Op reis anno 1954

Herman is na het avondeten met de fiets vertrokken.

Met zijn koersfiets, welteverstaan. Dat wil zeggen dat ik geacht word om thuis te blijven “omdat hij anders teveel moet inhouden”. Boe-hoe-hoe…. En ik die zo goed kan fietsen…als ik eens ferm op de pedalen ga staan, haal ik best 25 km per uur. Maar dat is blijkbaar lang niet hard genoeg voor mijne coureur op zijne ROZE velo. Daar plaag ik hem dan lekker mee, met dat kleurtje,  hèhè.

Hij kocht die fiets tweedehands en toen hij er fier mee thuis kwam kon ik het al niet laten : “Alleeee…toch gene róze ???!!” . Hoewel hij niet kleurenblind is, had de sukkelaar het nog niet eens gemerkt. Maar het vehikel beschikte over alles wat hij ervan verwachtte en bolde uitstekend, meer moest dat voor hem niet zijn.

Maar goed, nu is hij dus zonder mij weg : “Dan kunt gij rustig bloggen, zoetje” zei hij nog. Dat doe ik dan maar; we waren trouwens vanmorgen al samen naar de maandelijkse markt gefietst en hij had heel de dag in de tuin gewerkt en een vervelend stuk administratie afgehandeld, echt : ik gun hem zijn tochtje van harte, maar vind toch dat ik voor de vorm een beetje moet pruilen.

Ik voel me alleszins bevrijd, nu we de teksten voor de presentatie op de Europeade klaar hebben gekregen; daar heeft mijn schat ook goed bij geholpen. Het hele bundel is nu naar het vertaalbureau. Het bedenken van al die gepaste tussenteksten was een hele klus, die dagenlang als een dreigende wolk boven mijn hoofd hing, maar nu is het klaar en verder moet ik me alleen nog concentreren op het presentatiewerk zelf en dat zal wel lukken.

Vorige week zijn de (zo goed als) perfecte kleren voor deze evenementen gevonden! Niet in Antwerpen, maar in Breda vond ik een magnifiek wit mantelpakje, een kleurige, blote, maar elegante jurk en een heel speciaal donkerblauw jurkje met gestreept topje eronder, zelfs een paar schoenen dat bij elk van de drie kledingstukken past vond ik in Breda. Herman gaf volmondig zijn fiat over al de aankopen, hij drong zelf op de aankoop van het derde kleedje aan, ik ben er zeer blij mee en opgelucht omdat ook diè zorg van de baan is.

                                    
                 
Zondag waren Frauke, Wout en de twee kleintjes hier om nog wat verjaardag te vieren. Zo zalig… met die twee kleine schattebouten erbij… Volgende zaterdag gaan hun ouders naar een trouwfeest en mogen Papie en Mamie gaan oppassen . Voor augustus krijgen we zelfs een langlopend contract, want dan gaat Frauke terug aan het werk, de kribbe is gesloten en Wout zal hopelijk ook terug aan het werk kunnen vanaf 19 juli. Het babysitten wordt eerlijk verdeeld tussen beide grootouderparen. Ik kijk er al naar uit!

Hoe verschillend kunnen ze zijn, die verjaardagskaarten !

Ik ben één van de gelukkigen, die er elk jaar veel per post krijgen. Zo blij ben er mee, dat ik ze wekenlang op de kast ten toon zet en nadien soms nog jaren bijhoud.

Eerstens vind ik het heerlijk om die meestal vrolijk gekleurde omslagen uit de brievenbus te halen. Aan het handschrift herken ik de afzenders al en dan volgt de spanning van het openen van de envelop, benieuwd welke soort van kaart erin zit en vooral : wat erop geschreven staat. Zo heeft elke afzender wel zijn eigen stijl.

De eerste kaart die ik elk jaar mag ontvangen, komt uit de USA, van pennenvriendin Mariefe. We schrijven elkaar al sedert we 15 jaar waren en hebben elkaar doorheen de jaren ook meermaals bezocht. De laatste jaren krijg ik van haar steevast zeer vrome, religieuze verjaardagskaarten : Mariefe is nu al geruime tijd lid van de charismatische beweging en dat heeft een verwijdering tussen ons doen ontstaan, omdat er nog nauwelijks over iets anders met haar kan gepraat worden. Dit jaar zat er ook geen pak foto’s van haarzelf en de kinderen meer bij. We begrijpen elkaar niet meer zo goed en dat vind ik wel jammer. Misschien keert het tij nog wel eens, want ze is al door zoveel dingen gepassioneerd geweest : allerhande verkooptoestanden, waarin ze geïnvesteerd had, vertegenwoordiger voor was en zeer rijk zou door worden (!); figuratie en theatertoestanden in filmstad Los Angeles waar ze woont; haar dochters inschrijven in allerlei “pageants” met heel de tralala die daarbij komt kijken; en nu is ze dus al enkele jaren op de kerkelijke toer, waarbij elke bekende een potentiële bekeerling is. Toch ben ik blij dat het contact blijft bestaan.

Dan zijn er de humoristische kaarten en hoe raad je het : ons Bojako haalt er altijd de grappigste uit, ik vraag me af waar zij ze toch altijd vindt – of nee, ik weet het : ze zoekt ze in Engeland en heeft zo altijd de origineelste. Jaren geleden, toen wij al naar de kempen verhuisd waren, maar ik nog in de stad werkte, heeft ze een paar keer een verjaardagskaart in de brievenbus van mijn kantoor gestoken : onveranderd buitenmaatse, kleurige enveloppen, met mijn naam duidelijk op de omslag geschreven, soms zelfs met de vermelding “persoonlijk” erbij. Mijn baas deed of hij niets van dat alles zag en opende steevast “automatisch” mijn verjaardagskaart. Ik liet het hem niet merken, maar kookte inwendig!

Toen hij me dat zo al enkele keren had geleverd en ik dat ook aan ons Bo had verteld, stuurde ze mij het derde of vierde jaar een kaart in een dubbele omslag, met ook op de binnenste envelop de vermelding “Mw. Paz- Persoonlijk”. Die laatste heeft mijn baas niet meer durven opensnijden.

Dan zijn er nog de klassieke kaarten met bloemen en poezen;  de zelfgemaakte (vind ik altijd heel mooi en persoonlijk!) : zus Jeske maakt meestal een kleine aquarel en vriendin Mia is steeds even creatief en origineel met haar wenskaarten, zowel voor Kerstmis als verjaardagen maakt ze de mooiste dingen, telkens ook met een zeer persoonlijke tekst erop. Even vaak maak ik het voornemen om daar ook eens aan te beginnen, om voor speciale vrienden iets aparts te maken, maar ik ben altijd weer te laat…Een mens begint zich af te vragen waarom al die lieve mensen mij toch nog kaarten blijven sturen… Dan zijn er tenslotte nog de originele kaarten, vaak vintage-achtige dingen, die me aan mijn kindertijd doen denken. Waar vinden mensen die toch? Mijn petekind en onze Nederlandse vrienden sturen er meestal zo een…

En naast heel mijn expositie staat er dit jaar ook een grote crème-kleurige kaart, de dierbaarste van allemaal : een “kaart” met vele krachtige kleurpotloodstrepen : de eerste tekening van Dario.

Ik heb ze onrecht aangedaan : die aller-aller-àllereersten om mij verjaardag te wensen ….

Want Flora, mijn medespeelster bij Eén jaar gratis, van 5 jaar geleden, stuurde mij –hou je vast - een maand geleden al verjaardagswensen, omdat zij in deze periode op vakantie zou zijn!

Lieve Flora, ik weet dat je mijn blog volgt, bij deze hartelijk dank voor je lieve attentie.

En niet te vergeten : Moeke en Voke, die vorige week al een voorproefje op deze dag kwamen nemen, omdat ook zij op reis gingen.

Hij is nog lang niet klaar, maar we dromen al van ons aperitiefje bij de vijver. Hopelijk lukt het nog voor het einde van de zomer!

                           
Eén foto, omdat de slideshow op geheimzinnige wijze verdwenen is...
Quickpost this image to Myspace, Digg, Facebook, and others!

Veertien dagen zijn alweer gevlogen.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar beperk me tot de titels van de hoofdstukken.

Hoofdstuk I : Dries realiseert een oude droom.

Waarin Dries, geholpen door vrienden een vijver graaft, de voortuin niet alleen een slijkerig loopgravengebied,  maar ook garage en tuinhuis slijkerig én rommelig worden en zijn bejaarde ouders op marktonderzoek gaan naar vijverfolie en toebehoren, zich ondertussen bezorgd afvragend of hunnen bruine dit allemaal wel kan trekken.

Hoofdstuk II : Een lange aanloop naar het diamanten jubileum.

Waarin Paz en Herman, samen met broers, zusters en enkele kinderen, gesteund door de nodige spiritualiën en andere lekkernijen brainstormen, taken verdelen en uitvoeren, te maken krijgen met zenuwachtige jubilarissen en een eigenzinnige pastoor en dagen en nachten met de voorbereidingen in de weer zijn.

Hoofdstuk III : Rampspoed en ongelukken.

Waarin vrienden van hun motorhome beroofd worden, Paz en Herman de hunne niet verkocht krijgen en dagenlang op een eenvoudige herstelling moeten wachten. Waarin ook blijkt dat er in huis door een losgerukte regenpijp schade aan badkamer en slaapkamer is aangericht. Paz een whiplash heeft opgelopen bij de multiculturele voorstelling, door een heftige botsing met “ne witte” en op éénzelfde dag twee ongelikte beren van buschauffeurs trof, waardoor haar persoonlijke positieve rating voor de Lijn even stevig in vraag werd gesteld.

Hoofdstuk IV : De 45^ste Europeade komt naderbij.

Waarin Paz serieus de kriebels krijgt als ze denkt aan haar toekomstige rol als presentatrice op dit gebeuren; zij nog hopen teksten heeft voor te bereiden, maar daar nog niet aan kon beginnen zolang de regie geen programma klaarhad; er iemand met jaloerse argusogen zit toe te kijken tot Paz een uitschuiver zal maken; wetend dat Paz niet om de job gevraagd heeft, maakt dat de druk nog groter.

Hoofdstuk V : Eind goed, al goed !

Waarin beslist wordt om de motorhome voorlopig toch maar te houden; de verzekering de waterschade vergoedt; er al 4 watertorren in het grondwater van de puin-vijver zwemmen; de rabarber dik wordt en de rozen oranje; een osteopaat wonderen kan doen voor een whiplash en een rechtvandelever-e-mail naar de Lijn idem voor de gemoedsrust; een kleindochter zendt een “ikmisje”-mail en de werkzaamheden vorderen. Waarin ondanks al de rommel, beslommeringen, vergaderingen en dingen die mislopen, Paz heel goed beseft dat ze een grote geluksvogel is, met schatten van kinderen, kleinkinderen en een man uit de duizend.

Sakkerdekke, het zoemt hier van de vliegen, de smerige beesten!

De vliegenmepper is altijd binnen bereik en de beste plek om dat ongedierte dood te meppen is wanneer het tegen de vensterruiten zit.

Precies of ik heb nog niet genoeg te doen: nu kon ik ook nog eens al die grote-vlaaien-van-ruiten  gaan wassen, opdat mijn volkje geen slecht voorbeeld van hun moeder zou krijgen. Die vieze vliegenvlekken moesten er gisterenmorgen dus nog dringend af, opdat er weer gewoon kindervingertjes op konden geprint worden.

Het grote verschil : vliegen zijn vies, kindervingerkes zijn vertederend. Die laatste boen ik er met heel wat meer plezier af.

In de namiddag trokken we per bus de stad in : niet Herman en ik, maar buurvrouw, die zich graag met mij in het Wagnerbad van de Götterdämmerung stortte. Mijn ventje moest om 20 uur een vergadering openen, op dat ogenblik zou de opera pas halfweg zijn.

Ik ben geen operakenner, maar dit vond ik prachtig vanaf de eerste noot! 335 minuten overweldigende muziek, schitterend uitgevoerd en in een eigenzinnige, moderne regie en decor….’t Was om er duimen en vingers bij af te likken en ik heb me geen moment van die vijf-en-een-half uur verveeld. Het was wel een grote hulp, dat het verhaal in het Nederlands werd “boventiteld”. Als ik mag vergelijken met “Le dialogue des Carmélites”(F.Poulenc)dat wij 2 maanden geleden zagen, was dit van een veel grotere klasse. Hoewel we ook daar erg van genoten hadden, waren de solisten zoveel sterker en ook de muziek ging nu recht naar mijn hart. En natuurlijk was ik erg trots op Lief, die in haar figurantenrol goed aan bod kwam en verbazend prachtig bewoog. Welja, dat mag je van haar verwachten als professioneel actrice, toch is het verrassend als je haar tenger en mooi als een elfje, zo krachtig ziet acteren.

In mijn binnenste heb ik héél lang en hard geapplaudisseerd.

In werkelijkheid deed ik dat slechts heel kort, grabbelde Natoken bij de hand en ging er om half elf in allerijl vandoor, nog voor de acteurs terug kwamen groeten. Om twintig voor elf vertrok namelijk onze laatste sneldienstbus. Gelukkig liggen opera en bushalte vlak naast elkaar en haalden we onze bus met gemak.

Deze morgen : na enkele instructies aan mijn ventje ivm de barbecue ’s namiddags, ruttepetut naar de pedicure, nog wat boodschappen en alles voorbereiden want om één uur kwamen de kinderen.

Ja, mannekes : wekenlang was het stralend weer, maar als wij barbecuën draaien ze de hemelsluizen open!

’ t Was weliswaar maar voor een piske, maar toch : het gras was nat en bij het aperitief moesten we al onder de koepel vluchten. Gelukkig was het nog warm genoeg om buiten te blijven zitten.

Alles werd gesmaakt en het was ondanks dat grijze weer toch gezellig.

Mijn zelfgemaakte aardbeienijstaart was heel lekker, alleen had ik die een half uur eerder uit de diepvriezer moeten halen. Mijn ijstaart en ik werden voorwerp van goedbedoelde spot : toen ik ze wou doorsnijden zocht iedereen dekking, ze zagen in gedachten al stukken vingers wegvliegen: Nee, Mama, zo niet! Niet doen!!! Dat gaat wegspringen, pas op !

Het ging van : We zouden er misschien beter aan likken, ipv met een lepeltje te eten – Het zou gemakkelijker geweest zijn, als ge er een stokske had ingestoken – ’T is ne roze steen – Wie wil er nog een spieke roze marmer ? –

Kortom, de sfeer zat erin.

Dario heeft voor het eerst zonder hulp door ons (natte) gazon gelopen, poes en kip gaan dag zeggen, eitje mogen rapen, natuurlijk ook even met Papie orgel gespeeld en onder de papapju  vanalles gaan ontdekken in de tuin.

Frauke stak nog een stevig handje mee uit om de keuken weer toonbaar te maken en tegen kinderbedtijd kwam de rust over ons huis. Er werd zo lang en veel geknabbeld en gebabbeld dat niemand nog echt avondeten wou, maar ik verwacht dat wanneer Herman straks van vergadering nummer elf-en-dertig uit Wilrijk terugkomt, er nog wel een snackje wordt opgestoken.

Morgenvoormiddag : mammografie en botmeting laten uitvoeren en daarna komen mijn ouders eten. Zij waren vandaag op de begrafenis van een familielid in Wakkerzeel, zoniet waren ze samen met de kinderen hier geweest. Ik hoorde wel dat ze dat liefst hadden gedaan, maar het is al zo moeilijk om iedereen hier op één dag bijeen te krijgen, dat we dit niet konden veranderen. Een begrafenis is ten andere ook iets wat je niet plant.

Genoeg geklets voor vandaag…ik haal mijn blogachterstand van afgelopen maand alweer wat in.

Slaapwel, ik hoop dat ik dat ook kan doen en de gedachten aan de plet-pret van morgen kan uitbannen.

PS : verbazend weinig vingertjes op mijn ruiten, dus toch nog werk gespaard deze week!

Hier volgt een staaltje van wat er –buiten de dagelijkse “normale” beslommeringen- afgelopen maand op mijn agenda stond :

Eén- tot 2-maal per week een 3-uren durende sessie van de multiculturele theaterworkshop.

Achtmaal kwamen wij samen om vanuit improvisaties een theatervoorstelling ineen te steken, onder leiding van Eric Vanthillo , een gedreven, positief regisseur met een speelse, creatieve en vooral zeer geduldige instelling.

Wij=Resa uit India, Maria uit Brazilië, Nestor uit Mexico, Nezjat uit Koerdistan, Josef uit Malta, Paul uit Ghana, Alfa uit Sierra Leone, die allen Nederlandse les volgen bij de LBC en Kurt, Lotte, Han, Magda, Eddie en ik, Belgische acteurs.

Ik verwachtte een verrassende en boeiende tijdsbesteding.

Dat werd het ook, hoewel alles heel anders verliep dan ik het mij had voorgesteld.

Vooral de begrippen “tijd” en “engagement” werden niet door iedereen hetzelfde begrepen, waardoor ik – en vast ook meerdere medespelers- mij soms afvroeg waarom ik me aan dit project had verbonden.

Vier deelnemers haakten af en met de negen blijvers werd vorige vrijdag driemaal de voorstelling “Kleur-n-droom” opgevoerd, telkens na een proclamatie van de talenschool.

                

Het toneel werd zeer enthousiast onthaald en uiteindelijk werd ons ploegje die dag pas een hechte groep. Omdat we de hele dag samen doorbrachten en de vele uren tussen de voorstellingen met elkaar konden praten, leerden we elkaar nog beter kennen en begrijpen.

Ook met Magda, die ik van vroeger kende, werden de banden opnieuw aangehaald en de eindbalans van heel dit project werd voor mij heel positief.

Bij mijn terugkeer met tram en bus, stonden in de omringende straten massa’s mensen die van de proclamaties kwamen. Er zijn cursisten van 120 verschillende nationaliteiten en iedereen praatte met iedereen, in gebroken of zuiver Nederlands, maar er hing –samen met de zwoelte van die meiavond- een zuiderse, hartelijke sfeer over de stad vond ik.

Dit meemakend, na mijn ervaring van de busrit van vorige woensdag, vraag ik me af of er misschien toch een nieuwe wind door ons geliefd Antwerpen waait?

Vooraleer er op mijn blog alleen nog maar “er zijn geen recente berichten meer” te lezen valt, moet er ingegrepen worden.

Ik weet het : ik lijk een luie trien, maar mijn recente blogstilte is zoals steeds te wijten aan het feit dat er teveel andere activiteiten op het programma staan en ik niet direct uitblink in time management.

Met andere woorden : het moet plezant blijven.

En ik vind het plezanter als er geen druk op staat, blijf daarom bewust een poos blogonzichtbaar, zowel op dat van mezelf, als in reacties op mijn favorieten.

Eerst dus even dit plaatsen, om te laten weten dat ik nog leef en sorry zeggen tegen iedereen die hier zolang tevergeefs kwam kijken.

Meer nieuws volgt gauw.

Herman is donderdagnamiddag vertrokken en omstreeks middernacht in Klaipeda, Littouwen, aangekomen.

Nadat ik hem naar de luchthavenbus had gebracht, ben ik ons kleine logeetje bij zijn ouders gaan ophalen.

We waren halfweg toen zijn oogjes na lang vechten en halfstok hangen, eindelijk toevielen.

Ik kon heel de verhuis van reisbed, buggy, valiesje, reistas en nog wat boodschappen dus eerst rustig uitladen, vooraleer ik het slapertje uit zijn autostoel moest halen.

Dario’s tweede nacht bij ons gaat nu in…

Ik kan pas ’s avonds aan de pc gaan zitten, wil hem overdag geen moment het idee geven dat hij alleen zou zitten.

Het is een gemakkelijk en vrolijk kindje en wij amuseren ons geweldig samen.

Ik was heel blij dat hij deze morgen zo lang uitsliep, was zelf al om halfelf in bed gekropen, om het mogelijk vroege opstaan te compenseren, maar Dario sliep als een roos tot halfzeven vanmorgen. Ik warmde toen een flesje Bambixmelk op, zoals hij gewoon is, maar die wilde hij niet drinken, dus terug bedje in en meneertje sliep net als zijn mamie tot halfnegen, het moment waarop Papa Wout belde om te vragen hoe de kleine het deed. Zelf was hij onderweg naar het ziekenhuis.

De herniaoperatie zou goed gelukt zijn, zo hoorde ik van hemzelf rond halfvijf in de namiddag, hij was nog wat suf maar voorts schijnt alles in orde. Ik ben heel blij en opgelucht dat het gebeurd is, hopelijk komt het na jaren rug-miserie nu eindelijk goed.

Mijn dag met Dario was welgevuld : ontbijt van bokes met “coco”.

Een grote wandeling per buggy en wéér viel hij in slaap, veel gezien heeft hij niet, maar de goede lucht had hij alvast binnen.

Naar de 11 gele eendekuikentjes gaan kijken, die samen met hun mama in de beek zwommen, bloempjes, bomen en buurman kijken.

Enkele bezoekjes aan kip Dora, met als hoogtepunt : het rapen van het ei, dat Dario kost-wat-kost zelf wou vasthouden. Zijn vingertjes rond het ei zagen wit van het vastklemmen, ik was ervan overtuigd dat hij door de schaal zou knijpen, maar zelfs toen hij het in het eirek van de koelkast kwakte, bleef het heel.

Hij at goed, viel nog eens in slaap in de box en kakte vrolijk viermaal zijn pamperke vol, de laatste keer rook ik onraad toen hij net helemaal gereedgemaakt was om te gaan slapen.

Hij speelt graag met het oude speelgoed, ik heb hem nog niet alles gegeven, houd nog wat achter de hand voor momenten dat hij zich toch zou gaan vervelen.

Maar daar is voorlopig nog geen sprake van. Het orgel is een blijvende attractie voor hem : “Ope – ‘zjiek – toel” is Darioos  voor “orgelklep OPENmaken, muZIEK maken, STOEL halen”

Op dat orgel kan hij heel lang en geconcentreerd spelen, hij tokkelt op beide klavieren, duwt kleppen en knopjes in en genièt!                                                         

                                            
Stappen doet hij nog niet zelfstandig, maar met al de rest is hij heel snel.
De namen Papa en Papie vallen wel geregeld, telkens op vragende toon. Even vaak antwoord ik dat Papa in het ziekenhuis is en Papie "op vakantie" en dat schijnt voor hem tijdelijk een bevredigend antwoord te zijn.

Morgen mag Wout al naar huis, maar misschien blijft ons kleine ventje nog tot zondag hier.
Zolang zullen wij het samen wel kunnen uitzingen denk ik.

Het was een bezige week…

Dinsdagvoormiddag kwam ook zus Jes met dochter Inge nog op bezoek.

Het feestlied voor de 60^ste huwelijksverjaardag van onze ouders moest samen eens doorgenomen en op punt gesteld worden.

Inge is singer-songwriter en heeft een leuk gelegenheidslied gecomponeerd, maar aan de tekst moest nog wat gesleuteld worden.

Zij had haar gitaar bij en Herman haalde zijn accordeon en we zongen het al enkele keren door.

Het is de bedoeling dat we dat eind augustus op de viering met ons veertigen gaan zingen.

Voor de rest van de feestelijkheden moet er ook nog heel wat voorbereid worden. We hielden trouwens al twee vergaderingen met de broers en zussen om te brainstormen.

Moeke en Voke verwachten dat van ons en zelf zien ze het allemaal heel groots : op zaterdag ontvangst op het gemeentehuis en een straatfeest waar ze gevierd worden, op zondag een speciale misviering (moeten wij ineensteken) met nadien receptie voor de uitgebreide vrienden- en familiekring (ludiek intermezzo wordt van ons verwacht), maandag volgt een receptie in hun tuin voor de hele straat,  waarop wij mogen tappen en serveren en als afsluiting van de feestelijkheden is er de volgende zaterdag een feest met alleen kinderen, schoon- en klein- en achterkleinkinderen. Wij hebben carte blanche en een budget gekregen om die laatste dag voor te bereiden. Wat het wordt moet een verrassing blijven voor de jubilarissen, maar die plannen zijn wel al helemaal rond.

Eerlijk gezegd : ik krijg het benauwd van zo’n druk program, maar die twee piepkuikens van 85 jaar zien dat helemaal zitten!

Vandaag feesten we hier thuis voor twee jarigen : Frauke die op de 4^de jarig was en Jade die de 10de april tien jaar werd.

Om halftien is de familie hier hopelijk voltallig om samen feestelijk te brunchen.

De meeste voorbereidingen zijn gisteren al gebeurd, het zal hier seffens weer een gekwetter van jewelste worden…

Blij dat ik mijn schaapjes weer eens allen bijeen heb!

Tussen de tuinwerkzaamheden door kregen we vorig weekend nog een onverwachte en ons onbekende logee.

Dries had een sms ontvangen van kennissen uit Oostenrijk die op doortocht waren naar Nederland : of wij één van hen onderdak konden bieden.

Het gebeurt regelmatig dat wij logees krijgen, maar nu werd het echt behelpen : de mansarde/logeerkamer stond helemaal op zijn kop, want we waren vorige week begonnen met spullen uit de kleine zolder te halen om te sorteren en –liefst- weg te gooien.

De mansarde zag eruit als een rommelmarkt op het moment dat het buiten droger werd en wij beslisten om eerst in de tuin te werken nu het zonneke scheen.

Die rommel stond ons niet in de weg en niemand zou er iets van merken.

Tot die Oostenrijker belde welteverstaan.

Dus gauw-gauw alles wat bijeen en opzij geschoven, het bed leeg en opgemaakt en klaar was kees.

De jongen heeft geslapen als een blok, want hij had het luik naar de garage laten openstaan en is zelfs niet wakker geworden van het hels lawaai dat onze verwarmingsketel vroeg in de morgen maakte.

Er was een zekering uitgevallen en de chauffage rammelde, schraapte en gilde om een dode tot leven te wekken, maar géén 21-jarige Oostenrijker.

Na het ontbijt trok Dries met hem en de anderen naar de dierentuin.
Tot ’s avonds zag ik hen niet meer terug.

Toen trokken ze alweer verder naar Nederland, waar Mario, onze logee, een vliegtuig naar Noorwegen moest nemen : hij had een contract op zak om zes maanden op een cruise-schip te gaan werken.

’t Is raar : onze zoon trekt bijna vier maanden naar Oostenrijk en

de Oostenrijker gaat dan weer naar Noorwegen… Zijn reisgenoot was Gus, een jonge Schot die skileraar was in Oostenrijk, daar een Zweeds meisje leerde kennen en nu samen met haar in Nederland ging wonen !

Een zicht op de zware tuinklus die achter ons ligt.

We zijn er drie dagen mee bezig geweest.

Vier feitelijk, als je de zaterdag meetelt, toen we de 40 meter pvc-buis gingen halen in de doe-het-zelf-zaak.

We zouden een wandeling gaan maken en meteen eens in de Selfmade kijken welke soorten buizen er dienstig konden zijn voor ons jobke.

Naar de Selfmade kan je van bij ons thuis helemaal door het bos, het is een wandeling van 3 kilometer.

We vonden ons gerief : 10 buizen van 4 meter lengte.

Herman wou die met de auto komen oppikken, maar ik dacht dat het makkelijker zou zijn om ze gewoon te voet naar huis te dragen “Dat weegt immers niks, zoeteke. We plakken daar tape rond en nemen dat pak gewoon zó mee!”

Zo gezegd, zo gedaan : aan elke kant één buis er een stukje uitgetrokken om een handvat te hebben en daar gingen we.

Drie kilometer terug naar huis…en we ontdekten dat iets wat “niks weegt” behoorlijk zwaar kan worden.
Het pak buizen veranderde van linker- naar  rechterhand, en van hand naar wisselende schouders.

Op een schouder zit (te)weinig vet om lange tijd harde buizen te dragen, die dan ook nog eens doorbuigen en terugwippen bij elke stap en dat begon zeer te doen.

Er kruisten ons één fietser en twee wandelaars, die een glimlach(leedvermaak?) niet konden onderdrukken.

We waren blij dat we ons vrachtje thuis konden laten zakken.

’s Anderendaags begon het grote werk pas echt: een gracht graven, waarin die buizen het overtollige water uit het achterste deel van de tuin moesten wegvoeren naar de zinkput.

Al vijftien jaar krijgen wij bij aanhoudend zware regenval een ongewilde vijver en daar hebben we nu eindelijk iets aan gedaan.

Dankzij het voorbeeld en de uitleg van buurman Natoken durfden we het aan.

Het is verbazend hoeveel kruiwagens zand er uit zo'n smal grachtje moeten geschept worden! Stak bij de bron de buis nèt onder het gazon,  aan de monding moest er tot 55 cm diep gegraven worden om een licht verval te krijgen, dat wil zeggen dat wij bijna op onze buik moesten gaan liggen om de gracht diep genoeg te kunnen uitscheppen.

Eigenaardig genoeg ging al dat zand er nadien ook weer in; een mens zou denken dat het volume van die buizen minstens 2 kruiwagens zand overschot zou genereren, maar niks daarvan !

Alle graszoden lagen er dinsdagavond weer netjes in en wij waren lichtelijk geradbraakt maar zeer content.

Nu zitten wij te wachten op een hevige regenval die bewijst dat ons werk niet voor niets is geweest.

Nee, deze titel slaat niet op onze bloggersbijeenkomst, tenzij je natuurlijk ons gesprek meetelt over de oorzaken van een  chronische stijve nek vanaf de babyleeftijd…

Jaja, er worden daar zware thema’s aangesneden op onze eerste vrijdagen ! J

Of er nog veel ander leerzaams werd besproken, kan ik niet zeggen, want ik moest de vergadering vroeger verlaten om te gaan babysitten.

Frauke was jarig en daar hoorde een romantisch etentje met Wout bij. Met twee baby’s in huis kan het deugd doen om er eens even helemaal tussenuit te zijn, zeker wanneer die kindjes pas windpokken hebben gehad.

Dario is er al bovenop, maar kleine Maura staat nog vol, zelfs op haar oogleden zitten blaasjes.

Ik was maar al te gelukkig dat ik enkele uren voor de kleintjes mocht zorgen en heb me geweldig geamuseerd.

Het was bijna etenstijd toen ik aankwam.

Er was vanalles eetbaars in huis en Wout had gezegd dat er brood genoeg was.

Voor Dario en mezelf was er soep. Ik ging op zoek naar brood om erbij te geven, doorzocht alle keukenkasten minstens driemaal, ging zelfs in de garage kijken maar vond niets.

Ten einde raad vroeg ik aan  19 maanden oude Dario tegen beter weten in waar het brood was….

Hij reageerde niet. Ondertussen liep ik te mompelen Hoe kan dat nu…waar zitten nu toch die boterhammen?

Zegt ineens die kleine kadee: Botejam! en wijst naar de oven.

En ja : in de (koude) oven lag volop brood en sandwiches.

Het manneke heeft al een vrij grote woordenschat, maar soms was het toch wel even nadenken wat hij bedoelde. Jade noemt hij Tati en Danku wordt Tatu, wat tot verwarring leidde toen hij naar mijn soepkom wees en Tatu zei.

Ik dacht dat hij bedoelde dat dit de kom van Jade was, maar na nog enkele dwingende Tatu’s begreep ik dat hij daarmee eigenlijk “Danku, Mamie, ik zou graag uit uw kom eten” wilde zeggen, hoewel hij juist dezelfde soep in eenzelfde soort kom had, alleen met een kleinere lepel.

Hij is dol op liedjes en probeerde direct mijn zelfgemaakte muziekjes mee te zingen, ondertussen al even gekke dansbewegingen makend als Mamie.

Alleen kleinkinderen die het nog niet kunnen navertellen krijgen mijn wild ge-shake op onnozele zelfgemaakte liedjes te zien. Maar die vinden dat dan ook geweldig!

Iets over zeven lag hij in zijn bedje en afgezien van een hoestje nu en dan, heeft hij zich niet meer laten horen.

Al vanaf het moment dat haar ouders de deur uit waren, was Maura wakker en dat liet ze ook horen : ik liep constant van de keuken naar haar bedje in de living. Zodra ze me zag stopte ze met huilen en tracteerde me telkens op een brede glimlach en gefrazel, maar elke keer dat ik haar tutje gaf en me omdraaide herbegon het wenen. Later hoorde ik van Frauke dat zij haar in zo’n geval in het relaxzeteltje in de keuken bijzet. Ik dacht dat ze eigenlijk nog verder hoorde te slapen tot het weer etenstijd voor haar was, bovendien had ze ook last van die pokjes : jeuk denk ik, want toen ik er wat druppels voor gegeven had, viel ze even later toch in slaap, om pas voor haar eten weer wakker te worden.

Ondanks de kinderziekte is het een blij en gemakkelijk kind. De afgekolfde melk drinkt ze even gretig uit het flesje als rechtstreeks van de borst.

Toen brak het moment aan, waarop ik voor de eerste keer haar luier mocht verschonen. En het moet gezegd : ik heb er eer van gehaald! Het is toch altijd verdienstelijker als de kwantiteit de moeite is om er een nieuwe pamper aan te besteden.

Toen al die plooien schoongemaakt waren en ik met de linkerhand haar voetjes optilde,  met op de rechterwijsvinger een dot zalf om het gebied in te smeren, vloog de zalf bijna weg door een geweldige wind uit dat klein poepke, als een reuzenzucht! Ik schoot in de lach en dat klein ding van pas drie maanden schàterde gewoon !

Ons Maura is een rubensengeltje : als je naar haar dikke billekens kijkt dan zou je zweren dat haar mama pure room produceert.

Wij hebben nog een stuk van de avond gezellig gebabbeld. Zij zei Prrrrrrrr , ghaghagha, ghoeghoe  en chchchchrrr. En ik kon dat alleen maar bevestigen en er werd heel wat gelachen.

Wij verstaan elkaar prima, mijn kleindochter en ik.

Toen haar ouders heel ontspannen terug thuiskwamen lagen allebei de kleintjes rustig in hun bedje te slapen. Niks dan peis en vree in huis.