Archief

Prosa
.
Pa
.
sy hand, met kort,
dik vingers, rus
op myne
.
daaroonder, die tafeldoek
soos 'n warm bed
in 'n flitsende oomblik
.
'n sagte gebaar
wat 'n verlange gestild het,
in 'n teer omarming
.
die herinnering nog steeds
herken die krag
.
(1962)
.

langs akkers van skroom
slenter ek – of eerder
skuifel ek vorentoe,
huiwerend om doelloos
in ’n verwarrende droom
te trap.
.
is ek dan nog myself,
eerbiedig aards,
of ondergaan ek bloot
sielkrampe?
.
my afwaarts gerigte oë
begrens, soos knellende bondels
van swart lig, al hoe meer
my krimpende bors,
.
totdat ’n knellende gees
die nog oorblywende
lewensade gedors het –
deur vrees, die meeste.