Petitie

of op basis van wraak?

Vooringenomen rechters?

Geen spaghetti-arrest in Spanje.

Alhoewel sedert de start van het proces 18/98 de voorzitster Angela Murillo alle aandacht naar zich toetrok, omwille van haar misprijzende commentaren en houding t.o.v. van de beklaagden en de verdediging, is ook de vijandige houding, met grimassen, misprijzen en misbaar, van magistraat Nicolás Póveda Peña de aanwezigen niet ontgaan. Het ideologisch traject van die magistraat is dan ook niet van de minste.

In 1963 ontstaat het Frente de Estudiantes Sindicalistas (FES - ultra rechtse studenten), die zich erfgenamen noemen van de Falange van José Antonio Primo de Rivera. In 2004 fusioneert het FES met Falange Española de las JONS: een orthodoxe fascistische organisatie. Onder de leden bevinden zich bekende namen, zoals José María Aznar López, voorzitter van de PP en ex-president van de regering, en minder bekende namen, zoals de magistraat bij de Audiencia Nacional, Nicolás Póveda Peña. Minder bekend, maar wel de rechterhand van Javier Gómez Bermúdez, de virtuele voorzitter van de “Sala de lo Penal de la Audiencia Nacional, ­el Consejo General del Poder Judicial (GCPJ)” (recent werd zijn benoeming geannuleerd).

Nicolás Póveda Peña, en alleen hij, stuurt het verloop van het schertsproces in de politieke richting die de PP wil. Sedert meer dan één jaar, de tijd dat het proces nu al loopt, probeert hij de richting van het proces te bepalen. Hij ontziet daarbij de zwakke voorzitster, Angela Murillo, niet en er zijn regelmatig wrijvingen, maar hij voelt zich beschermd door oppermagistraat Javier Gómez Bermúdez. De richting die zij willen uitgaan is nog min, nog meer: “Barbertje moet hangen!”. Als dit nu volgens de regels van de wetteksten gebeurt of niet, is voor hen bijzaak. Dit is een politiek proces en we kunnen nu al stellen dat, ongeacht de uitspraak, dit het proces van de wraak is tegen het Baskisch Nationalisme. Beangstigend!

In Spanje eten ze geen spaghetti, dus kan er ook geen spaghetti-arrest zijn. Hoogtijd om het paella-arrest uit te vinden, eventueel door te spoelen met sangría.

19 januari 2007: uitspraak zaak Jarrai, Haika en Segi

Dat het feest van de haat, het proces van wraak hiermee een eindpunt heeft bereikt, is geloven in de Spaanse Sinterklaas. Het begint pas goed op gang te komen. Gisteren, 19 januari 2007, werd uitspraak gedaan in de “zaak Jarrai, Haika en Segi”, de nationalistische jongerenbeweging. Terwijl de Audiencia Nacional in juni 2005 de jongerenbeweging alleen maar onwettig had verklaard, heeft het Tribunal Supremo (Hooggerecht) nu dus de beweging als “een terroristische organisatie” veroordeeld, en opdracht gegeven 23 jongeren op te sluiten. Het beroep tegen de vorige uitspraak werd ingespannen door de haatzaaiers van AVT. Als je eigen mannetjes de rechtbanken bevolken, heb je natuurlijk een stapje voor. Samen met de PP zijn ze nu in hun nopjes.
Akkoord, de jongeren hebben deelgenomen aan de “Kale Borroka”, het straatgeweld, maar herinner u zich nog de betoging voor verdraagzaamheid een paar jaar terug in Antwerpen? Toen alles kort en klein geslagen werd? Mooie verdraagzaamheid, maar is dat een reden om de organisatoren een terroristische organisatie te noemen? Zijn er überhaupt processenverbaal opgesteld?

Intussen vraagt de Baskische regering zich af wat de motieven zijn om het vonnis van de Audiencia Nacional zo drastisch te wijzigen, en wat er zal gebeuren met de zaken die nog hangende zijn.

Met een resem processen die de Basken nog te wachten staat, ziet het er in ieder geval niet rooskleurig uit voor hen:

-de zaak van de Herriko Taberna’s met 40 beklaagden, onder wie Arnaldo Otegi
-de zaak 18/98 met 56 beklaagden
-de zaak Gestoras-Askatasuna met 28 beklaagden
-de zaak Udalbiltza Kursaal met 14 beklaagde
-de zaak Arnaldo Otegi voor verheerlijking van het terrorisme
-enz…

Het enige obstakel voor een duurzame vrede is niet ETA, maar de Baskische pogrom die maar blijft voortwoekeren. Dit is een rechtstaat onwaardig: vooringenomen rechters, processen die aangespannen worden uit wraak, een socialistische regering die warm en koud blaast. Komt er dan nooit een einde aan de ellende?

Een paar uur na de uitspraak werden al ontelbare aanplakbiljetten aangebracht in Donostia en Bilbo die oproepen tot de strijd voor het komende weekend: “¡Juventud de Euskal Herria! ¡A seguir en la lucha organizada! ¡Frente a las sentencias fascistas!” (Jeugd van Euskal Herria! Laten wij verder gaan met de georganiseerde strijd! Tegen de fascistische vonnissen).
Dit weekend wordt de "Tamborrada" gevierd.

Op 9 januari 2007 werden in het zuiden van Frankrijk twee Etarras aangehouden, Garikoitz Etxeberria en Asier Larrinaga, op beschuldiging van daderschap van de aanslag. Uit onderzoek is nochtans gebleken dat zij, noch bij de uitvoering, noch bij de voorbereiding van de aanslag betrokken waren.

Intussen heeft de Ertzaintza wel de foto’s van de twee op hun webstek geplaatst, samen met nog twee anderen. Zij vragen de medewerking van de bevolking. Als het Foro de Ermua, AVT of de PP dit leest, dan zal de Ertzaintza plaats te weinig hebben om alle verdachten te plaatsen. Want volgens die haatzaaiers zijn alle Basken van ETA en als dusdanig verdacht.

Je wordt er op zijn minst voor gedagvaard en
er hangt eventueel een straf boven je hoofd.

Op 30 januari 2007 moeten de mahaikides (letterlijk: tafelgenoot – figuurlijk: leiders) Arnaldo Otegi, Juan Joxe Petrikorena en Pernando Barrena voor de “Sala de lo Civil y Penal del Tribunal Superior de Justicia del País Vasco” (strafrechtbank van het Hooggerecht TSJPV) verschijnen, om verklaringen af te leggen over de vredesonderhandelingen die gevoerd werden tussen de leiders van de verboden politieke partij Batasuna en de Lehendakari Ibarretxe, op 19 april 2006.

Hoe kan het toch vraagt u zich af dat iemand die pleit voor vrede een strafbaar feit pleegt?

Niet te vlug van stapel lopen. Het kan nog erger.

De president van de Baskische regering, de Lehendakari José Ibarretxe, moet ook voor de rechter verschijnen en wel een dag later, op 31 januari 2007, om dezelfde reden. Hallucinant, nietwaar. Een regeringsleider wordt hierdoor belemmerd in het uitoefenen van zijn ambt: oplossingen zoeken voor conflicten.

Hoe is het zover kunnen komen?

Een paar beschermers van de Spaanse sacrosancte eenheid, met een PP-lidkaart, houden zich dagelijks ledig met klachten indien tegen al wat van ver of van dichtbij ruikt naar Baskisch. In deze zaak was het “Foro van Ermua” aan zet. In andere gevallen is het de AVT, en soortgelijke…

Vandaag is het 20 jaar geleden….

FOLTERING TOT DE DOOD

Vandaag is het exact 20 jaar geleden, 17 januari 1987, dat Iñaki de Juana Chaos werd aangehouden. Vandaag gaat dag 72 in van zijn tweede hongerstaking. Sedert 7 november 2006 is hij 34 kg afgevallen. Hij is nog vel over been.

Niettegenstaande hij zweeft tussen leven en dood, wordt hij nog dagelijks 10 uren vastgebonden aan handen en voeten om hem tegen zijn wil te voeden en dit gebeurt niet zachtzinnig. Ofwel gaat zijn toestand binnenkort over naar een vegetatieve toestand (leven als een plant) ofwel begeeft er een vitaal orgaan en is zijn foltering voorgoed voorbij.

Het katholieke Spanje weigert hem vrij te laten.

Jose Mari Esparza Zabalegi

"Cien razones por las que dejé de ser español"
Honderd redenen waarom ik stopte Spanjaard te zijn

Artikel opgestuurd door W. Hensgen

Bij de uitgeverij Txalaparta moet je zijn voor “foute” boeken over Baskenland. Dat ze nooit een “Garzonada” over zich heen kregen, is uiterste verwonderlijk.

Begin december 2006 verscheen een boek onder de titel “Honderd redenen waarom ik stopte Spanjaard te zijn” geschreven door José Mari Esparza Zabalegi. Om het boek te “begrijpen”, zou je (ook) moeten weten dat Esparza van arbeider, onderzoeker werd en van onderzoeker, uitgever. Van uitgever werd hij uiteindelijk militant schrijver. Een heel traject. De uitgeverij die Esparza leidt, is Txalaparta!

Van de Cubaan, José Martí onthield hij de mooiste oorlogsverklaring die ooit geschreven werd: “De liefde voor je vaderland is geen ridicule liefde voor het land waarin je rondloopt, maar de onstuitbare haat tegenover degene die het onderdrukt.”

Van Rousseau: “Hoe kleiner een land hoe groter de vrijheid, de betrokkenheid van de mensen en hoe minder oorlogen er gevoerd worden, want je eigen kleinheid houd je verwijderd van hersenschimmen.”

“Baskenland zou een Europese modelrepubliek kunnen zijn in plaats van een aanbouwsel in een middeleeuws koninkrijk. Spanje is het kind van duizend veroveringsoorlogen. Zelfbestuur hoort bij het Volk en niet op de lans van de hertog van Alva. Alle Basken hebben te lijden gehad van emigraties, keuringen voor militaire dienst, oorlogen, militaire strafopleggingen, grenzen en douaniers, repressie in scholen, misprijzen voor zijn taal en cultuur. Alle politieke projecten in Navarra en Baskenland eindigden steeds in botsingen met Madrid: de Carlisten, het Baskisch in Navarra, de republikeinse autonomiestatuten. Alles zorgde ervoor dat we verder verwijderd raakten van het Spaanse volkseigen. Hier zal niemand met een Spaanse vlag in een voetbalstadion komen. Niemand zal vrijwillig naar het leger of bij de Guardia Civil gaan. Niemand zal het Nationale volkslied zingen of het Spaanse wapen in huis halen. De onafhankelijkheid wordt steeds meer gezien als een wettelijke optie. Dat Navarra stilaan helemaal verdeeld raakt in twee verschillende culturen is te wijten aan de bezetting waarmee het land te maken kreeg. Sommigen zullen hun leven riskeren om de vrijheid te heroveren, zoals onze helden in Amaiur deden (waar Navarra definitief verslagen werd door Castilië.) Anderen verkiezen te onderhandelen, stellen zich tevreden met een autonomie en zullen het adagio van Navarra volgen: “Waar niet gemaaid wordt kan het graan opschieten.” Anderen, zoals onze politieke klasse, laat zich “betuttelen” door Madrid.

Spanje is al eeuwen in elkaar aan het krimpen. Méér dan 30 staten hebben zich ooit van Spanje losgemaakt”.

De schrijver noemt een aantal landen op en begint met Vlaanderen (waarmee heel vaak “de Nederlanden” bedoeld wordt.) Hoeveel bloed heeft de ijdelheid van Castilië al gekost? De schrijver verkiest het woord “niet-afhankelijkheid” boven onafhankelijkheid.

“Het recht van niemand af te hangen, het recht op scheiding, of als vrienden samen te leven is de ideale staat van bewuste personen en volkeren. Méér dan eenderde van de 200 staten in de wereld hebben een kleiner bevolkingsaantal dan onze natie. De meerderheid is jonger dan ons en velen hebben minder middelen van bestaan dan wij. Als we veel beter kunnen leven, waarom proberen we het dan niet? Wij vragen enkel dat ze ons laten groeien en in vrede leven. Met dit boek wil ikzelf de vrede vinden en als iemand me later zegt dat hij er iets uit geleerd heeft dan was het de moeite waard”.

Het boek, vol humor en ironie, heeft op de voorpagina een foto van de verfrommelde identiteitskaart van de auteur. Het objectief van Jose Mari Esparza Zabalegi is: "Hacer frente al pensamiento único” (het hoofd bieden aan het eenheidsdenken.)

In de catalogus van Txalaparta staan de meest belangwekkende boeken over Euskal Herria, onderaan het PDF-document, bij Biografías en Ensayo.

La llamada de Gernika (Gernika deialdia) se ha extendido por toda Euskal Herria. Desde Gernika, símbolo de la resistencia, el sufrimiento, la identidad y dignidad de este Pueblo, nos han lanzado esta llamada a todas y todos los abertzales y de izquierdas: la Euskal Herria oprimida, dividida, ahogada por todas las prohibiciones debe morir, es la hora de la nueva Euskal Herria!!! Es la hora de que Euskal Herria decida por sí misma!!!

De oproep van Gernika heeft zich over heel Euskal Herria verspreid. Vanuit Gernika, symbool van het verzet, van het lijden, van de identiteit en van de waardigheid van dit Volk, hebben wij deze oproep gelanceerd aan alle abertzales en alle linksen: Euskal Herria, ons onderdrukt land, ons verdeeld land, verstikt onder de verbodsbepalingen is gedoemd om te sterven, daarom is nu het uur geslagen voor het nieuwe Euskal Herria!!! Het is het uur waarin Euskal Herria voor zichzelf beslist!!!

Gernika Deialdia plantte in 2003 over het hele grondgebied van Euskal Herria (in de zes “provincies”) zes scheuten van de legendarische Eik. Het “werk” werd gedaan door een groep overlevenden van het bombardement van het stadje, door het Legioen Cóndor in 1937. Ook de plaatsen waar dit gebeurde zijn “legendarisch”.

*Wij spreken nu van 6 provincies omdat beide Navarra’s (Esp en Fr) als één provincie beschouwd werden.

Mitikilde (Maule). Hier werd de priester Matalaz geboren die in de 17^de eeuw onthoofd werd wegens het aanvoeren van een sociale rebellie tegen de verhoogde belastingen die de Fransen hadden opgelegd.

Sara (Lapurdi-Labourd). Het mooie stadje van waaruit tijdens de Franse Revolutie 4.000 inwoners naar kampen in de Landes gedeporteerd werden en waarvan er honderden nooit meer terugkeerden. De grond, vóór het Gaztetxe, het jeugdcentrum, het huis van de jeugd, werd door de gemeente ter beschikking gesteld.

Amaiur. In 1512 verloor Navarra hier definitief zijn onafhankelijkheid in een strijd tegen de Castilliaanse dwergen…

Hernani. Tegen de kerkhofmuur van dit “abertzalestadje” in Gipuzkoa werden na de staatsgreep van 1936 méér dan 200 personen gefusilleerd. De inslag van de kogels is nog steeds zichtbaar.

La Arboleda. De mijnenclave in Bizkaia werd gekozen omdat er in de 20^ste eeuw de arbeidersbeweging geboren werd.

Gasteiz. De hoofdstad Vitoria van Araba-Alava werd de eerste dagen van maart 1976 in rouw gedompeld toen de politie, onder leiding van toenmalig Franquistisch minister en erevoorzitter van de PP, Manuel Fraga Iribarne (de huidige Minister-president van Galicië) vijf stakende arbeiders liet doodschieten die in een kerk waren samengekomen.

Magistraat Garzón dagvaardt vandaag opnieuw de directeurs van de kranten “Gara” (Mertxe Aizpurua) en “Euskaldunon Egunkaria” (Martxelo Otamendi) op beschuldiging van “aansporing tot verscheidene delicten van terrorisme, bedreigingen en medewerking met gewapende bende”.

De aanleiding is de publicatie van een interview met enkele ETA-kopstukken op 7 juni 2001. Hiervoor dienden ze reeds eerder (op 15 juni 2001) te verschijnen als “getuigen”, toen Garzón de eis van “beschuldiging” afwees. Toch zijn er intussen géén nieuwe feiten in deze zaak.

Otamendi zegt dat het normaal is dat de media interviews maakt bij gewapende conflicten, maar dat enkel in Spanje het gerecht op deze manier optreed.

Eerder waren er “ongestraft” interviews met ETA-leden, maar toen gebeurden de gesprekken door Spaanse kranten.

De directeur van “El Mundo-in-Baskenland” zegt dat de vervolging van een medium wegens de publicatie van een ETA-interview onverdedigbaar is.

Er werd in Madrid een nieuw telraampje bovengehaald om toch maar een behoorlijk aantal te bereiken. Er werden geen cijfers vrijgegeven van het aantal manifestanten, maar wel “het maximum aantal deelnemers dat zou kunnen hebben deelgenomen”. Men gaat uit van een lengte van de manifestatie van 1.100 meter. Dat zou zich dan vertalen in 229.938 m², te vermenigvuldigen met 4 personen per vierkante meter geeft dan als resultaat een maximum van 919.752 personen.
(Ik heb een vlugge berekening gemaakt: het traject van 1.100 meter moet volgens die berekeningen minimum 209 meter breed zijn).

In Bilbo-Bilbao was er sprake van tienduizenden manifestanten. Merkwaardig, vooral in het licht van het ordewoord vrede en dialoog, was de harde aanpak in Bilbo-Bilbao over de afwezigheid van Batasuna (met wie uiteindelijk de dialoog moet aangegaan worden op de rondetafel van de partijen). Als ze wilden deelnemen, bleven anderen thuis. Als ze reageerden op de wijziging van het ordewoord, zijn ze de kop van Jut. Geen veroordeling uitspreken, betekent daarom nog niet goedkeuren.

Minder merkwaardig is de eis dat ETA alle geweld moet laten varen. Dit is een gerechtvaardigde eis, maar alleen op voorwaarde dat ook de oorzaken van dat geweld uitgeroeid worden! En net over die oorzaken wordt er met geen woord meer gerept, integendeel, de repressie tegen het Baskische Volk wordt opgedreven. Zelfs met de steun van de nationalistische PNV. Ik twijfel er geen ogenblik aan dat, als de oorzaken weggewerkt worden, ETA onmiddellijk alle geweld afzweert.

Om volledig te zijn: er werd ook een manifestatie gehouden te Iruñea-Pamplona, met 2000 manifestanten en in El Ferrol (Galicia) met een 1500-tal manifestanten.

De cijfers bekend gemaakt op 14 januari 2007 zijn:

Bilbo - 44.000 à 80.000 manifestanten

Madrid - 180.000 à 200.000 manifestanten

Goed om weten.

De PSOE vraagt een onderzoek omdat een "vuilnisman" gezegd heeft dat in Madrid "het stadsbestuur" opdracht gaf de affiches die opriepen tot de betoging te verwijderen! De burgemeester van Madrid is Alberto Ruiz Gallardón, Partido Popular!

Foto's demostratie in Bilbao

Foto's demonstratie in Madrid

Men kan zich terecht de vraag stellen wat hier belangrijker is, de DIALOOG? of de MANIFESTATIE?

MARS TE MADRID

Organisatie?

De vakbonden UGT-Union General de Trabajadores de España, CCOO-Confederación Sindical de Comisiones Obreras en de associatie van Ecuadorianen FENADEE-Federación Nacional de Asociaciones de Ecuatorianos en España

Wanneer?

13 januari 2007 om 18.00 u

Traject?

Van de Plaza de Colón tot aan de Puerta de Alcalá

Ordewoord?

"Por la Paz, la Vida, la Libertad y contra el Terrorismo"

Op vraag van de PP werd het woord Libertad toegevoegd als voorwaarde voor deelname (wat nog niet helemaal zeker is).

Vrijdag, 12 januari 2007 om 18.45 u: Partido Popular geeft een communiqué:

La ambigüedad y falta de liderazgo del presidente del Gobierno, y la ausencia de una política clara en materia de terrorismo han generado una situación de división y desconcierto en la sociedad. La prioridad en este momento es fijar una política clara encaminada a la derrota definitiva de ETA. Como es conocido, el PP propone que esa política, sea la acordada en el Pacto por las Libertades y contra el Terrorismo, que excluye el diálogo.

De Partido Popular vraagt formeel de afgelasting van alle manifestaties, omwille van de dubbelzinnigheid en het gebrek van leiderschap van de regering, omwille van de verdeeldheid, omwille van het uitblijven van een keiharde politiek om ETA uit te roeien. De enige mogelijkheid is het nauwgezet toepassen van het “Pacto por las Libertades y contra el Terrorismo”, pakt voor de vrijheden en tegen het terrorisme. Iedere dialoog moet uitgesloten worden.

Mariano Rajoy (PP): "Voy a una manifestación si es para derrotar a ETA, excluye negociar y pide recuperar la libertad"

Mariano Rayoy (PP): “Ik ga alleen naar een manifestatie als die aanstuurt op het uitroeien van ETA, als die onderhandelingen uitsluit en als die de vrijheid recupereert. (Dit is dan de vrijheid van “España una, España grande en España libre”).

-------------------------------------------------------------------------------------

MARS TE BILBO-BILBAO

Organisatie?

De Lehendakari van País Vasco, Juan José Ibarretxe

Wanneer?

13 januari 2007 om 17.00 u

Traject?

Van de Plaza del Sagrado Corazón tot aan het Ayuntamiento

Ordewoord?

"Por la Paz y el diálogo”, “Exigimos a ETA el fin de la violencia”

Tot slot een merkwaardige vaststelling: de magistraat van de Audiencia Nacional heeft Batasuna niet verboden om aan de manifestatie deel te nemen.

Vrijdag, 12 januari 2007 om 18.45 u: Batasuna geeft een communiqué:

"En primer lugar, el lehendakari ha quedado en ridículo tras su actuación. No es nada serio, y mucho menos en el caso de un lehendakari, anunciar una manifestación con un lema y luego, unas horas o días después, comunicar un cambio de ese lema tras ver que no sé quien o no sé cual apoya la manifestación. Junto a ello, Ibarretxe, con la decisión de modificar el lema, demostró que "su obsesión" es "actuar contra un sector político".

De Lehendakari is met zijn actie tot in het ridicule gegaan. Dit is niet ernstig meer, en zeker niet voor een Lehendakari. Eerst een manifestatie aankondigen onder een bepaald ordewoord, en dit dan een paar uur of een paar dagen later wijzigen op basis van wie of wat die manifestatie steunt. Ibarretxe heeft met zijn nefaste beslissing aangetoond dat zijn obsessie er op gericht is te handelen tegen één bepaalde politieke sector.

Batasuna zal dus niet mee opstappen.

De voorzitter van de PNV, Josu Jon Imaz, vraagt de organisatoren (dat is de Baskische regering) om alle middelen aan te wenden, opdat Batasuna NIET aan de manifestatie zou kunnen deelnemen. Dit is blijkbaar een nieuwe vorm van dialoog. Hij gaat zelfs verder: “Het gaat niet om een dialoog met ETA, maar om een dialoog tussen “democratische” partijen. Een koffiekransje zeg maar: elkaar overbluffen in hoe goed ze wel zijn.

De PSE, de Baskische socialisten, zouden wel deelnemen alhoewel het thema van de manifestatie hen niet beviel. Zij wilden een hard protest tegen het terrorisme. Uiteindelijk steunden zij de manifestatie onder voorbehoud, maar zodra ze hoorden dat Batasuna ook zou deelnemen, werd de aanwezigheid op de manifestatie afgeblazen. Zij geven de Lehendakari nog eens kans door het thema te wijzigen.

De PP bevestigt dat zij niet aan de betoging deelneemt, omdat er geen politieke consensus bereikt werd en er verdeeldheid gezaaid wordt. Er werd geen rekening gehouden met hun eigen willetje: alle dialoog stopzetten en een keiharde repressie voeren tegen de Basken (alsof dat nu nog niet gebeurt). Zij verkiezen nog altijd het bloedvergieten, omdat dit electoraal meer oplevert.

Het PP-aanhangwagentje AVT, de associatie die slachtoffers misbruikt, wil ook niet deelnemen, omdat zij niet akkoord gaan met het thema “voor de dialoog”.

Gelijktijdig met de manifestatie in Bilbo is er een betoging in Madrid onder de leuze “Por la paz, contra el terrorismo”, voor de vrede, tegen het terrorisme. De Federación de Ecuatorianos (de 2 slachtoffers van de bomaanslag op Barajas waren staatsburgers uit Ecuador) heeft zijn toezegging opgezegd en wil niet meer deelnemen, omdat de betoging politiek misbruikt wordt.

De Federación de Ecuatorianos klaagt de manipulatie aan van een “fantoomorganisatie” gecreëerd door personen die heel dicht bij de PP staan.

Even na 20.00 u gisterenavond, 11 januari 2007, verscheen volgend bericht:

Ibarretxe añade al lema "Exigimos a ETA el fin de la violencia"

Lehendakari, Juan José Ibarretxe, heeft het volgende aan het thema van de manifestatie toegevoegd: "Exigimos a ETA el fin de la violencia", wij eisen van ETA het einde van het geweld. De enige bedoeling hiervan is Batasuna voor schut te zetten. Hij heeft aan Batasuna gevraagd aanwezig te zijn als ze het nieuwe thema onderschrijven, maar thuis te blijven als ze dit niet doen.

Vlaams Parlement

Commissie voor Buitenlands Beleid

Vergaderzaal: Hans Memling

Donderdag 11 januari 2007, 10:00 uur

Voorstel van resolutie van de heren Jan Loones en Johan Verstreken, de dames Anne Marie Hoebeke en Anissa Temsamani en de heren Jan Roegiers en Eloi Glorieux betreffende steun aan het

Spaans-Baskische vredesproces

Stuk 925 (2005-2006) - Nr. 1 voorstel van resolutie tekst - dossier

Askatasuna heeft op 10 januari 2007 de brief bekend gemaakt die Iñaki de Juana Chaos van plan was te laten voorlezen op de verboden bijeenkomst van “El Movimiento pro Amnistía” in de Velodroom van Donostia vorige zaterdag, 06.01.2007 (zie artikel “Hitza eta erabakia, askatasunez” van 07.01.2007).

Hij herinnert eraan dat de situatie van de politieke gevangenen niet verbetert, maar dat zij iedere keer opnieuw, en steeds meer en meer, object zijn van een niets ontziende agressie. Hij haalt zijn voorbeeld aan als slechts één van de vele.

De Juana onderstreept dat alleen het wegwerken van de oorzaken van het conflict een oplossing kan brengen. De erkenning van het politieke conflict, waarvan iedereen de oorzaken kent, kan leiden naar rechtvaardigheid en vrijheid waarvoor nu al generaties lang gestreden wordt. Hij roept dan ook op tot amnestie en alles wat dit inhoudt. Alleen erkenning van het conflict en als gevolg daarvan amnestie, zal zorgen voor de uiteindelijke oplossing.

Gisteren stapten circa 7.000 personen door Iruñea-Pamplona op om de President Sanz van Navarra te tonen dat de Ikurriña een symbool van Navarra is, net zoals “de rode vlag met de kettingen”.

Mogelijk was Geschiedenis niet het sterkste vak van PPist Sanz. Maar zijn haat tegenover de Baskische vlag is een ziekelijke obsessie.

In 1894 werd in Iruñea-Pamplona de Baskische vlag, Ikurriña, getekend door Luis Arana Goiri, de broer van Sabino Arana Goiri (de “vader” van het Baskische nationalisme.). Dit gebeurde op de Plaza del Castillo in Café Iruña dat later beroemd werd omdat de zaak veelvuldig gefrequenteerd werd door Ernest Hemmingway. De vlag hing het eerst uit in een stadje in het uiterste zuiden van Navarra: Castejón.

Navarra kreeg nog een tweede wapen, de Arrano Beltza, de Zwarte Adelaar op het “geluwveld”, die, als hij niet open geplooid is op de Vlaamse Leeuw lijkt. De Arrano Beltza stond op het schild van de koningen van Navarra tot aan Sancho el Fuerte. Bij de slag van Las Navas de Tolosa maakte Navarra op de Moren de ketting die rond de tent van de aanvoerder buit en de parel uit zijn tulband. Deze twee attributen vormen sedert 22 januari 1910 de vlag van Navarra.

Na de overwinning van Franco in 1936 waren alle Baskische symbolen gedurende twee decades verboden. Toch begonnen bij het eind van de vijftiger jaren en het begin van de zestiger jaren Baskische jongeren, zowel van de PNV als van ETA (toen nog hetzelfde), met het recupereren van de Ikurriña. Eerst “vredelievend”. Op Paasdag 1963 en 1966, de Aberri Eguna, Dag van het Vaderland, werd in Pamplona van op een balkon met de hulp van een minivalscherm een enorme Ikurriña “gelanceerd”. Toen er steeds meer arrestaties volgden en de repressie grimmiger werd, verbond ETA de vlaggen steeds vaker aan wat dynamiet en dat werd menig Guardia Civil fataal.

Baskische bergbeklimmers riskeerden meer dan eens hun eigen leven. Tot voor een tiental was er op de enorme rotswand boven Zarautz nog een verweerde geschilderde Ikurriña te bespeuren (nu opnieuw aangebracht, zie bijlage webstek, helemaal onderaan). Op 12 oktober 1967, op de Dag van het Spaanse Ras klauterden twee jongeren ‘s nachts langs de buitenkant naar de top van één der torens van de kathedraal van Burgos en zetten op die manier de volgende dag het Spaanse Ras te kakken. Deze actie zou uitgevoerd zijn door Iñaki Mujika Arregi, “Ezkerra” en Santiago Arrospide, “Santi Potros” die later beiden tot de top van ETA opklommen. (“Ezkerra” leeft nu teruggetrokken in Igeldo terwijl “Santi Potros” een lange gevangenisstraf uitzit.)

Op de Aberri Eguna van 1975, Franco leefde nog, stonden na de Paasmis in de Andramari-kerk in Gernika plots twee personen, verkleed in moderne priesters (“clergyman”) met een Ikurriña, een Europese vlag en een Vlaamse Leeuw het onrecht tegen het Baskische Volk aan te klagen: Volksunie-volksvertegenwoordiger Willy Kuijpers en zijn kompaan, Walter Luyten! Zij werden beiden meteen gearresteerd en het land uitgezet. In Baskenland verschijnt de foto van deze actie nog regelmatig in boeken en bladen. (Zie o.a. “100 jaar Ikurriña”)

In 1977, meteen na de dood van Franco, eisten de zogenaamde “Groep Burgemeesters”, ook uit Navarra, van de Spaanse Regering de legalisatie van de Baskische Ikurriña met het dreigement allemaal af te treden indien niet op hun eis werd ingegaan. Manuel Fraga verklaarde vanuit Venezuela dat ze hiervoor “over zijn dood lijk” moesten omdat de Baskische vlag geen regionale maar een separatistische vlag was. (Fraga werd later president van de autonome regio Galicië (met een eigen separatistische vlag?).

In het Proces tegen Batasuna in Madrid kwamen 13 Ertzainas (Baskische politiemannen) getuigen en niemand bracht nieuwe bewijzen aan die een “buiten de wetstellen” van Batasuna zouden rechtvaardigen. De Ertzainas waren opgeroepen door de Openbare Aanklager, Luzón. De zaak handelde over drie manifestaties van de voorbije zomer in Donostia en één in Lezo.

Op de manifestatie van 11 augustus in Donostia deed er zich volgens de Ertzainas slechts één incident voor toen een betoger een cameraman wilde aanvallen, maar hij werd door andere betogers tegen gehouden. Hoewel één agent leuzen ten voordele van ETA had gehoord, ontkenden de overigen dit. In ieder geval hadden de Batasunaleiders, Otegi, Permach, Joseba Alvarez, Jon Salaberria Josetxo Ibazeta noch Iñigo Balda nooit iets dergelijks geroepen. De agent die het proces-verbaal had opgemaakt herinnerde eraan dat het feit dat de spreker van dienst, Joseba Alvarez, “Leve ETA” zou geroepen hebben enkel werd vermeld door de krant “El Mundo”. Verder verklaarde hij dat op al de video’s die ze hadden kunnen bekijken (TVE, Tele5, ETB, TV3 Canal 9 TVG én hun eigen opname) ze evenmin hadden kunnen horen dat Iñigo Balda dit zou geroepen hebben. “Alvarez had enkel de term ‘guda’, oorlog, gebruikt in verband met de politiek van Aznar jegens Baskenland en dat hij het woord ‘borroka’, strijd, had gebruikt in verband met het antwoord dat de linkse nationalisten op die politiek gaan geven

De tweede manifestatie vond plaats bij de Grote Dag van de feestweek van Donostia op 15 augustus toen de Linkse Nationalisten protesteerden tegen de Spaanse vlag aan het Stadhuis. Op het einde van deze protestmeeting staken enkele gemaskerde personen een plastic spandoek met daarop de Spaanse kleuren in brand om daarop, “niet geïdentificeerd” in de massa te verdwijnen. Een obligaat einde van een dergelijke manifestatie waarbij meestal ook nog een Franse vlag in vlammen opgaat. Het onderzoek hieromtrent ging pas van start nadat de krant El Mundo er gewag van maakte!!! De agent van dienst merkte op dat de hij enkel de leuze “”JO TA KE IRBAZI ARTE” hoorde “Zonder rusten naar de overwinning” (een slogan die trouwens ook tijdens voetbalwedstrijden wordt gescandeerd!)

De derde manifestatie vond plaats op 17 augustus toen Patxi Eskitxabel na 22 jaar uit de gevangenis terug kwam. Het enige mogelijk strafbaar feit vond plaats toen een vertegenwoordiger van Batasuna aan Eskitxabel toch wel een ruiker bloemen overhandigde!!

De vierde manifestatie vond op 17 juli plaats in het naburige LEZO als protest tegen de uitwijzingen en de uitleveringen. Hierbij werd zelfs de Batasuna-burgemeester en een schepen van Lezo gearresteerd. De Ertzainas verklaarden de manifestatie onderbroken te hebben, omdat er een spandoek werd meegedragen met het anagram van (de verboden organisatie) Gestoras Pro-Amnistia. Ze ontkenden “leve ETA’s” gehoord te hebben. Er ging eveneens aandacht naar het feit dat bij deze betoging een auto van de gemeentepolitie voorop reed. Eén van de agenten verklaarde dat de auto er toevallig was om het verkeer te regelen, terwijl een tweede zei dat “andere burgemeesters van andere partijen hetzelfde doen bij andere manifestaties.”

De Ertzainas bleven anoniem en ze getuigden van achter een scherm.

En met deze futiliteiten houdt “één der meest geavanceerde landen van de wereld”, geleid door “democraten” (om de woorden van Aznar te gebruiken) zich een hele dag bezig!

In een communiqué, vandaag 09 januari 2007 verstuurd aan de krant GARA, verklaart ETA verantwoordelijk te zijn voor de aanslag op de luchthaven Barajas.

ETA handhaaft het staakt-het-vuren van 22 maart 2006

ETA had zeker niet de bedoeling slachtoffers te maken, en klaagt aan dat de autoriteiten geen rekening hebben gehouden met hun waarschuwing, tot 3 maal toe. De exacte plaats van de bomauto werd vrijgegeven. Ook de waarschuwing niet aan de bom te komen, werd doorgegeven. ETA vraagt zich af waarom de parking dan niet volledig ontruimd werd, terwijl 1 uur op voorhand de waarschuwing bekend raakte.

ETA stelt de regering, de PSOE en de PNV van Imaz verantwoordelijk voor de ernstige situatie.

ETA drukt kristalhelder de wil uit om het vredesproces te stimuleren en te versterken, maar verwittigt terzelfder tijd dat zij het recht voorbehouden te reageren als de aanvallen op de abertzales en op Euskal Herria blijven voortduren.

Overgenomen uit : “http://vanzabildiatotzabildia.spaces.live.com/Blog”

De onderstaande brief is geschreven op vrijdagmiddag 12 maart 2004 aanslag. Veel namen en elementen waar tijdens de trekking over gesproken is zijn er in terug te vinden... (voor de liefhebbers van politiek!)

Ik ben geen Bask, maar een Belg die sinds 2000 in Baskenland woon. Ik kan jullie wel iets vertellen over de gemoedstoestandvan mijn omgeving. Ik zal er ook wat persoonlijke commentaar aan toevoegen. De tekst heb ik spontaan geschreven en is geen doorwrocht werkstuk. Ik kan alle feiten die ik vermeld staven. Ik begrijp datditvoor de mensen die de aanslagen van gisteren meemaakten misschien geen prettige lectuur is, maar ik denk dat deze verder wel relevant is voor wat er in Spanje aan het gebeuren is. Het is een beetje tegengif voor het continue bombardement van eenzijdige informatie die we allemaal ondergaan.

De mensen hier zijn verslagen. Ik was gisteren in San Sebastian en nam ook de trein. Ik heb bijna alleen sombere gezichten gezien. Ook mensen uit Baskisch Nationalistische middens zijn zwaar aangeslagen, misschien zelfs nog meer dan andere mensen (Zou het kunnen deze onmenselijkheid in naam van de Baskische zaak is uitgevoerd?). Het volstaat het redactionele stuk in Gara, de krant van Batasuna en Cº,te lezen om te begrijpen dat dit door bijna iedereen vreselijk wordt gevonden. De verklaringen van Otegi, de leider van het verboden Batasuna zijn duidelijk: "Dit is niet ETA, dit kan niet ETA zijn want zo onmenselijk zijn wij niet." Alhoewel ik Otegi een vreselijk mannetje vind, ben ik geneigd hem te geloven. Batasuna heeft nooit verpinkt bij het goedkeuren van ETA-aanslagen. Hij verwees naar 'Islamitische fundamentalisten'. Het kan natuurlijk dat ETA, of een fractie van ETA, buiten de structuren om heeft besloten om zo iets vreselijks te doen. Maar ETA kenmerkt zich door een ijzeren discipline (ETA deinst er niet voor terug om dissidenten te vermoorden). Het zou ook kunnen dat het een 'ongeluk' is geweest waarbij de verantwoordelijke voor het waarschuwen van de hulpdiensten zijn 'werk' niet heeft gedaan (de laatste lichting Etarras is bepaald onhandig).

Het is waar dat ongeveer de helft van de mensen die in Baskenland wonen flirt met het idee van een onafhankelijk Euskadi (Euskal Herria), waarbij men naast de drie provincies van 'la Comunidad Autonoma Vasca' (Gipuzkoa, Bizkaia en Alava) ook de provincie Navarra en de drie Franse 'provinties' (Lapurdi, Benaparra, en Zuberoa) insluit in dit utopisch Baskenland. In dit droomland zal Baskisch worden gesproken (naast Spaans en Frans) en zal de Baskische 'levenswijze' niet voortdurend bedreigd worden door het centralisme van Madrid en Parijs. In de praktijk weet niemand goed hoe dit gerealiseerd moet worden (het lijkt mij eerlijk gezegd een knettergek idee). De mensen die dit voorstaan, noemen zichzelf Abertzales. Er zijn twee strekkingen. De PNV-strekking (Partido Nacionalista Vasca) en de Izquierda Abertzale (waartoe onder andere Batasuna behoort). De PNV is een conservatieve partij, terwijl de Izquierda Abertzale er een eerder Marxistische visie op nahoudt. Het wringt dus meer dan een beetje tussen deze twee strekkingen (er is ook nog EA, die tussen beide in schippert).

Het basisidee is dat het Euskera (Baskisch) als eeuwenoude taal bedreigd is. Ik vind het Euskera een prachtige oude taal, rijk aan oude concepten (bijvoorbeeld veel snijvoorwerpen bevatten de stam aiz- wat afstamt van haitz, rots of steen: aizto, mes; aizkora, bijl; aiztur, schaar). Je waant je zo direct onder het prehistorische herdersvolk in de Steentijd (aberrats: rijk, hij die veel dieren heeft). Het is verder een zeer ingewikkelde taal met meer dan 15 verbuigingen, zeer uitgebreide reeksen hulpwerkwoorden. Er is het grapje onder de studenten dat je meer dan een jaar moet studeren om tegen een meisje/jongen te kunnen zeggen in het Euskera: "Ik hou van jou". Genoeg frivoliteit.

Tijdens de Franco-tijd is het er vreselijk aan toe gegaan in Baskenland (zoals trouwens in de rest van Spanje). Het Baskisch was verboden (tot op grafzerken toe werden de namen verspaanst), een enorme politieke repressie, vervolging, standrechterlijke executies (mensenjacht door deGuardia Civil in de bergen), enz.Baskenland heeft een traditie van guerilla-maquís of hoe je het wil noemen. Verder heeft Baskenland een enorm industrieel potentieel (een ‘goudmijntje’ voor technische vertalers) en was tijdens het Franco-tijdperk één van de broeinesten vanillegale syndicale acties die vaak bloedig werden neergeslagen, en in de straten vele doden achterlieten. In deze repressieve sfeer van enerzijds een 'nationale droom' en anderzijds syndicale actieontstond de verzetsgroep ETA op het einde van de jaren 50 en evolueerde in de jaren 60 tot een 'bevrijdingsleger' voor Euskadi.Eens gearresteerd (indien niet ter plekke doodgeschoten) stonden de leden zeer zware straffen te wachten. Eén van de kenmerken van dit fanatieke gedoeis de stoïcijnsheid waarmee de leden de martelingen, willekeurige arrestaties, enorme gevangenisstraffen enz. ondergaan. Het lijkt hun allemaal niet te deren (en dat blijft nu ook nog waar). De documentaire 'El proceso de Burgos' laat horen hoe de ETA-leden de verbouwereerde rechters uitdagen, terwijl ze weten dat ze ter dood zullen worden veroordeeld (later onder internationale druk omgezet in gevangenisstraffen). Deze film is volgens mij een zeer verhelderend document. ETA vermoorde in 1973 de gedoodverfde opvolger van Franco. Bij syndicale actie wordt zelfs buiten Baskenland door de arbeiders naar ETA gerefereerd. ETA had prestige. Na 'la transición' legt een deel van ETA de wapens neer en voegt zich uiteindelijk bij de traditionele partijen (ETA político militar). Ondertussen blijft een radicale vleugel (ETA militar) aanslagen plegen. De vervolging is ook niet van de poes en het folteren en standrechtelijk executeren gaat gedeeltelijk verder in Baskenland (er heeft geen zuivering plaatsgevonden onder de Guardia Civil na ‘la transición’). Er wordt totaal geen aandacht besteed aan de mensenrechten en de politie kan handelen naar eigen goeddunken zonder veel controle Onder de socialistische regering van Filipe Gonzalez wordt in de jaren 80 in Baskenland in kringen van de Guardia Civil, de Policía Nacional en de 'gobernadores civiles' van Gipuzkoa en Bizkaia plannen gesmeed om ETA manu militari op illegale wijze uit te roeien (GAL: Grupos Antiterroristas de Liberación). Hierbij worden huurmoordenaars uitgestuurd naar Frans Baskenland en het 'Departement des Landes' om vermeende Etarras te vermoorden en te ontvoeren naar Spanje. Bij dit soort acties werden onschuldige mensen gedood, naast Etarras. Sommigen werden naar San Sebastian ontvoerd waar zij na foltering in duistere lokalen van de politionele diensten (de kazerne van 'Intxaurondo' - bij de noteboom - in San Sebastian is hierbij zeer berucht) vermoord. Mensen verdwenen plots en nooit meer werd iets van hen gehoord. Het was een publiek geheim wat er met hen gebeurd was (la guerra sucia). De regering greep niet in (of was betrokken?). Tot op een dag een Frans zakenman klacht indient tegen de Spaanse staat wegens ontvoering en foltering. De politionele diensten hadden de verkeerd man laten ontvoeren. Dit heeft geleid tot de beruchte GAL-processen.

Dit allemaal om de paranoïde wereld te schetsen waarin het drama van het ETA-terrorisme is ontstaan en geëvolueerd. De ultra’s van ETA zijn compleet autistisch. Pijn en leed schijnt hun niet deren. Ze zijn bereid zich op te offeren voor hun Euskadi.

De regering voert 'la dispersión' in. ETA-gevangenen worden 'verspreid' over de ganse Spaanse geografie (die loopt tot in Canarias!). Om hun zoon of dochter 20 min. te zien moeten vader, moeder, broer of zus vaak tot 1000 km reizen. Zij hebben tenslotte niets misdaan. Deze politiek van verspreiding werd uitgedokterd om de re-integratie na de celstraf te bevorderen (weg van de ETA-invloed in Baskische gevangenissen). In de praktijk wordt dit als een extra - niet in de wet voorziene -straf gezien (en is dat het ook in de praktijk). Dit is één van de grote eisen vanuit Baskenland: breng de ETA-gevangenen dichter bij huis.

Het zijn hier de dagelijkse familiale drama's; de grote schrik van Baskische ouders is op een dag te moeten vernemen dat je zoon of dochter bij ETA hoort. Iedereen heeft hier vrienden die in ETA 'verschwunden' zijn. Soms zijn het geweldadige figuren, maar vaak ook 'rechtlijnige' jongeren, waarvan je niet kan begrijpen hoe het mogelijk is dat ze zich aan zoiets overgeven (de dochter van de lerares Engels van mijn vrouw bleek op een dag betrokken te zijn bij de moord op Ernest Lluch; via vrienden die haar bezoeken in de gevangenis van Soto de Real weten we van alles over haar - zij blijkt nu pedagogie te willen studeren). Niemand begrijpt iets van de 'depersonificatie' die iemand ondergaat. Zo heeft iedereen hier kennissen, familie of vrienden die bij ETA betrokken zijn, of zijn geweest. Dit wordt hier in Baskenland als zeer dramatisch ervaren. Een typische Baskische, politiek actieve familie telt tenminste één politicus die met lijfwachten door het leven moet (PSOE of PP), een paar nationalisten, en een neef of nicht bij ETA.

Wat mij sinds het begin heeft verbijsterd is de haat die hier leeft en gecultiveerd wordt. Het feit dat jonge, schijnbaar normale mensen zich langzaam converteren in een autistische vreselijke persoonlijkheid. Alle vreselijkheden vanwege de Spaanse staat (zie verder) worden hier uitvergroot, gecultiveerd en vaak ook door weldenkende mensen overdreven. Ik heb met mijn vrouw, die een 'echte Baskische' is, maar er helemaal geen nationalistische gevoelens op na houdt, voortdurend discussies over de politionele repressie. Mijn vrouw wordt verschrikkelijk zenuwachtig bij een politieversperring. Ze denkt dat ze mogelijks door de Guardia Civil zal worden mishandeld. Na een inbraakpoging in onze auto moesten we helemaal omrijden om de aangifte toch maar niet bij de Guardia Civil te moeten doen. Haar vader, een man uit Segovia, had het ongeluk om zo'n 15 jaar geleden eventjes te zijn ontvoerd door Etarras die met zijn auto een bankoverval hebben gepleegd en daarna netjes de auto in een bos zonder schade achterlieten. Zijn getuigenisverklaring bij de Guardia Civil was een zeer pijnlijke ervaring in de zin dat hij aanvankelijk als verdachte werd beschouwd. Het is iets waar hij nu nog steeds niet over wil praten.

Ik ben vaak tegengehouden door de Guardia Civil en telkens uiterst correct behandeld. Maar de schrik leeft hier wel.

Sinds het bestand van ETA eind de jaren 90 werd er openlijk gedroomd van een Baskische staat. Er was het akkoord van Lizarra - Estella (waar de Baskische regering met ETA onderhandelde over een staakt het vuren en het manoeuvreren naar de onafhankelijkheid). Na het hervatten van de terreur vanwege ETA heeft de Baskische regering van Ibaretxe de betrekkingen met Batasuna verbroken (officiële tenminste). Het 'Plan Ibaretxe' waarbij als voorwaarde werd gesteld het 'neerleggen van de wapens' vanwege ETA voor het organiseren van een referendum over 'zelfbeschikking' volgens het fameuze 'Plan Ibaretxe'. Dit plan is volgens mij heel vaag, en laat in het midden of Baskenland onafhankelijk zal zijn of niet. Het is volgens mij een nogal idioot plan dat aanneemt dat de Baskische regering de Spaanse grondwet kan herschrijven. Ik denk niet dat veel mensen geloven in dit plan (het maakt deel uit van de Baskische droom), maar voel wel dat veel mensen graag eens via een referendum zouden willen duidelijk maken dat ze niet bij Spanje horen. Ik denk dat Ibaretxe oprecht probeert het geweld van ETA te verhinderen. Ook enkele leden van de PNV (zijn partij) zijn vermoord, naast vele leden van 'zijn' Ertaintza (de Baskische autonome politie). Ik heb ook met enkele kleine industriëlen van PNV-strekking gesproken die toegaven te worden afgeperst door ETA. De 'dagelijkse bomaanslagen' en brandstichtingen van ETA die de nationale pers nooit halen werken evenzeer op de zenuwen van de PNV-industriëlen als van de rest van de bevolking. Iedereen wil eigenlijk van het kankergezwel ETA af. We durven hier wel bordje 'ETA EZ - ETA NO' niet voor onze deur hangen.

In dit klimaat van enerzijds de grove schendingen van de mensenrechten vanwege ETA (de dagelijkse bedreiging van politici, journalisten en tegenstanders van ETA in de zgn. 'kale borroka' waarbij gemaskerde jongeren brandstichten, bommetjes plaatsen, bedreigen en op andere manieren het leven onmogelijk maken - de dagelijkse realiteit in Euskadi!) en anderzijds de politieke strijd tussen de 'constitutionalisten' (los buenos) en de 'independentistas' (los malos) worden zowel vanuit Madrid als vanuit Vitoria (de hoofdplaats van de Baskische Autonome regio) de communicatiemedia bespeeld, en worden we dagelijks ingelepeld hoe idioot de Centrale Regering (via de Baskische televisie) of de Baskische regering (vooral via TVE) wel is. Het is te pas en te onpas al 'plan Ibaretxe wat de klok slaat. Ik denk dat de doorsnee Spanjaard stilaan Baskenland haat omdathet zowat de helft van het journaal inneemt, terwijl de economische problemen van bijv. Andalusië misschien veel belangrijker zijn (ik zeg maar iets). De centrale regering gebruikt ETA te pas en te onpas om de oppositie van zwakheid of weet ik het veel te beschuldigen. Noch Maragall, noch Carrod, noch Ibaretxe zijn handlangers van ETA, laten we een beetje objectief blijven. Wie niet geloofd in de anti-terrorismepolitiek van de regering is een medestander van ETA volgens de regering.

EenBaskische cineast, Julio Medem, maakt een naar mijn smaak tamelijk objectieve documentaire over het Baskisch conflict (La Pelota Vasca; misschien moeilijk te begrijpen voor wie het referentiekader mist), waarbij uitdrukkelijk iedereen op respectvolle wijze aan het woord wordt gelaten, en waarbij ironie en zelfkritiek niet ontbreken, wordt volledig zwart gemaakt vanuit Spaans nationalistische kringen, door de Minister van Cultuur (die daarna toegeeft de film niet te hebben gezien) en door de Asociación de Victimas del Terrorismo. Er wordt opgeroepen de film te boycotten, Medem wordt overal belaagd. De arme man heeft niks met ETA te maken en is het slachtoffer van een compleet idiote heksenjacht die niets met ETA te maken heeft. Gelukkig voor hem kwamen zijn collega's uit de filmwereld hem ter hulp.

Wat mij persoonlijk nogal heeft aangegrepen, en mij misschien de ogen heeft geopend is de sluiting van de Baskische krant Egunkaria vorig jaar. Dit was de enige krant die volledig in het Baskisch verscheen, waaraan ik zelf een paar keer heb meegewerkt en waar enkele vriendenjournalisten werkten. Op een dag wordt de krantenredactie met veel machtsvertoon door de Guardia Civil bezet en worden een tiental mensen gearresteerd onder de terrorismewetten (verschillende journalisten en o.a. de hoofdredacteur) op order van 'juez de la Audiencia Nacional' Garzón. De krantenredactie wordt gesloten, alle werknemers staan op straat. De directie van de krant wordt beschuldigd de 'witwasmachine' van het geld van ETA te zijn. Zware beschuldigen dus. Na enkele dagen komen de meeste mensen terug vrij (de meeste op borgtocht). In het journaal van de Baskische televisie kon je de beelden zie van die mannen bij het verlaten van de gevangenis, duidelijk zeer aangeslagen. Martxelo Autamendi, de hoofdredacteur verklaart te zijn gefolterd terwijl hij door de politionele diensten werd ondervraagd. De Minister van Binnenlandse Zaken wimpelt het ter plekke af als complete nonsens (In Spanje wordt niet gemarteld). Hier in Baskenland kan je overal foto's zien van ETA-gevangenen die blijkbaar zwaar zijn mishandeld tijdens hun ondervraging. Wie gearresteerd wordt onder de terrorismewetten kan 72 uur worden vastgehouden door de politie alvorens voor de rechter te verschijnen, en alvorens op een vertrouwelijke advocaat beroep te kunnen doen. Ik heb er op gelet. In Baskenland gebeuren aanhoudingen vaak op donderdag, zodat men een extra zondag heeft (Men kan blijkbaar pas op maandagmorgen voor de rechter verschijnen).

De beschuldiging van foltering tijdens de politieverhoren zijn zeer frequent in Baskenland. Het kan nu natuurlijk zijn dat in een aantal gevallen dit compleet verzonnen is (ik twijfel er zelfs niet aan). Maar er wordt nooit aandacht aan besteed in Spanje. In het algemeen vindt 'Jan met de pet' het zelfs goed dat vermeende terroristen gefolterd worden. Ik niet. Ik denk dat het compleet onproductief is mensen te folteren (op een dag komen ze terug vrij als monsters), los van het feite dat het niet past in mijn humanistische levensvisie. De GAL-affaire, de foltering en de 'disperción' zijn de favoriete thema's die de ETA-extremisten gebruiken in hun propaganda tegen 'Spanje' en bij de werving van hun militanten.

Ik was zeer verbaasd dat zelfs El País geen aandacht besteedde aan de verklaringen van Otamendi over foltering. Spanje wil niet weten dat onder de terrorismewetten maatregelen worden genomen die onwettelijk zijn en bovendien contraproductief zijn, en nog meer haat creëren. Otamendi is een man die in Baskische culturele middens gerespecteerd wordt. En ik voelde hier heel goed dat zelfs mensen van de PSE (Baskische Socialisten) er niet aan zijn verklaringen twijfelden.

De krant is en blijft gesloten. Dit is niet de eerste keer dat dit gebeurt in Baskenland. De krant Egin werd gesloten in 98 onder beschuldigingen van bendevorming (de juridische omschrijving doet er hier niet toe), de persen werden vernield en het kwam nooit tot een rechtszaak. Hetzelfde verhaal is aan het gebeuren met Egunkaria. In november vorig jaar werden opnieuw enkele mensen gearresteerd en daarna terug vrijgelaten (de beschuldigingen gingen over toen slechts over belastingsfraude).

In Baskenland wordt slordig omgesprongen met de rechtstaat. De staat heeft het monopoly van het geweld, maar moet dit ook correct aanwenden, en controleren of haar macht niet misbruikt wordt vooral waarbij het over zulke onrustverwekkende zaken als terrorisme gaat. Het lijkt of men zich in Madrid helemaal niet interesseert voor wat er hier in de mensen hun hoofd omgaat (ik heb het hier over opgevoede weldenkende mensen). Het feit dat mensen bedreigd worden of het slachtoffer worden van terrorisme, kan geen excuus zijn voor het niet naleven van basisnormen in de behandeling van gevangenen, het mishandelen van mensen (waarvan de schuld nog niet eens vaststaat) en het misbruiken van de terrorismewetten om de Baskische culturele middens te bedreigen.

De waarheid is vaak niet wit of zwart maar grijs. ETA is geïnfiltreerd in de Baskische culturele organisatie, in banken (waar ze gegevens verstrekken aan ETA over wie afgeperst kan worden), tot zelfs in de politie (regelmatig wordt er bij de stadspolitie eentje uitgevist), in het gevangeniswezen. Dus op de keeper beschouwd is alles ETA. Kortom de toestand is ernstig en vraagt veel meer beleid dan er met de vage borstel door te gaan.

Als men wil dat ETA de wapens neerlegt zal men maatregelen moeten nemen om degenen die nu in de clandestiniteit ergens in Frankrijk leven een bestaansminimum te bieden, ze te scholen, ze psychologisch te begeleiden (zoals in Noord-Ierland aan het gebeuren is). Het wanttrouwen tegenover de Spaanse staat dat in Baskische middens leeft zal moeten weggenomen worden, door een eerlijke objectieve rechtsgang (en ook veroordeling van de folteraars, en het uitbannen van deze praktijken), het respecteren van andere meningen, er zal een soort 'waarheidscommissie' nodig zijn die het verleden doorlicht om af te geraken van het idee van de ‘goeien’ en de ‘slechten’

Nooit praten met terroristen is voor mij onzin. Een vertrouwensman van Aznar is gaan praten met ETA in 1997. Se hace la paz con el enemigo. De poging van Rovira Carrod om met ETA te gaan praten is afgedaan als collaboratie. De man is verguisd. Maragall is verguisd. Wel. Het zullen mensen als Carrod zijn (of je het eens bent met hun standpunten of niet) die mogelijk de ETA-top kunnen overtuigen op te houden met hun zinloos gedoe. Carrod is een man die in Baskenland zeer gerespecteerd wordt en die er in Catalunya zelf is in geslaagd om het geweld van Terra LLure te doen stoppen.

Ik ben in tegenstelling tot de meeste Basken voor een politieaanpak (maar dan op correcte wijze) en voor een parallelle aanpak waarbij psychologische, sociale aspecten worden aangepakt, waarbij wordt voorkomen dat zelfs de gewone mensen er paranoïde ideeën op na houden. Pas dan zal er vrede kunnen groeien in Baskenland.

In Baskenland is er een vredesbeweging Elkarri, die niet zoals Basta Ya, alles wat Baskisch is verketterd. Ze heeft zinvolle therapeutische voorstellen, maar wordt verder in Spanje compleet doodgezwegen. Er is Aralar en Zutik, partijen die zich van Batasuna hebben afgescheurd omdat ze het ETA-geweld radicaal veroordeelden, daar wordt ook nooit verder over gesproken in Spanje. Wie wel belang heeft in het blijven duren van het Baskisch probleem zijn de beveilingsbedrijven die lijfwachten leveren aan bedreigde personen en aan de regering. Mayor Oreja spande een rechtszaak aan tegen Xabier Arzallus toen die beweerde dat de familie van Mayor Oreja, Minister van Binnenlandse Zaken in de eerste regering van Aznar, grote economische belangen heeft in de beveiligingssector. De rechtbank gaf het gelijk aan Arzallus. De familie Mayor Oreja heeft belangrijke economische belangen in Eulen Seguridad-Protecsa. Jaime Mayor Oreja is dan ook een van de radicaalste politici betreffende de aanpak van Baskenland. Het is niet erg koosjer dat zijn broer José María Mayor Oreja bestuurslid is van voornoemde firma terwijl hijzelf en zijn opvolger Rajoy gebruik maken van de diensten van voornoemde bedrijven voor miljoenen Euro’s. Hierover is vorig jaar in de nationale pers (bijna) niet gerept, maar de paranoïde Basken hebben het wel gelezen (en wisten het al).

De Rechter van Penitentiair Toezicht van dienst, Ruth Alonso (zie foto), strijkt opnieuw heel Spanje tegen de haren in door twee Baskische politieke gevangenen in voorlopige vrijheid te stellen, omdat ze 2/3 van hun straf achter de rug hebben. Een maatregel die voorzien is in de wet (artikel 36 van de Código Penal). Niettegenstaande de wet wordt toegepast, werd Ruth Alonso overspoeld door een tsunami aan verwijten, protesten en verdachtmakingen door de democraten van het eigen gelijk.

Het gaat om Luis Mari Azkargorta die 14 jaar doorbracht in vrijwel alle Spaanse gevangenissen en María Angeles Pérez del Rio die er bijna elf jaar heeft opzitten. Beiden werden bij hun arrestatie gefolterd en werden veroordeeld na de verklaringen die ze tijdens deze folteringen aflegden. Askatasuna herinnert eraan dat er nog meer dan 100 gevangenen in dezelfde omstandigheden verkeren.

De rechtlijnigheid van magistrate Alonso is merkwaardig. Zij volgde scrupuleus de wet, tegen alle druk in.

In 1998 liet zij de toenmalige veroordeelde Jon Idígoras op bezoek gaan bij de gevangene Joseba Martín. In 1992 verleende zij de voorlopige vrijheid na 3/4 van hun straf aan Isidro Etxabe en Juan Antonio Urrutia, in 1994 aan José Ramón Bidaburu, in 1995 aan José Miguel Latasa Guetaria, in 2002 aan Felix Ramón Ostoaga, in 2003 voor Pedro Narbarte Gil. Er zijn nog een paar voorbeelden. Telkens kreeg de magistrate het hard te verduren, ondanks het feit dat zij de wet toepaste. Bij een gelijkaardige vrijlating door Alonso kondigde het PP-regime Aznar meteen een wetswijziging aan die dit in de toekomst zou beletten. De Dienst van Penitentiair Toezicht werd ook overgeheveld naar de Audiencia Nacional. Hierover verklaart de magistrate:

Ruth Alonso, Magistrada de la Sección Primera de la Audiencia Provincial de Bilbao:

«En la práctica existe una cadena perpetua encubierta»
(In de praktijk bestaat er een verdoken levenslange straf)

Gisteren, 6 januari 2007, had “El Movimiento pro Amnistía”, de beweging voor Amnestie, verzamelen geblazen in de velodroom van Anoeta te Donostia. De dag voordien had de Audiencia Nacional de bijeenkomst verboden en de regering van de Baskische Gemeenschap had de daarop volgende betoging verboden (recht op vrije meningsuiting bestaat niet voor Basken). En dan is men verwonderd dat er protest komt. De beweegredenen voor de bijeenkomst, was een plan aanreiken om uit het slop te raken.

De velodroom was hermetisch afgegrendeld door de oproeppolitie van de Ertzaintza (de Beltzas genoemd, omdat ze in het zwart gekleed zijn met bivakmutsen op) en dus werd beslist om, ondanks het verbod, toch een betoging te houden, wat ook gebeurde. Duizenden en duizenden nationalisten kwamen op voor hun rechten. Het hadden er nog veel meer kunnen zijn, maar de Guardia Civil had buiten de stad een groot aantal bussen tegengehouden en iedereen doen uitstappen. Bij het tegenhouden van de autobussen buiten de stad werd een medewerker van de Parijse radio Txalaparta, Sebastian Bedouret, aangehouden. Hij maakte deel uit van een internationale delegatie die de bijeenkomst wilde bijwonen.

De PNV, de zogenoemde nationalistische partij die alle dissidente en rechtlijnige nationalisten de mond snoert, kreeg de volle laag: “PNV español”, de PNV is Spaans! Dit is de hoogste vernedering die Bask kan ondergaan. Ook de ordetroepen van de Ertzaintza kregen er van langs: “Zuek ere txakurrak zarete”, ook jullie zijn honden. Txakurrak is een scheldnaam voor de Guardia Civil.

Op aansturen van de Ertzaintza die er op wees dat de betoging verboden was, nam een vertegenwoordiger van “El Movimiento pro Amnistía”, met name Juan Mari Olano, zijn verantwoordelijkheid op en onder het zingen van het lied van de Baskische soldaat "Eusko Gudariak", werd de vreedzame betoging beëindigd. Vreedzaam? Dat dacht men. Toen de massa zich wilde verspreiden, begon de afgerichte politie plots op de menigte in te slaan en werden de grootste anti-oproepmiddelen bovengehaald. Alle straten rondom de betoging zagen zwart van “telegeleide” politiemarionetten.

Jammer genoeg zijn die gebeurtenissen wel degelijk geloofwaardig en ook echt gebeurd.

Het verhaal verscheen deze week in de krant “Gara”. De Spaanse politie heeft een dossier aangelegd tegen een koppel woonachtig in Asturias, omdat zij Basken ontvangen hebben in hun huis: familieleden, kennissen en ouders van politieke gevangenen die hun zoon of dochter in de gevangenis van Villabona kwamen bezoeken. Heel toevallig ontdekte een advocaat het dossier bij de Audiencia Nacional, waarbij het koppel verdacht werd van “samenwerking met ETA”. Als bezwarende omstandigheden werden aangevoerd dat het koppel in Hernani (Baskenland) gewoond heeft, dat zij geabonneerd waren op het tijdschrift “Ardi Beltza” van Pepe Rei en dat zij aanwezig waren op de marathon van Donostia (volgens die geflipte politie wordt die marathon ingericht door ETA) .

Zonder het minste vermoeden of argwaan wordt het koppel al jaren lang bespioneerd en wordt hun telefoon afgeluisterd. Het koppel verklaarde aan “Gara” dat er een gedetailleerd verslag over hen bestaat sedert halverwege de jaren 90: hun gewoontes en gebruiken, hun telefoongesprekken, enz…

De Audiencia Nacional moest noodgedwongen de zaak seponeren, maar de Spaanse politie wist van geen ophouden. Nu werd er openlijk tegen hen opgetreden. Na een ondervraging van het koppel op het politiebureau waren documenten verdwenen. Resultaat, het koppel werd van diefstal beschuldigd, tot dat de documenten op het bureau van een andere politieagent werden teruggevonden.

Te zot om los te lopen is het feit dat een telefoongesprek vanuit een grot (de man heeft als hobby speleologie) naar een kennis in Errenteria (Baskenland) uitgelegd werd als een geheime afspraak. De kennis zou een Etarra zijn (hij was bij de vakbond LAB), en het gesprek zou vanuit een “zulo” gevoerd zijn (een zulo is een schuilplaats waar ETA wapens verbergt).

Waartoe een jarenlange hersenspoeling door de rechtse media (ABC, COPE, EL PAÍS, EL MUNDO…) kan leiden. “Manicomio” is Spaans voor gekkenhuis.