Ménèrbes

Minuten lang rij ik over een kaarsrechte weg door velden met rijen LAVENDEL
zo ver het oog reikt. Het is einde van de maand mei,de lavendel moet nog echt
gaan bloeien. De hoogvlakte van Valensole is een van de streken in Frankrijk
daarvoor gekend. Zo groot en netjes onderhouden als de velden,zo groot en netjes
onderhouden is ook de prachtige villa van de eigenaar,zonder buren in het midden
van zijn velden, een schril kontrast met de oude dorpjes. De herenboer "boert"
goed zo te zien.....

Het zijn niet allemaal dorpjes zoals Lourmarin,Roussillon en andere. Op mijn
doortocht in st Saturnin-les-Apt ,een klein dorpje aan de voet van de Valensole
hoogvlakte ,zag ik de resten van het kasteel met eigenaardige steenstapeling en
ook een pizzeria. De vraag waarom deze gesloten is hoeft niet
gesteld.....

Regen spoelt de zachtste delen van de rotsen langzaam weg....sommige bomen
staan slechts met enkele wortels vast.Op een dag storten ze neer,allicht zonder
verwittigen. Op eigen risico betreden staat aangegeven ergens bij het begin van
het bezoek....ik mag er niet aan denken daar in de buurt te zijn....

De grillige vormen van rotsen in een aantal warme tinten trekken de aandacht
, om van deze pracht te genieten is er heel wat klimwerk nodig ,niet zonder
gevaar echter De oude okermijn is in onbruik, nu mag je ,mits betaling een kijkje
nemen op eigen risico.Ondanks het plannetje dat je meekrijgt is het een
hachelijke onderneming door de gebrekkige aanduiding van het te volgen pad. Meer
dan een halve dag heb ik rondgelopen en waren mijn kleding en ikzelf
omgetoverd in meerdere tinten oker....

De okermijn is nu een te bezoeken museum....Op een hoogte staat dit merkwaardig
tuig,zonnewijzer gemaakt door een illustere inwoner van Roussillon....mooi voor
een paar foto's....en voor liefhebbers van dit soort denkwerk.

Naast de gewone winkeltjes met snuisterijen staan er op de rand van een
straat grappige watergieters,tuingarnituren . Toch even wat meer
aandacht,mooi ....wat fantasie...

Het kleine plaatsje wordt beheerst door de klokkentoren ,deze beklimmen is
een hachelijke onderneming. Aan de rand van het smalle en fel stijgende straatje
vertrekt de trap via enkele wentelingen meters hoog op de rand van de muur.Nog verder voorbij de kerk
op het hoogste punt van het dorp staat een orientatietafel en is er een prachtig
uitzicht op de verre omgeving. Beneden in het dorpje is het windstil boven is de reling nodig
om mij overeind te houden.

De muren,daken,vloeren in duizend tinten okerkleur,er wordt veel aandacht aan
gegeven. Alles in harmonie,de sfeer in het dorpje is rustig en sereen....
Toeristen,vooral Japanners fotograferen in de gekende houding van
tegenwoordig ,zij blijven staan en wachten geduldig tot je foto gemaakt is of
vragen je een foto te maken met hun toestel ,waar zij in het door hun gekozen
decor staan.... Hier ook niets luidruchtig ,geen muziek, de mensen zijn vriendelijk
voor mekaar,ze spreken bijna op een gedempte toon,waar vind je het nog ?

Het is alsof heel het dorp de spitse top van de berg beschermt. Midden de
streek van okerkleurige rotsen ,oker mijnen, staat het te pronken in duizend
tinten van dezelfde warme kleur. De eenvormigheid van de daken onderstreept het
beschermende karakter....mooi toch.....

Deze man keert de nieuwe betonnen brug de rug toe....Met potlood en schetsboek
is hij druk doende de oude "pont"te vereeuwigen. De Romeinen hebben het ding
over de rivier Avalon gebouwd nog voor onze jaartelling. Nu de brug geen dienst
meer heeft zal ze nog wel een paar duizend jaar meegaan...
Waarom de man dan in deze verschroeiende zon,zonder bescherming hier zit, blijft
mij een vraag....

Veel dorpjes in deze omgeving hebben hun eigenheid,ze zijn zo verschillend
alleen al door de ligging ,tegen een bergflank of een vlakte.In de steile
en smalle straatjes van Lacoste bijvoorbeeld is geen enkele winkel of andere
zaak....het ligt er mede door de eentonige grijze kleuren wat troosteloos
bij... Lourmarin in de vallei is een totaal ander dorp met de gezellige drukte,
meerdere winkeltjes en restaurantjes....
Een volgend dorpje wacht,eerst nog wat foto's van Lourmarin ,hier kom ik
zeker terug...dan voor een "lekkere"jazz avond....

Honing in alle kleuren en smaken,kazen in alle kleuren,smaken en geuren. Het
water komt mij in de mond.... verder zonder iets te kopen gaat niet. Wat is een
mens toch zwak.... 
allee ik toch...
Deze man verkoopt hangmatten en demonstreerd ,wat een job ....zou dit toch het land van melk en honing zijn ?                                                                                                                  

De aanwezigheid van een kunstacademie heeft tot gevolg dat er ook een aantal
KUNSTGALERIJEN zijn. Overal wordt aangegeven geen foto's van kunstwerken te
maken. Een beetje respect is altijd op zijn plaats. Voor deze die buiten open en
bloot uitgestald zijn is het wat anders.
Uitzonderlijk bezocht ik een tentoonstelling van deze AREZKI sculpteur...van de kleine
beeldjes in klei heb ik intens genoten...zij vertellen iets.... Een aanrader moest de kans zich voordoen ergens.

Vanaf de kasteeltuin heb je een mooi zicht op Lourmarin. De olijfgaard is de
plaats waar menig kunstenaar zijn visie op het dorpje vastlegt. Aan de zuidkant 
vond ik deze "echte" schilder midden een veld vol met klaprozen. Waar je
in deze omgeving ook slentert,overal is er iets te zien en te
beleven.....

De ingang ziet er veelbelovend uit. Ik volg het aangegeven wandelpad onder
arcades, over trappen,door tuintjes. Links en rechts van het smalle steegje
leiden stenen trappen naar ingangen van veel te lage deuren naar de huizen.Hier
en daar zijn doorzichten naar de rand van het dorp waar lager gelegen velden
rood kleuren van de klaprozen.
Na enkele honderden meter moet ik door een tunnel veel te laag om rechtop te
lopen,hoewel op mijn stappen terugkeren niet zo mijn ding is,maar dit is
erover.....

Een voorgevel met duidelijk wat ouderdom wordt met enkele doeken in passende
kleur en vorm herschapen in een opvallend geheel. De provence kleur is blauw,
deze zou hier niet passen. Luiken en bloemenbakken in blauw zijn heel
normaal en overal te zien.
Het volle zonlicht staat bijna vertikaal de ruwe stenen te strelen en geeft
zo een extra dementie aan het beeld.

De chef stelt voor. Op het terras van de "oude molen" een chique restaurant
zag ik dit gebeuren. Je bent dan jong en mooi,maar zes maal het bord vegen om de
juiste tekst te schrijven .... Toen ze door had dat ze gefotografeerd werd was
het hek helemaal van de dam.
Alle dagen live jazz muziek stond op de kaart.Dat mag wel dacht ik, toen
de prijzen mij onder ogen kwamen. Natuurlijk zijn er ook andere
zaken.

Achter het pleisterwerk van de muur hebben mussen een nest gebouwd. Aan de
rand van de stoep op één meter hoogte ,zo maar voor het grijpen....dat doen alleen
maar STADSMUSSEN....zij gedragen zich als de inwoners,voelen zich thuis hier.
De uren zonneschijn maakt het warm in de Provence,de huizen zijn voorzien van
luiken ,mooi om zien toch.Het is wat anders dan de strak uitziende rolluiken met
lelijke kleuren,vlak,zonder fantasie,vaak met afstandsbediening.... Deze luiken hier stralen rust en
geborgenheid uit.. deze sluiten en openen is een ritueel.

 
Een dorpje van nauwelijks tweeduizend inwoners dat veel lijkt op een kleine stad
omwille van de vele toeristen. Er heerst altijd een gezellige drukte in de
smalle autovrije straatjes. De INGEZETENEN nemen de tijd voor een
babbeltje...toeristen zijn druk doende in de gekende houding van tegenwoordig en
genieten later van de talrijke foto's.Toch mooi om gade te slaan,ook dat is
vakantie.