UITVALBASIS

Een onooglijk dorpje op de N100.Nooit eerder van gehoord. Hier ergens
verblijf ik een tijdje. Het is niet in een rotswoning ,waarvoor ze het dorpje
aanprijzen. Neen hier zijn geen holbewoners ,het zijn gewoon een paar huizen
onder een rotspunt gebouwd, het is origineel en
waarschijnlijk met alle hedendaags komfort......

Het lijkt alsof het POORTHUIS de toegang is, naar de kerk en de burcht veel
hoger gelegen. De zon tegemoet is de richting...vriendje "reflex"doet zijn ding.
De huizen zijn stevig met de gekende natuursteen gebouwd. De smalle straatjes
zijn stijl en moeilijk beloopbaar,het is een lust voor de ogen....mijn ogen dan
toch. Plaatselijke soorten bloemen groeien zo maar in de voegen.Zij geven kleur
aan de grauwe stenen ,het is een gewilde wanorde passend in het geheel.
Meer dan een uur ben ik hier aan het klimmen en vrees rechtsomkeer te moeten
maken zonder kasteel of kerk te zien van nabij,dit gaat boven mijn petje,ik
besef dat de jaren wegen. Op het plein was een terrasje. Een "noisette" zal
smaken....is minder vermoeiend.

Door een smal straatje daal ik naar het dorp. Onderweg staat het huis van DE
ZUSSEN te zien aan het originele naamplaatje,grappig toch. De gebouwen van
het dorp doen me denken aan Lacoste dat ik eerder bezocht. Hier zijn
bloemen,struiken, planten die het geheel opfleuren,toch een verschil...je zou
denken dat de stenen gekleurd zijn,wat een beetje groen vermag.... Voor de burcht
en de kerk moet ik hoog klimmen,zag ik op het panorama aan het eind van mijn wandeling door de 
tuin....

Door toedoen van een aantal kunstenaars gered van verkrotting. Net voor het
dorp word ik verplicht afgeleid naar de parking. De man die het parkinggeld in
ontvangst neemt legt uit dat naar het dorp een eind lopen is via een prachtig
aangelegde terrastuin. Na drie kwartier kom ik wat puffend boven,eindelijk is er
iets te zien van het dorp. De tuin is trouwens wel de moeite met de typische
bloemen en planten van de Provence...in een paar beelden niet te vatten trouwens..

Vakantie is veel zien,veel ontdekken. Zo kom je ook op plaatsjes die
nauwelijks op de kaart staan of in toeristisch opzicht niet veel te bieden
hebben. In CUCERON zag ik deze aangelegde waterbak.. een foto waard dacht ik... Enkele km verder een piepklein dorpje VAUGINES met een kerkje in Romaanse stijl. Kanjers van platanen wel twee meter doormeter geven schaduw aan de jeu de boule banen...Vooral het OPENLUCHTKLASJE is mooi om zien....is dit geen zaligheid voor de kindjes en de juf ? 
                                                                           

Na drie weken rondzwerven in deze streek vol zonneschijn,soms wat te
warm maar wie klaagt er over.....is hier de enige dag regen,alleen in de voormiddag
dan nog.
Het heeft ook zijn charme,weinig beweging in APT waar ik ben. De natte
straten spiegelen beelden ,de mensen komen buiten met andere attributen... de
koffie smaakt anders in de bar ...

Kijk toch eens wat ANTOINE aan mooie tegeltjes gebakken heeft om het leven in
Pertuis voor te stellen. Al even mooi is het geveltje van de librerie mot à
mot....de ontwerper van dit huis zal zich ergeren,de eigenaars en het stadsbestuur
moeten zich schamen.....
Het is barbaars zoveel rommel van doosjes en kabels rond deze prachtige tegels
boven de inkom, die het geheel
degraderen.....

Stijl oplopend met een mooie rotspartij aan de ene en een uitzicht op het
Luberon gebergte aan de andere kant,kom ik op een pleintje met de dienst voor
toerisme,altijd meegenomen....een tentoonstelling van schilderijen,verkoop van
streekproducten.....het is net als bij ons in Belgie,het stramien bedoel ik. De
tuin achter is in verhouding tot het gebouw, groot,luchtig netjes
onderhouden.....in tegenstelling met de gewone huizen die ik eerder
zag.....in het dorp.

Le P'tit Bouchon laat ik links liggen alleen omwille van de zon en neem
plaats op het grote tuinterras van de zelfde zaak om het hoekje,ook hier
fladderen de vlinders in het rond. Ik bestel een pilsje van Belgische
origine,meteen vraagt het vriendelijke meisje of ik een Belg ben....zij komt uit
de omgeving van Luik....wij zijn dus buren.
Aan de overzijde van de straat is een kunstgalerie met kleurrijke
schilderijen en heerlijke rustige jazz muziek à la Keith Jarret...op de gevel van
de galerie staat in koeien van letters "la vie est
belle"....ja....

De kerk in een niet zo gangbare stijl gebouwd, is het einde van het dorp, ik heb
misschien vijfhonderd meter gewandeld nogal stijl omhoog en omlaag. Aan de
noordkant slenter ik terug genietend van het verre uitzicht over de vallei. Het
is zeer warm Gelukkig beschermd de schaduw van de hoge huizen tegen de
zon...

Op een hoge bergkam ligt dit kleine dorpje. Er zijn twee straatjes over de
lengte van de"kam". De huizen zijn oud ,niet onderhouden. Het heeft echter zijn
charme vooral met de heerlijke zonneschijn, die aan de oude gevels wat meer
geeft.....

Minuten lang rij ik over een kaarsrechte weg door velden met rijen LAVENDEL
zo ver het oog reikt. Het is einde van de maand mei,de lavendel moet nog echt
gaan bloeien. De hoogvlakte van Valensole is een van de streken in Frankrijk
daarvoor gekend. Zo groot en netjes onderhouden als de velden,zo groot en netjes
onderhouden is ook de prachtige villa van de eigenaar,zonder buren in het midden
van zijn velden, een schril kontrast met de oude dorpjes. De herenboer "boert"
goed zo te zien.....

Het zijn niet allemaal dorpjes zoals Lourmarin,Roussillon en andere. Op mijn
doortocht in st Saturnin-les-Apt ,een klein dorpje aan de voet van de Valensole
hoogvlakte ,zag ik de resten van het kasteel met eigenaardige steenstapeling en
ook een pizzeria. De vraag waarom deze gesloten is hoeft niet
gesteld.....

Regen spoelt de zachtste delen van de rotsen langzaam weg....sommige bomen
staan slechts met enkele wortels vast.Op een dag storten ze neer,allicht zonder
verwittigen. Op eigen risico betreden staat aangegeven ergens bij het begin van
het bezoek....ik mag er niet aan denken daar in de buurt te zijn....

De grillige vormen van rotsen in een aantal warme tinten trekken de aandacht
, om van deze pracht te genieten is er heel wat klimwerk nodig ,niet zonder
gevaar echter De oude okermijn is in onbruik, nu mag je ,mits betaling een kijkje
nemen op eigen risico.Ondanks het plannetje dat je meekrijgt is het een
hachelijke onderneming door de gebrekkige aanduiding van het te volgen pad. Meer
dan een halve dag heb ik rondgelopen en waren mijn kleding en ikzelf
omgetoverd in meerdere tinten oker....

De okermijn is nu een te bezoeken museum....Op een hoogte staat dit merkwaardig
tuig,zonnewijzer gemaakt door een illustere inwoner van Roussillon....mooi voor
een paar foto's....en voor liefhebbers van dit soort denkwerk.

Naast de gewone winkeltjes met snuisterijen staan er op de rand van een
straat grappige watergieters,tuingarnituren . Toch even wat meer
aandacht,mooi ....wat fantasie...

Het kleine plaatsje wordt beheerst door de klokkentoren ,deze beklimmen is
een hachelijke onderneming. Aan de rand van het smalle en fel stijgende straatje
vertrekt de trap via enkele wentelingen meters hoog op de rand van de muur.Nog verder voorbij de kerk
op het hoogste punt van het dorp staat een orientatietafel en is er een prachtig
uitzicht op de verre omgeving. Beneden in het dorpje is het windstil boven is de reling nodig
om mij overeind te houden.

De muren,daken,vloeren in duizend tinten okerkleur,er wordt veel aandacht aan
gegeven. Alles in harmonie,de sfeer in het dorpje is rustig en sereen....
Toeristen,vooral Japanners fotograferen in de gekende houding van
tegenwoordig ,zij blijven staan en wachten geduldig tot je foto gemaakt is of
vragen je een foto te maken met hun toestel ,waar zij in het door hun gekozen
decor staan.... Hier ook niets luidruchtig ,geen muziek, de mensen zijn vriendelijk
voor mekaar,ze spreken bijna op een gedempte toon,waar vind je het nog ?