Het groene dorpje Leitza

Herderlijk schrijven doet de potjes overkoken

De Baskische bisschoppen (Bilbao, Donostia en Gasteiz) tonen hun ongerustheid over de gevolgen van de Partijenwet die de bedoeling heeft de partij van de linkse nationalisten, “Batasuna” te verbieden. Dit staat in hun “herderlijk schrijven” van 31 mei 2002, onder de titel “Preparar la Paz”.

En wat zegt de PP-Regering? “De bisschoppen vertegenwoordigen niets!” Volgens Pio Cabanillas  verdedigen de bisschoppen “de straffeloosheid van Batasuna, de vrede van de lafaards.”

Kort nadien werd er een verklaring verspreid die door 358 Baskische priesters werd ondertekend. Hierin worden “alle rechten van het Baskische volk verdedigd en bevorderd als weg om alle conflicten te boven te komen op de weg naar de vrede”. Minister Piqué roept daarop zelfs de Pauselijk nuntius in Spanje op het matje. Tijdens de onzalige Francodictatuur was dit voldoende om de “gelederen, onder de kromstaf” weer gesloten te krijgen. Maar toen verscheen de dictator ook op kerkelijke feesten in de kerk onder het baldakijn terwijl via het orgel de nationale hymne weerklonk.

Iturgaiz noemt het herderlijk schrijven ‘een écht schandaal’ omdat de bisschoppen de beulen verdedigen en niet de slachtoffers. “Nooit schreven ze een herderlijke brief bij de moord op Miguel Angel Blanco.”

Xabier Arzalluz begrijpt niet wat er toch gaande is. “De brief veroordeelt ETA toch krachtdadig.” Maar het ergst vindt de PNV-president nog de volgzaamheid van de socialistische oppositieleider, Rodríguez Zapatero, die de Spaanse Bisschoppenconferentie ging oproepen de Baskische bisschoppen tot de orde te roepen!

Volgens de Bisschop van Pamplona echter, Monseñor Sebastián, kan het recht op zelfbeschikking van dit volk niet verdedigd worden! Sebastián trekt zelfs in twijfel dat er een écht verschillend Baskisch Volk is. Hij is niet van mening dat Het Baskische Volk of Baskenland bezet is door anderen. Maar van de 358 priesters die zich uitspraken voor zelfbestuur horen er wel 76 tot het diocees van Sebastián! Maar de namen van deze personen werden bij een notaris ondergebracht, omdat de ondertekenaars persoonlijke of “pastorale” represailles vrezen. De 358 ondertekenaars sturen hun tekst nu naar de Europese bisdommen.

De Spaanse Regeringspresident, Aznar noemt het herderlijk schrijven “een zware morele en intellectuele perversiteit”.

Het Vaticaan maakte inmiddels bekend niet op te treden tegen de bisschoppen die zich uitspreken tegen het buiten de wet stellen van Batasuna.

Joseba Azkarraga (EA), Baskisch minister van justitie, zegt dat het niet onwaarschijnlijk zou zijn als de Baskische priesters zouden vervangen worden door militaire “exemplaren”. In 1974 klaagde de bisschop van Bilba, Añoveros, de situatie in Baskenland aan. Franco was woedend en stuurde een militair vliegtuig naar de vlieghaven van Sondika met de bedoeling Añoveros het land uit te zetten indien dit nodig was. Maar Añoveros haalde de Europese pers en de zaak bracht Franco veel “schade” toe. 

Uiteindelijk zal zelfs de Spaanse Bisschoppenconferentie, méér Spaans dan Bisschop, zich uitspreken tegen de kritiek van de PP-regering op het herderlijk schrijven hetgeen Jaime Ignacio del Burgo (PP-Navarra) doet verklaren het “niet verwonderlijk is dat de kerken leeglopen.” 

“La Razón” weet later te melden dat één van de ondertekenende priesters “in Gara schreef”, terwijl een andere “een school voor Baskisch onderwijs oprichtte”, alsof het om een geval van zware misdaad gaat…

Le Blog pour l’autonomie
en Pays Basque Nord

Onlangs is er een nieuwe blog verschenen voor Iparralde, Frans-Baskenland, onder de naam

AUTONOMIA

Ik laat u er kennis mee maken.

De riooljournalistiek van ABC

Zijzelf noemen het onderzoeksjournalistiek

Elke Spaanse krant heeft zijn terrorismespecialist. Voor de krant “ABC” is J. Pagola een “veteraan” ter zake. Op 30 mei 2005 schonk hij zijn lezers nog eens, wat vroeger “een cursiefje” heette.

Pagola vertelt over een kroegentocht door het oude centrum van Donostia. Hij wil daarbij aantonen dat “de horeca in Alde Zaharra (het oude deel) het “heilige der heilige” van de nationalistische economie vormt”. Het verhaal begint in bar ‘Herria’ in de Juan de Bilbao-straat. “De sfeer binnen verandert enkel als zich tussen de “Jarrai-jongeren” af en toe oudere mensen bewegen, mogelijk ouders van ETA-leden die in de gevangenis zitten. De verantwoordelijken van de ‘herriko’ hebben op de toog vier spaarpotten gezet in vier verschillende kleuren als gaat het om vier verschillende codes. Achter in de bar hangen de ‘souvenirs’: aanstekers met verschillende slogans, halsdoekjes met de logo’s van de Amnestiebewegingen, sigarettenkokers, portemonneetjes met gelijkaardige slogans. Er hangen ook Ikurriña’s en vlaggen van Batasuna.” Dan gaat de reporter onverschrokken op zijn doel af. Hij speelt alles of niets en vraagt: “Eén van die halsdoekjes en drie aanstekers.”  De vrouw met rode haren, die verantwoordelijk is achter de bar, overhandigt hem het gevraagde en rekent, samen met het genuttigde broodje en het glas wijn, 12 euro aan. “Geen ontvangstbewijs, geen factuur” merkt de “senior writer” van ABC op. De hersenmassa van de Spanjaard begint te werken: “Experten in het antiterrorisme hadden al gezegd dat de slechten zichzelf op deze manier financieren en dat de ‘herriko tabernas’ beter ‘riko tabernas’ zouden genoemd worden (‘rijke bars’)…” De nieuwsgierige ogen van de Spaanse reporter observeren verder: “Behalve de deuren die uitgeven op de keuken, het toilet (‘komuna’ met de Baskische ‘k’) en de voorraadkamer is er nog een vierde deur tegenover de toog die gesloten blijft. Deze deur verbergt een lokaal waar de verschillende leiders van KAS hun vergaderingen houden. Mogelijk wordt er het materiaal verborgen voor het vervaardigen van explosieven.”  

De reporter vult op deze manier twee pagina’s met “onderzoeksjournalistiek” en komt op die manier bij het hart van het serpent uit. Hij vroeg een broodje, een txikito (een glas wijn), een halsdoekje en drie aanstekers en vanzelf komt hij bij het dynamiet uit! Zowaar dé expert van de onderzoeksjournalistiek!

“Ervaring en directe participatie zullen er voor zorgen dat de overwinning niet meer te stuiten is.”

EUROPA PRESS meldt dat diensten van de Spaanse veiligheid een video van ETA ontdekt hebben in de rangen van radicalen in País Vasco. De video duurt iets meer dan 2 minuten en een mannenstem waarschuwt in het Euskara: “Niets of niemand zal ons afleiden van de weg die we volgen, de weg van de vrijheidsstrijd. De vorming van onze militanten, de kennisoverdracht, het leerproces, de verdere uitwerking van de bijeengebrachte ervaring en de directe participatie zullen er voor zorgen dat de overwinning niet meer te stuiten is”.

Er wordt de nodige aandacht aanbesteed, maar die video is voor intern gebruik en dient enkel om vrijwilligers te rekruteren.

Een trieste verjaardag

Op 29 mei 1989 ging de gevangenenspreiding van start.    

Enrique Múgica Herzog werd geboren in Donostia-San Sebastián op 20 februari 1932. In de vijftiger jaren was hij medeorganisator van een universitair congres van Jonge Schrijvers. Dit bracht hem gedurende 3 maanden in de cel. Franco en zijn dictatuur gaven de voorkeur aan mensen die niet konden lezen. “Schrijven” was al helemaal een staatsgevaarlijke bezigheid. De latere strijd tegen de dictatuur bracht Múgica Herzog nog vier maal in de cel en wel voor een totaal van 2,5 jaar.

Múgica Herzog was jarenlang volksvertegenwoordiger voor de provincie Gipuzkoa (hoofdstad: San Sebastián). In 1988 werd hij door Felipe González “geroepen” om het Spaanse ministerie van Justitie te leiden. Een Baskische Socialist op Justitie… Als buitenstaander, begaan met “het conflict”, ga je dan even dromen van “betere tijden”. Maar je kent dan de haat van de Spanjaarden ten overstaan van de Baskische nationalisten nog niet. De mix van Bask (Múgica) en Jood (Herzog) in een Socialistische partij zorgde voor een onverwachte “wending”.

Nadat in mei 1989 de onderhandelingen van Algiers, tussen de Spaanse Regering González en ETA mislukt waren, kwam de Múgica Herzog op 15 mei met het bericht dat Spanje een nieuwe strategie zou toepassen inzake gevangenenpolitiek: DE “SPREIDING”. Bekende gevangenen van dat ogenblik als Arnaldo Otegi, Mitxel Sarasketa of Koro Egibar waren al eerder overgebracht naar de andere kant van het Iberisch Schiereiland, maar de spreiding zou vanaf nu algemeen worden. Méér dan “vermeldenswaard” was wel dat de Baskische Regering, o.l.v. de toenmalige Lehendakari, Ardanza, hiermee akkoord ging.

De enige bedoeling was de leefomstandigheden van de radicale politieke gevangenen zo slecht mogelijk te maken. Isolatie van (de familie in) Baskenland en isolatie van de andere politieke gevangenen.

Zo werd Koro Egibar, gearresteerd in 1982, in 1988 naar Badajoz overgebracht waar ze 11 maanden in isolement zat. Vier maanden mocht ze zelfs de cel niet uit omdat ze weigerde zich volledig uit te kleden bij controles. Nadat een rechter haar (en anderen) in het gelijk stelde, werd ze gewoon overgebracht naar Almería, waar alles opnieuw begon. Het was een snikhete augustusmaand, maar wegens dezelfde weigering werd hen het douchen verboden! Dit duurde eveneens 4 maanden.

Mikel Sarasketa werd al in 1985, nog vóór de echte spreiding van kracht werd, als “voorbeeld” gesteld. Na een tijdje werden sommige gevangenen overgebracht vanuit het Zuiden naar het Noorden! Spanje wilde op die manier een wig drijven tussen de “harde” en de “meegaande” gevangenen die “beloond” werden. De “harden” werden in de verleiding gebracht hun ideeën af te zweren. Het gevangenencollectief moest gebroken worden. Met Mikel Sarasketa hadden ze een verkeerde keuze gemaakt: Tijdens de 20 jaren die hij “zat”, leerde hij niet minder dan 18 Spaanse gevangenissen van binnen kennen en daarbij werd hij 33 keer versleept! De eerste jaren zat hij o.a. in Tenerife (een trip vanuit Baskenland naar het eiland, voor een bezoek van een half uur, duurde bijna een week!), in Ceuta, de Spaanse enclave in Afrika (idem dito), Almería, Puerto I en Puerto II…   
     
Arnaldo Otegi, de huidige woordvoerder van Batasuna en tot voor kort volksvertegenwoordiger voor die groep, herinnert zich nog dat  hij in die tijd in de gevangenis van Herrera zat. “Het was twee weken vóór Kerstmis, en we waren in hongerstaking. Tijdens het luchten gingen we onder elkaar wedden hoe lang het zou duren vooraleer ze ons uit elkaar zouden halen. Ik hield het op Kerstmis omdat ze ons op die manier psychologisch dachten te treffen.  En zo gebeurde het ook. Ik werd naar Huelva versleept terwijl de rest naar Almería, Ceuta, Melilla en Granada moest.”           

Otegi heeft het zestien jaar later in dit verband over de “oorlogstrategie van de PSOE en de PNV”. “Ze wilden de politieke positie van ETA en van het linkse nationalisme breken, maar we waren er ons van bewust en het hielp ons om front te blijven vormen.” Het gevolg was dat bij de Europese verkiezingen van 1987 Herri Batasuna het meeste stemmen haalde en dat opende de ogen van de PNV.

Binnen de gevangenissen werd er tegen de gevangenenspreiding hard “gevochten” in ongelijke omstandigheden. Het was een dure strijd die méér mensenlevens zou kosten dan het staatsterrorisme van GAL. Veel familieleden en vrienden verongelukten en gevangenen stierven aan kanker of aan andere ziektes ten gevolge van de onmenselijke levensomstandigheden. De spreiding mislukte dankzij de onverzettelijkheid van de Baskische strijders, maar ze is niet afgelopen. Er moet een andere strategie gezocht worden! De PNV moet meewerken om de 720 politieke gevangenen die in Frankrijk en Spanje zitten in Baskische cellen te krijgen…

Enig in de wereld
Verboden worden en toch winnen

Onder een vloedgolf van protesten, in de stembureaus, hebben gisteren 27 mei 2007 de verkiezingen plaats gevonden. De protesten waren door de linkse Abertzales gericht tegen het verbod van hun lijsten om deel te nemen (ASB volledig geannuleerd, ANV 133 geschrapt).

Niettegenstaande die flagrante schending van fundamentele rechten zijn de Abertzales versterkt uit de stembusslag gekomen. Ze hebben nu 337 gemeenteraadsleden in de Comunidad Autónoma Vasca en worden er de 3^de grootste partij.

Zij behalen 17 burgemeesters met absolute meerderheid en 14 met relatieve meerderheid.

Als we er rekening mee houden dat er meer dan 300 lijsten verboden werden, dan kan men zich de vraag stellen wat er zou gebeurd zijn als dit niet het geval was. Alle andere partijen hadden er dus belang bij dat er zoveel mogelijk verboden werd.

In Navarra, waar ook forale of gewestverkiezingen plaatsvonden, is de coalitie UPN-CDN (PP volgelingen) de volstrekte meerderheid kwijt.

SCHULDIG STILZWIJGEN
IS
SCHULDIG VERZUIM

Op 28 mei 2001 verschijnt in GARA een artikel van Osvaldo Parma, Mensenrechtenactivist, met een “moedige” (?) “merkwaardige” (?) “noodzakelijke” (?) mening bij de aanslag op Santiago Oleaga, de financieel directeur van El Diario Vasco (DV) onder de titel “silencio complice” (schuldig stilzwijgen).

Vooreerst betuigt de schrijver zijn solidariteit met de familie van Santiago Oleaga en veroordeelt hij de moord. Maar hij wil ook de aandacht vestigen op het verzwijgen van de strijd tegen de foltering door de krant, DV:    

 “Het Decanaat Filologie en Geschiedenis van de Universiteit van Navarra kwam kortgeleden samen met de Studentenraad om te protesteren tegen de foltering en de “anti-terreurwet”, nadat verschillende studenten de mishandelingen en de foltering hadden aangeklaagd die ze hadden moeten ondergaan in handen van de “Staatsveiligheid”   

Van primair belang in hun aanklacht was de vermelding dat de isolatie van de arrestanten, vastgelegd in de “antiterreurwet” “die foltering erg vergemakkelijkt”. “Alle rechten van alle burgers moeten gerespecteerd worden en de verklaringen moeten vrij afgelegd kunnen worden.” “De ‘behandeling’ van Leire Gallastegi is geen alleenstaand feit, maar dergelijke dingen gebeuren na elke arrestatie. De antiterreurwet  werd gecreëerd om Baskische militanten te arresteren en ze te folteren, zolang als mogelijk.”

“Op 22 mei bracht “El Diario Vasco” op pagina 6,  negen regels onder de titel “Klacht foltering van een ETA-gevangene.” Er wordt met geen woord gerept over de “antiterreurwet”, evenmin wordt vermeldt dat Leire Gallastegi over het hele lichaam geslagen werd, de zak over de kop kreeg, het pistool tegen het hoofd geplaatst waarbij herhaalde malen de haan werd overgehaald en ze eveneens seksuele aanrandingen moest ondergaan. Evenmin werd vermeld dat Gallastegi meer dan één keer zelf diende te kiezen welke methode van foltering zou toegepast worden of dat ze kon kiezen tussen de borstelsteel en een verkrachting. We weten dat we hier kunnen verdergaan. We weten eveneens dat het verheimelijken van foltering medeschuldigheid inhoudt. Op zijn minst gedeeltelijk.”

“In het editoriaal van dezelfde dag meent DV mee te moeten delen dat Amnistia Internacional zich vergist en de objectiviteit van zijn opdracht doorweekt is van ideologische sympathie.” “Erger is het tersluiks negen verborgen lijnen naar buiten te brengen tegenover een dergelijke aanklacht van het Decanaat van Filologie en de Studentenraad.” 

Leire Gallastegi getuigt

De Baskische anti-foltergroep TAT heeft haar rapport over 2003 in het Engels vertaald. Op 14 februari 2004 vond er in Donostia (San Sebastian) een grote demonstratie plaats onder het motto '25 jaar marteling. Genoeg is genoeg!' Op het eind van de manifestatie lazen 2 jonge vrouwen, Leire Gallastegi en Anika Gil, een verklaring voor waarin zij hun ervaringen met marteling met de demonstranten deelden. De vertegenwoordiger van de Spaanse regering zond 2 dagen na de demonstratie de tekst van de verklaring naar de Openbaar Aanklager, om te kijken of er strafbare feiten instonden.

BURGERLIJKE ONGEHOORZAAMHEID

Op 27 mei 2003 werden in verschillende gemeenten van de kustprovincie Lapurdi in “Frans”-Baskenland” 5 jongeren gearresteerd en opgesloten omdat ze zichzelf  “insumiso a la injusticia” “burgerlijk ongehoorzaam aan het onrecht” verklaarden. Ze weigerden de boete te betalen waartoe ze begin 2002 veroordeeld waren na een manifestatie in Baiona als protest tegen de actie van Magistraat Garzón tegen de jeugdorganisatie SEGI, die toen verboden werd. Ze werden toen veroordeeld  voor een straatbarricade tot bedragen tussen 720 en 1.080 Euro en het intrekken van het rijbewijs voor vier maanden. Nu zullen drie van hen gedurende 45 dagen moeten gaan zitten en de twee anderen 30 dagen! In Baiona kwam meteen een aantal personen op straat om  te protesteren tegen deze nieuwe vorm van agressie tegen de Baskische jeugd en ze noemden als verantwoordelijke de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Nicolas Sarkozy, die binnenkort Baskenland komt bezoeken. Hij werd meteen niet welkom geheten.      

Fermin Muguruza

Fermin Muguruza is een Baskische zanger waarvan teksten niets aan duidelijkheid te wensen over laten. Ten gevolge hiervan wordt hij op steeds meer plaatsen in Spanje geboycot. Dit gebeurt meestal door "overkoepelende politieke organen" (vooral de zichzelf  "democraten" noemenden PPisten van Aznar) die de inrichters onder druk zetten. De vorige zomer trok Muguruza vaak samen op met Manu Chao en toen Muguruza werd "afgelast" besloot Manu Chao solidair ook niet te spelen!  "Me gusta Muguruza, me gustas tú" om Manu Chao te parafraseren...

De organisatie "Asociación de Víctimas del Terrorismo" (AVT) en de vrienden van de PP verklaarden eerder al  niet de armen te zullen kruisen, maar de liedteksten van Muguruza te zullen ontleden op zoek naar elementen die een overtreding konden vormen van artikel 578 van de strafwet.

Zo gebeurde op 22 mei 2004 voor een concert in Rivas-Vaciamadrid (Madrid). De Regering van Madrid verbood het programma, maar omdat de inrichters in voorverkoop 2.000 kaarten aan de man hadden gebracht vreesden ze dat er zich bij een afgelasting incidenten zouden voordoen. 

In Zorrozaurre (Bilbao) ging op 6 juni 2004 het feest door voor "fundraising" voor de Baskische Openbare Scholen. Als je Muguruza kan "strikken" is succes verzekerd. En Fermin láát zich voor dit soort aangelegenheden  "strikken". Idem voor de clown, "Porrotx", ooit Batasunaraadslid in een gemeente in Gipuzkoa, maar beter bekend door de kinderanimatie..

Maar de PP in de Raad van Bilbao deed al het mogelijke om zich te verzetten tegen de aanwezigheid van Fermín Muguruza en "Porrotx" omdat ze "vrienden van het geweld zijn".  

400.000 euro’s is hij waard

Op 25 mei 2005, in volle debat over de onderhandelingen tussen regering en ETA, wordt Otegi opgepakt (dit komt niet onverwacht, want hij genoot tot vóór de laatste verkiezingen van parlementaire onschendbaarheid). Het verhoor van Otegi, voorzien om 20.30 u., zou pas beginnen om 22.45 u.! Uiteindelijk, om 01.00 u. ‘s nachts, werd Arnaldo Otegi beschuldigd van “lidmaatschap van ETA” en vrijgelaten op borgtocht van 400.000 euro.   Hij mag het land niet verlaten en moet elke maandag en vrijdag verschijnen voor de rechtbank die het dichtst bij zijn woonplaats ligt. De reacties liegen er niet om: ze arresteren de man die met de witte vlag naar hen toe komt !!! En er hangen nog processen boven zijn hoofd.

Resolutie in het Europese Parlement
23 mei 2007

Europese volksvertegenwoordigers bevestigen dat de annulatie van kieslijsten in Spanje “een regelrechte aanval is op de burgerlijke en politieke rechten”.

Zeventien gedeputeerden hebben een resolutie bekend gemaakt waarin zij aanklagen dat meer dan 380 “abertzale” kieslijsten door Spaanse rechtbanken werden verboden. Hierdoor zal de democratische oplossing voor het conflict nog moeilijker worden, en zij wijzen er ook op dat dit verbod een ernstige schending is van de meest fundamentele burgerljke en politieke rechten in Europa.

Resolutie en ondertekenaars

Xabier Pérez de Arenaza Fogorb
+23 mei 1984

Xabier werd geboren in Aretxabaleta op 21 oktober 1949. In 1966 begon hij deel te nemen aan clandestiene vergaderingen van de vakbond COES, om even later de nationalistische vakbond LAB te vervoegen. In 1976 werd hij door de Guardia Civil gearresteerd omdat hij aan verschillende protestmanifestaties en arbeidersprotesten had deelgenomen. Van dan af was hij voortdurend slachtoffer van pesterijen door de politie.

Op 21 maart 1979 trouwt hij met Marixabel, de zuster van Txomin Iturbe. Twee jaar later werd hij voor de zoveelste maal gearresteerd. De heksenjacht beu besloot hij in 1983 te vluchten naar Iparralde, waar hij een jaar later op 23 mei 1984 aan een tankstation te Miarritze-Biarritz, door een huurling van het doodseskader GAL, van op een moto werd neergeschoten.

Ernstig meningsverschil

In de krant “El Mundo” verscheen op 22 mei 2007 het bericht, door radio “Euskadi Irratia” gelanceerd, dat de historische leider van ETA, de minzame “Txillardegi” de politieke partij Aralar (een afgescheurde partij van Batasuna) verlaat. Hij kon niet langer akkoord gaan met bepaalde besluiten van de leiding.

De 2 besluiten die de doorslag gaven, zijn:

1.      De deelname van Aralar aan de eenzijdige hommage voor de slachtoffers van ETA, terwijl de slachtoffers van het staatsterrorisme in de vergeetputten blijven steken.

2.      De coalitie die Aralar aangaat met EB-Berdeak (Ezker Batua-Groenen) voor de komende verkiezingen.

Verkiezingskoorts
Geheime onderhandelingen
Protest

1.      De plakploegen doen hun werk.

Nationalisten overplakken de verkiezingsaffiches met de opschriften “Voor een democratisch proces en verkiezingen, geen illegalisering: Ilegalizaziorik Ez (zie foto). De PSOE en PNV worden hiervoor verantwoordelijk gesteld.

2.      De Spaanse regering

Door tussenkomst van het “Centrum Henri Dunant” hebben vertegenwoordigers van de Spaanse regering, half april 2007, een onderhoud gehad in Brussel samen met vertegenwoordigers van ETA: de zoon van Josu Ternera, ex-volksvertegenwoordiger Jon Salaberría en Ainhoa Ozaeta.

Het onderhoud verliep onder de grootste spanning. De regering vroeg ETA geen aanslagen te plegen tijdens de verkiezingscampagne, zodat er dan na de verkiezingen terug aan tafel zou kunnen gezeten worden om het verdere verloop van het vredesproces te bespreken. ETA wilde, onder de gegeven omstandigheden van uitsluiting van een groot deel van de kiezers, geen garanties geven.

3.      Het “Foro de Ermua”

Het “Foro de Ermua” (een mantelorganisatie van PP) heeft voor vanavond opgeroepen om voor de stadhuizen van de hoofdsteden te protesteren onder het thema “ETA fuera de las instituciones”, ETA buiten de verkiezingen. Zoals u weet zijn alle nationalistische organisaties volgens de koepel van PP-groepsucules “eigendom” van ETA. En  aangezien Batasuna opgeroepen heeft om massaal voor ANV te stemmen, is dus in hun logica ook ANV van ETA. Zij eisen dus noch min noch meer dat de historische partij, gesticht in 1930, verboden wordt. Tja!

Na de mobilisatie zal met de tranen in de ogen de nationale hymne gezongen worden.

Barbertje moet hangen

(op de foto: Ainara Gorostiaga en Mikel Soto)

Op 21 mei 2005 deed de Officier van Justitie (Openbaar Aanklager), Ignacio Gordillo een nieuwe poging om Ainara Gorostiaga, Aurken Sola, Jorge Txakarro, Mikel Soto en Eneko Iurramendi opnieuw te linken met ETA. Hij wil zijn conclusies herzien en eist nu 8 jaar cel voor een delict van “lidmaatschap van gewapende bende”.

Eind maart 2004 liet Magistraat Garzón vier Basken vrij die twee jaar achter de tralies zaten wegens een “vermeende aanslag” op een UPN-raadslid van Leitrza, Múgica. Het gaat om Ainara Gorostiaga, Mikel Soto, Aurken Sola en Jorge Txokarro. Wat hadden ze op hun kerfstok? Helemaal niets! Daarom werden ze ook vrijgelaten. Na twéé jaar! Waarom werden ze dan 2 jaar vastgehouden? Zij gebruikten als bewijsmateriaal de verklaring (zelfbeschuldiging) die Gorostiaga aflegde, toen ze tijdens de isolatiedetentie vreselijk gefolterd werd door de Guardia Civil.

De vrijlating kwam er nadat de krant “Diario de Navarra” bekend maakte dat twee anderen, Andoni Otegi en Oscar Zelarain, zichzelf in september 2002 als dader van de aanslag aangegeven hadden bij de Franse antiterrorismemagistraat, Laurence Le Vert.

Het is dus bijzonder eigenaardig dat Frankrijk, die toch zo “uitmuntend samenwerkt in hun strijd tegen het Baskische terrorisme”, deze bekentenis niet zou doorgegeven hebben aan Spanje.

Wat hieraan vooraf ging:

Op 24 februari 2002 werden Gorostiaga en Soto gearresteerd bij een gevangenenbezoek. (Je zou toch een halve gare moeten zijn om op gevangenenbezoek te gaan als je zélf een aanslag gepleegd hebt!)  Maar er volgden op 28 februari 2002 in deze zaak 14 arrestaties! waaronder die van de twee anderen in Pamplona. Hoe erg ze werden tussen gepakt, mag al blijken uit de lichamelijke toestand van Soto die niet in de mogelijkheid was te verschijnen, maar naar het gevangenisziekenhuis diende te worden overgebracht! Txokarro moest naar het ziekenhuis met een zenuwinzinking. Hij had brandwonden (elektroden?) over het hele lichaam en hoorde bijna niet meer (wegens het afvuren van een  revolver vlak naast zijn oor. Schijnexecuties, dus!). 

Omdat Spanje hen toch niet “zo maar” kon laten gaan werden, wegens “lidmaatschap”, Iurrramendi, Gorrostiaga en Soto elk tot 2 jaar en tot 245 euro veroordeeld, terwijl Sola en Txokarro 1 jaar en 3 maanden cel kregen en dezelfde geldstraf.  Omwille van de periode die ze in voorarrest zaten mochten ze naar huis. 

EVA FOREST
+19 mei 2007

Gisterenavond, 19 mei 2007, werd om 18:40:00u het bericht bekend gemaakt dat Eva Forest was overleden.

Eva Forest, geboren in Barcelona in 1928, is psychiater, schrijfster en actief feministe. Gedurende de Spaanse burgeroorlog stond zij op het punt, zoals zovele kinderen, om in Rusland ondergebracht te worden, maar zij bleef uiteindelijk in Spanje. Gedurende het Proces van Burgos (december 1970) richtte zij in Madrid het “Comité de Solidaridad con Euskadi”, solidariteitscomité Euskadi op. Naar aanleiding van de aanslag op Admiraal Carrero Blanco op 20 december 1973, en zich baserend op de gebeurtenissen, schrijft zij een boek "Operación Ogro", onder het pseudoniem van Julen Agirre.         
Zij wordt er van verdacht verbindingsvrouw te zijn tussen de Baskische onafhankelijkheidsbeweging ETA en de communisten. Op 24 september 1974 wordt zij gearresteerd op beschuldiging van samenwerking met ETA en op beschuldiging betrokken te zijn geweest bij de aanslag op Carrero Blanco. Zij wordt bijna 3 jaar opgesloten, zonder vorm van proces, wordt verhoord en gemarteld en uiteindelijk vrijgelaten op 1 juni 1977. In dat zelfde jaar vestigt zij zich met haar familie (haar man is Alfonso Sastre) in Hondarribia-Fuenterrabia, Euskadi. In 1979 is zij één van de promotoren van de groep tegen foltering, TAT- Torturaren Aurkako Taldea.

Zij schreef o.a. de volgende werken:

-Operación Ogro, Hendaia, Mugalde - Ruedo Ibérico, 1974.

-Diario y cartas desde la cárcel, París, 1975.

-Testimonios de lucha y resistencia, París, 1976.

-Tortura y sociedad, (coatura) Madrid, Ed. Revolución, 1982.

-Onintze en el país de la democracia, Madrid, Ediciones Libertarias, 1985.

-Tortura y Democracia, GGAA, 1987.

-Dispersión, Hondarribia, Ed. Hiru, 1993

-Proceso al jurado, Hondarribia, Ed. Hiru, 1997.

-Los nuevos cubanos, 1997, inédito

-Manual de solidarios, Hondarribia, Ed. Hiru, 1999.

-Irak, ¿un desafío al nuevo orden mundial?, Hondarribia, Ed. Hiru, 1999.

-El uranio empobrecido, (coautora), Hondarribia, Ed. Hiru, 2001.

-El retorno de los intelectuales (coautora), Hondarribia, Ed. Hiru, 2004

José Luis Mondragon Elorza “Moriko”
Roke Méndez Villada “Poeta”
+20 mei 1974

In mijn webstek is er sprake van een infiltrant in ETA “El Lobo”. Hij was niet de enige. Een andere die vandaag ter sprake komt is Cocoliso, de schuilnaam voor Jesús Arrondo Martín. In 1974 kon hij een onafhankelijk commando over de grens lokken waar ze werden afgemaakt. Twee van zijn slachtoffers waren José Luis Mondragon Elorza “Moriko” en Roke Méndez Villada “Poeata”.         

“Moriko” werd geboren te Arrasate in 1947 en “Poeta” te Santurtzi ook in 1947. Beiden werden ze vrijwilligers bij ETA en zochten onderdak in Iparralde. In mei wilden ze de muga oversteken naar Hegoalde, zonder medeweten van de ETA-leiding, om de ontvoering van de ondernemer Manuel Montero voor te bereiden. Op 20 mei 1974 kwamen ze met een opblaasbaar bootje en in gezelschap van Cocoliso aan op het strand “Frailes de Hondarribia” aan. Een groot aantal Guardia Civiles stond verdekt opgesteld. Terwijl beiden uitstapten, Cocoliso bleef in het bootje, werden ze zonder waarschuwing door een kogelregen afgemaakt. Cocoliso liep geen schram op.

Josu Retolaza Loidi
+19 mei 1987

Josu Retolaza Loidi werd in Eibar geboren in 1952. Op 13-jarige leeftijd deed hij zijn intrede in het Seminario de Asensio te Logroño om later, op 17-jarige leeftijd naar het seminarie van Irún over te stappen. Twee jaar later zag hij het voor bekeken en zonder een reden op te geven, keerde hij terug naar de “burgerlijke staat”. Wel belangrijk om weten is dat zijn “uitstap” samenviel met het Proces van Burgos, toen heel wat Baskische priesters zich mobiliseerden om te protesteren, om ETA-vrijwilligers onderduikadressen te bezorgen of om hen te helpen vluchten naar Iparralde.        
Na zijn legerdienst bij de División Acorazada Brunete in Madrid ging hij alleen wonen. Iedereen was stomverbaasd te horen dat hij toegetreden was als vrijwilliger voor ETA. Hij werd gearresteerd, in het bezit van wapens, en tot 20 jaar cel veroordeeld. In de gevangenis werd een eigenaardige vlek op zijn rug ontdekt, men dacht dat het een puist was of een wrat. Er werd hem een product toegediend, maar de “wrat” werd groter en veranderde van kleur. Veel te laat en als gevolg van nonchalance werd huidkanker vastgesteld. Hij werd in 1986 overgebracht naar een sanatorium in Donostia waar hij terminaal werd verklaard. Terug in vrijheid verhuisde hij naar Deba en genoot hij nog een tijdje van de zee. Hij overleed in Deba op 19 mei 1987. Hij was 35 jaar geworden.  

“Misschien zijn we te ver gegaan”

De hoogste Spaanse magistraat, Cándido Conde-Pumpido, slaat en zalft.

Hij zalft als hij zegt dat ze misschien te ver gegaan zijn in het annuleren van de kieslijsten van Izquierda Abertzale. Er zijn nu dorpen, waar de nationalisten heel sterk staan, waar geen enkele kandidatuur meer is. Ter verdediging voert hij aan dat de Ley de Partidos scrupuleus werd nageleefd. Dura lex, sed lex.

Hij slaat als hij bepaalde groepen uit de samenleving (hij noemt geen namen, maar de verwijzing naar de PP is duidelijk) verwijt de Ley de Partidos te misbruiken als een soort “electoraal Guantanamo”. De PP wil de politieke partij ANV volledig verboden zien.

Deze uitspraak, afgelegd voor Europa Press, heeft de nu al opgehitste gemoederen nog een grotere opwaartse stoot gegeven.

Deze uitspraak moet toch de wenkbrauwen doen fronsen: “misschien zijn we te ver gegaan”. Is de wet dan toch geïnterpreteerd volgens politieke dictaten?

Noot: op de foto is de vrouw met de vuist omhoog moeder Maritxu. Haar zoon werd door de doodseskaders van GAL, in café  “Monbar” te Baiona, samen met drie anderen afgemaakt in de tachtiger jaren.