Xanti Brouard
+20 november 1984

Op 20 november 1984 werd een heel belangrijke Baskisch nationalist vermoord, precies op de verjaardag van Franco's dood.  Xanti Brouard was voorzitter van HASI en lid van het nationale directorium (zeg maar partijbestuur) van Herri Batasuna. In zijn pediatrische kliniek aan de Rekaldestraat12, kwamen zijn moordenaars toe, net toen een jonge patiënt vertrok. Die moordenaars waren staatsterroristen van GAL. Zijn verpleegster Begoña Marínez opende de deur voor de huurmoordenaars. Ziehier haar verklaring:

"Eerst dacht ik dat het zigeuners waren die kwamen bedelen. Toen ze hun namen niet wilden zeggen, werd ik achterdochtig en zag dat één van de mannen een pruik droeg. Plots viel er iets op de grond: een pistool. Ik schreeuwde dat Santi niet in de kliniek was, om hem op die manier te verwittigen, maar hij deed net het tegenovergestelde: hij kwam naar buiten.". Hij werd door 6 kogels doorzeefd.

Het eerbetoon dat hem achteraf te beurt viel, bracht een enorme menigte op de been in heel het land. Een algemene staking werd uitgeroepen. Herri Batasuna beschouwde de aanslag als een staatsmisdrijf.

Je kunt in Spanje beter binnen blijven op een 20ste november

20 november 1936

De stichter van de Spaanse Falange, José Antonio Primo de Rivera, wordt op de patio van de gevangenis van Alicante gefusilleerd.

20 november 1975

Francisco Franco Bahamonde, Caudillo de España por la Gracia de Dios (Leider van Spanje bij Gods gratie) sterft. In zijn bed….

20 november 1984

De charismatische volksvertegenwoordiger van Herri Batasuna, Santi Brouard, wordt in zijn dokterskabinet in Bilbao doodgeschoten door Spaanse Staatsterroristen.

20 november 1989

De dag vóór ze hun opwachting maken in de Spaanse Cortes wordt in het restaurant van Hotel Alcalá in Madrid geschoten op de vertegenwoordigers van Herri Batasuna. De schoten die bedoeld waren voor Jon Idigoras treffen Josu Muguruza dodelijk. Iñaki Esnaola wordt zwaar gewond. Eveneens aanwezig: José Luis Alvarez, "Txillardegi". De schoten werden gelost door een Spaanse politieman in burger. De opdrachtgever was een Falange-lid.

Verdwijning en dood

niet te bewijzen

19 november 2004

Op 11 juni 1890 verdween Miguel Etxebarria Alvarez, "Naparra" of "Bakunin", die als politiek vluchteling in het Noorden leefde, spoorloos van de aardbodem. Het waren de hoogdagen van de vuile oorlog tegen de Basken, en het "Batallón Vasco Español" eiste meteen de ontvoering en de moord op. De huurling, Gilbert Perret, zou hierbij betrokken zijn.

Omdat de familie wilde weten waar zijn lichaam gebleven was, dienden ze in september 1999 een aanklacht in wegen "illegale ontvoering" en " terroristische moord" om op die manier tot een ondervraging van Perret te komen. Op 31 maart 2004 weigerde het Hoog Gerechtshof deze eis.

Op 19 november 2004 raakte bekend dat volgens de Spaanse Justitie niet kan bewezen worden dat Perret actief deelnam aan de ontvoering en "dat niet kan bewezen worden dat ‘Naparra’ verdwenen is en dood."

Op een berg boven Lizartza kreeg "Naparra" een sobere gedenksteen in een weide van waaruit hij een prachtig zicht heeft over de Baskische groene "jachtvelden" waarvan hij zoveel hield…

De heksenjacht gaat door
18 november 2008

Terwijl gisteren, 17 november 2008, de militaire leider van ETA, Mikel Garikoitz Aspiazu “Txeroki'”, in Cauterets (Frankrijk) werd gearresteerd, en dit feit aan president Zapatero het volgende ontlokte: “Dit is een beslissende slag tegen ETA”, werd de heksenjacht op Iñaki de Juana Chaos verder gezet.

Dit is nu al de 37^ste maal dat er sprake is van “beslissende slag, een zware slag, de nummer 1 van ETA”, en toch is ETA nog altijd springlevend.

Het is niet zo dat het de Spaanse rechtstaat ontbreekt aan belachelijkheid, maar de juridische farce waarmee ze nu weer op de proppen komen, verpulvert alle records. Een overzicht.

Inaki de Juana Chaos werd op 2 augustus 2008, na 21 jaar cel vrijgelaten. Hij moest om 00:00u vrijkomen, maar dit gebeurde pas om 07.26 u! Waarom? Hebben ze tot op het laatste ogenblik naar trucs gezocht om hem toch nog binnen te houden. Lees verder…

DNA-databank

18 november 2002

Op 18 november 2002 maken de Spaanse kranten gewag van een nieuw speeltje voor de Guardia Civil. Sinds enige tijd zijn de Guardia Civil en de Spaanse Politie intensief bezig met wat hun nieuw "speelgoedje" blijkt te zijn, ware het niet zo ernstig: het verzamelen van DNA-gegevens van de arrestanten.

Op 17 november maakten ze bekend dat ze samen een databank hebben samengesteld en ze merken daarbij op "welk een enorme waarde dit krachtige, exacte en relatief gemakkelijk te gebruiken werktuig dit wel is."

Advocaten van jonge nationalisten wijzen er echter op dat alles zonder wettelijke regeling en vooral zonder expertise verloopt.

Zo werden er begin november twee jongeren uit Biskaje door het Hooggerechtshof naar de gevangenis overgebracht op beschuldiging deelgenomen te hebben aan acties van "straatgeweld". Ze werden geïdentificeerd aan de hand van ADN-analyses die gebaseerd waren op speeksel dat gevonden werd op bivakmutsen die aangetroffen waren op de "plaats van misdaad". Omdat er geen regelgeving is, wordt de indruk gewekt dat er door de politie te werk gegaan wordt analoog aan de andere "praktijken" die bij de behandeling van gearresteerd Basken worden gebruikt, aldus de advocaten. Bij de laatste arrestatiegolf die door de "autonome politie", Ertzaintza, werd uitgevoerd viel tijdens de huiszoekingen de uitzonderlijke interesse van de geüniformeerden op voor sigarettenpeuken en tandenborstels, waarschijnlijk in de hoop daarbij speeksel aan te treffen van de arrestanten. Later sprak één van de arrestanten, behalve over hallucinaties die ze had gekregen, over het feit dat op de eerste dag van de “ondervragingen" herhaalde malen een voorwerp in haar mond werd gestopt dat ze niet had kunnen identificeren en dat wel eens gediend had om speeksel op te slaan. Ook de auto’s van de jongeren werden minutieus onderzocht.

Maar het vreemde aan deze hele zaak is dat ondanks het bezit van bewijzen via ADN de arrestanten tóch gedurende 3 à 4 dagen in afzondering blijven, de gevreesde "incomunicación", waarbij ze voortdurend seksueel worden vernederd en bedreigd, verplicht te blijven staan en geslagen tot ze het bewustzijn verliezen.

Operación Galaxia

17 november 1978

Operatie Galaxia was de codenaam voor een plan tot staatsgreep, voorafgaandelijk aan 23-F (de staatsgreep van 23 februari 1981).  De betrokken officieren kwamen op 11 november 1978 samen in "Cafetería Galaxia" in Madrid (nu, Café Van Gogh ). De bedoeling was om op 17 november 1978, als de koning in Zuid-Amerika zou zijn, de staatsgreep te plannen om de constitutionele plannen voor autonomie een halt toe te roepen. Er waren vijf samenzweerders aanwezig, onder wie Luitenant-kolonel Antonio Tejero van de Guardia Civil en kapitein Ricardo Sáenz de Ynestrillas Martínez van de Policía Armada. Twee van hen informeerden hun oversten.         
Op 8 mei 1980 werden de twee hoofdverantwoordelijken, Tejero en Ynestrillas, voor het Krijgsgerecht gebracht, die 6 jaar voor Tejero vroeg en 5 jaar voor Ynestrillas. Uiteindelijk werden ze respectievelijk veroordeeld tot 7 maanden en 1 dag en 6 maanden en 1 dag. Geen van beide verloor zijn militaire rang en Ynestrillas werd later bevorderd tot Commandant.

De Baskische Kerk:
tussen kruis en Ikurriña
16 november

Samen met het ontstaan van de Baskische Onafhankelijkheidsbeweging, ETA, waren er priesters betrokken in de "bevrijdingsstrijd" van Euskal Herria. Op 13 mei 1960 schreven 339 priesters een brief aan de bisschoppen van de 4 Baskische diocesen waarin ze wezen op de kloof die bestond tussen de Kerk en de gelovigen en waarin ze het Regime "totalitair", dictatoriaal en onmenselijk noemden. Speciaal wezen ze op de vervolging van etnische, taalkundige en sociale karakteristieken "die God, ons Basken gaf”. Ondanks aandringen kwam er geen antwoord. Daarop werd de brief verspreid onder de internationale pers. Toen kwam er snel een antwoord. Alle ondertekenaars werden beschuldigd van ongehoorzaamheid, rebellie en inmenging in de politiek. Allen werden ze binnen een periode van enkele maanden verplaatst naar een andere parochie.

Daarop begonnen de priesters zich via hun preken rechtstreeks tot te de bevolking te wenden. Prompt volgde er preekverbod en Bisschop Gurpide van Bilbao, ging zelfs zó ver de preken zelf te schrijven en naar de parochies te sturen! Die priesters die afhingen van een Orde weigerden de tekst voor te lezen en kort nadien deden dit ook de priesters die wel van het Bisdom afhingen. Er werden geldboetes opgelegd, maar die werden niet betaald. Toen daarop de lonen geschrapt werden, dienden vele priester als arbeider hun kost te verdienen. De democratisering die door het Tweede Vaticaans Concilie was afgekondigd verschafte de priesters moed.

In de beginfase van ETA zouden de eerste orders via de biechtstoel zijn doorgegeven omdat bij eerdere pogingen veel jongeren opgepakt waren.

Het eerste deel van de vijfde assemblee van ETA in 1966 vond plaats in het parochiehuis van Gaztelu. ETA-militant Doronsora (later doodstraf in het Burgosproces) was er parochiepriester.

Bij het tweede deel, in de Goede Week van 1967, lieten de 50 Etarras zich als cursisten inschrijven in het retraitehuis van Getaria. Priesters kwamen regelmatig in conflict met het Spaanse Nationaal Katholicisme. Na de dood van Xabi Etxebarrieta (de eerste ETA-dode) stormden 30 met machinegeweren bewapende Guardia Civiles zonder bisschoppelijke toestemming het Benedictijnenklooster van Lazkao binnen. De politiechef noemde de paters "broekschijters", "stinkende bokken" en "lafaards".

In november 1968 bereikte de Beweging een nieuw hoogtepunt. Zestig priesters uit Bizkaia legden hun werk neer, schreven een brief naar de Paus en zijn nuntius en sloten zich op in het priesterseminarie van Derio. Hun actie was gericht tegen de kerkelijke hiërarchie. In hun schrijven vroegen ze, "een Kerk die arm was met het vernederde en uitgebuite Volk, vrij van dienstbetoon aan macht en geld, dynamisch meebetrokken bij de weg van ons Volk, eigen aan de binnen het Volk geboren priesters en volledig geworteld in de Baskische arbeidersgemeenschap."

De Bisschop riep daarop de politie ter hulp en die omsingelde met 110 manschappen het seminariegebouw om zo de priesters (tevergeefs) tot de aftocht te dwingen. Het protest nam de volgende dagen uitbreiding tot op de theologische faculteit van de Jezuïetenuniversiteit van Deusto (Bilbo). In een brief aan de Nuntius protesteerden 516 van de 910 priesters van het diocees Bilbao tegen het bisschoppelijke optreden. Het overlijden van Bisschop Gurpide op 18 november 1968 verhinderde de priesters niet hun actie verder te zetten. De nieuwe bisschop, Zirarda, trok de bedreiging van het suspenderen van de priesters in en bereikte dat de 60 priesters op 29 november, na 25 dagen het seminarie verlieten. Zirarda zocht een neutrale tussenweg tussen de Regering en het Baskische Volk. Hij bezorgde zich zijn eerste vijanden toen bij een aanhoudingsgolf tegen ETA, in april 1969, ook Generaal Vicaris, Urbieta, en verder nog 15 priesters opgepakt werden. De bisschop probeerde de Vicaris vrij te krijgen maar had geen woord over voor de 15 priesters. ETA noemde hij "Terroristen van een minderheid, rijk aan middelen" en hij bekritiseerde zijn priesters die "waarschijnlijk hun opdracht gemist hadden." Op 30 mei 1969 gingen vijf priesters in hongerstaking in het bisschoppelijke paleis om te protesteren tegen de uitzonderingtoestand en tegen de folteringen. Op 10 juni werden de 5 hongerstakende priesters tot samen 54 jaar en 2 dagen gevangenis veroordeeld. Daarop verklaarden 30 andere priesters zich solidair met het vijftal. In hetzelfde jaar kwamen in Burgos 7 priesters voor de Krijgsraad in drie verdere militaire processen. Ze kregen eveneens 54 jaar.

In de jaren 70 was er een duidelijke kentering en Bisschop Añoveros van Bilbao ontliep ei zo na de cel. Later kregen we de (vorige) Bisschop van Donostia-San Sebastián, Monsegnor Setién en ook zijn opvolger Uriarte. Beiden deden al het mogelijke om de ETA-top tot een staakt het vuren te bewegen.

El Mundo TV en de obsessie dat de Baskische Kerk nog steeds een relatie heeft met ETA

De Spaanse "pers" wil steeds aantonen dat de Baskische Kerk "relaties" heeft met ETA. In een "onderzoek" van El Mundo TV moest dat duidelijk worden. Ze gingen hiervoor met verborgen camera binnen bij Bisschop Setién, bij voormalig Deken van Irún, Trebiño en bij Mikel Epalza, proost van de Baskische vissers in Bayonne. Hun programma noemden ze "In de naam van de Vader".

De openingzin, "Tussen de jongens van ETA zitten soms fantastische kerels" zet de "toon". "Het is geen uitspraak van de terroristische bende, noch een familielid of een lid van Batasuna of van organisaties die de gewelddadige acties beschermen of steunen. Dit zei een priester. Het gaat om Mikel Epalza, de parochiepriester van Sokoa, een gemeente in het zuiden van Frankrijk dat altijd al een vrijplaats was voor ETA-leden die uit ons land waren weggevlucht."

Monseigneur Setién van Donostia veroordeelde steeds het geweld aan beide zijden. Nu komt hij op voor de slachtoffers van het geweld aan beide zijden. Hij klaagt ook over de Spaanse aartsbisschop van Toledo die doet alsof onafhankelijkheid eisen voor Baskenland "een zonde" is.

El Mundo haalt dan nog oude koeien uit de gracht met de deken van Irún, José Ramón Treviño, die in maart 1992 werd gearresteerd omdat hij het jaar voordien 2 leden van het "ETA-Commando Mugarri", Iñaki Rekarte en Luis Angel Galarze, onderdak had verschaft in de kerk van Artega waar hij parochiepriester was. Hij werd door de Audiencia Nacional tot drie jaar veroordeeld en deze straf werd later door het Hooggerechtshof verhoogd tot zes jaar. Nu verwijt El Mundo de Kerk en meer bepaald Bisschop Setién dat hij Treviño steeds de hand boven het hoofd hield en hem nooit uit de Kerk zette! Het ergste verwijt aan de Kerk is wel dat Treviño nu in Donostia gedelegeerde voor Caritas is!

De "doodsteek" krijgt Setién als hij antwoordt op de vraag van El Mundo of de Baskische Kerk vergiffenis moet vragen aan de slachtoffers: "De (Spaanse) Kerk steunde de staatsgreep van Franco (die aan de basis lag van de Burgeroorlog en de daaropvolgende dictatuur) en de Kerk heeft ons nooit vergiffenis gevraagd voor het terroristische geweld dat erop volgde". Net datgene had hij nooit mogen zeggen!

Mensonterende gevallen
van foltering en mishandeling
15 november 2007

Op 15 november 2007 maken de kranten melding van een rapport van Amnestie International, opgesteld op 13 november 2007, over "de willekeur van politieagenten in gevallen van foltering en mishandeling."

SPAIN SHAMED BY POLICE

Police kick protestor in Madrid demonstration

© Eduardo León

Spanish police are getting away with repeated acts of torture and other ill-treatment, according to a new Amnesty International report

De organisatie waarschuwt de Spaanse regering dat ze dringend maatregelen moet nemen om folteringen en mishandelingen aan banden te leggen. Dit rapport is het zoveelste uit een hele rij.

De directeur van AI Spanje, Esteban Beltrán, onderstreepte dat de mensonterende gevallen van foltering en mishandeling zich over het gehele grondgebied van Spanje uitstrekken, dat het geen alleenstaande gevallen zijn en dat zowel de Nationale Politie, de Guardia Civil, de Catalaanse "Mossos d'Esquadra" en de Baskische "Ertzaintza" zich hieraan te buiten gaan. Dit is te wijten aan de gebrekkige structuur van voorlopige hechtenis, ondervragingen en straf. Vooral de "incomunicado-detentie" of de totale afzondering, tot 5 en meer dagen, van verdachten (geen beschuldigden) is wraakroepend.

AI vraagt dringend dat Spanje ophoudt met het systematisch ontkennen van die gruwelijke feiten, omdat dit nog tot meer willekeur aanleiding geeft. "Het gebrek aan politieke moed om komaf te maken met dit uitgebreide foltersysteem, veroorzaakt nog meer schendingen van de mensenrechten", aldus Rachel Taylor, die de onderzoeken leidde van AI in de Spaanse staat.

Taylor gaat nog verder:

De ondervragingen worden niet op band opgenomen. Waarom?

Er zijn geen camera’s in de verhoorkamers. Waarom?

Er is een groot gebrek aan onafhankelijk onderzoek of er is totaal geen onderzoek. Waarom? De ondervragers zijn partijdig. Waarom?

De rapporten van de dokters die gefolterden onderzochten, zijn onvolledig of vals. Waarom? De ordehandhavers gebruiken intimidatie. Waarom?

Als er dan toch eens een geval niet weg te moffelen valt, gaan de daders vrijuit. Waarom?

Spanje moet de aanbevelingen van de internationale organisaties naleven. Spanje moet direct een einde stellen aan die feiten. De Spaanse overheid heeft wettelijke internationale verplichtingen van preventie, onderzoek en sanctionering.

Amnesty International gaat problemen krijgen! Zelfs de Baskische regering (de werkgever van de Ertzaintza) klaagt Baskische politieke arrestanten aan die een verklaring als bovenstaande afleggen! Politionele diensten op het Schiereiland beweren dat deze beschuldigingen in "de handleiding van ETA" staan.

Baskische voetballers weigeren te spelen
14 november 2008

Gisterenavond, 13 november 2008, werd door EUROPA PRESS bekend gemaakt dat 165 voetballers en ex-voetballers een communiqué hebben verspreid waarin staat dat ze weigeren de interland tegen Iran te spelen, voorzien voor 23 december 2008, als zij als naam van de ploeg “Euskal Herria” niet mogen behouden.

De FVF-Federación Vasca de Fútbol heeft die naam geschrapt en vervangen door de vorige benaming 'Euskadi'.

De Baskische voetbalploeg trad voor een eerste maal aan in 1915 onder de naam 'Selección Norte', in 1930 werd dit 'Vasconia', en gedurende de burgeroorlog en de naoorlogse periode 'Euzkadi'. Van 1979 tot juli 2007 werd gespeeld onder de naam 'Euskadi', en tijdens de kerstperiode van vorig jaar 2007 werd de 'Euskal Herria' aangenomen, op vraag van de spelers die een match tegen Catalunya moesten spelen.

Affiches plakken zijn levensbedreigend

14 november 2002

Toen op 14 november 2002, in Bakaiku (bij Etxarri-Aranatz) een jongere een affiche aan het plakken was waarin opgeroepen werd op straat te komen voor de vrijlating van de doodzieke gevangene Bautista Barandalla, stopte een "anonieme" auto en één van de twee inzittende Guardia Civiles trok zijn wapen. Hij begon tegen de ‘plakker’ te schreeuwen en dreigde ermee “hem een kogel te verkopen". De jongere werd daarop gefouilleerd en geboeid, waarschijnlijk om hem te intimideren. Hij werd er ook mee bedreigd dat zijn auto in brand zou gestoken worden als er een sticker met EH (Euskal Herria-Baskenland) op te zien was.

Het gemeentebestuur vestigde de aandacht op de ernst van deze zaak en wees er op dat dit geen geïsoleerd geval was.

Una buena estancia

Een prettig verblijf

13 november 2001

Op de luchthaven van Montevideo (Uruguay) werden op 13 november 2001 twee leden van Udalbiltza gearresteerd: Loren Arkotxa, burgemeester van Ondárroa, en Xarlo Etxezaharreta, directeur van het tijdschrift "Kale Gorria". Zij zouden "vervalste papieren" bij zich gehad hebben. Toch kwamen ze uit Argentinië waar dezelfde papieren geen problemen hadden opgeleverd!

Het tweetal was in Zuid-Amerika om contacten te onderhouden met de Baskische diaspora.

De dag nadien kwamen ze vrij, en daarbij werd hen zelfs "una buena estancia" gewenst, "een prettig verblijf"…

Inmiddels werden ze in de Spaanse pers ongestraft beschuldigd van allerlei terroristische activiteiten.

Het gemiddelde is één slag per vraag
en elke vraag wordt twintig, dertig keer herhaald

12 november 2004

Nadat Garikoitz Urizar, Gorka Ribadulla, Gaizka Larriñaga op 12 november 2004 en Asier Arriola op 10 november 2004, na vijf dagen isolement werden vrijgelaten, brachten ze een hallucinant relaas over de "ondervragingen".

Asier Arriola (zie foto bij aanhouding) droeg zichtbare merktekens van de "ondervragingen" in zijn gelaat en op andere plaatsen op het lichaam. Van bij het begin, in de combi, op weg naar de kazerne, werden ze geslagen, eerst met de vlakke hand, in het gezicht en daarna tegen de testikels.

Ze moesten zich uitkleden en soms een uur lang door de knieën zakken om uitgeput te raken of een hele nacht blijven rechtstaan: "Vallen verboden". Onmogelijke houdingen dienden aangenomen te worden zoals lopen met het hoofd tussen de knieën. Verder waren er "de plastic zak" en vele, vele slagen. "Vragen beantwoorden met ‘Neen’ of ‘Ik weet het niet’, wordt niet toegestaan. Maar niet antwoorden is helemaal fout."

Arriola was herhaaldelijk bedreigd met verkrachting door middel van een stok waarover een condoom getrokken was. Hierbij moest hij op handen en voeten gaan staan en werd een gel in zijn anus aangebracht, om geen sporen na te laten.

Ook kreeg hij een pistool in de handen gedrukt met de bedreiging dat de vingerafdrukken tégen hem zouden gebruikt worden om hem te beschuldigen van moord! Op vijf dagen had hij opvallend veel gewicht verloren. Dat alles heeft alleen de bedoeling de arrestant tot zelfbeschuldiging te krijgen.

Journalistieke deontologie
11 november 2006

Op 11 november 2006 bloklettert de krant “ABC”:

Un grupo de encapuchados intenta quemar vivos a dos policías municipales en pleno centro de Bilbao

M.L.G.F

11-11-2006 12:23:00 ABC

Er staat letterlijk: een groep, voorzien van een kap over het hoofd, probeert in het volle centrum van Bilbao 2 gemeentelijke politiebeambten levend te verbranden.

Volgens de Spaanse pers (in handen van mensen die het vredesproces met alle middelen willen verhinderen) kwam het in Donostia en in Bilbao tot zware rellen toen de Ertzaintza de manifestaties wilden beletten. In het oude stadsdeel van Bilbao waren de incidenten zelfs zó zwaar dat er 2 (twee!) manifestanten werden opgepakt. De eerste had een spray gespoten naar een agent van de stadspolitie, terwijl een andere benzine naar een "municipal" had gegooid (?) "met de bedoeling hem daarna in brand te steken".

"Municipales" zijn plaatselijke stadspolitiemannen waarmee je samen aan de toog staat. Ze lopen dus normalerwijze geen enkel "risico".

Na de manifestatie maakten een aantal jongeren van de gelegenheid gebruik om wat straatcontainers om te kieperen en in brand te steken! (Indien dit in Baskenland gebeurt dan wordt dit meteen in verband gebracht met straatgeweld (Kale Borroka) en dus "terrorisme"! De relletjes concentreerden zich ditmaal op de Plaza Unamuno. Naast “El Correo Digital”, “El Mundo” en meer van die staatskranten, startte "ABC" meteen een hetze in de meest hatelijke bewoordingen: "Het straatgeweld toonde gisteren in Bilbao zijn meest gruwelijk gezicht bij een actie van het meest meedogenloze straatterrorisme dat het leven van een stadspolitieman in gevaar bracht. Een tiental gemaskerden overgoten de agent met benzine met de bedoeling hem in brand te steken."

De werkelijke feiten:

Minstens 8 ooggetuigen kwamen met een héél ander verhaal: "Een gemeentepolitieagent trachtte één jongere te beletten om een container met benzine te besprenkelen, en in het handgemeen, kon je duidelijk zien dat er benzine gemorst werd op de agent. Er was dus op geen enkel ogenblik sprake van enig opzet.”

Zes dagen nadat 2 jongeren ervan beschuldigd werden in Bilbao "een politieman levend in brand te hebben willen steken" waren hiervoor nog steeds geen bewijzen aangebracht! Evenmin zijn er bijkomende getuigen komen opdagen. Het amnestiecomité Askatasuna vraagt zich af waarom het "met benzine doordrenkte" uniform nog niet werd voorgelegd. Toch blijft de PP eisen dat Batasuna verantwoordelijk wordt gesteld voor het incident dat door de arrogante PNV - burgemeester Azkuna werd opgeblazen tot wat het nu is.

Uit onverdachte hoek
10 november 2008

Het loopt weer de spuigaten uit in de folterkelders van Spanje, zo erg zelfs dat Amnesty International weer eens, voor de zoveelste maal, een brief geschreven heeft aan de Spaanse regering, om in niet mis te verstane bewoordingen, te eisen dat aan deze praktijken onmiddellijk een einde wordt gesteld, dat de incomunicado-periode onmiddellijk wordt afgeschaft en dat er camera’s geplaatst worden bij elke ondervraging.

En wat antwoordt die “democratische” regering?

Ze zijn verontwaardigd dat AI in hun brief ETA een “gewapende organisatie” noemt en niet een “terroristische organisatie”. Over de kern van de zaak wordt met geen woord gerept.

Blijkt uit officiële cijfers dat op 29 oktober 2008 (laatste cijfers) 755 Baskische politieke gevangenen in de cel zitten. Dit is het hoogste aantal sinds 40 jaar.

Separatisme is ontoelaatbaar

10 november 1959

De inspecteur belast met de inspectie van het basisonderwijs in Bizakaia, de Franquist Pablo Sánchez Aspuru, dringt op 10 november 1959 de lokalen binnen van het klooster van de Franciscanen te Iralabarri. Twee meesters waren 45 leerlingen aan het onderrichten in de Catechese en de Gewijde Geschiedenis. Aangezien de kinderen Basken waren, spraken zij in het Euskara en ook de boeken waren in het Euskara opgesteld. De inspecteur schreeuwde op een uitermate vijandige toon dat het ontoelaatbaar was dat er separatisme gepromoot werd in de klas en hij legde beslag op de boeken. Wat later werden beide meesters gearresteerd door de Guardia Civil, en ook de administrateur van de Catechese, Sabin Zubiri, werd opgepakt. Later werd de school gesloten.

Enrique Múgica Herzog
Communist, Socialist, Fascist en Ombudsman
9 november 2005

Enrique Múgica Herzog, de Baskische Jood die als communistisch student problemen kreeg met de Spaanse politie omdat hij de dictatuur bestreed, nét zoals ETA dat deed, werd later onder premier Felipe González Spaans minister van Justitie.    
Hij tekende toen de beruchte gevangenenspreiding uit waardoor de Baskische politieke gevangenen over héél Spanje verspreid werden, en de "zwaarste gevallen" zelfs naar de eilanden en de Spaanse enclaves in Afrika versleept werden. Nu zit niemand meer overzee, maar de familieleden dienen toch nog vele honderden kilometers af te leggen voor een gevangenenbezoek.

In februari 1996 werd zijn broer Fernando in de straten van Donostia door ETA geliquideerd.  Als troost werd Múgica later Spaans Ombudsman! Hoewel hij socialist werd, wordt hij op handen gedragen door ranzig rechts van de Partido Popular. Vanaf dat moment (dood broer) onderscheidde hij zich als een bezeten tegenstander van ETA, wat begrijpelijk is, maar ook als een bezeten tegenstander van al wat met Baskische Nationalisme te maken had, wat minder begrijpelijk is. Hij bestempelde de Abertzalebeweging als Eusko-Nazi’s en zijn socialistisch rechtvaardigheidsgevoel verwoordde hij als volgt: “Dat ze (Etarras) rotten in hun cel.

Nu er mogelijk een bestand zit aan te komen, wij spreken over 9 november 2005, met zekere positieve wijzigingen in de penitentiaire politiek, liet Múgica nog eens zijn licht schijnen op die op komst zijnde wijzigingen in de gevangenenspreiding: "Het is véél moeilijker voor een familielid van een ETA-slachtoffer om de 2 kilometer naar het graf van een verwante te overbruggen, dan de 400, 500 of 700 km die de anderen moeten afleggen om de moordenaars, delinquenten, afpersers en ontvoerders te bezoeken in de gevangenissen…"

Múgica moet, als Ombudsman, het volk verdedigen. Maar wie verdedigt het Volk tegen Múgica?

Internationale structuren van ETA
8 november 2003

De krant ABC van 8 november 2003 maakt gewag van de "internationale structuren" van ETA. De terroristische organisatie zou dit doen om de risico’s te spreiden. Ons land en Nederland zouden als doorvluchthaven, richting Zuid Amerika, dienst doen. Verder wordt er internationale solidariteit gezocht.

Ons land wordt "één der voornaamste transitlanden voor militanten op de vlucht naar Zuid-Amerika" genoemd. "Hier bestaat er ‘un grupo nationalista flamenco’, ‘Volksunie’ (Pueblo Unido)." El interés de la banda terrorista en otros países comunitarios también se ha constado en Bélgica, considerado uno de los principales lugares de tránsito de militantes refugiados en Sudamérica. En este país radica un grupo nacionalista flamenco llamado "Volksunie" (Pueblo Unido) entre cuyos miembros existen contactos con el entorno de la banda.

‘In Nederland is er een jongerenorganisatie die beschouwd wordt als een opvolger van de (in Baskenland) verboden beweging "Segi", die in Amsterdam protestacties op touw zet tegen de uitlevering van de vermeende medewerker van het "ETA-commando-Barcelona" dat de uitwijzing van Juan Ramón Rodríguez Fernández, alias ‘Marc’. Zie hiervoor de voortreffelijk geïnformeerde website www.baskinfo.org.

Verder worden er nog twee Duitse, een Italiaanse, een Engelse en één "separatistische" organisatie uit Sardinië genoemd waarbij enkel de Duitse organisaties als "extreem links" worden genoemd en in verband gebracht met "terroristische aanslagen uit de jaren 90".

In Spanje wordt niet gefolterd
7 november 2004

Iker Arzelus, eerder in de week in Bilbao gearresteerd, werd op 7 november 2004 door rechter Teresa Palacios naar de gevangenis van Soto del Real verwezen. Hij legde voor de onderzoeksrechter niet de verklaring af die hij van de Guardia Civil, naar gewoonte, letterlijk van buiten moest leren, maar hij verklaarde wél dat de Garde Civil hem de plastic zak ("la bolsa") over het hoofd had getrokken (tot tegen de verstikking), dat hij "la bañera" te verduren had gekregen, de onderdompeling in een "bad" (vol uitwerpselen), dat hij de elektroden kreeg aangebracht aan de testikels en dat hij, met tape ingepakt in schuimrubber, voortdurend geslagen werd. Het schuimrubber moest dienen om te vermijden dat sporen van de slagen op het lichaam achterblijven, maar moest er eveneens voor zorgen dat het slachtoffer denkt te gaan stikken. Om dat gevoel te versterken worden tussen het naakte lichaam en het schuimrubber zakjes water bevestigd. Die moeten het ademen bemoeilijken. Wie dit doorstaat kán bijna niet schuldig zijn…

(Eerder dit jaar werden 4 jongeren uit Pamplona vrijgelaten hoewel ze zichzelf ten gevolge van de folteringen beschuldigd hadden van moord. Tot bleek dat al iemand anders lang voordien in Frankrijk de aanslag bekend had!)

ETA dreigt met nog meer aanslagen
6 november 2008

In een communiqué, verstuurd aan de kranten “Gara” en “Berria”, dreigt ETA met nog meer aanslagen. Na een overzicht te hebben gegeven van de laatste aanslagen en opeising ervan, verklaren zij dat ze zullen doorgaan met het verzet zolang de rechten van Euskal Herria niet zijn erkend: “Wij zullen niet met de armen gekruist blijven toekijken naar de brutale en alomtegenwoordige terroristische aanvallen van de Spaanse staat op Euskal Herria”.

José Urrutikoetxea Bengoetxea
"Josu Ternera"

6 november 2002

Met een ongekende volharding heeft de Spaanse Justitie gedurende jaren gezocht om Batasunavolksvertegenwoordiger en ex-ETA-leider, José Urrutikoetxea Bengoetxea, "Josu Ternera" in één of ander vooronderzoek te kunnen onderbrengen en hem op die manier tóch nog achter de tralies te krijgen.

Op 6 november 2002 heeft een Rechter hem opgeroepen te komen getuigen op beschuldiging van deelname aan de aanslag op de Guardia Civil in Zaragoza op 11 september 1987, méér dan 15 jaar geleden en waarbij 11 personen, onder wie 5 kinderen, het leven verloren.

Josu Ternera laat via een open brief aan Gara weten niet deel te willen nemen aan een "farceproces" dat al jaren loopt: "Ze hebben me willen criminaliseren via een eerbetoon die mij na mijn vrijlating te beurt viel in mijn dorp Ugao-Miraballes, en hebben dit aangegrepen als ‘verheerlijking van het terrorisme’. In Spanje is er geen democratie en de opvolgers van Franco tonen duidelijk op welke manier ze het probleem willen oplossen: criminalisering, arrestaties, foltering, vermeende processen, gevangenis en verspreiding van gevangenen. Mijn zaak staat niet alleen."

Urrutikoetxea werd op 11 januari 1989 in Baiona gearresteerd en zat in de cel tot 4 mei 1996 toen hij aan Spanje werd uitgeleverd. Tot 14 januari 2000 verbleef hij dan nog in Spaanse cellen. Toen verklaarde de rechtbank dat de gevangenisstraf die hij in Frankrijk uitzat ook de beschuldigingen omvatte van lidmaatschap van ETA die in Spanje geformuleerd werden, en moesten hem wel vrijlaten, wegens "Non bis in idem" (Je kunt niet tweemaal veroordeeld worden voor dezelfde feiten).

Kort daarop werd Josu Ternera verkozen in het Baskisch Parlement en het kwam in Spanje hard aan toen Batasuna hem afvaardigde in de “Commissie Mensenrechten” van dit parlement.

De Magistraat van het Hooggerecht, Soriano, beveelt José Antonio Urrutikoetxea op te sporen zodat hij op 13 november kan getuigen.

Als na een tijd blijkt dat Urrutikoetxea onvindbaar blijkt te zijn, wordt onderzocht of zijn parlementaire wedde niet kan ingehouden worden.