Donderdag 10 augustus 2006
Hele lieve ouders
Ik heb hele lieve ouders gehad, spijtig genoeg zijn ze reeds bij de Heer. Mijn vader is overleden aan longkanker op 15-9-1995, Mijn moeder is verdronken in haar eigen vocht in de longen, zij was hartleider. is overleden op 15-10-2004.
Dat waren hele droevige momenten uit mijn leven.
Ik kom uit een gezin van 9 kinderen, waarvan 7 meisjes en 2 jongens
Van de meisjes was ik de jongste telg, Koningin Elisabeth was dan ook mijn meter. Bij mijn geboorte was de taak van de plaats vervangende meter mijn doopkleed en suikerbonen te komen overhandigde aan mijn ouders, dat was het dan.
De plaats vervangende meter was de vrouw van de toenmalige burgemeester, zij was een lieve dame, die steeds zorgde voor Sint-Niclaas en Kerst. Ik had geluk haar als meter te mogen hebben gehad.
Maar ik had veel plezier met mijn familie in mijn kinderjaren.
Ik herinner mij nog goed, ik moest mee naar school en dat zinde mij eerst niet daar ik angst had hoe de andere kinderen zouden reageren.
Elke dag dat ik thuis kwam van school was ik aan het wenen, ik wou niet meer naar school. Gelukkig hebben mijn ouders daar nooit aan toegegeven, anders had ik nooit mijn diploma behaald.
Ik was 7jaar, moest mee naar het eerste tweede jaar; ja ik was een jaar achter tegenover de andere kinderen sprak dan nog niet zo goed nederlands. Het was de afspraak tussen de directrice en mijn ouders dat ik beter het tweede schooljaar 2x deed. Ik kreeg dan onder de speeltijd bijles en de anderen mochten spelen en dat vond ik maar niks, dus eens de les weer begon, probeerde ik in de klas de kinderen af te leide en dan moest ik achteraan in de klas op een stoel gaan zitten met mijn rug naar de klas gedraaid en een paar ezels oren op mijn hoofd.
De middag dan mocht ik de tussen pauze van eten en dan naar de les ook mee spelen, maar werd dikwijls verweten, van die met haar ijzer rond haar been en brillemans. Dan kwam ik steeds al huilend naar huis, mijn moeder zei dan tegen mij als je morgen nog met tranen binnen komt, dan krijg je van mij een pak op de broek erbij.
Dat heeft mij sterker gemaakt en liet mij niet meer verwijten. Ik negeerde gewoon de kinderen die mij na riepen, ik zal niet zeggen dat ik het altijd deed maar meestal wel.
Zo had het heel dik gesneeuwd en mijn moeder had mij steeds beloofd als het eens zo had gesneeuwd dat ze met mijn net iets oudere zus en mijn jongere broer een naar het stadspark zou gaan om mij er eens volledig in te rollen, en dat vond ik dan ook zo leuk. Het park lag net een straat verder, het was er heel mooi, je moest een oude veste, dat waren de oude muren van de stad en was vroeger een versterkte stad. Het was net een laan met aan beide kanten bomen, prachtig was dat. Het bestaat nog steeds, alleen is er nu verkeer. Als onze ouders gedaan hadden met hun werk, maakten zij steeds tijd om met ons nog wat te spelen voor het tijd was om naar bed te gaan. Zelfs voor mijn vaders zich klaarmaakte om te gaan werken, hij deed uitsluitend nachtwerk.
Zo dat was het dan voor vandaag, morgen gaan we weer verder.
Nog een fijne avond en mooie dromen.
Elisabeth
Dat waren hele droevige momenten uit mijn leven.
Ik kom uit een gezin van 9 kinderen, waarvan 7 meisjes en 2 jongens
Van de meisjes was ik de jongste telg, Koningin Elisabeth was dan ook mijn meter. Bij mijn geboorte was de taak van de plaats vervangende meter mijn doopkleed en suikerbonen te komen overhandigde aan mijn ouders, dat was het dan.
De plaats vervangende meter was de vrouw van de toenmalige burgemeester, zij was een lieve dame, die steeds zorgde voor Sint-Niclaas en Kerst. Ik had geluk haar als meter te mogen hebben gehad.
Maar ik had veel plezier met mijn familie in mijn kinderjaren.
Ik herinner mij nog goed, ik moest mee naar school en dat zinde mij eerst niet daar ik angst had hoe de andere kinderen zouden reageren.
Elke dag dat ik thuis kwam van school was ik aan het wenen, ik wou niet meer naar school. Gelukkig hebben mijn ouders daar nooit aan toegegeven, anders had ik nooit mijn diploma behaald.
Ik was 7jaar, moest mee naar het eerste tweede jaar; ja ik was een jaar achter tegenover de andere kinderen sprak dan nog niet zo goed nederlands. Het was de afspraak tussen de directrice en mijn ouders dat ik beter het tweede schooljaar 2x deed. Ik kreeg dan onder de speeltijd bijles en de anderen mochten spelen en dat vond ik maar niks, dus eens de les weer begon, probeerde ik in de klas de kinderen af te leide en dan moest ik achteraan in de klas op een stoel gaan zitten met mijn rug naar de klas gedraaid en een paar ezels oren op mijn hoofd.
De middag dan mocht ik de tussen pauze van eten en dan naar de les ook mee spelen, maar werd dikwijls verweten, van die met haar ijzer rond haar been en brillemans. Dan kwam ik steeds al huilend naar huis, mijn moeder zei dan tegen mij als je morgen nog met tranen binnen komt, dan krijg je van mij een pak op de broek erbij.
Dat heeft mij sterker gemaakt en liet mij niet meer verwijten. Ik negeerde gewoon de kinderen die mij na riepen, ik zal niet zeggen dat ik het altijd deed maar meestal wel.
Zo had het heel dik gesneeuwd en mijn moeder had mij steeds beloofd als het eens zo had gesneeuwd dat ze met mijn net iets oudere zus en mijn jongere broer een naar het stadspark zou gaan om mij er eens volledig in te rollen, en dat vond ik dan ook zo leuk. Het park lag net een straat verder, het was er heel mooi, je moest een oude veste, dat waren de oude muren van de stad en was vroeger een versterkte stad. Het was net een laan met aan beide kanten bomen, prachtig was dat. Het bestaat nog steeds, alleen is er nu verkeer. Als onze ouders gedaan hadden met hun werk, maakten zij steeds tijd om met ons nog wat te spelen voor het tijd was om naar bed te gaan. Zelfs voor mijn vaders zich klaarmaakte om te gaan werken, hij deed uitsluitend nachtwerk.
Zo dat was het dan voor vandaag, morgen gaan we weer verder.
Nog een fijne avond en mooie dromen.
Elisabeth
Geschreven door Elisabeth om 00:00
Reageer op dit bericht
