Nadenkertje.

Eens was ze vurig rood, een roos,een solitair zoals ze dat spellen.
Bruin, verdord, met geheven kop,
staat ze nu de wolken te tellen.
Geschonken als een uiting van liefde,
tranen van geluk mag je daarbij wenen.
Opgepast voor de stengels wie de roos ontvangt,
moet ook de doornen nemen.
Blues ( heb't ge hem???)




















