Archief

Vanaf de kasteeltuin heb je een mooi zicht op Lourmarin. De olijfgaard is de
plaats waar menig kunstenaar zijn visie op het dorpje vastlegt. Aan de zuidkant 
vond ik deze "echte" schilder midden een veld vol met klaprozen. Waar je
in deze omgeving ook slentert,overal is er iets te zien en te
beleven.....

De ingang ziet er veelbelovend uit. Ik volg het aangegeven wandelpad onder
arcades, over trappen,door tuintjes. Links en rechts van het smalle steegje
leiden stenen trappen naar ingangen van veel te lage deuren naar de huizen.Hier
en daar zijn doorzichten naar de rand van het dorp waar lager gelegen velden
rood kleuren van de klaprozen.
Na enkele honderden meter moet ik door een tunnel veel te laag om rechtop te
lopen,hoewel op mijn stappen terugkeren niet zo mijn ding is,maar dit is
erover.....

Een voorgevel met duidelijk wat ouderdom wordt met enkele doeken in passende
kleur en vorm herschapen in een opvallend geheel. De provence kleur is blauw,
deze zou hier niet passen. Luiken en bloemenbakken in blauw zijn heel
normaal en overal te zien.
Het volle zonlicht staat bijna vertikaal de ruwe stenen te strelen en geeft
zo een extra dementie aan het beeld.

De chef stelt voor. Op het terras van de "oude molen" een chique restaurant
zag ik dit gebeuren. Je bent dan jong en mooi,maar zes maal het bord vegen om de
juiste tekst te schrijven .... Toen ze door had dat ze gefotografeerd werd was
het hek helemaal van de dam.
Alle dagen live jazz muziek stond op de kaart.Dat mag wel dacht ik, toen
de prijzen mij onder ogen kwamen. Natuurlijk zijn er ook andere
zaken.

Achter het pleisterwerk van de muur hebben mussen een nest gebouwd. Aan de
rand van de stoep op één meter hoogte ,zo maar voor het grijpen....dat doen alleen
maar STADSMUSSEN....zij gedragen zich als de inwoners,voelen zich thuis hier.
De uren zonneschijn maakt het warm in de Provence,de huizen zijn voorzien van
luiken ,mooi om zien toch.Het is wat anders dan de strak uitziende rolluiken met
lelijke kleuren,vlak,zonder fantasie,vaak met afstandsbediening.... Deze luiken hier stralen rust en
geborgenheid uit.. deze sluiten en openen is een ritueel.

 
Een dorpje van nauwelijks tweeduizend inwoners dat veel lijkt op een kleine stad
omwille van de vele toeristen. Er heerst altijd een gezellige drukte in de
smalle autovrije straatjes. De INGEZETENEN nemen de tijd voor een
babbeltje...toeristen zijn druk doende in de gekende houding van tegenwoordig en
genieten later van de talrijke foto's.Toch mooi om gade te slaan,ook dat is
vakantie.

Parasols zijn hier niet aanwezig bij "madammeke",het zou niet passen in deze omgeving...er is
schaduw van klimplanten en bloemen boven de tafeltjes,de kruidentuin geurt
immens. De Provence is hier onder deze staalblauwe hemel.
Zuidwaarts wacht een bezoek aan Lourmarin.

Het terras geeft uitzicht over het dal,nabij
gelegen.... Bonnieux,Lacoste... in verte dorpen met klinkende namen als
Gordes,Roussillon en andere, het eind van het decor is de top van de mont
Ventoux,in vogelvlucht en op kaart berekend tweeendertig kilometer
verder.
MADAMMEKE zo noem ik haar,bediend op een
onnavolgbare manier de klanten,elegant stappend over de met kleine keitjes
bedekte ondergrond...uit de woning die je nauwelijks ziet door de weelderig bloeiende bloemen,weerklint het geluid van de zingende patron aan het
fornuis....het is gemeend ...geen show,hier wordt in vreugde
geleefd.
De poes geeft aan waarom je hier bent.....de
geuren,kleuren, de rust, de gezonde lucht.Aan de rand van het gebeuren fladderen
tientallen vlinders rond de struiken,zij storen zich niet aan "reflex" maar
pauzeren niet graag.....
Madammeke slaat als kan, een babbeltje....de
ziekte van Parkinson heeft zij goed onder controle....verklapt zij zelf.....dus
toch niet de hemel op aarde.....voor ieder.

Onder het mom vlinders te fotograferen benader ik
deze dame,die hier op de "kam" van het kleine LUBERON gebergte....beelden
vastlegt in haar schetsboek,buiten vlinders is dit tafereeltje ook de moeite....ik was op weg naar een plaats wat verderop voor een lekkere ijscoupe....met slagroom.                                            Helemaal in de verte ontwaar ik het silhouet van de mont Ventoux.

De klim naar de top,door de smalle
straatjes van het dorpje Lacoste is een afmattende onderneming.De STENEN voor de
bouw van huizen en de straatstenen zijn van dezelfde soort.De eentonigheid van
kleur maakt het geheel somber....Het is duidelijk dat er nogal wat
verbouwingen geweest zijn.
Vanaf het kasteel is er een mooi
panorama.....omgekeerd kan je er niet naast kijken waar je ook bent in de vallei
het kasteel blijft overheersen....
Door te slenteren,zijn "reflex" en ik boven geraakt...terug is nu om de spieren te ontspannen...hoop ik....