dans boven de wolken

dans boven de wolken
waakdroombeeld

waakdroombeeld
toegedekt
door een speelse plooi
in kalme branding
van een turquoise zee
zie ik in klare verte
dolfijnen dansen
zich dartel bevrijden
van zwaartekracht
zonneglinstering
deint mee met het water
strekt zich onafzienbaar uit
liefkoost mijn waterdeken
een boek naast m'n hoofd
vol zilte druppels
op onbekende pagina
dichtgevallen
© Eli Stater
cruise

<<<<< klik afb. voor vergroting
cruise
ze misbruikt de zee
die puissant rijke taart
van een weduwe
van verveling oud geworden
de geruite wollen plaid
over knokige knieën
op het duurste dek
van een cruisend schip
ai, mochten meeuwen
schreeuwend over haar scheren
haar bombarderen
met wat hun cloaca verlaat
ai, mocht de storm opsteken
gaan steigeren het schip
pardoes haar kiepen, overboord
dan z'n vaart versnellen
geen reddingsboei
zo gauw voorhanden
slechts een vakantiefoto
dwarrelt haar achterna:
haar truttenkop
door zo'n boei gestoken
uit "De Zee en Ommelanden" (2)
© Eli Stater
buit
aflossing van de wacht<<<<< klik afb. voor vergroting
aflossing van de wacht
een hand boven de ogen
tuur ik over zee
alleen nog de branding te horen
want onder zeil zijn de meeuwen
die mij bij dag
hun zilver tonen
traag sleept de zon zijn goud
langs water en hemel
naar ver weg
dan laat de heldere maan
op het deinend oppervlak
haar zilver fonkelen
waarin aanspoelende golven
duikelend hun verhaal vertellen
van ver weg
uit "De Zee en Ommelanden" (2)
© Eli Stater
badplaats
wilde vaart
wilde vaart
twee jaargetijden en zelfs de herfst
onafgebroken in volle vaart
links bleef de thuishaven liggen
ogen bijna toegeknepen
tegen de lage ochtendzon
tuurt hij gespannen naar de kade
waar de stuurmansvrouw
verstek laat gaan
winter al weer
ook haar hart te koud
na 't eenzaam wachten
langzaam ademt hij haar warm
tot druppels vergaat het ijs
eindelijk samen weer versmolten
breekt de lente aan
vaart hij weer uit
© Eli Stater
uitvaart
de zee is teer
de zee is teer
eindeloos
kust de zee het land
het strand gestreeld
door duizend witte monden
strandvuil van landrotten
deert haar niet
het zal haar
niet verwonden
maar altoos
dumpen zeebonken
het gif in haar neer
en hoe zal zij nog kussen
haar adem vergeven
van chemicaliën en teer
© Eli Stater
voorbij de einder
voorbij de einder
het is zijn tijd
klimmend ontvliegt
een oude zilvermeeuw
de kust
om, naar men zegt
in de hoogte
dood te blijven
aan de vloedlijn
nog slechts
een paar besmeurde veren
boven aangekomen
plots als verstard
de spieren
zeilt hij nog door
bewegingloze vleugels
statig
tot het uiterste gespreid
zo talmt hij nog even
roerloos zeilend
in de tijd
ongezien vanaf het land
zal hij
de kim voorbij
het water raken
een enkele maal
bij kalme wind
ziet een zeeman
langs het staande zeil
een dode vogel
neerwaarts zweven
© Eli Stater