
vertrapt.
Of is er die zachte hand die hen bevrijden zal
om te worden
zoetheid voor mensenkinderen?
Verjaardag van een goeie kennisOch, het leven stuwt zichzelf
zoals het kuiken breekt het ei
de kiem splijt de harde noot
en magna scheurt de aarde.
Ik onderga wat mij geschiedt
denk doe droom
bezweer de wind huilend aan mijn raam
knoop de eindjes -korter dan ooit-
aan elkaar
en vlecht mijn eigen lauwerkrans
tot meerdere eer en glorie
van allen die vruchtbaar minzaam
delen mijn schamel bestaan.
Vroeger nu later.
Flandrien
Zalig kind zijn...
Opnieuw Flandrien
Het is ondertussen al de derde keer dat ik Flandrien word. Toch blijft het een aangenaam gevoel geven die sportieve, familiale tocht georganiseerd door Cera. Minder volk dan vorige jaren maar dat betekent minder overrompeling, minder drukte, meer aandacht voor die die er wél zijn. De economische wet der schaarste (hoe zeldzamer hoe duurder) geldt ook voor evenementen.
De schaduw van de dramatische persoonlijke gebeurtenissen die het laatste halfjaar mijn leven teisteren verdween even en de zon scheen opnieuw in volle glorie en ornaat, letterlijk, figuurlijk, toen ook mijn twee kleinzoontjes op de festivalweide kwamen toegelopen en elk om beurt in mijn armen en in die van mijn zoon sprongen. Er zijn nog mooie dagen, uren, minuten in het leven.
Ook deze Flandrien-tocht blijft in mijn geheugen opgeslagen.