Oren kunnen horen
Oren kunnen horen, ogen
kunnen zien. Maar mijn
hart kan niemand voelen,
mijn gedachten kan niemand
lezen voor ik ze op papier
heb neergeschreven.
Met momenten dan leef
ik in vreugde en slaat mijn
hart kleine kreetjes van
vreugde.
Toch er zijn ook van die
dagen dat mijn hart innig
met verdriet word vervuld.
Maar dat kunnen oren niet
horen en ogen niet zien.
Omdat ik niet alles wat
er in mijn hoofd en hartje
afspeelt prijs geef.
Stilletjes fluister ik me dan
bemoedigende woorden toe
dat ik er wel zal komen. Maar
de nachten het lijkt wel of er
nooit geen einde aan zal komen.
Seconden, minuten, uren ze
kruipen als een slak voorbij.
Stilaan valt dan toch de
ochtendschemer en zie ik
de eerste zonnestralen die
me weer vreugde geven en
zo ontstaat er weer nieuwe
hoop in mijn leven.
Eenzaamheid is vaak een
hard gegeven als je daarin
moet leven. Niemand waar
je je vreugde en verdriet
mee kunt delen. Je zelf
bemoedigende woordjes
moet blijven toe spreken als
de vreugde je even heeft
verlaten. Toch telkens
lukt het me weer en vind
toch de moed en vreugde
keer op keer.
