Het platform "Batera"

Amnesty International
31 januari 2008

Verslag Amnesty International over mishandelingen in Spanje onder de titel “Zout in de wonde” (Sal en la Herida).

www.es.amnesty.org/uploads/tx_useraitypdb/Sal_en_la_herida.pdf.

Amnesty International bekeek nog eens de klachten van folteringen en mishandelingen in de Spaanse Staat. De titel zorgt al meteen voor duidelijkheid: “Zout in de Wonde”!

Het verslag is van november 2007 en brengt 20 getuigenissen die de bewering moeten staven dat in Spanje gefolterd wordt. 

“In Spanje is foltering en mishandeling van personen die gearresteerd werden door agenten die moeten zorgen voor de toepassing van de wet een hardnekkige en wijdverbreide praktijk hoewel niet systematisch”.

Met dit verslag wilde A.I. in het parlement van Navarra komen, maar de Volksvertegenwoordigers van UPN (PP) en PSN (PSOE) willen het niet horen, omdat de Spaanse Regering blijft volhouden dat foltering in Spanje “praktisch onbestaande” is. Toch waren er in 2006 maar liefst 610 klachten die het tegendeel bewijzen!

Hoewel Spanje steeds beweert dat het in de “handleiding van ETA” staat dat bij een arrestatie steeds foltering moet worden aangeklaagd, is er in het hele verslag van A.I geen woord terug te vinden over Baskische politieke gevangenen.

ETA-communqué
30 januari 2009

Op het ogenblik dat ETA de 50^ste verjaardag (december 1958) van het ontstaan afsluit, wordt op 30 januari 2009 een communiqué naar de krant Gara gestuurd. In dat communiqué maakt de gewapende organisatie de balans op van de 50-jarige strijd en onderstreept de waarde hiervan. Gelijktijdig richt de organisatie een blik naar de toekomst en eist “een vereniging van alle krachten om het tijdperk van de onafhankelijkheid binnen te treden”. Gelijktijdig waarschuwen ze ook de staten (Spanje en Frankrijk) die blijven ageren zonder dat zij de rechten van het Baskische volk erkennen.

In het communiqué wordt verwezen naar 2 projecten die op tafel liggen: het huidige status quo met onderwerping aan beide staten en de Baskische Staat. Zij verwoorden dit als volgt: “Wij zijn er van overtuigd dat, zonder de verplichtingen opgelegd door vijandige staten, het volk de weg van de onafhankelijkheid zal kiezen, via vredelievende en democratische weg. Maar ondertussen moeten wij verder blijven strijden, met alle krachten en alle middelen, omdat deze vijandige staten niet de minste wil vertonen om het woord van Euskal Herria te respecteren. De Spaanse regering, net zoals Franco 50 jaar geleden, verklaart dat ETA op het punt staat te verdwijnen. Maar er zijn nu eenmaal zaken die in 50 jaar niet veranderen. Franco is er niet in geslaagd dit waar te maken. De verscheidene Spaanse regeringen zijn er tot nu tot ook niet in geslaagd, en ze zullen er nooit in slagen”.

“Wie een berg beklimt, weet dat de laatste steile helling de zwaarste is. Maar van op de uitkijktoren van de tijd, kan men alleen besluiten dat iedere stap die wij gezet hebben, ons geleid hebben tot waar we vandaag staan. Een terugblik in ons 50-jarige bestaan vervult de militanten van ETA met trots. De geschiedenis zal deze strijd met lof beschrijven, en de edelmoedigheid van de Baskische militanten prijzen”.  

In het centrum van de schietschijf

30 januari 2008

De Baskische Regering komt steeds meer in het centrum van de schietschijf

“La Razón” is een uiterst rechtse “krant” die elke dag minstens één Bask verorbert. Zoals het in de Spaanse pers past heeft elke autonome “regio” een eigen rubriek. Behalve Baskenland. Dat komt automatisch op de frontpagina! Iedereen die zijn gal wil uitstorten over Euskal Herria krijgt een tribune en vaak zijn dat mensen met een Baskische familienaam. In een artikel van 24 januari gaat Juan Pablo González toch wel heel erg ver te ver! Zeker als men weet dat deze Juan Pablo González, magistraat is en stemhebbend lid van de Raad van de Rechterlijke Macht!

Hij stelt de Baskische regering “ethisch en politiek verantwoordelijk” voor de criminele daden van de terroristische organisatie (ETA) en klaagt de “medeplichtigheid en tolerantie” van de tripartiete aan! De Baskische Regering zet hiermee een volgende stap in het conflict met de “conservatieve sector” van justitie. Het kabinet dient bij de hoogste rechterlijke macht in Baskenland een formele klacht in tegen González. Ook binnen deze instantie willen acht bestuursleden zich distantiëren van hun collega en dit lieten ze in een brief weten aan Ibarretxe.

Hier is het om te doen
29 januari 2008

Op 29 januari 2008 werd door het Openbaar Ministerie officieel de vraag neergelegd om de politieke partij Partido Comunista de las Tierras Vascas (EHAK-PCTV) te laten verbieden, op basis van vermoedelijke banden met de verboden partij Batasuna. De vraag om EHAK te verbieden, gaat gepaard met de petitie van bewarende maatregelen. Dit betekent de schorsing van alle activiteiten van die partij.                 
Gelijktijdig wordt beslag gelegd op alle bankrekeningen (waar het geld ook moge vandaan komen) en zullen alle kantoren gesloten worden. De neerlegging van de vraag om ANV-Acción Nacionalista Vasca te verbieden, volgt in de komende dagen.

Dezelfde dag, 29 januari 2008, werd door de tripartiete (PNV-EA-EB) van de Baskische regering, samen met de politieke partij Aralar, een wetsvoorstel ingediend. Het voorstel houdt in dat het “Reglamento de la Cámara Vasca”, het Kamerreglement, bij hoogdringendheid wordt aangepast. Bij artikel 20, 2° moet het volgende worden toegevoegd: “De ontbinding, om welke reden dan ook, van een parlementaire groep moet voorafgegaan worden door het akkoord van de voltallige Baskische Kamer en van de absolute meerderheid van haar leden”.

Het wetsvoorstel komt er nadat het Hooggerechtshof, op 21 januari 2008, Juan María Atutxa, Gorka Knörr en Kontxi Bilbao veroordeelde wegens “delict van ongehoorzaamheid”, omdat zij na de illegalisering van Sozialista Abertzaleak in 2003 niet zijn opgetreden en de partij niet hebben uitgesloten (zie de “Zaak Atutxa”).

Het is geen toeval dat beide bijzondere gebeurtenissen op dezelfde dag plaatsvinden. De Baskische regering is nog niet bekomen van de uitspraak in de “Zaak Atutxa”, en probeert nu iets wettelijks achter de hand te houden.

Op 30 januari 2008 presenteerde advocaat-generaal van de Staat, Joaquín de Fuentes Bardají, voor het Hooggerechtshof de vraag tot illegalisering van ANV, en het embargo op alle bankrekeningen en op alle economisch-financiële activiteiten. Hij verzocht ook alle publieke financiering aan de partij stop te zetten en de schorsing van het recht om kandidaturen in te dienen voor de verkiezingen van 9 maart 2008. ANV beschouwt hij als een partij van Izquierda Abertzale (wat juist is) en deel uitmakend van het geheel van het verboden Batasuna (wat niet juist is), en dus volgens het idee-fixe van de Spaanse staat ook deel uitmakend van ETA.      
Op 31 januari 2008 bestudeert de Kamer 61 van het Hooggerechtshof de aanklachten, en zal uitspraak doen over de bezwarende maatregelen die moeten worden opgelegd.
Op 1 februari 2008 gaat Kamer 61 van het Hooggerechtshof unaniem akkoord om op 8 februari 2008 vier voorafgaandelijk openbare zittingen (twee voor elke partij) te houden, alvorens over te gaan tot de toepassing van bezwarende maatregelen (verbod op deelname aan verkiezingen en opschorting van activiteiten) tegen ANV en EHAK. Op die zittingen zal het getuigenis van beide partijen gehoord worden. Dit is een doekje voor het bloeden en een voorwendsel dat alles democratisch zou verlopen. Ondertussen heeft de Openbare aanklager van de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional de opdracht gegeven aan magistraat Baltasar Garzón om onverwijld de schorsing van de activiteiten van beide partijen te eisen, inbegrepen het recht om kandidaten voor te dragen en het recht om deel te nemen aan de verkiezingen.
Op 4 februari 2008 verschijnt EHAK omstreeks 10:00u op de Audiencia Nacional. De partij wordt aangevoerd door hun voorzitter, Juan Carlos Ramos, die vergezeld werd door advocate Jone Goirizelaia en vertegenwoordigers van de partij. Zij werden opgewacht door de gebruikelijke man en paardenkop van het ultrarechtse Alianza Nacional, die een paar kreten slaakten. De verdediging verwierp de aanklacht van “relatie tussen EHAK, Batasuna en ETA”. Immers, de bewijslast die voorgelegd werd, is dezelfde die gebruikt werd in 2005. Toen waren er geen motieven om de partij te schorsen. Vandaag kunnen er dus ook geen motieven zijn.      
Op 5 februari 2008 was het dus de beurt aan ANV om voor Baltasar Garzón te verschijnen. De groep werd beschermd door agenten van de Policía Nacional, want de verzamelde meute van het ultrarechtse Alianza Nacional stond hen weer op te wachten. Het bleef bij war getier: “Lafaards, moordenaars”.                    
Op het einde van de verhoren, vond Garzón er niets beter op dan leiders van het ANV te beschuldigen van en aan te klagen voor “het ter beschikking stellen van fondsen voor Batasuna, en als gevolg hiervan terroristische activiteiten te hebben gefinancierd”. De drie beklaagden zijn: de voorzitter van het ANV, Kepa Bereziartua, en de leden Alazne Arozena en Antxon Gómez Lorente.           
Op 6 februari 2008 herhaalde Garzón dezelfde beschuldigingen, maar nu voor drie leden van EHAK: voorzitter van EHAK, Juan Carlos Ramos, en de penningmeesters Jesús María Agirre en Sonia Jacinto.           
De magistraat van de Audiencia Nacional, Baltasar Garzón, heeft op 8 februari 2008 de schorsing gedecreteerd, gedurende 3 jaar, van alle activiteiten van de nationalistische politieke partijen ANV en EHAK. Deze schorsing kan over drie jaar verlengd worden met nog eens 5 jaar. Bovenop dit decreet komt de sluiting gedurende 3 jaar alle mogelijke lokalen en centra die aan beide partijen toebehoren. Alle bankrekeningen worden afgesloten, alsook water, gas, elektriciteit, telefoon en webstek. Ook de toelage aan deze politieke partijen wordt opgeschort. Door dit vonnis kunnen beide partijen niet deelnemen aan de verkiezingen van 9 maart 2008. Daar was het om te doen. Enkel daarom!

Het vonnis heeft voorlopig geen effect op de verkozen afgevaardigden in het Baskische parlement en in de gemeenteraden.

Nadat de magistraat van de Audiencia Nacional, Baltasar Garzón, op 8 februari 2008 de schorsing decreteerde, gedurende 3 jaar, van alle activiteiten van de nationalistische politieke partijen ANV en EHAK, en een aanklacht indiende tegen 38 personen wegens vermeende integratie in een gewapende organisatie, had het Hooggerechtshof diezelfde dag 5 uur nodig om te delibereren over de eis tot opschorting (eigenlijk verbod) van beide partijen. Het Hooggerechtshof heeft het ANV verboden aan de verkiezingen deel te nemen en vraagt de stopzetting van alle publieke financiering. Garzón heeft dus beide politieke partijen verboden, maar daarna heeft het Hooggerechtshof enkel verboden om deel te nemen aan de verkiezingen. Komt er nu weer herrie tussen de twee rechtbanken? Of zit de schrik voor Straatsburg er nu definitief in?

Luitenant-generaal van de Guardia Civil
28 januari 1996

GAL is de Spaanse Staat die aan terrorisme doet. Om me te vergewissing dat ik niet al te vlug conclusies trek, wil ik nog eens wijzen op de woorden van Luitenant-generaal van de Guardia Civil, José Antonio Sáenz de Santamaría, die zegt op 28 januari 1996: "Yo no separo los GAL de la lucha contraterrorista" (Ik zonder diegenen die tot GAL behoren niet uit van het contraterrorisme.).

Periko Solabarria
°27 januari 1930

Pedro María Solabarría Bilbao, beter gekend als “Pedro” of "Periko”, werd geboren in Portugalete (Bizkaia) op 27 januari 1930, als zoon van een mijnwerker (uit Triano) en een dienster (uit Bakio). Hun woonst in Portugalete werd zwaar beschadigd door een bombardement van Franquistische vliegtuigen. Op 11-jarige leeftijd deed hij zijn intrede in het Klein-semenarie van Gordexola (Bizkaia), om vervolgens zijn studies verder te zetten in Bergara, Artea en Vitoria-Gasteiz. Op 24-jarige leeftijd werd hij priester en uitgestuurd naar de parochie van het mijnstadje La Arboleda. Hij verbleef er 9 jaar in de wijk Triano om nadien overgeplaatst te worden naar de parochie Santa Teresa in Barakaldo. De schrijnende sociale toestanden die hij er ervaarde, brachten hem incontact met de arbeidersbeweging.

Pedro Solabarria, "Periko", wordt beschouwd als de pionier van de “curas obreros” (priesterarbeiders) in Spanje, samen met de jezuiet David Armentia. Hij was aanwezig bij de fameuze staking van 1967. Hij kreeg toestemmming om bij de Hoogovens van Bizkaia te werken, waar hij een chronische longaandiening opliep. Tijdens het Francoregime had hij intense contacten met de arbeidersbeweging: JOC, HOAC, USO, Comisiones Obreras (CCOO) en het arbeidersfront van ETA. Deze politieke activiteit deed hem in de gevangenis van Zamora (speciaal voor priesters) belanden.

In 1975 werd hij lid van de Abertzale vakbond LAB. In 1977 was hij kandidaat voor EE-Euskadiko Ezkerra en werd verkozen. In 1978 verliet hij deze coalitie om toe te treden tot Herri Batasuna. Hij werd volksvertegenwoordiger voor Herri Batasuna in 1979 en 1982.

Momenteel verblijft hij in de wijk Lutxana te Barakaldo (Bilbo), waar zijn politieke activiteit op een laag pitje blijft branden, wegens zijn gezondheidstoestand. Af en toe wordt hij nog opgemerkt bij bepaalde manifestaties.

Sabino Arana Goiri
°26 januari 1865

Sabino Arana Goiri werd op 26 januari 1865 geboren te Abondo en stierf op 25 november 1903 te Sukarrieta. Als gevolg van de Tweede Carlistenoorlog trok de familie naar Iparralde en keerde vijf jaar terug naar Bizkaia. Hij was al een tweetal jaar ziek en tijdens die ziekteperiode leerde hij Euskara en bestudeerde de Fueros. Terug in Bizakaia had hij ontelbare discussie met zijn broer Luis over politiek. Hij kapte met het Carlisme omdat zijn broer hem er van overtuigde dat de Basken niet moeten strijden voor een politiek ideaal, maar voor traditionele, nationale en raciale belangen. Dit was de eerste stap naar de ontwikkeling van een nieuw politiek concept, het nationalisme: Euskadi es la patria de los Vascos - Euskadi is het land van de Basken.          
Na verhuisd te zijn naar Barcelona, waar hij in contact kwam met radicale Calatanen, paste Arana zijn ideeën aan (die tot dan eerder een taalstrijd inhielden). Hij ging nu dieper op de zaken in en publiceerde in 1892 zijn ideeën in een boek "Bizkaia por su independencia". De intellectuelen van Bizkaia verklaarden hem zot, maar hij ging onverdroten verder. In een paar maanden tijd verscheen het tweewekelijkse tijdschrift "Bizkaitarra" en werd de eerste Batzoki (later de clublokalen van de PNV) opgericht. Op 31 juli 1985 werd de eerste Bizkai Buru Batzar (*) boven de doopvont gehouden. Sabino Arana Goiri werd voorzitter en de raadgevers waren: zijn broer Luis, Fabian Ispizua, Elias Lekue, Juan Aranburuzabala, Ciriaco Llodio en Salvador Etxeita. Wegens een aantal artikelen werd Arana gearresteerd en opgesloten.

(*) Bizkai Buru Batzar betekent letterlijk de top van het congres van Bizkaia, en is in wezen het definitieve ontstaan van de PNV.

Bij zijn vrijlating op 13 januari 1896 startte hij onmiddellijk met een uitgeverij "Bizkayaren Edestija ta Izkerea Pizkundia" en een tijdschrift Baserrotarra, die verboden werden door de regering. Gelijktijdig publiceerde hij "El Partido Carlista y los Fueros Vasco-Navarros". Dit gaf aanleiding tot grote commotie en had politiek een geweldig impact. In 1898 werd hij volksvertegenwoordiger. In mei 1902 stuurde hij een telegram aan president Roosevelt om hem te feliciteren voor de onafhankelijkheid van Cuba (Spaans overzees gebeid tot 1898). Het telegram werd onderschept en hij werd gevangen gezet. Onder protest van een woedende bevolking werd hij 5 maand later weer vrijgelaten. Hij vreesde voor zijn leven en verliet zijn verblijfsplaats Getaria voor Donibane Lohizune (Saint Jean de Luz) in Iparralde.      

Omstreeks die tijd werd hij ernstig ziek, keerde in januari 1903 terug naar Sukarrieta (Pedernales in Bizkaia) en stierf er een paar maand later op 25 november op 38-jarige leeftijd.

Wordt ANV verboden?

25 januari 2008

Op 25 januari 2008 heeft de ministerraad van de Spaanse regering de goedkeuring verleend voor het inleiden van het proces tot illegalisering. De vicepresidente, María Teresa Fernández de la Vega, heeft dit bevestigt. De ministerraad heeft de opdracht aan de juridische diensten van de Staat om via de Kamer 61 van het Tribunal Supremo (Hooggerechtshof), de Ley de Partidos Políticos, de Partijenwet toe te passen op ANV en PCTV-EHAK, wegens bewijslast van banden met de verboden politieke partij Batasuna.

Met de verkiezingen van maart in zicht wordt het grove geschut in stelling gebracht.

De Minister van Justitie, Mariano Fernández Bermejo, windt er nu geen doekje meer om:

“Wij zullen verhinderen dat deze (radicale Baskische) partijen aan het verkiezingsproces kunnen deelnemen.” Mariano Fernández Bermejo, heeft aangekondigd dat het moment gekomen is om ANV-Acción Nacionalista Vasca (Baskische Nationalisten) en EHAK of PCTV-Partido Comunista de las Tierras Vascas (Baskische Communisten) buiten de wet te stellen, wegens vermoedelijke socio-economische, politieke en organisatorische connecties met “ETA-Batasuna”. Bermejo zal vandaag de Advocatuur opdracht geven de acties voor illegalisering op te starten.

Op deze manier wordt in de Spaanse Democratuur omgesprongen met politieke tegenstanders! Als ANV en EHAK verboden worden (en dat zullen ze!), dan staat de teller al op 10 veboden partijen! Op deze manier wordt aan ongeveer 20 % van de Baskische bevolking het recht ontzegd deel te nemen aan een democratisch principe!!

De PNV doet in deze wat we in eigen land in de loop van de geschiedenis al vaker meemaakten met de CVP: “Hou me tegen of ik doe wat!” roepen! Na de verkiezingen proberen ze voordeel te halen uit deze situatie.

De mediageile magistraat Baltasar Garzón is niet zo opgezet met deze acties van zijn collegae, mat wie hij niet een zodanig goede werkverhouding heeft. Garzón zei eerder al “te zijner tijd” op te treden. Hiemee bedoelt hij ongetwijfeld: Op het laatste ogenblik! Zo zijn de partijen verboden en kunnen er geen andere (vervang-)lijsten meer ingediend worden!

Zwarte Lijsten
24 januari 2008

De parlementsleden van de Raad van Europa (PACE) hebben in Straatsburg de fundamentele kritieken van rapporteur Dick Marty betreffende het gebruik van ‘zwarte lijsten’ onderschreven. PACE oordeelde dat er in hoofdzaak twee grote problemen zijn met het gebruik van dergelijke lijsten.

Enerzijds zijn de procedures die worden gehanteerd door de VN-Veiligheidsraad en de Europese Unie bij het evalueren van individuen en groepen die verdacht worden van banden met terrorisme volkomen arbitrair.

Anderzijds zijn deze procedures in strijd met tal van fundamentele basisrechten en vrijheden.

Het gebruik van zogenaamde ‘zwarte lijsten’ neemt in onze samenleving hand over hand toe in allerlei sectoren (cfr. lijsten m.b.t. wanbetalers op de huurmarkt, in de kredietsector, de verzekeringssector e.a.), maar het rapport van Dick Marty behandelt specifiek het gebruik van zwarte lijsten door de Verenigde Naties en de Europese Unie inzake terreurverdachten.

Net zoals rapporteur Dick Marty oordeelde PACE dat er in hoofdzaak twee grote problemen zijn met het gebruik van dergelijke lijsten. Enerzijds zijn de procedures die worden gehanteerd door de VN Veiligheidsraad en de Europese Unie bij het evalueren van individuen en groepen die verdacht worden van banden met terrorisme volkomen arbitrair. Anderzijds zijn deze procedures in strijd met tal van fundamentele basisrechten en vrijheden.

Zo zijn het de individuele regeringen die bepalen wie er op de zwarte lijsten moet komen, maar zij doen dit momenteel zonder het recht op een eerlijk proces te eerbiedigen. Zelfs de leden van het comité dat finaal beslist over de inhoud van de zwarte lijsten worden volgens Dick Marty niet op de hoogte gebracht van alle redenen voor het plaatsen van een individu of groep op de zwarte lijst.

Vaak worden deze individuen of groepen ook zelf niet gewaarschuwd over het feit dat er een procedure loopt om hen op de zwarte lijst te zetten. Zij worden dan ook niet gehoord en in sommige gevallen zelfs niet op de hoogte gebracht van de uiteindelijke beslissing. Zo gebeurt het dan ook dat sommige mensen totaal onwetend zijn betreffende de verdenking die tegen hen loopt. Totdat zij een grens willen oversteken of hun bankrekening wensen te gebruiken. Bovendien is er geen enkele bepaling voorzien die een onafhankelijke beoordeling van de beslissing tot het toevoegen van iemand aan de zwarte lijst mogelijk maakt. Het recht om je te kunnen verdedigen en het vermoeden van onschuld zijn nochtans fundamentele rechten. De gevolgen van een dergelijke maatregel kunnen zwaar zijn. Zo kan men je vermogen bevriezen, en kan men je een reisverbod opleggen, enkel en alleen omdat je naam op een zwarte lijst terecht is gekomen. Men moet echter steeds in het achterhoofd houden dat het hier gaat om lijsten van ‘verdachten’, niet van ‘veroordeelden’.

Rapporteur Dick Marty pleit er dan ook voor om individuen of groepen die gescreend worden en die men op de zwarte lijst wil zetten hiervan op de hoogte te brengen opdat zij zich zouden kunnen verdedigen. Anderzijds pleit hij ervoor om individuen of groepen die op de zwarte lijst staan, maar waartegen na een strafrechtelijk onderzoek geen enkel bezwarend materiaal is gevonden te compenseren voor de geleden schade. Op dit moment is het zelfs vaak niet eens mogelijk om een correctie aan te vragen en je naam te laten schrappen van de lijst. Individuen en groepen blijven soms jaren op dergelijke lijsten staan zonder te weten waarom en dit beïnvloedt hun leven in grote mate.

Momenteel staan er volgens het rapport ongeveer 370 mensen en 130 groeperingen of organisaties vermeld op de zwarte lijst van de Verenigde Naties en ongeveer 60 mensen of groeperingen op de zwarte lijst van de Europese Unie.

De Raad van Europa concludeerde op basis van dit rapport dat “dergelijke procedure onwaardig is voor internationale instellingen zoals de VN en de EU”. De parlementsleden van deze Raad benadrukken dan ook dat dit systeem van zwarte lijsten herzien moet worden “om de geloofwaardigheid van de internationale strijd tegen terreur te vrijwaren”. Bovendien schenden lidstaten die verzocht worden de handhaving van dergelijke sancties te verzekeren hun verplichtingen onder het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

http://assembly.coe.int/ASP/Press/StopPressView.asp?ID=1999.

Een rechter moet in Baskenland geen Baskisch spreken

23 januari 2004

De nieuwe President van de Hoogste Rechtbank van de Baskische Justitie, Ruiz Piñeiro, plaatste zich in het middelpunt van de polemiek nog vóór hij in zijn ambt bevestigd werd. Hij verklaart dat een rechter "het niet nodig heeft Baskisch te kunnen spreken ook al is die taal officieel."

De zaak van de reservefondsen
22 januari 2002

Baskische Parlementsvoorzitter
veroordeeld
21 januari 2008

Vandaag veroordeelde het Hof van Cassatie de voormalige parlementsvoorzitter, Juan Maria Atutxa (PNV) en de voormalige fractievoorzitters van de meerderheid, Gorka Knörr (EA) en Kontxi Bilbao (IU) omdat ze na het verbod van Batasuna (2003) in het Baskische parlement niet overgingen tot het buitengooien van de verkozen parlementsleden van de partij Sozialistak Abertzaleak (SA) die verkozen waren met de stemmen van “Batasuna”- kiezers.

Atutxa en de zijnen verdedigden zich steeds met het argument dat men wel een politieke partij kan verbieden, maar niet een politiek idee! Hoe de gevolgen van de veroordeling er gaan uitzien moet nog afgewacht worden. De Rechter sprak zich namelijk niet uit over een straf noch over een periode van “ontzetting uit elk burgerlijk ambt” die er in ieder geval komt.

Deze Zaak leek langzaam op de Griekse kalender terecht te komen ware het niet dat de trommelaars van de haat, gegroepeerd in een luizig groepje Spaanse fascisten dat zich “Manos Limpias” (“Propere Handen”) noemt, zich burgerlijke partij stelden. “Manos Limpias” eist nu ook nog een boete van 108.000 euro’s.

Atutxa komt uit de meest rechtse tak van de PNV en kwam eerder als Baskisch minister van Justitie op de dodenlijst van ETA terecht. (Er werden zelfs ooit plannen gevonden om hem te “executeren”)

Waar TVE nog helemaal niets weet over de straffen komt de vunzige krant “La Razón” wél al met het volledige vonnis:

Atutxa: anderhalf jaar ontzetting uit een openbaar ambt en een boete van 100 € per dag gedurende 4 maanden.            
Gorka Knörr en Kontxi Bilbao: beiden 1 jaar ontzetting en 100 € per dag gedurende 4 maanden.

Het verschil is er omdat de verantwoordelijkheid van Atutxa (parlementsvoorzitter) groter was dan die van de fractievoorzitters.

Opvallend was dat de beslissing onder de magistraten niet unaniem was. Vier van de twaalf zouden een ander “criterium” gehad hebben dan de meerderheid.

De drie fractieleiders werden tot tweemaal toe vrijgesproken voor het Baskische Gerecht, maar de trommelaars van de haat, de organisatie “Manos Limpias” (Propere Handen!!!) stak daar een stokje voor en ging in cassatie!

Méér dan één Bask zal de uitslag van dit proces met leedvermaak vernomen hebben. Atutxa trad als Baskisch minister keihard op tegen radicale Basken! Nu kreeg hij van hetzelfde laken een broek!

Taalpolitiek van Navarra aan de schandpaal

20 januari 2004

("EBLUL" European Bureau for Lesser Used Languages)

Het Europese Bureau voor Minderheidstalen dringt er bij de president van Navarra op aan zijn taalpolitiek te veranderen. Dit gebeurt nadat het bureau het vorige jaar een bezoek aan de autonome regio bracht. Het bureau stelt vast dat Navarra de enige regio is waar een minderheidstaal rechten verloor die ze al eerder verworven hadden!

De voorzitter van het Bureau, Bojan Brezigar, stelt vast dat de minderheidstalen er overal op vooruitgingen, behalve in Navarra. Ze hebben dan ook 5 aanbevelingen voor de Navarrese bestuurders:

1) Het politieke misbruik van de Baskische taal moet plaats maken voor een "positieve discriminatie" die de ongelijkheid na jaren van discriminatie moet wegwerken.

2) Het Bureau vraagt de oprichting van een interdepartementaal administratieorgaan zodat de taalpolitiek in elk departement in acht wordt genomen.

3) De Regering moet de relatie met de verschillende tussenpersonen die werken aan de ontwikkeling, de verdediging en de promotie van de Baskische taal normaliseren.

4) Het publiek onderwijs van de Baskische taal moet ook mogelijk gemaakt worden in de niet-Baskischtalige zone van Navarra indien dit gewenst wordt.

5) De Regering van Navarra moet eerder genomen beslissingen terugtrekken zoals de regeling om het Spaans als enige universitaire taal te benoemen terwijl er statuten bestaan die de tweetaligheid aanvaarden.           

Het bureau spreekt zijn bezorgdheid uit over de situatie waarin de Ikastolas moeten overleven in de niet-Baskischtalige zone van Navarra.

De woordvoerder van de Regering van Navarra, Alberto Catalán (UPN) noemt het onderzoek van EBLUL "totaal vreemd aan de werkelijkheid." (Wie is er in Navarra eigenlijk vreemd aan de werkelijkheid?)

Het Spaanse Hooggerechtshof beslist
19 januari 2007

Op 19 januari 2007 behandelde het Spaanse Hooggerechtshof het beroep van de ‘Vereniging Slachtoffers van het terrorisme’ (AVT) in de zaak tegen de Baskische jongerenorganisaties Jarrai, Haika en SEGI, die in juni 2005 weliswaar als ‘onwettige’ organisaties werden bestempeld, maar niet als ‘terroristisch’.  
Nu krijgt de AVT haar zin en worden de 3 organisaties als ‘behorend tot een terroristische bende, organisatie of groep’ definitief veroordeelt. Direct worden tegen 23 jongeren opsporingsbevelen uitgevaardigd omdat ze nu tot 6 jaar gevangenisstraf kunnen worden veroordeeld. In de dagen na het vonnis worden Igor Ortega, Amaia Arrieta, Olatz Carro en Iker Frade opgepakt. Ook is er een internationaal arrestatiebevel uitgevaardigd. Ook is er een internationaal arrestatiebevel uitgevaardigd tegen leden van SEGI.

Machtsontplooiing
18 januari 2002

Hoewel Susana Altxarandio en Juan Cortés ter beschikking van rechter Ruiz Polanco stonden nadat ze zich op 12 november ll. vrijwillig hadden gemeld bij het Hooggerechtshof, werden ze toch door een 60-tal Guardia Civiles gearresteerd in hun woning in Zuhatza (Gasteiz). Er werd, zoals steeds computers meegenomen, alsook een thesis waaraan Altxarandio werkte en een pistool van het type Colt, eigendom van haar oom. Minister Mariano Rajoy blies de hele zaak naar gewoonte zodanig op dat het leek alsof er een belangrijke ETA-commando was opgedoekt.

Vluchtelingen

17 januari 2002

Voor het Europese Gerechtshof in Luxemburg verscheen de Baskische vluchteling, Aito Oteiza, die op dit ogenblik in Donibane Lohizune woont. Het Hof, bestaande uit vijftien rechters, één uit elke Europese Staat, onderzoekt of de Franse regering op een legale manier werkte toen die in 1995 Parijs als verplichte verblijfplaats toewees (lees "verbanning") aan Oteiza.

Vertegenwoordigers van de Spaanse, Franse, Belgische en Italiaanse regeringen vroegen de herroeping van de jurisprudentie. De vertegenwoordiger van de Europese Commissie benadrukt dat de Franse Staat de communautaire wetten overtreed ten aanzien van de Basken, meer bepaald bij het verbieden van de verblijfplaats waarop ze recht hebben.

Oteiza hoort bij de groep van 16 Baskische vluchtelingen die dreigen uitgewezen te worden.

Arrestatie wegens het betalen van de
"revolutionaire belasting" aan ETA

16 januari 2004

Je krijgt een dreigbrief, betaalt omdat je leven je lief is, en je wordt veroordeeld omdat je voor je leven koos.

In Tolosa werd José Luis Areizaga gearresteerd. Toen hij ’s middags niet naar huis kwam, zoals verwacht, belde zijn vrouw niet naar de kroeg, zoals dat in onze contreien zou gebeuren, maar zoals in een politiestaat hoort, belde ze naar de politie. Daar vernam ze dat haar man was opgepakt op last van Magistraat Baltasar Garzón. Later werd zijn huis doorzocht en werd hij overgebracht naar Madrid. Acht maanden geleden legde Areizaga op vrijwillige basis verklaringen af bij dezelfde Garzón, waarna hij werd vrijgelaten.

Areizaga baat twee sportwinkels uit in Donostia en in Tolosa en is 55 jaar oud.

Twee dagen later werd hij vrijgelaten na een ondervraging van drie uren. Hem werd ten laste gelegd dat hij waarschijnlijk de zogenaamde "revolutionaire belasting" had betaald aan ETA.