Baskische topkoks

De verklaringen van Xabier Arzalluz

De ex-president van de PNV, Xabier Arzalluz, verklaarde vorige week voor de zender Euskadi Irratia dat de verantwoordelijkheid voor de breuk in het vredesproces bij Binnenlandminister, Alfredo Perez Rubalcaba, ligt.            
In hetzelfde interview voorziet hij harde tijden, vooral voor de Lehendakari wegens zijn plan voor een referendum. “Als de Spaanse Staat het leger zendt om dit referendum te verhinderen, is dit des te beter, want dan zal de hele wereld zien wat de Spaanse Staat is.”

Les déclarations de Xabier Arzalluz
Ekaitza.free.fr

11 octobre 2007

L'ancien président du PNV a fait des déclarations à Euskadi Irratia sur la rupture des négociations et sur la feuille de route d'Ibarretxe.

Il explique que selon les informations en sa possession, la rupture du processus est de la seule responsabilité du ministre de l'Intérieur espagnol Alfredo Perez Rubalcaba. Celui-ci n'aurait pas accepté l'offre d'ETA qui allait jusqu'au dépôt définitif des armes. Dans la même interview, Xabier Arzalluz prévoit que les temps seront durs, « surtout pour le lehendakari », affirmant par ailleurs que celui-ci a mis l'autodétermination sur la table et que si l'Etat espagnol envoie l'armée pour empêcher le référendum, «encore mieux, tout le monde verra ce

qu'est l'Etat espagnol ».

Pepe Rei
17 oktober 2000

Pepe Rei (zie foto) en de uitgeverij Txalaparta worden op 17 oktober 2000 veroordeeld tot het betalen van een boete van 5 miljoen peseta’s voor beschuldigingen geuit aan Galindo, in het boek: “La red Galindo” (‘la red’ is het netwerk).  
Rei vindt dit terecht choquerend, want Galindo werd door de onderzoeksrechter van San Sebastián veroordeeld voor zijn vermeende implicatie in een narcoticanet, een smokkelbende en een prostitutienet.

+Joxe Antonio Lasa Arostegui
+Joxe Ignacio Zabala Artano
verdwenen
op 16 oktober 1983

De gouverneur in Baskenland had aan commandant Enrique Rodriguez Galindo alle nodige faciliteiten verleend om de villa “La Cumbre” naar eigen inzichten te betreden en in te richten. Commandant Enrique Rodriguez Galindo gaf de opdracht twee personen, waarvan de identiteit niet zeker was, in Frankrijk aan te houden en over te brengen naar “La Cumbre”.

Deze twee personen waren Joxe Antonio Lasa Arostegui en Joxe Ignacio Zabala Artano. Zij werden op 15 oktober 1983 gevolgd in Bayonne, en toen ze op weg waren naar hun wagen in de Rue des Tonneliers en alleen bleken te zijn (om 00.30u om precies te zijn, dus al de 16^de), werden ze omsingeld, geïmmobiliseerd en in een wagen geduwd. Ze werden met dekens bedekt om niet gezien te worden en zo reden ze naar San Sebastián. Van Iparralde over de staatsgrens naar Hegoalde.  Er moet dus iemand aan de grens gestaan hebben die de andere kant opkeek of de nummerplaat kende, want de controles waren ongemeen streng.

In de avond van zaterdag, 15 oktober 1983, hadden Joxe Antonio Lasa en Joxe Ignacio Zabala vergezeld van Lasa's broer, Miguel, en de vrouw van Mariano Martinez Colomo een paar bars bezocht. Voordien hadden ze het avondmaal genomen ten huize van Mariano Martinez Colomo in de Rue des Tonneliers, nummer 11.
Terug bij Mariano, omstreeks 00.30u (16.10.1983), gaf Mariano de autosleutels van zijn groene Renault 4L, Spaanse nummerplaat SS-3590-M, aan de twee jongens zodat ze naar het feest van het naburige dorp Arcangues zouden kunnen gaan. Ze namen afscheid en liepen naar een perceel in dezelfde straat waar de auto geparkeerd stond. Op dat ogenblik werden ze omsingeld en grepen de gebeurtenissen plaats zoals in het kader hierboven vermeld.
De volgende ochtend, 17 oktober 1983, verwonderde Mariano Martinez Colomo er zich over dat de sleutels nog niet terug bezorgd waren. Hij vond zijn wagen terug op dezelfde plaats als waar hij hem had geparkeerd, niet gesloten en met de sleutels op het portier. Toen hij ook vaststelde dat de twee vrienden niet in hun woonst waren en er sinds de dag voordien ook niet geweest waren, gaf hij, vergezeld door Juan Ramon Nafarrate Ateche van het vluchtelingencomité, de verdwijning aan bij de politie.

Toevallig was er op 15 oktober 1983 ook een aanslag geweest in Guipúzcoa. Om 22.50u werd door middel van een afstandbediening een bom tot explosie gebracht, gericht tegen een patrouillewagen van de Guardia Civil van Oñate. De bom lag op een voetpad voor een tuin aan de lokale weg San Prudencio-Oñate-Zumárraga, L-80, km 4. Door de kracht van de explosie werd een steen door de achterruit van de patrouillewagen geslingerd en de Guardia Civil, Reyes Corchado, werd zwaar gewond. Vliegensvlug werd hij met dezelfde wagen overgebracht naar het "Hospital Comarcal" van Alto Deva in de gemeente Mondragón, maar om 23.00u zou hij aan zijn verwondingen overlijden. Een tweede Guardia Civil, Antonio Ramos Ramirez, was licht gekwetst en werd later uit hetzelfde ziekenhuis ontslagen. De gouverneur Julian Elgorriaga Goyeneche vertrok onmiddellijk, zonder zijn lijfwachten, naar de plaats van het gebeuren, van zohaast hij het nieuws op de radio had gehoord. Hij bestuurde zelf de officiële wagen, een gepantserde Forf Granada. Hij bezocht de plaats van het gebeuren, het hospitaal in Mondragón en de kazerne in Oñate, waar een rouwkapel was opgesteld. Daar ontmoette hij ook Commandant Rodriguez Galindo en Angel Lopez Carrillo (die de gouverneur nagereisd was, toen hij hoorde dat hij alleen was). De gouverneur reed om 05.00u terug naar San Sebastián met Rodriguez Galindo, Lopez Carrillo en de lijfwachten van de commandant. Onderweg kreeg de commandant een telefoon met het advies contact op te nemen met de kazerne in Intxaurrondo. Hij lichtte de gouverneur in over het nieuws met de melding dat twee kleinere vissen (Lasa en Zabala) in Frankrijk waren opgepakt. Lopez Carrillo hoorde dit ook.   

Vanaf 16 oktober 1983 werden José Antonio Lasa en José Ignacio Zabala dus vastgehouden in "Villa La Cumbre". Commandant Enrique Rodriguez Galindo had de bewakingsopdracht toevertrouwd aan Kapitein Angel Vaquero Hernandez, Korporaal 1° graad Enrique Dorado Villalobos en Guardia  Felipe Bayo Leal. Om beurt moesten zij de "ondervragingen" (?) leiden, bijgestaan door een achttiental andere Guardias. Dit duurde een paar dagen. De eerste dag waren gouverneur Julian Elgorriaga Goyeneche en Commandant Rodriguez Galindo (beide met een kap over het hoofd) op "bezoek" gekomen. Eenmaal de "ondervragingen" voorbij waren, werd besloten door Enrique Rodriguez Galindo, Jose Julian Elgorriaga Goyeneche, Angel Vaquero Hernandez, Enrique Dorado Villalobos en Felipe Bayo Leal om de gevangenen te laten verdwijnen. Er moest een afgelegen plaats gevonden worden, en de "Foya de Coves" (in Busot, Alicante), leek hen een geschikte plaats.

De jongeren Lasa en Zabala werden vastgebonden, met een prop in de mond en de ogen met kleefpleisters bedekt, naar hun eindbestemming gebracht. De omstandigheden waarin beide jongeren zich op dat moment (na de "ondervragingen") bevonden, laat ik om ethische redenen weg. De opruimploeg bestond uit: Enrique Dorado Villalobos en Felipe Bayo Leal,  met nog een paar helpers. Via een landweg, die vertrok vanaf de lokale weg A-182 (Busot-Aguas de Busot), Km. 12,100, circuleerden ze een 15-tal kilometer rond alvorens de wagens te verlaten. Te voet trokken ze een 200 meter de bergzone in. Met een "Browning"-pistool werd Lasa éénmaal in het hoofd geschoten en Zabala tweemaal. Nadien werden beide, met prop in de mond, samen met een paar zwachtels in een put (van 180 op 80 en 90 cm diep) gegooid, die op voorhand was uitgegraven. De lijken werden bedekt met 50 kg ongebluste kalk, met er boven op aarde.

Omstreeks 16.15u, op 20 januari 1984, belde een man naar de zender "Cadena Ser" in Alicante. De oproep kwam terecht bij Mª Nieves Martinez Martinez. De boodschap luidde: "Ik spreek in naam van GAL-Grupos Antiterroristas de Liberación en ik vraag je om je volledige aandacht, want ik herhaal geen tweede maal... Vandaag hebben wij Joxe Antonio Lasa Arostegui en Joxe Ignacio Zabala Artano omgebracht. Op hun verzoek naar een priester, hebben wij geweigerd omdat zij dit niet verdienen. Hun lichamen zijn terug te vinden in Busot". Onmiddellijk werd er opgehangen.          

Op 20 januari 1985 ontdekte Ramon Soriano Poveda, die aan het jagen was, menselijke resten, rondom een kuil, door ongedierte kriskras verspreid. Bij nader toezien, meende hij in de kuil een lichaam te herkennen. Hij verwittigde onmiddellijk de Guardia Civil van Busot, die na verifiëring de onderzoeksrechter van de Guardia in Alicante alarmeerde. Een onderzoeksteam werd ter plaatse gestuurd, de kuil werd geopend en in plaats van één lichaam werden twee lichamen gevonden, met proppen in de mond, de ogen met pleiters bedekt en resten van zwachtels. De lijken waren niet meer intact, aangezien in een straal van 20 meter rondom de put de ontbrekende delen teruggevonden werden.        
Op zowat 3 meter afstand werd een kogelhuls gevonden van het type "Geco 9mm, Parabellum", en een paar dagen later, na het schiften van de aarde, nog een projectiel van het kaliber 9mm, Parabellum.  

De lijken konden niet geïdentificeerd worden (bij de autopsie werd bij Zabala maar 1 kogel gelokaliseerd) en ze werden "gestockeerd" op het gemeentelijke kerkhof van Alicante, 10 jaar lang, tot 1995. In dat jaar was er in de pers heel wat te lezen over de acties van GAL in de jaren 80, over verdwenen personen, over commentaren bij processen, over processen die handelden over het gebruik van kalk om lijken te laten verdwijnen. Eindelijk ontdekte een snuggere geest het verband tussen de twee "gestockeerde" lijken en GAL. Het was een politiefunctionaris, Jesủs García García, van de "Cuerpo Nacional de Policía, nr. 11.219, groepschef van de Gerechterlijk Politie, ingeschreven in de gerechtsgebouwen van Alicante. Het forensisch onderzoek werd hervat en er werd een gelijkaardig projectiel (de derde) gevonden na grondig speurwerk. Een nieuwe autopsie kon nu niet meer uitblijven, en ja, een tweede kogelinslag werd in het hoofd gevonden. De lijken werden eindelijk op 22 maart 1995 geïdentificeerd: Joxe Antonio Lasa Arostegui en Joxe Ignacio Zabala Artano.

Bij de begrafenis in Tolosa sloeg de politie, tot op het kerkhof, in op de familieleden van Lasa en Zabala! Er was vanuit Madrid bevel gekomen dat de begrafenis niet mocht uitlopen op een politieke manifestatie en dat bevel werd rigoureus uitgevoerd!

José Barrionuevo Peña
“Procesos políticos en España”
15 oktober 2003

Op 15 oktober 2003 publiceerde José Barrionuevo (zie foto) een boek: “Procesos políticos en España”, waarin hij zijn onschuld meent te kunnen bewijzen in de Zaak GAL, de Vuile Oorlog tegen de Baskische activisten, die onder het bewind van de “Socialist” Barrionuevo zijn beloop kende. Ex-president Felipe González kon met de grootste moeite uit deze smerige affaire gehouden worden, omdat Barrionuevo (waarschijnlijk nadat hem veel beloftes gedaan werden) bleef zwijgen. Net zoals Felipe González ex-minister Barrionuevo begeleidde bij zijn tocht naar de gevangenis in Guadelajara, op 10 september 1998, zo begeleidde hij hem vandaag (bij de voorstelling van het boek) opnieuw. Nooit veroordeelde de PSOE de 23 moorden op Baskische activisten en staatsburgers die “per vergissing” het leven verloren. De PSOE eiste wel van de PP dat ze de wandaden van het Franco-regime zouden afkeuren.     
Barrionuevo stelt zich in zijn boek voor als een martelaar voor de democratie en een slachtoffer van een machinatie van de Justitie! Hoewel de minister, net als de Staatssecretaris Rafael Vera, elk tot 10 jaar werden veroordeeld, werden ze toch na drie maanden vrijgelaten, na een “amnestie” door de PP-regering!

                      
De smerigste zaak was ongetwijfeld de ontvoering van de twee jongeren, Joxean Lasa en Joxi Zabala in Baiona op 16 oktober 1983 (morgen meer daarover). Met de hulp van politie en douane werden ze naar San Sebastián overgebracht waar ze in een villa van de Spaanse Regering werden dood gefolterd. Toen ze van geen nut meer waren werden ze overgebracht naar Alicante waar ze onder 50 kg. ongebluste kalk begraven werden.

Txabi Etxebarrieta Ortiz
°14 oktober 1944

Txabi is één van die onvergetelijke figuren uit de geschiedenis van het Baskische volk. Hij werd geboren te Bilbo-Bilbao op 14 oktober 1944, en kende geen gemakkelijke jeugd. Zijn vader, uit Bizkaia, stierf toen hij 10 jaar was en zijn moeder, uit Alava, bleef alleen achter met 4 zonen. Txabi, de derde zoon, en de familie leefden in armoede. Hij had ook te kampen met bronchitis en astma. In 1962 schreef hij zich in aan de faculteit van Economische Wetenschappen te Sarrico, waar hij al vlug een briljante studentenleider werd. Hij promoveerde als nummer 1 van zijn promotie. Hij combineerde zijn studies met het leiderschap in de universitaire studentengemeenschap, met het lidmaatschap van ETA en met de studie van programmeuranalist in de informatica aan de academie van Bilbo. Hij was ook een fervente aanhanger van de literatuur, in het bijzonder van de poëzie, met voorkeur voor Whitman, Neruda en Shakespeare.

De jaren 1967-1968 waren jaren van een intense activiteit in de ETA. Omstandigheden dwongen hem er toe in de clandestiniteit te gaan. Op 7 juni 1968 was hij, samen met zijn kompaan Iñaki Sarasketa, met een wagen met valse nummerplaten op weg naar een afspraak in Donostia. Bij een wegcontrole, toen ze ontdekt werden door de Guardia Civil, vuurde Txabi een dodelijk schot af op de agent, Jose Angel Pardines Arcay (het eerste dodelijke slachtoffer door ETA). Beiden vluchtten ze naar Tolosa, waar ze zich schuilhielden in een woning. Na een paar uur dachten zij dat de woning “verbrand” was (ontdekt was) en namen de benen. In Benta Haundi, niet ver van Tolosa, werden zij door het gealarmeerde 551^ste Commando van de Guardia Civil tegengehouden. Bij Txabi werden valse identiteitspapieren gevonden en bij zijn kompaan een wapen. Er ontstond een schermutseling waarbij Iñaki Sarasketa kon ontsnappen. Txabi werd door een handvol Guardias op de grond gegooid en moest minutenlang mokerslagen op lichaam en hoofd verbijten. Terwijl Iñaki Sarasketa er in slaagde via de bergen te ontkomen, hoorde hij verscheiden schoten die een einde stelden aan het leven van Txabi Etxebarrieta.

Txabi was het eerste dodelijke slachtoffer in de rangen van ETA. Zijn broer, José Antonio, later advocaat, is een natuurlijke dood gestorven. Jaarlijks is er een herdenking en een meeting op de Plaza Unamuno, gekend als de Plaza de los Hermanos Etxebarrieta (het plein van de broers Etxebarrieta), in Bilbo.

Wat krijgen we nu?

Het Tribunal Supremo (TS) heeft voorlopig 3 van de 13 personen vrijgesproken en vrijgelaten die sinds november 2006 in de gevangenis zitten. Zij waren veroordeeld voor “lidmaatschap van en medewerking met ETA”.

De motivatie voor de vrijspraak luidt als volgt: “El delito de colaboración con banda armada, organización o grupo terrorista exige que la aportación sea objetivamente relevante. También es necesario que se describa suficientemente cuál es el acto de colaboración, sin imprecisiones ni vaguedades. No es la adhesión ideológica, ni la prosecución de determinados objetivos políticos o ideológicos, sino el poner a disposición de la banda armada determinadas aportaciones”.

Ik vertaal: “Het delict van samenwerking met een gewapende bende, organisatie of groep vereist dat het aandeel van de persoon in kwestie objectief relevant is. Ook is het noodzakelijk dat voldoende omschreven wordt wat de exacte daad van samenwerking is, zonder onduidelijkheden of vaagheden. Het is niet de ideologische instemming, noch het verder zetten van politieke of ideologische objectieven, maar de werkelijke en bewezen ter beschikking stellen van bepaalde bijdragen aan de gewapende organisatie die bepalend zijn.”

Zo werd één van de vrijgesproken personen, Iñaki Ramos, veroordeeld omdat hij een vrouw (vermoedelijke Etarra) begeleid had naar een bushalte.

Er was geen doorkomen aan
voor de fascisten van Falange

Gisteren was het dus de nationale feestdag, de dag van het imperialistische Spaanse ras. Na het beëindigen van het Antifascistisch Festival, met als artiesten Aitor Zabaleta en Josu Muguruza, greep de Ertzaintza in. Alle verdere manifestaties door nationalisten werden verboden, uitgezonderd de manifestatie van de provocateurs van het ultrarechtse Falange.

De Ertzaintza had alle straten rondom de “Bulevard” afgegrendeld, alle verkeer werd verboden en in een mum van tijd resulteerde die provocatieve aanpak in een waar slagveld. Containers en autobussen werden dwars over de straten geplaatst en een gevecht in regel was niet meer te vermijden. Containers werden in brand gestoken en het spel zat op de wagen. Zoals gebruikelijk is klopte de Ertzaintza er op los. Een paar personen werden aangehouden.

Maar de nationalisten waren in hun opzet geslaagd: de fascisten van de Falange konden wel tot Donostia geraken, maar op hun afgesproken punt, de symbolische Bulevard, zijn ze nooit geraakt. Ze moesten afdruipen. De ultra's waren in opperste conditie, want bij het afdruipen werden kreten gehoord zoals: "Euskal presoak a la camara gas" (Baskische gevangenen naar de gaskamer).

Gelijktijdig zijn er meer dan 10.000 nationalisten op straat gekomen te Iruñea-Pamplona op vraag van de ANV-Acción Nacionalista Vasca onder het motto "Euskal Herriak Independentzia", Onafhankelijkheid voor Euskal Herria!

Er werd een duidelijk signaal gegeven: "Escucha, este pueblo está en lucha, lucha permanente por la defensa de sus derechos y por participar en la vida política. Eso no lo va a impedir ni Zapatero ni nadie" (Luister goed, dit volk voert strijd, permanente strijd voor de verdediging van haar rechten en voor deelname aan het politieke leven (verwijzing naar verboden politieke partijen). Zapatero, noch iemand anders, zal dat verhinderen.

Día de la Hispanidad
Nationale feestdag
12 oktober 2007

De president van de Spaanse regering, José Luis Rodríguez Zapatero, werd vanmiddag tijdens het militaire defilé te Madrid uitgejouwd. De PP, bij monde van Mariano Rajoy, had gisteren, net alsof hij zelf regeringsleider was, de bevolking opgeroepen om op straat hun trots uit te schreeuwen omdat zij Spanjaard zijn. Zapatero had hierop gereageerd en Rajoy beschuldigd van agitatie.

Uit Latijns-Amerika komen andere klanken op de Día de la Hispanidad. De president van Nicaragua bij voorbeeld omschreef het als een dag van rouw, omwille van wat er ongeveer 515 jaar gebeurd is bij de ontdekking van Amerika (1492).

Ook in Baskenland gaat de dag niet ongemerkt voorbij. Of toch wel? Het merendeel van de Basken gaat gewoon aan het werk of naar school, alsof het een doodgewone dag is. Om 15.00 u, is er een Antifascistische Festival te Donostia op de “Bulevard”, twee uur voordat de ultra’s van de Falange een manifestatie onder de slagzin "España, única nación" willen houden voor een “España una, España grande, España libre”.

Fascistas! No pasarán!

Hoe men in Spanje de mensen bedot
en stilaan alle Basken criminaliseert

Op 12 oktober 2003 verschenen de resultaten van een enquête bij de Baskische ondernemers over het Plan Ibarretxe, dat tot doel heeft tot een oplossing van het conflict te komen. Het Instituut voor Industriële en Financiële Analyse van de Madrileense Universiteit was, met de steun van de Spaanse Minister van Financiën, met het onderzoek gelast. En wat zegt het Instituut?

“Een vierde van de Baskische ondernemers overweegt Baskenland te verlaten als het Plan wordt doorgevoerd.”

Maar er wordt niet bij gezegd dat de enquête weliswaar naar 976 bedrijven werd gestuurd, maar dat er slechts 78 hiervan wilden antwoorden! Niet eens 8 %!

En daar Baskische ondernemers niet veel tijd willen verspillen aan een Spaanse enquête zullen de 78 die wel geantwoord hebben uiteraard Spaansgezinde “garnalenpellers” zijn.

In Spanje kennen ze het onderscheid niet tussen 1/4^de van iets, en 1/4^de van 8 %.

 Torturas espantosas a manos
de la Guardia Civil española
Afschrikwekkende folteringen in handen
van de Spaanse Guardia Civil

Aritz Ttorika Eskandon wordt over een langere periode zo hard geslagen, dat zijn nek gevoellos wordt. Zijn hoofd is bloedheet en toch wordt er met beide handen meerdere malen op de oren geslagen, zodat hij gedesoriënteerd geraakt. Ze wikkelen hem in rubberen dekens en trekken meerdere plastic zakken over zijn hoofd.

Als hij dan nog altijd op de been is, dreigen ze hem (hij is al die tijd geblinddoekt) elektroden aan te brengen op zijn testikels en tepels. Artiz hoort een zoemend geluid en de haren op zijn armen worden statisch. Uiteindelijk gebruikten ze het apparaat niet op volle kracht.

Maar Artiz is fysiek en geestelijk totaal uitgeput. Zijn benen en voeten zijn opgezwollen doordat hij continue moet staan en oefeningen moet doen. Door de helse pijn in hoofd en oren kan hij niet meer helder denken.

De forensische dokter bekijkt de rode, opgezwollen, pijnlijke voeten van Artiz en concludeert dat zijn gymschoenen niet van goede kwaliteit zijn.

Marteling is het resultaat van een politiek besluit. Om te kunnen martelen, heb je als politiedienst of overheid een hele batterij aan mensen en organisaties nodig die meewerken. Sporen dienden gewist te worden, door de rechtbank aangewezen advocaten moeten zwijgen, forensische artsen moeten geen mishandeling vaststellen, beulen dien niet vervolgd te worden.

Met dank aan TAT-Torturaren Aurkako Taldea die onthult dat 52 Basken slachtoffer waren van foltering in 2005. Onder hen zijn er 46 die verklaringen hebben afgelegd in het TAT-rapport 2005 (niet iedereen durft aangifte doen, uit vrees voor represailles).

Hoe ze in Baskenland “bomhonden” africhten
10 oktober 2005

Op 10 oktober 2005 lekt uit dat in 2004 een aantal keren bommen gevonden waren in auto’s van de Baskische politie, Ertzaintza, én in wagens van politici. Meteen werd ETA met de vinger gewezen, zeker omdat de organisatie kort voordien de Ertzaintza onder haar “objectieven” had geplaatst. Bij nader onderzoek bleek echter dat de bommen niet écht waren. Opvallend was al meteen dat deze zaken niet door het Hooggerechtshof in Madrid werden onderzocht, zoals dat altijd het geval is met alles wat met terrorisme te maken heeft, maar door de provinciale rechtbanken.

Nu blijkt dat de bommen niet door de terroristische organisatie waren geplaatst, maar door … de Baskische politie zélf!

De bedoeling was te controleren of de Ertzainas (leden van de Ertzaintza) alert bleven!

Bevelhebbers van de Ertzaintza hebben bommen geplaatste in de wagens van hun eigen politiemensen (op de basis van Berrozi, in Bernedo), en van politici (gemeenteraadslid José Luis Vallés van de PSE in Eibar en van de ex-secretaris-generaal Juan José Lizarbe van de PSN). Ook de burgemeester van Barañain, Josu Senosiain verzekert dat dergelijk voorval ook hem overkomen is.

Op 11 oktober 2005 maken verschillende kranten hier melding van. Zie foto.

Wat zou er gebeurd zijn als er tijdens het onderzoek, meteen na de ontdekking, toevallig een verdacht uitziende jongere voorbij de gefrustreerde agenten was voorbijgekomen?

Recht op zelfbeschikking is een recht,

maar recht op leven is dat ook

9 oktober 2007 – 13:30u

Gabriel Ginés, de lijfwacht van een raadslid van Galdakao, Juan Carlos Domingo (PSE-EE), is zwaar gewond geraakt bij een aanslag. Om 13:30u vanmiddag ontplofte een bom onder een wagen in de Calle Zamakola in de wijk La Peña te Bilbao. Het slachtoffer heeft brandwonden van tweede en derde graad. Het raadslid zelf was in vakantie te Valencia, wat doet vermoeden dat de aanslag wel degelijk tegen de lijfwacht was gericht.

Het is niet langer aanvaardbaar dat ETA terug naar een bloedig verleden wil, niettegenstaande de talloze arrestaties van personen die in wezen niets met ETA te maken hebben, niettegenstaande de brutale repressie waar nationalisten terug onderhevig aan zijn. Het heeft er alle schijn van dat Baskenland weerom in een uitzonderingstoestand is verzeild geraakt, maar dit mag geen aanleiding zijn tot bloedige aanslagen.

Los hiervan zal ik de Baskische nationalisten blijven verdedigen in hun eis voor zelfbeschikking.

Laudelino Iglesias, uit Barakaldo

Op 9 oktober 2000 was het precies één maand geleden zijn dat Laudelino Iglesias, uit Barakaldo in hongerstaking is gegaan. Iglesias zal op 16 oktober 2000 twintig jaar in de gevangenis zitten. Hij wil met zijn hongerstaking afdwingen dat zijn twee veroordelingen van 20 jaar in een maximumstraf van 25 jaar worden samengevoegd in plaats van een totaal van 40 jaar. Hij werd in 1980 gearresteerd en zat in 14 gevangenissen. Nu hoort hij bij de FIES-CD, “Fichero de Internos de Especial Seguimento. Control Directo” zijnde een speciaal regime met speciale controle, waardoor willekeur in de behandeling onvermijdelijk is. Iglesias kreeg al te maken met hart- en bloeddrukproblemen, Verschillende vormen van hepatitis, incluis hepatitis C, problemen met een nier (o.a.-stenen) depressies, stress, claustrofobie, gezicht- en huidproblemen, etc…

Op 25 september 2000, tijdens zijn hongerstaking, kreeg hij advies van celwissel. In de gang, op weg naar de andere cel kreeg hij een matrakslag op het hoofd van één van de drie bewakers. Na geboeid te zijn, kreeg hij vervolgens slagen over heel het lichaam, maar vooral in het gezicht en op het hoofd. Als gevolg hiervan moest hij op zeven plaatsen in een wenkbrauw gehecht worden, vier in de neus en twee in de elleboog. Verder was een tussenschot in de neus gebroken. Nadien werd hij gedurende 19 uur aan handen en voeten geboeid en tot op heden werd hij geïsoleerd.

Imanol
8 oktober 2000

Op 8 oktober 2000 verlaat de Baskische zanger Imanol (Larzabal) Baskenland, na blijvende bedreigingen.

Hij begon zijn carrière in Parijs toen het Franquisme op zijn laatste benen liep. Hij nam deel aan een eerbewijs voor Yoyes nadat die door ETA (waarin ze tot de leiding was opgeklommen) werd geliquideerd. Een jaar eerder ontsnapten twee gevangenen uit Martutene in de geprepareerde versterkers van zijn begeleidingsgroep.

Spoedbetoging: Halt aan de repressie tegen de Basken
Dinsdag, 9 oktober 2007, om 19 u Spaans consulaat, Regentlaan Brussel
of 18u45 Vlaams Huis, drukpersstraat.

Is dit willekeur of willekeur?

De aanklager van de Audiencia Nacional vraagt effectieve gevangenisstraf voor 11 leden van het partijbestuur van Batasuna: Ibon Arbulu, Ane Lizarralde, Maite Díaz de Heredia, Juan Cruz Aldasoro, Juan Joxe Petrikorena, Aner Petralanda, Joana Regueiro, Asier Arraiz, Maite Fernández de la Bastida, Jon Garai en Arantxa Santesteban.

Zes onder hen worden beschuldigd van integratie in een gewapende organisatie, wat nog nooit is kunnen bewezen worden, en ook nooit zal kunnen bewezen worden, omdat dit onjuist is. Zelfs de woordvoerder van de Baskische regering, Miren Azkarate, verklaart dat zij aan het vergaderen waren en dat zij geen pistolen, noch bommen hebben, en er ook nooit gebruik hebben van gemaakt. Zij vraagt zich af waar dan het delict is en of hiermee niet alle bruggen tot dialoog zijn opgeblazen.

Vijf andere worden beschuldigd van recidivisme op basis van de zaak 35/02 die nog altijd hangende is. In de zaak 35/02 had Garzón instructies en orders (decreet van 26 augustus 2002) uitgevaardigd die niet binnen zijn jurisdictie vielen, en had zichzelf prerogatieven toegeëigend die hij niet heeft, zoals bijvoorbeeld het verbod op publieke meetings en manifestaties in Euskadi.          
In zijn orders staat: “Er moet met alle mogelijke middelen vermeden worden dat Batasuna vergaderingen, demonstraties, piketten, karavanen of om het even welke publieke gebeurtenis organiseert. Het weze in hun naam, het weze ingericht door een “ghost”.           
De autoriteiten belast met de toepassing van deze instructie, vonden al vlug problemen genoeg om dit uit te voeren. Geen nood! Het Vijfde Hof (dat van Garzón) voorzag in een simpele oplossing. Er werd een nieuwe instructie uitgevaardigd waarbij de Centrale Inlichtingendienst van de Politie de opdracht kreeg iedere aangekondigde manifestatie te onderzoeken op direct of indirect verband met Batasuna. Het resultaat kan u wellicht raden.

Vanaf 13:30u, deze middag 7 oktober 2007, wordt de rest van het partijbestuur ondervraagd.

De familieleden die de verre reis naar Madrid hadden ondernomen, werd de toegang tot de Audiencia Nacional (uitzonderingsrechtbank) geweigerd.

De onvermijdelijke fascisten waren wel aanwezig (zie foto). Ik zal hun repertorium niet aanhalen, want het is te smerig.

Intussen werden in Beriain (Navarra) twee jongeren aangehouden die propaganda aan het verspreiden waren voor Jarrai en Segi, voor amnestie, voor zelfbeschikking, voor het wegtrekken van de bezettingstroepen en voor het einde van het folteren.

Zopas beslist (16:00u):

Garzón laat 2 van de 23 gedetineerden vrij: Ibon Berasategi en Javier Albizu. Ten aanzien van de 21 anderen, wordt opsluiting gevraagd. Drie kunnen eventueel voorlopige vrijheid genieten als ze elk 10.000 euro’s borg ophoesten.

Met duizenden en duizenden

Gisterenmiddag, 6 oktober 2007, zijn ze met duizenden en duizenden op straat gekomen, in de verschillende hoofdsteden van de Baskische provincies. Met ingehouden woede werd geprotesteerd tegen de arrestatie van de top van Batasuna. In Pamplona-Iruñea werden de betogers gechargeerd door de politie die er brutaal op los sloeg, met de onvermijdelijke gekwetsten tot gevolg.

Vanochtend, 7 oktober 2007, moeten de 23 beklaagden voor magistraat Baltasar Garzón verschijnen. Beklaagden? Volgens de Baskische kranten is er zelfs niets geweten over de inhoud van het “bevel tot gevangenneming” ( no se conoce el auto que ha motivado las detencione)s, dat de arrestaties zou kunnen motiveren.

De woede onder de Basken is enorm, maar tot nu toe nog altijd beheerst.

Foto's

In afwachting van verdere instructies
7 oktober 2004

Op 7 oktober 2004 arresteert de Guardia Civil 5 personen:  Juan José Zarautz en José Ramón Unanue in  Donostia, Arantza Sánchez en Aimar Guzón in Irun en Aimar Aiertza in Pamplona (Navarra).

Ze worden, volgens de Spaanse Minister van Interieur, José Antonio Alonso, niet beschuldigd van concrete acties maar, “Ze waren akkoord met hun inlijving in de organisatie en waren in afwachting van verdere instructies…” De minister verklaarde verder dat de arrestaties “de vrucht” waren van de gegevens die verkregen waren (onder foltering uiteraard) uit de eerdere arrestatie deze week. De Minister voegt er zelfs aan toe dat het de gevolgen zijn van verklaringen die Peio Alcantarilla aflegde (gearresteerd op 3 oktober 2004). Lees: die verklaring werd uit hem geslagen!        

- De buren van Juan José Zarautz hoorden om 2 uur hulpgeroep. Hoogstwaarschijnlijk dacht Zarautz dat iemand wilde inbreken. In dezelfde woning verbleef de echtgenote met 2 minderjarige kinderen. De Guardia Civil onderzocht de woning tot 5 uur.

- Buren van José Ramón Unanue vertellen dat de politie brutaal binnen viel om 2 uur ’s nachts. Het optreden van de agenten was “vrij brutaal” en daarbij werd de gemeenschappelijke deur en de deur naar de woning opengebroken. De echtgenote kreeg daarbij klappen op het hoofd. Het doorzoeken van de woning duurde tot 5 uur.

- Aimar Aiertza woonde samen met zijn vrouw die 8 maanden in verwachting was. Tijdens het onderzoek van de woning raakte de vrouw in een shock en diende overgebracht te worden naar het ziekenhuis. Toen ze later terugkeerde, zag ze de ravage in haar huis. Haar computer en haar persoonlijke agenda waren “verdwenen”.

 En el polvorín de las prisiones
In de stofwolk van de gevangenissen

Poging tot zelfmoord

Peio Alcantarilla, die op 3 oktober 2004 in Urruña gearresteerd werd, heeft in de kelders van de Guardia Civil geprobeerd zelfmoord te plegen om zo een einde stellen aan de voortdurende brutale folterpraktijken. Toen hij voor de onderzoeksrechter Fernando Andreu werd gebracht kon hij wegens “shock” niets zeggen. Toen Andreu hem de rechten van de gevangene voorlas, begon hij te wenen. Hij werd even naar een ziekenhuis gebracht wegens een zenuwcrisis, maar werd daarna terug opgesloten in de gevangenis van Soto del Real.  

Volgens Alcantarilla werd hij na zijn arrestaties met een kap over het hoofd in een auto gestopt waarbij de agenten hem alle mogelijke soorten van foltering begonnen te vertellen.

Eenmaal opgesloten, zei een Guardia: “Je bent nu bij de vijand en dat zal je merken. Nu ga je zingen of we vermorzelen je.” Met vijven begonnen ze hem over het hele lichaam te slaan met matrakken in aluminiumfolie. Ze toonden hem de plastic zak. Nadat hij zijn gebitscorrector had proberen in te slikken en bloed begon te spuwen, werd hij even bij een dokter gebracht. ‘s Anderendaags werd hij de hele dag geslagen tot op het ogenblik dat hij brak en zei “alles te zullen verklaren wat ze wilden”.

Naderhand vertelden de persagentschappen, Efe en Europa Press, dat Alcantarilla aan de Guardia Civil verklaard had dat hij “voorgesteld had de ETA-campagne te verhevigen met het doel het toerisme met een 20 % te doen verminderen.” Verder zou “het voorstel om in mei 2002 een aanslag te plegen in het Santiago Bernabeu-stadion” van hem gekomen zijn. Het “voorstel” om bommen te plaatsen in het skistation van Baquera Beret in december 2003 kwam eveneens van hem, alsook de plannen om een aanslag te plegen tegen de hoogspanningsmasten van Irún en Huesca.

Op 7 oktober 2004 volgden dan de bovenvermelde arrestaties, "dankzij de verklaringen van Alcantarilla”. Dit werd zelfs door de Minister toegegeven

Vlaams-Socialistische Beweging

Vandaag, 6 oktober 2007, verschenen in de Baskische krant Gara:

GARA > Azkenak >

OPERACIÓN POLICIAL CONTRA LA IZQUIERDA INDEPENDENTISTA

Indépendantistes flamands du V-SB dénoncent l’arrestation des membres de Batasuna

06/10/2007 11:13:00

C’est avec horreur que le Vlaams-Socialistische Beweging, mouvement pour une Flandre indépendante et socialiste, vient d’apprendre l’arrestation par la police espagnole de 23 membres de Batasuna lors d’une réunion pacifique à Segura. Ces arrestations forment le châpitre le plus récent de la campagne menée par l’état espagnol contre l’opposition de la gauche en Pays baque. On se souvient, entre autres faits, de l’arrestation d’Arnaldo Otegi, suite à… son discours (et ceci dans le cadre de l’échec des négociations de paix, dans lesquelles Batasuna ne jouait pas un rôle). Pas surprenant que certains parlent de Birmaña au lieu d’España !      

Apparemment, Madrid préfère réduire une grande partie des basques au silence (et donc probablement continuer le conflit actuel), plutôt qu’un dialogue qui pourrait mener à une paix durable et honorable.       

 Il est évident que les indépendantistes flamands de gauche du V-SB soutiennent les indépendantistes de gauche en Pays Basque dans leur combat pour une Euskal Herria libre et socialiste. Ils appèlent donc leur compatriottes à signer la pétition intitulée «Flamands pour la paix et la liberté au Pays Basque».  (http://freebatasuna.v-sb.be)

Vlaamse onafhankelijkheid

Wie pleit voor Vlaamse onafhankelijkheid, wordt dankzij het Vlaams Belang al snel geassocieerd met extreem rechts, ethische conservativiteit en verwerpelijke ideologieën gaande van racisme tot fascisme. Dat dit klinkklare nonsens zijn, bewijzen partijen zoals N-VA, Spirit en sinds kort ook Lijst Dedecker. Minder gekend zijn de links Vlaams-nationalistische organisaties zoals Meervoud en Sociaal-Flamingantische Landdag. Binnenkort krijgen deze laatste er nog een broertje bij: de Vlaams-Socialistische Beweging, die op 10 juli officieel gelanceerd wordt. Hopelijk kunnen ook zij mee aantonen dat Vlaamse onafhankelijk niets te maken heeft met verwerpelijke ideologieën maar integendeel een democratisch emanciperend antwoord is op de ondemocratische monarchie en het blokkerende belgicisme, die beiden niet meer van deze tijd zijn. Samen meebouwen aan een Vlaamse Staat zonder haat!

Wat doet Amnesty International?

Een paar zinsneden uit de webstek van Amnesty International Vlaanderen

Spoedacties
Spoedacties worden gevoerd als iemands leven of veiligheid direct gevaar is ten gevolge van foltering, 'verdwijning', terdoodveroordeling, het ontbreken van medische verzorging of een dreigende terugzending naar een land waar vervolging mogelijk is.          
Deze slachtoffers worden dikwijls vastgehouden zonder een aanklacht of enige vorm van proces en zonder dat hun familie op de hoogte is.

Om in te gaan tegen dergelijke praktijken, heeft Amnesty International een strategie ontwikkeld die de verantwoordelijken ertoe dwingt maatregelen te nemen om het leven van deze personen te beschermen. (De strategie: “Schrijf ze vrij!” Maar nog nooit een actie opgemerkt voor Baskische politieke gevangenen!)

Amnesty International veroordeelt

Amnesty International veroordeelt terroristische aanslagen met kracht. Amnesty vraagt dat staten ervoor zorgen dat terroristische aanslagen voorkomen worden, dat hun burgers ertegen beschermd worden en dat de daders van terroristische aanslagen opgespoord, vervolgd en bestraft worden. Maar we moeten erop toezien dat de strijd tegen het terrorisme geen grotere bedreiging gaat vormen dan het terrorisme zelf. Mensenrechten vormen een essentieel en belangrijk wapen in de strijd tegen terreur. De wereld veiliger maken voor onszelf, is alleen mogelijk als we hem veiliger maken voor iedereen (Moet er niet op toegezien worden hoe Baskische politieke gevangenen behandeld worden?)

Helpt Amnesty gevangenen die geweld hebben gebruikt?         
Amnesty International komt voor alle gevangenen op in geval van foltering of doodstraf. Beide zijn in strijd met de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM, artikel 3: een ieder heeft recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon en artikel 5: niemand zal onderworpen worden aan folteringen). Verder waakt Amnesty erover dat alle politieke gevangenen (die ervan verdacht worden geweld te hebben gebruikt of gepropageerd) eerlijk en binnen redelijke termijnen worden berecht. Onvoorwaardelijke vrijlating vraagt Amnesty alleen voor personen die gevangen zitten omdat zij op vreedzame wijze gebruik maakten van hun mensenrechten. Een dergelijke hechtenis is immers in strijd met onder meer de UVRM. (Wanneer komt er een reactie op de arrestatie van het voltallige partijbestuur van Batasuna?)

Folteren is mensenwerk                                                                            
Folteren is walgelijk. Voor ons is het een verschrikking, iets uit de Middeleeuwen. Maar in ongeveer 80 procent van alle landen ter wereld komt foltering voor. In bijvoorbeeld Irak, Egypte en Bangladesh vinden stelselmatig folteringen plaats. In landen als India, Japan en Marokko wordt door overheidsdienaren geregeld gefolterd. In enkele West-Europese landen, zoals Frankrijk en Duitsland, zijn asielzoekers en vreemdelingen om het leven gekomen door buitensporig politiegeweld bij uitzetting (Wordt er in Spanje dan niet gefolterd?).

Wij klagen aan

Een gunstige wind bezorgde een E-berichtje in mijn E-post:

Aan:
Amnesty International Vlaanderen

04.10.2007

“Ik zal het blijven herhalen (maar jullie zullen halsstarrig de andere kant blijven opkijken):

In de ‘bevriende’ democratuur Spanje wordt nog dagelijks gefolterd tot er een zelfbeschuldiging op volgt. Zie hiervoor de verslagen van Theo van Boven. Theo van Boven werd opgevolgd door een ... Spanjaard! Tiens!

Er zitten Baskische politieke gevangenen doodziek weg te teren.

José Mari Sagardui, "Gatza" zit al 27 jaar vast!

Daaraan wordt door A.I niets gedaan, ‘omdat ETA niet ophoudt’. In andere landen waar U wél acties onderneemt, zijn er ook verzetsgroepen bezig.

Verder dient herhaald te worden dat Baskische politieke gevangenen nooit in Baskenland ondergebracht worden. Tot voor een tiental jaar zaten de zwaarst gestraften op de eilanden of in de Spaanse enclaves in Afrika: Ceuta en Melilla. Nu zitten ze in Parijs, of in het zuiden van Spanje. Dit kost de familieleden een halve week reizen (met werkverlet) voor een bezoek van drie kwartier, indien ze niet (voor de fun van de psychopaten die hen bewaken) gesanctioneerd werden. Met hun kinderen (die in de lagere schoolleeftijd soms enkel Baskischtalig zijn), moeten ze Spaans spreken.

Een van de gevangenen werd een aantal jaren gesanctioneerd omdat hij aan de telefoon ‘musu bat’ (een kusje) had gezegd in het Basksich tegen zijn kind!

Het aantal gevangenen dat op bezoek mag komen wordt steeds verminderd. Valt iemand weg (overlijden) dan mag die niet vervangen worden.”

Een paar voorbeelden

Nieuw record!

Op 8 juli 2007 zal José Mari Sagardui "Gatza" een Europees record breken! Hij zit dan zevenentwintig jaar in de gevangenis (foto van de herdenking van 27 jaar, “27 urte”, opsluiting). Hiervan zat hij tien jaar in een isoleercel! Niemand in Europa deed beter! Intussen is er al 3 maanden bijgekomen. Is het record van Nelson Mandela nu al gebroken?

In 1995 had hij 3/4^de van zijn straf achter de rug, maar hij kwam niet vrij. Hij nam deel aan 13 hongerstakingen en zat in 14 verschillende Spaanse gevangenissen.

Hij zat gemiddeld op 500 km van huis. Op dit ogenblik zit hij in Jaén, op 750 km! Gatza ziet hier 20 uren op 24 geen daglicht!

In 1993 ondernam hij een vluchtpoging uit de gevangenis van Granada.

Na de laatste hervormingen door de superdemocraten van de PSOE en de PP betreffende penitentiaire politiek, de zogenaamde “doctrine Parot” moet Gatza in totaal gedurende 30 jaar in de cel blijven! Bij deze hervormingen behoren ook: verbod om te studeren, zeker als dat in het Baskisch gebeurt, of om Baskisch te spreken tijdens het bezoek. Deze hervormingen kwamen er nadat bleek dat de gevangenenpolitiek totaal mislukt was. Men zon enkel nog op wraak!

Vrij na twee jaar gevangenschap! Even lezen…

Op 30 maart 2004 liet Magistraat Garzón vier Basken vrij die twee jaar achter de tralies zaten. Het gaat om Ainara Gorostiaga, Mikel Soto, Aurken Sola en Jorge Txokarro. Wat hadden ze op hun kerfstok? Helemaal niets! Daarom werden ze ook vrijgelaten. Na twéé jaar!

Dit gebeurde nadat de krant “Diario de Navarra” bekend maakte dat twee anderen, Andoni Otegi en Oscar Zelarain, zichzelf al in september 2002 als dader van de aanslag aangegeven hadden bij de Franse antiterrorismemagistraat, Laurence Le Vert.

Guillermo Ruiz Polanco, magistraat bij het Hooggerechtshof, die deze zaak in handen had, verklaarde dat de Guardia Civil hem had laten weten dat ze niet geloofden dat Gorostiaga, Soto, Sola en Txokarro schuldig waren aan de dood van Javier Múgica (Leiza 14 juli 2001). Volgens Ruiz Polanco was het enige “bewijs” tegen hen de verklaring (zelfbeschuldiging) die Gorostiaga aflegde toen ze in afzondering was en “waaraan hij geen waarde hecht, in acht genomen dat ze gefolterd werd door de Guardia Civil.  Deze zaak van foltering wordt op dit ogenblik trouwens nog onderzocht.”

Ruiz Polanco verordende daarop de in (voorlopige) vrijheidstelling van Soto, Sola en Txokarro en werd daarom prompt geschorst! Daarom diende Gorostiaga voor een andere magistraat te verschijnen, waardoor ze niet onmiddellijk vrijkwam.

Het viertal uit Pamplona dat twee jaar vast zat hoewel het niets had gedaan…

Wat ging hieraan vooraf:

Op 14 juli 2001 werd in Leitza (Navarra) het gemeenteraadslid José Javier Múgica van de UPN (PP-Navarra) bij een ETA-aanslag om het leven gebracht.

Op 24 februari 2002 werden Gorostiaga en Soto gearresteerd bij een gevangenenbezoek. (Je zou toch een “oen” moeten zijn om op gevangenenbezoek te gaan als je zélf een aanslag gepleegd hebt!) Maar er volgden 14 arrestaties (Nóg een bewijs dat de onderzoekers niets wisten!) waaronder die van de twee anderen op 28 februari in Pamplona.

Hoe ze er werden tussen gepakt, mag al blijken uit de lichamelijke toestand van Soto die niet in de mogelijkheid was te verschijnen, maar naar het gevangenisziekenhuis diende te worden overgebracht! Txokarro moest naar het ziekenhuis met een zenuwinzinking. Hij had brandwonden (elektroden?) over het hele lichaam, en hoorde bijna niet meer (wegens het afvuren van een revolver vlak naast zijn oor. Schijnexecuties, dus!). 

De familie van het viertal, dat meteen vergeleken werd met de Ierse “Guilford four” die (vooral) faam kregen door de film “In the Name of the Father”, ging tot in het absurde om de onschuld te bewijzen. Zo trokken ze zelfs naar Leitza om met de gemeentelijke autoriteiten te praten!  

De PNV-krant, Deia, zegt eveneens dat er toch wel elementen zijn om “ er eens over na te denken”. “Hoe de Spaanse minister van Binnenlandse Zaken arrestanten die foltering aanklagen, zelfs een proces aandoet” bijvoorbeeld. “Justitie moet aan de kant van een Rechtstaat staan.”

Maar ook de “Baskische” politie, Ertzaintza, isoleert arrestanten en wordt regelmatig beschuldigd te folteren.  De PNV, de partij van de krant Deia, die daarover gaat (en Deia zélf) zwijgen dan in de beide landstalen!

Miren Azkarate, woordvoerster van de Baskische Regering, eist een onderzoek tegen alle rechters die in deze zaak betrokken waren. Maar in de “Mars tegen de foltering”, van 14 februari, blonk de Baskische Regering uit door haar afwezigheid! Erger. De PNV stemde in mei van het voorbije jaar tegen een wetsontwerp waarin maatregelen tegen foltering werden voorgesteld! Maar dat wetsvoorstel kwam van de partij Sozialista Abertzaleak (voorheen Batasuna).  

De Baskische Minister van justitie, Joseba Azkarraga, vraagt de schorsing van de magistraat bij het Hooggerechtshof, Baltasar Garzón en de herziening van alle rechtszaken die hij opstartte. 

De president van Navarra, Miguel Sanz, (UPN = PP Navarra) blijft het viertal “Etarras” (leden van ETA) noemen, omdat ze ook beschuldigd werden van “lidmaatschap van een gewapende bende” (lees: “ETA”).

Maar waarom werd Spanje niet op de hoogte gebracht toen in september 2002 de echte daders van de aanslag bekenden? Vooral waar het toch om twee (imperialistische) Staten handelt die zichzelf te pas en te onpas de hemel in prijzen omwille van de geslaagde antiterroristische samenwerking en de efficiëntie ervan (maar die nog nooit dachten aan het zoeken van een oplossing)?

Hoeveel vermeende ETA–leden zitten lange gevangenisstraffen uit omdat ze zichzelf ooit beschuldigden om aan verdere martelingen te ontsnappen?