waakdroombeeld
waakdroombeeld
toegedekt
door een speelse plooi
in kalme branding
van een turquoise zee
zie ik in klare verte
dolfijnen dansen
zich dartel bevrijden
van zwaartekracht
zonneglinstering
deint mee met het water
strekt zich onafzienbaar uit
liefkoost mijn waterdeken
een boek naast m'n hoofd
vol zilte druppels
op onbekende pagina
dichtgevallen
© Eli Stater
ontdaan
<<<<< klik voor Zadkine's beeld
'De verwoeste Stad' in Rotterdam
(WO II-monument)..
ontdaan
reuzenboom gesnoeid
stammen, van takken ontdaan,
reiken naar de lucht
als waren het de armen
van Zadkine's wanhopig beeld
uit "Achtertuinen"
© Eli Stater
cruise
<<<<< klik afb. voor vergroting
cruise
ze misbruikt de zee
die puissant rijke taart
van een weduwe
van verveling oud geworden
de geruite wollen plaid
over knokige knieën
op het duurste dek
van een cruisend schip
ai, mochten meeuwen
schreeuwend over haar scheren
haar bombarderen
met wat hun cloaca verlaat
ai, mocht de storm opsteken
gaan steigeren het schip
pardoes haar kiepen, overboord
dan z'n vaart versnellen
geen reddingsboei
zo gauw voorhanden
slechts een vakantiefoto
dwarrelt haar achterna:
haar truttenkop
door zo'n boei gestoken
uit "De Zee en Ommelanden" (2)
© Eli Stater
buit
<<<<< klik afb. voor vergroting
buit
spiedend zwerft hij
langs het strand
vuurtorenlichten z'n ogen
goede berichten op zak:
opnieuw een schuit vergaan
de wind blijft gunstig blazen
vanuit 't zuidwesten haar koers
belooft de jutter
waar de strandvoogd
naar kan fluiten
© Eli Stater
de avond valt aan de rand van de stad
<<<<< klik afb. voor vergroting
de avond valt aan de rand van de stad
naar roze
vleugt roestrode baksteen
de esdoorn verkleurt
lichtgroen wordt langzaam donker
warm en zacht de lucht
haar kleur vloeit samen
met het verstrooide licht
amper de zon nog boven huizen
laatste warmrode stralen
vage schaduwen
langwerpig over het land
© Eli Stater
aflossing van de wacht
<<<<< klik afb. voor vergroting
aflossing van de wacht
een hand boven de ogen
tuur ik over zee
alleen nog de branding te horen
want onder zeil zijn de meeuwen
die mij bij dag
hun zilver tonen
traag sleept de zon zijn goud
langs water en hemel
naar ver weg
dan laat de heldere maan
op het deinend oppervlak
haar zilver fonkelen
waarin aanspoelende golven
duikelend hun verhaal vertellen
van ver weg
uit "De Zee en Ommelanden" (2)
© Eli Stater
avond
<<<<< klik afb. voor vergroting
avond
vlak boven de bomen
staat laag nog de zon
ik sta te dromen
vlak boven de bomen
waar laatste stralen schromen
bijna leeg die warmrode bron
vlak boven de bomen
staat laag nog de zon
uit "Achtertuinen"
© Eli Stater
badplaats
<<<<< klik afb. voor vergroting
badplaats
de zee kust het land
niet meer
waar achter boulevards
de kermis heerst
ik vlucht
naar dat kleine land
geheel
omringd door water
waar in 't uitzicht
naar alle kanten
mijn ziel
weerspiegeld wordt
wilde vaart
wilde vaart
twee jaargetijden en zelfs de herfst
onafgebroken in volle vaart
links bleef de thuishaven liggen
ogen bijna toegeknepen
tegen de lage ochtendzon
tuurt hij gespannen naar de kade
waar de stuurmansvrouw
verstek laat gaan
winter al weer
ook haar hart te koud
na 't eenzaam wachten
langzaam ademt hij haar warm
tot druppels vergaat het ijs
eindelijk samen weer versmolten
breekt de lente aan
vaart hij weer uit
© Eli Stater
pijnstiller
pijnstiller
aan de overkant, één hoog
loopt zij te redderen
in de helder verlichte keuken
van het luxeappartement
wat vertrokken haar gelaat
beweegt ze schuchter
als was ze een pinguïn
heupen gedegenereerd
maar nog sporen
van haar aantrekkelijkheid
haar hoofd zorgvuldig en koket
nog iedere week gekapt
in de deuropening verschijnt
een goedgeklede oude man
kijkt vertederend vertederd
verliefd bijna
en lijkt te denken:
vertikaal is het behelpen
maar hórizontaal
vergeten wij samen de pijn
uit "Achtertuinen"
© Eli Stater
uitvaart
uitvaart
kalm vaart hij
langs de oude stad
trekt stoer
het zeegat uit
kiest onbevangen
het ruime sop
misschien
een zeemansgraf
© Eli Stater
ijl
<<<< klik afb. voor vergroting
ijl
doorschijnend
zweeft ze kalm
haast uitdagend
in haar eentje voort
passeert tuinen
ontwijkt
als door een wonder
talloze bomen
onkwetsbaar
waant zich
de laatst overlevende
uit vrolijk kinderspel
de hoge muur
komt angstig dichtbij
uit "Achtertuinen"
© Eli Stater
rookpauze
rookpauze
als alibi een sigaret
op m'n balkon
drie huizen verder
werkt ze, in de tuin
niet heel jong meer
wel lang en slank
frivool gekleed
d'r haar kastanjebruin
genoeg gesnoeid
bemerkt ze mij
draalt nog even
wat takken te kort
over en weer
verstolen blikken
tijdig afgewend
uit "Achtertuinen"
© Eli Stater
de zee is teer
de zee is teer
eindeloos
kust de zee het land
het strand gestreeld
door duizend witte monden
strandvuil van landrotten
deert haar niet
het zal haar
niet verwonden
maar altoos
dumpen zeebonken
het gif in haar neer
en hoe zal zij nog kussen
haar adem vergeven
van chemicaliën en teer
© Eli Stater
voorbij de einder
voorbij de einder
het is zijn tijd
klimmend ontvliegt
een oude zilvermeeuw
de kust
om, naar men zegt
in de hoogte
dood te blijven
aan de vloedlijn
nog slechts
een paar besmeurde veren
boven aangekomen
plots als verstard
de spieren
zeilt hij nog door
bewegingloze vleugels
statig
tot het uiterste gespreid
zo talmt hij nog even
roerloos zeilend
in de tijd
ongezien vanaf het land
zal hij
de kim voorbij
het water raken
een enkele maal
bij kalme wind
ziet een zeeman
langs het staande zeil
een dode vogel
neerwaarts zweven
© Eli Stater
speelboot
speelboot
kinderen zie ik juichend
op hem klimmen, springen
als op de schoot van opa
gekluisterd aan zijn stoel
de stoere sleepboot van weleer
voorgoed in het zand gevangen
op de top van 't smalle duin
werkeloos, afgedankt
uitgeput is hij
de werker van de watervlakte
tot rust gedwongen
in een zee van zand
vanaf de top
kijkt hij zwijgend uit
over ooit zijn oneindige zee
© Eli Stater
vuurtoren b.d.
foto: onbekend
fotobewerking: Eli Stater
vuurtoren b.d.
nog staat hij
in afgekalfde duinen
schijnbare
rots nabij de branding
op het wit van z'n magerte
worden rode strepen valer
door nooit aflatende
ziltbombarde
de wind als kanonnier
redde nabestaanden
van droefenis
beheerst nu door
de weemoed
van een bleekbruine
prentbriefkaart
licht gaf hij
en gaf hij op
versplinterd het glas
van zijn zilv'ren oog
dat zelfs zo hoog
nooit meer ziet
zelf nu bestraald
door duisternis
© Eli Stater