Aanklacht van foltering

 Medios de comunicación y conflicto
Communicatiemedia en conflict
5 november 2007

Gisteren, 5 november 2007, hebben internationale gerenommeerde rechtsexperts de conclusie van hun bijeenkomst in Donostia bekend gemaakt. Het Departement Justitie van de Baskische regering had een internationale werkvergadering samengeroepen met als thema: “Medios de comunicación y conflicto", communicatiemedia en conflict. De sluiting van de kranten “Egin” en “Egunkaria”, en de radiozender “Egin Irratia” werden onderzocht. Het “Instituto Vasco de Criminología” had hen alle benodigde documenten bezorgd.

De conclusie is vernietigend voor de Spaanse regering en voor de Spaanse Justitie.

De sluiting is een regelrechte verkrachting van de Spaanse Grondwet en van de Europese Conventie voor de Rechten van de Mens. Zij voegden er aan toe dat als de zaak voorgelegd zou worden voor het Europese Tribunaal te Straatsburg, Spanje zwaar veroordeeld zou worden. De experts hopen echter dat de Spaanse magistratuur de zaak rechtzet.

De medewerkers waren:

-Joseba Azkarraga, minister van Justitie van de Baskische regering           
-Javier Salutregi, ex-directeur van Egin       
-Martxelo Otamendi, ex-directeur van Egunkaria

-De advocaten Iñigo Iruin en José María Elosua en verscheidene beklaagden

-Kai Ambos, Universiteit van Gottingen, Duitsland

-Luis P. Salas Calero, Internationale Universiteit van Florida, USA

-John Vervaele, Universiteit van Utrecht, Nederland

-Juan Luis Gómez Colomer, Universiteit van Castellón, Spanje

De Zaak Egin:
[url]http://users.skynet.be/tillets/egin.htm[/url]

De Zaak Egunkaria:
[url]http://baskinfo.org/pages/docs/egunkaria.html[/url]

Proces tegen het Baskisch nationalisme: [url]http://users.skynet.be/tillets/vooronderzoek.htm[/url]

Joseba Elosegi
+05 november 1990.

Joseba Elosegi vocht in de Spaanse Burgeroorlog als "Gudari", Baskisch strijder, en was zo, intussen kapitein geworden, ooggetuige van het bombardement op Gernika (*). In 1937 werd hij in de buurt van Santander gearresteerd en ter dood veroordeeld, maar dank zij een gevangenenruil kwam hij vrij. Elosegi trok opnieuw naar het front in Catalunya tot hij, bij de val van Barcelona, naar Frankrijk moest vluchten. Daar sloot hij zich aan bij het verzet "Red de Mugalaris" (netwerk van mugalaris) (*), om in 1940 door de Nazi's gearresteerd te worden. Korte tijd later leefde hij clandestien in zijn geboortestad, waar hij op 18 juli 1946, de verjaardag van "El Alzamiento", gearresteerd werd, nadat hij een Ikurriña in de top van de kathedraal El Buen Pastor gehesen had. Hij werd voor deze daad 6 maanden lang opgesloten in de gevangenis van Ondarreta, waar hij in 1950 opnieuw "gastvrijheid" genoot.                    
Jaren later, in 1970, werd in San Sebastián het 6^de Wereldkampioenschap Pelota gespeeld, in de aanwezigheid van Generalissimo Francisco Franco Bahamonde. Elosegi wilde zichzelf in brand steken en dan Franco omhelzen, om hem zo met het vuur van Gernika in contact te brengen. Hij kon echter niet bij de Spaanse dictator komen en stak zich dan maar in brand op de tribune van de eerste verdieping, waarna hij van 7 meter naar beneden sprong. Met de kreet "Gora Euskadi Askatuta" kwam hij brandend terecht vóór de voeten van de dictator, die hem geen blik gunde. Voor deze daad werd hij tot 7 jaar veroordeeld wegens "belediging van het staatshoofd". Hij zat drie jaar uit. In het boek "Quiero morir por algo" (Ik wil ergens voor sterven) beschrijft hij op pakkende wijze de periode kort vóór zijn protestactie. Jaren later werd hij volksvertegenwoordiger voor de PNV, maar bij de scheuring stapte hij, samen met de ex-lehendakari Carlos Garaikoetxea, mee over naar EA-Eusko Alkartasuna (*).

Het einde van zijn leven werd versneld door een val in het bad.
Op zijn graf staat geen enkel teken van herkenning noch erkenning, alleen de familienaam

(*) Bombardement op Gernika: [url]http://users.skynet.be/tillets/gernika.htm[/url]
(*) Red de Mugalaris: [url]http://users.skynet.be/tillets/muga.htm[/url]
(*) Eusko Alkartasuna: [url]http://en.wikipedia.org/wiki/Eusko_Alkartasuna[/url]

Sergio Fernández Arauri “Regu”

Gisteren, 3 november 2002 verliet Sergio Fernández Arauri, “Regu” uit Vitoria-Gasteiz de gevangenis van Logroño nadat hij zijn straf volledig had uitgezeten. Nét geen vier jaar. Op 10 november 1998 werd Regu door de Ertzaintza gearresteerd wegens “ordeverstoring”.

In de gevangenis van Langraitz in Baskenland kwam Regu op 24 december 1999, tijdens een voetbalwedstrijd onder gevangenen, in botsing met een lotgenoot die hem meteen na het voorval vertelde dat hij HIV-positief was. Regu ging dit melden bij de medische dienst maar er werd geen enkele voorzorgsmaatregel genomen. Op 6 juni 2000 kwam het dramatisch medisch bericht: Regu was HIV-positief! Maar artikel 92 van de Strafwet, voortijdige vrijlating wegens “een chronische, zware en ongeneselijke ziekte”, werd op hem niet toegepast. Regu was immers een politieke gevangene, erger nog, een Baskische politieke gevangene.

Buiten de muren zorgden een zestigtal familieleden en vrienden voor een warm gevoel. Op de terugweg naar huis volgde het obligate afscheidsgeschenk van de Guardia Civil: een controle van de hele karavaan, op drie wagens na.

Regu bedankte iedereen die voor hem en zijn lotgenoten op straat was gekomen. Ook voor de Spaanse democraten had hij nog een woordje: “Zij hebben de mond vol over democratie en mensenrechten, maar ze passen niet eens hun eigen wetten toe.”

Wereldorganisatie tegen Foltering
3 november 2002

De directeur van de OMCT-Organización Mundial Contra la Tortura, Eric Sottas, zegt in een interview op 3 november 2002 in het Catalaanse dagblad Avui: “dat in Spanje gefolterd wordt”.

Hij voegt eraan toe dat het geen exclusiviteit van de Guardia Civil of de Spaanse Politie is, maar dat ook de Ertzaintza deze praktijken toepast: “Er wordt niet systematisch gefolterd, maar er werden door enkele organisaties (waaronder Amnesty International) toch tussen 58 en 90 gevallen geconstateerd in 2002”. Volgens Sottas begint de mishandeling vanaf de arrestatie en bij het overbrengen van een verdachte naar het politiebureau.

“Hoewel het om een minderheid gaat, handelt deze minderheid wel ongestraft. Bovendien stuurde de Regering Aznar in januari 2001 een gevaarlijke boodschap uit toen 11 politiemannen en drie Guardias werden vrijgesproken, hoewel ze beschuldigd waren van foltering. Ook werd Melitón Manzanas (*) postuum gedecoreerd. “

Garzón sloot lokalen van organisaties die zich inzetten voor politieke gevangenen, Etxerat en TAT, “organisaties waartegen geen concrete orderbevelen waren uitgesproken”. “De vrijheid van vereniging en de vrijheid van uiting kunnen beknot worden als ze gebruikt worden voor terroristische doeleinden, maar dan moet dat wel bewezen worden.” Bovendien hebben Etxerat en TAT nu net gestreden ten voordele van deze rechten, terwijl de Spaanse Staat geen duidelijke en ernstige bewijzen kan voorleggen”.

“Aanslagen niet veroordelen is dan wel betwistbaar, maar kan nooit een motief zijn om iemand te beschuldigen ETA te steunen.”

(*) Na de moord op ETA-militant Txabi, op 7 juni 1968, besloot de ETA-leiding als vergelding de beruchte folteraar Melitón Manzanas te executeren. Manzanas had zich een stevige reputatie opgebouwd door de kreten van gefolterde Basken op band op nemen en ze daarna via een radiowagen in het dorp van herkomst van het slachtoffer te laten uitzenden.          
Manzanas werd gedurende de burgeroorlog, in augustus 1936, gevangen genomen door de republikeinen en opgesloten in een burcht te Guadalupe. Hij werd er door de troepen van Franco bevrijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij vertrouweling en medewerker van de Gestapo, waar hij de verfijnde technieken over het folteren aanleerde. Hij leverde ook Joden en vluchtelingen uit aan de Gestapo. Het vonnis tegen Manzanas werd voltrokken op 2 augustus 1968.

“De wanhoop drijft een volk ertoe

 over te gaan tot gewelddadige acties”
2 november 2001

Bij het bezoek van de Egyptische President Mubarak aan Aznar werd vooral over het Joods-Palestijns probleem gepraat.

De krant Gara schrijft hierover: “Hosni Mubarak liep gisteren een groot risico toen hij zich, in het bijzijn van Aznar, de vraag stelde wat een volk kan doen als zijn grondgebied bezet is? Hij zei verder ook nog dat: “De wanhoop een volk ertoe drijft over te gaan tot gewelddadige acties”.  
President Aznar belde niet naar magistraat Garzón van de Audiencia Nacional (uitzonderingsrechtbank), want Mubarak had het over Palestina. Had hij het over situaties gehad die zich dichterbij voordeden (in Baskenland), dan was hij veroordeeld geworden voor lidmaatschap van een gewapende bende. Hadden Xabier Arzalluz of Monseñor Setién deze verklaring afgelegd dan waren ze uitgescholden door politici en editorialisten. En had een Baskisch nationalist dit gezegd dan zat hij nu al voor jaren vast.”

 De Spaanse Regering gaat het Plan Ibarretxe te lijf
1 november 2003

Op 01 november 2003 gaat de Spaanse Regering het Plan Ibarretxe (*) te lijf bij het Grondwettelijk Tribunaal. Volgens Minister Michavila schendt het Plan de Spaanse Magna Carta (grondwet) (*) op meer dan honderd punten. De bedoeling van het beroep dat aangetekend wordt is "verzekeren dat de Grondwet van kracht blijft in alle uithoeken van Spanje."

In zijn laatste bericht in Zutabe, op 5 december 2003, spreekt ETA over condities om tot zelfbestuur te komen. Het Plan Ibarretxe (dat "Het Statuut van Guernica" moet vervangen) is volgens hen een "historische vergissing". Maar… "Baskenland beleeft een politiek historisch ogenblik. Er gaat een historisch debat komen met in het centrum de basis van het conflict en de centrale problemen die ons Volk moet oplossen." ETA roept verder alle politieke en sociale krachten op om mee te werken en zoals steeds wenst de organisatie dat het volk het laatste woord krijgt: een referendum, dus. En in een persnota later op de maand, op 30 december 2003, kondigt ETA het initiatief van Bergara aan, met het oog op het vormen van eenheidslijsten voor de nationale verkiezingen van maart en daarmee zelfbestuur te eisen. De organisatie is "bereid de passende maatregelen en alle nodige stappen te ondernemen opdat dit initiatief zijn einddoel bereikt." "Gedecodeerd" betekend dit dat het tot een "wapenstilstand" kan komen indien…

Alle politieke en syndicale organisaties van Baskenland gaven de volgende dag hun mening over het "aanbod" van ETA, en weinigen konden verbergen dat dit veel nieuwe dingen bevatte. "Enkel onverantwoordelijke politici kunnen dit afwijzen", aldus Gara. Aralar zegt dat het kwestie van tijd is vooraleer het tot een nieuw bestand komt. Na de machtsoverdracht van Aznar naar Zapatero op 14 maart 2004, gaat Ibarretxe zijn Plan verdedigen in Madrid. Het plan wordt goedgekeurd in het Baskisch Parlement eind december 2004), maar afgewezen in de Cortes (begin 2005).

 (*) Plan Ibarretxe: http://www.baskinfo.org/pages/docs/zelfstandig.html

(*) De Spaanse Magna Carta: http://users.skynet.be/tillets/grondwet.htm

Jose Angel Altzuguren
“Kotto”
+31 oktober 2005

 
Op de cartoon van Tasio staat:

Verbazing alom als Jose Angel Altzuguren, “Kotto” (*) op 22 oktober 2005, zonder voorafgaand bericht, opnieuw opgesloten wordt in de gevangenis van Iruñea-Pamplona, en een week later versleept wordt naar de gevangenis van Soria. Reden van de nieuwe opsluiting: een vroegere gevangenisstraf van 7 jaar moet volledig uitgezeten worden, ondanks zijn hulpbehoevendheid (hij was depressief, je zou voor minder, en had medische hulp nodig). Het uitblijven van die medische hulp is hem fataal geworden op 31 oktober 2005. Hij had zich verhangen in zijn cel aan de pijpleidingen van de centrale verwarming.

Spanje schendt zijn eigen wetten
30 oktober 2003

“Spanje schendt zijn eigen wetten ten aanzien van de Baskische taal, het Euskara”

In een document van het Observatorium van de Taalrechten, Hizkuntz Eskubideen Behatokia, van 30 oktober 2003, worden 90 klachten van Baskischtaligen samengebracht die opgetekend werden tussen augustus 2001 en augustus 2003. Voor de exacte cijfers: zie Behatokia (*).

Het gaat om overtredingen in de Spaanse Staatsadministratie (Spoor, Politie, Post) en zijn in strijd met de Grondwet, het Autonomiestatuut van Gernika of gelijk welke Taalwet, gemaakte afspraak of getroffen regeling. Zo hebben Euskaldunes (Baskischsprekenden) het recht hun officiële documenten in hun eigen officiële taal op te vragen.

Enkele feiten:

-In Navarra, waar 1.405 staatsfuncties te begeven zijn, werd er maar in één geval “Baskischtalig zijn” als voorwaarde gesteld. Het ging dan ook om een betrekking van VERTALER!

-In het deel van Baskenland dat onder de Baskische Regering valt, werd het beheersen van Euskara in 101 van de 4.568 jobs als voorwaarde gesteld. (Betrekkingen van de Spaanse Staat)

Maar ook de Baskische Regering doet haar werk niet steeds zoals het hoort. Hoe vaak werden Ertzaintzas, op wacht aan de poorten van het regeringsgebouw, door Vlamingen in het Baskisch aangesproken zonder dat ze in die taal konden antwoorden?

En wat zegt de gouverneur Enrique Villar: “In Baskenland verdient het Spaans een betere bescherming en behandeling.”

 (*) Hizkuntz Eskubideen Behatokia: http://www.behatokia.org/

Hallucinante wansmaak
29 oktober 2004

Torturaren Aurkako Taldea (TAT, de organisatie die telkens met verslagen van de doorstane folteringen komt) en de moeder van Amaia Urizar komen voor de pers met het geschreven verhaal (5 bladen) van de doorstane foltering die Amaia onderging in 2004.    
Ze raakte bevriend met Garikoitz Azpiazu die er door de politie van wordt verdacht een belangrijke functie binnen ETA te hebben. Op 29 oktober 2004 om 2.40 u. in de nacht, kwamen een dertigtal gemaskerde Guardia Civiles het huis binnen. Er werd geen uitleg gegeven. Even na 6.27u waren ze terug weg. Het huis stond volledig overhoop en ze hadden Amaia meegenomen. Vijf dagen, 120 uren lang wist de familie niet waar ze was, wat ze met haar deden.           
           
“Je bent erbij, meisje”, blaften ze in de auto. “Het maakt ons niets uit. Wij weten toch alles. Maar jij moet het wel vertellen en dat kan op twee manieren: de goede en de slechte.” “In Madrid wierpen ze zich meteen op mij en werd op een gewelddadige manier aan mijn armen getrokken. Ze hadden kappen over het hoofd. Ik riep dat ze me moesten loslaten, maar ze schreeuwden: Zwijg, hoer! Ik zag hoe één van hen zijn broek en onderbroek op de schoenen had hangen. Hij kwam naar me toe en zei: Nu gaan we de vriendin van de chef eens naaien. Hij schuurde met zijn lichaam tegen me aan. Hij vroeg: wat zeg je tegen je vriend als je bezig bent? Gora ETA? We gaan je allemaal pakken en je zult ervan kotsen, want we zullen het niet op een fijne manier doen. Buiten aan de deur staan er nog een aantal hun beurt af te wachten. Ze slingerden me allerlei verwijten naar het hoofd: hoer, leugenaarster, slet! Ze trokken me de plastic zak over het hoofd die ze langs achter opspanden. Eerst kreeg ik het nog even warm en ik zweette, maar ik werd heel draaierig en probeerde de zak met mijn tanden stuk te bijten. Als ik dan even adem kreeg, sloegen ze met de open hand tegen mijn oren. Ik werd heel erg moe en moest bijna overgeven. Daarop zei één van hen “Als je overgeeft, eet je het meteen weer op.” Plots begon ik op de muren beelden te zien die bewogen. Ik dacht dat ik gek werd. De cel werd groter en dan weer kleiner. De grond begon zelfs te bewegen. Toen ze me naar een ander vertrek brachten, hoorde ik stromend water. Ik weet niet of het door de schrik kwam, maar ik begon te plassen. De ene begon te lachen terwijl de andere kwaad werd en dreigde dat ik de hele kamer met mijn tong moest schoonlikken. De kraan werd dichtgedraaid en ik moest een paar stappen vooruitzetten. Toen ze me de blinddoek afdeden, stond ik voor het bad. Ik had de handen op de rug gebonden. Ik wist wat me stond te gebeuren. Er kwamen twee anderen binnen en ze trokken me ruw aan de haren voorover tot ik met mijn hoofd in het water zat. Ik voelde dat ik ging verdrinken, maar ik kon er niet uit. Het water kwam door mijn neus en mond naar binnen en ik werd duizelig en zonder krachten. Het maakte hen allemaal niets uit en ze bleven maar namen noemen, maar ik kreeg niet eens de kans om te antwoorden. Ik kreeg enkel af en toe de kans om even een moment te ademen. Ik dacht het er nooit levend van af te brengen. Als ze me wilden doden dat ze het dan maar meteen deden. Ze deden me de blinddoek weer voor en brachten me naar de gerechtsdokter . De man liet even zijn identiteitbewijs zien en vroeg of ik slecht behandeld was en ik zei snikkend van niet. Ik zei dat hij eens naar mijn ogen moest kijken want daar had ik kwetsuren, maar hij zei dat het niets was en dat ze waarschijnlijk enkel geïnfecteerd waren door het bad. Stel je voor! Eerst vroeg hij of ik mishandeld was en dan zegt hij dat het door het bad komt! Dan lieten ze me weer foto’s zien tot ik er moe van werd. De man die de chef leek te zijn, werd heel kwaad en zei: “Hoer, slet, je hebt hier nog niets geleerd!” Ik zei dat het me niets uitmaakte, en dat ze me maar een kogel door het hoofd moesten schieten. Ik kreeg opnieuw de blinddoek om en hij zei dat het spelletje nu over was. Hij schoof de blinddoek even naar boven en liet me een revolver zien. Ik was zo bang dat ik dacht dat ze me gingen doodschieten. Ze vroegen me lachend of ik de revolver in de handen wilde pakken om te zien of ik ballen had zoals mijn broer en mijn vriend en zou schieten. Daarop noemden ze me “vuile verraadster”. Ik voelde de loop van het pistool tussen mijn benen en één van de Guardia Civiles fluisterde dat ik niet moest bewegen. Ik weende en begon ter roepen en wild te bewegen en ik probeerde mijn benen tegen elkaar te houden maar dat ging niet omdat mijn voeten aan de stoelpoten waren vastgebonden. Met één hand trok hij mijn tanga uit en met de andere wreef hij met de revolver. Toen ik riep dat ze me met rust moesten laten begonnen ze weer op mijn oren te slaan. Ze riepen dat ik stil moest zijn omdat de revolver geladen was en er een kogel kon afgaan. De anderen schaterden en riep “hoer” en “slet” en “je gaat het nog fijn vinden”. Daarop staken ze de loop van de revolver in mijn vagina waarbij ze weer vroegen wat ik tegen mijn vriend zei als hij dat deed. “Gora ETA”? (leve ETA) roepen? Ik kon niet meer stoppen met wenen, maar had geen kracht meer om te roepen. Ze schoven de loop op een heel gewelddadige manier naar binnen en naar buiten en hij riep “je zult geen kinderen meer krijgen want ik ga er een kogel inschieten”. Ze bleven maar met die revolver schuiven terwijl een andere heel ruw mijn borsten bepotelde. Ik voelde het koude metaal in mijn vagina en weer zeiden ze dat ik stil moest blijven want als er een kogel af ging was het mijn schuld. Het bleef maar duren tot ik plots (“geestelijk”) kon vluchten. Ik was opeens tussen bekenden en vrienden die mij beschermden. Maar dan begonnen ze weer ruw met die revolver. Dan lieten ze me weer de foto’s bekijken. Ze zegden me voor uit welk dorp ze kwamen en waarvan ze wilden dat ik ze beschuldigde. Ik herhaalde wat ze me voorzegden, steeds weer opnieuw en als ik me vergiste sloegen ze weer met de vlakke hand tegen mijn oren. Ik werd heel moe en voelde me vuil. Op het toilet keek ik meteen of ze iets gescheurd hadden want ik had ontzettende pijn. Ze zeiden dat ik tegen de rechter alles moest herhalen en dat ik niet mocht reppen over de foltering als ik niet graag terug kwam. Ze deden mijn blinddoek af en reden me naar het Hooggerechtshof. Eindelijk was ik uit die hel!”

Een hallucinant voorbeeld van de degeneratiegraad tot waar de Spaanse “Staatsbedienden” zijn neergedaald.

De martelaars van de “Santa Cruzada”
van de heilige kruistocht

Martelaar, afkomstig van het Grieks “martys”, betekent in algemene zin een persoon die gestorven is voor een bepaalde zaak.

Vandaag, 28 oktober 2007, zullen op het Sint-Pietersplein in Rome 498 priesters, gesneuveld of vermoord in de Spaanse Burgeroorlog, op het altaar van het martelaarschap geheven worden. Zij streden allemaal (of kozen de goede zijde) in de “Santa Cruzada”, de heilige kruistocht tegen de wettelijke republiek. Waarom zijn ze martelaar? Omdat de Madrileense prelaat Rouco Varela het gezegd heeft: “El amor a Dios produce mártires y no violencia”, de liefde voor God brengt martelaren voor en geen geweld”.

De honderden, diepgelovige Baskische priesters die tegen kerkhofmuren meedogenloos neergeknald werden door de soldaten van de Heilige Kruistocht, omdat zij Baskische nationalist of aan de verkeerde kant stonden, zijn geen martelaren. Zij, en zij alleen zijn de geweldenaars.

“El Mundo” spreekt over een glorierijke dag: ”EL PAPA BEATIFICA HOY A 498 MÁRTIRES ESPAÑOLES,
El día de la gloria”

Enrique Múgica Herzog
28 oktober 2002

Bij de 17^de conferentie van de “Verdediger van het Spaanse Volk” (conferentie van de ombudsman), op 28 oktober 2002, in Pamplona, kon Enrique Múgica Herzog zich nog eens goed uitleven:

-“Men kan zich niet beroepen op een absurde historische mythologie om over een paar rechten te spreken.”     
 -“De rechten van het Baskische Volk zijn opgenomen in de Grondwet en in het Autonomiestatuut en die moet men nakomen.”

-“Het doel van de Baskische Regering en van de PNV is hetzelfde als dat van ETA, hoewel de gebruikte methoden verschillen.”

-“Een Regering die de geschiedenis vervalst, zoekt een enorme sociale breuk en is in staat van oorlog met de Baskische democraten.”

-“Het kost hen niets het denken van de Basken te vervalsen en van ons niet-nationalisten, nationalisten te maken.”            

Het maakt duidelijk van welk niveau de Ministers tijdens de periode Felipe González waren…

Enrique Múgica Herzog, woont in Igeldo (Donostia) en heeft een Baskische familienaam en is Jood via zijn moeder. Als Spaans socialistisch minister van justitie begon hij met de verspreiding van de Baskische gevangenen over de hele staat. Nu kreeg Múgica Herzog enkele jaren geleden (van de PP!) de betrekking van ‘Ombudsman’, in Spanje “Defensor del Pueblo de España” (Verdediger van het Spaanse Volk) genoemd. Bij zijn aanstelling droop de haat al van zijn toespraak af.

EA, de partij die samen met de PNV en de Communisten van IU in Baskenland regeert, herinnert eraan dat Múgica de betrekking van de PP kreeg en dat hij zich bovendien bemoeit met zaken waarmee hij geen uitstaans heeft en dat hij nu zelf bewezen heeft niet capabel te zijn voor deze functie.

ETA-communiqué

27 oktober 2004

Op 27 oktober 2004 viel bij enkele Baskische media een nieuw communiqué van de gewapende Baskische organisatie E.T.A.-Euskadi Ta Askatasuna, in de bus. Het document was in september opgesteld.

Enkele frases:

“Het ogenblik is gekomen om nieuwe wegen te verkennen die tot op heden nog niet onderzocht werden en we zijn bereid onze ideeën rechtstreeks of via een tussenpersoon over te maken. De oplossing van het conflict waaronder Euskal Herria lijdt, moet van de dialoog, de onderhandeling en het akkoord komen. Aan dit proces dat tot een consensus moet leiden, moet iedereen meewerken. Niemand heeft de volledige formule die voor de oplossing kan zorgen, maar de sleutel van het onderhandelingsproces blijft de erkenning van het recht op zelfbestuur. We zijn bereid ons in een proces van dit soort te laten betrekken, samen met iedereen die dit wil. De politieke en politionele formules die tot niets geleid hebben en die mislukt zijn moeten overboord gegooid worden. De Baskische taal en cultuur die zo karakteristiek zijn en van Euskal Herria een uniek land maken, lopen het risico te verdwijnen. Daarom zullen we moeten blijven strijden voor ons zelfbestuur, zoniet is Baskenland veroordeeld. Vanuit Spanje en Frankrijk komt niet de toekomst, maar een langzame dood.”

Hoewel in het communiqué een aantal nieuwe en positieve punten staan (zo is er geen sprake van het verder zetten van de gewapende strijd en wordt er zelfs gealludeerd op de “wapenstilstand” die de ETA sinds 1 januari in Catalonië handhaaft), zal iedereen het “cordon sanitaire” handhaven. Nochtans steekt Euskadi Ta Askatasuna een hand uit en wel op een manier zoals nooit eerder gebeurde. Dat niemand van de Regenten het communiqué gelezen heeft, vormt daarbij geen enkel probleem! Het is dan ook niet vreemd dat Emilio Olabarria (*) vertegenwoordiger in het Spaanse Congres voor de PNV, NIETS NIEUWS ZIET! Verder meent Olabarria “dat met een gewapende organisatie niet over politiek onderhandeld moet worden”. Op 13 december 2004 pleit hij voor een nieuw anti-terrorismepact tussen alle “democratische” partijen.

Oskar Matute van de Baskische Communisten, “Ezker Batua”, zegt dat ETA enkel met de Spaanse Staat te onderhandelen heeft over de Organisatie zelf en over zijn gevangenen.

Over de wil tot onderhandelen over een vredesproces of over het zoeken van een definitieve oplossing van het politieke en gewapende conflict dat al 40 jaar heerst tussen de Spaanse Staat en het Baskische Volk, wordt met geen woord gerept!

Een bepaalde politieke klasse in Baskenland lijkt geen oplossing voor het conflict te willen…

(*) Emilio Olabarria: https://blog.seniorennet.be/euskalherria/archief.php?ID=391

8 jongeren voor het Hooggerechtshof
26 oktober 2004

 “Baskische jongeren” worden voor de Spaanse democraten stilaan synoniem met “delinquenten”.

Acht jongeren moeten zich in Madrid voor het Hooggerechtshof (!) komen verantwoorden, omdat ze bij de start van de feestweek in Pamplona, in 2002, een Baskische vlag bij zich hadden op het plein vóór het gemeentehuis waar de vuurpijl wordt afgeschoten. De straf die ze riskeren bedraagt drie tot zes jaar gevangenis en een boete tussen 2.000 en 7.000 euro. Volgens de officiële versie zouden ze “de politie hebben aangevallen” maar deze politiemannen, gekleed als San Fermín-feestvierders, droegen kettingen en ijzeren staven en waren zonder verwittiging beginnen slaan op alle jongeren met Baskische vlaggen. De dag voordien waren ze met een 50-tal, onherkenbaar met kappen over het hoofd en beschermd door een peloton oproerpolitie door de oude stad getrokken waarbij ze slagzinnen als “leve Spanje” riepen en “de straat is van de Guardia Civil”.

Garzón sprak indertijd meteen van een “terroristisch delict” terwijl magistraat José María Vázquez nu meende dat het voorval geen uitstaans had met ETA en dus niet voor de speciale rechtbank diende te komen omdat het enkel om “ordeverstoring” gaat. (Voor Garzón is een ordeverstoring door Basken al een vorm van terrorisme!)

Vooraleer het proces kan beginnen zal nu uitgemaakt moeten worden door welke rechtbank deze zaak behandeld gaat worden…

Wie hier niet op wacht is het nationalistische verkiezingsplatform “Iruñea Berria” (“Nieuw Pamplona”, ontstaan na het illegaliseren van Herri Batasuna.) Zij zeggen dat “als iemand voor de rechter moet verschijnen het wel de regerende partij UPN (PP-Navarra) moet zijn die met hun fascistoïde intolerantie zelfs het gedrag van de burgers willen bepalen”. Hier kan je in de cel vliegen voor het dragen van de eigen vlag, terwijl je ongestraft 1,2 miljoen euro overheidsgeld mag stelen” (hierbij doelend op de “Zaak Otano”). 

De zaak Otano

Javier Otano Cid was secretaris-generaal van de PSN-PSOE tussen 1994 en 1996, en president van de regering van Navarra tussen 1995 en 1996.          
De zaak dateert van 1989-1990, toen de Duitse multinational Bosch Siemens 1,2 miljoen euro smeergeld aanbood voor de koop van de onderneming Safel. Op de Zwitserse “Discount Bank” werd door Bosch Siemens 4.998.053 Duitse mark gestort op de rekening 52.437 van een onbekende persoon. Vanaf die rekening werd het bedrag overgeschreven op de rekening van Antonio Aragón en Jesús Malón (ex-president van de PSN-PSOE). Een gedeelte van dat bedrag werd dan opnieuw overgeschreven op de persoonlijke rekeningen van Antonio Aragón zelf en van Javier Otano en zijn echtgenote Teresa Arcos.

Noot:

De zender “Al Jazeera” maakt melding van het Baskisch Conflict.        
http://english.aljazeera.net/NR/exeres/9D8C987D-12C3-4428-AA2D-F4282697DD75.htm

Wetten tegen het terrorisme
25 oktober 1983

Op 25 oktober 1983 had Felipe González een vergadering belegd met Fraga Iribarne over zijn plannen betreffende het bestrijden van het terrorisme. Op 3 november 1983 werden in de Cortes de plannen voorgelegd. De krant "El Pais" schreef daarover: "Una posible puesta in marcha de tácticas de guerra sucia flotό sobre la sessiόn". (Een mogelijke start van tactieken van de vuile oorlog, cirkelden boven de zitting).

Het Plan ZEN

ZEN, de initialen van "Zona Especial Norte" (*), slaat op een regio die uitgetekend werd om er repressief op te treden. ZEN werd gedefinieerd op het Ministerio del Interior del Gobierno, Binnenlandse Zaken, en bevatte de autonome gemeenschappen Euskadi en Navarra. Beter gekend, in het lingua navarrorum, als Hego Euskal Herria, het zuiden van Baskenland (Hegoalde). Eufemistisch uitgedrukt wordt hier verwezen naar een territoriale, menselijke, culturele en taalkundige eenheid, zeg maar een staat, die officieel genegeerd werd en nog altijd genegeerd wordt. De leiders van de PSOE hadden er dus blijkbaar geen enkele moeite mee om de franquistische traditie in ere te houden en steunden onvoorwaardelijk het pure repressieve karakter van de maatregelen die de "Baskische kwestie", naar hun eigen zeggen in 7 dagen, moest oplossen.

Nauwelijks 48 uren nadat hij de verkiezingen van oktober 1982 had gewonnen, droomde Felipe González van zijn magische formule om ETA definitief te liquideren: ontwikkelen van psychologische manipulatie t.a.v. de Baskische bevolking, spijtoptanten in het leven roepen en verklikkers en verklikster rijkelijk belonen. Er ontbrak nog iets, maar daarvoor was hij niet creatief genoeg. Aldus belastte hij de naargeestige generaal van de Guardia Civil en chef van de Generale Staf, Andrés Casinello, expert in inlichtingen en contraspionage, met de opdracht de inhoud van zijn bedenksel te verbeteren op een meer efficiënte wijze. De franquist Casinello twijfelde geen ogenblik en stelde een codex op met antiterroristische maatregelen. Hij kon zich beroepen op handboeken en handleidingen van de geheime diensten van Carrero Blanco, op aantekenboeken die de CIA gebruikte in de koude oorlog, met eigen militaire inzichten.

In januari 1983 verscheen minister van Binnenlandse Zaken José Barrionuevo Peña, in een historische persconferentie, voor een meute perslui, vooraf "opgevoed" (rijkelijk voorzien van smeergeld), om het Plan ZEN aan te kondigen. Eigenaardig genoeg was dat plan, dat in 7 dagen komaf zou maken met ETA, nooit voorgelegd geweest in de  Cortes (de Kamer van volksvertegenwoordigers). Bij het aantreden van de socialisten had men verkeerdelijk hun karakter ingeschat als democratisch, maar geen nood, buiten Euskadi was er niemand die daarom maalde. Maar met zekerheid kunnen we stellen dat een paar objectieve buitenstaanders het plan kwalificeerden als fascistisch en het een schending van de individuele en collectieve rechten van de mens noemden. Tussen al de andere "deugden" die het Plan omvatte, werden expliciet het gebruik van propaganda, geruchten, leugens, manipulatie en desinformatie aanbevolen, om twijfel en verwarring onder de bevolking te zaaien, zodat de separatisten op geen hulp meer hoefden te rekenen. Er staat trouwens letterlijk te lezen:  "Atribuir en los éxitos policiales que se obtengan, parte del mérito a la colaboración ciudadana" y también, "dar informaciones periódicas, a través de terceros, que difundan enfrentamientos y discrepancias entre terroristas, sus ideologías foráneas, sus negocios sucios, sus costumbres criticables, etc. Basta que la información sea creíble para explotarla". ("De verkregen politionele successen ook toeschrijven aan de medewerking van de burgers", en ook, "op geregelde tijdstippen, via derden, informatie laten verstrekken over onenigheid en confrontatie tussen de terroristen, over hun vreemde ideologie, over hun vuile zaakjes, over hun laakbare gewoontes, enz...Het volstaat dat de informatie geloofwaardig is (er mag dus van alles verspreid worden), als we het maar kunnen uitbuiten.") Leugens zijn geen probleem, als ze maar geloofwaardig zijn en uitgebuit kunnen worden, en op die manier de repressie kan rechtvaardigen.            

Tot nu toe had men in Baskenland nog nooit zo'n harde tijden gekend. De fundamentele rechten, ook voor de Basken, waarvoor de grondwet (door het merendeel van de Basken verworpen) garant stond, werd met de voeten getreden. De Basken zullen het geweten hebben. In het Plan ZEN hadden ze aan alles gedacht. Uitzonderingrechtbanken zoals de Audiencia Nacional (een kloon van het TOP-Tribunal de Orden Público onder de dictatuur) werden opgericht. Uitzonderingswetten zoals de antiterrorismewetten die volledig vrij spel gaven aan de geheime- en inlichtingendiensten (zonder dat ooit een zuivering van fascistische elementen werd doorgevoerd). Het in voege treden van de "incomunicado"-regeling gedurende 10 dagen, met er bovenop de rechteloosheid van de beklaagden (geen verdediging of vertrouwenspersoon). Foltering in commissariaten en kazernes van de Guardia Civil, willekeur door datzelfde personeel.  Gevangenissen werden omgebouwd tot een soort "brandkasten" (maximale beveiliging). De illegale spreiding van politieke gevangen, zo ver mogelijk weg van hun thuis, werd ingevoerd. Publieke fondsen, om machtsmisbruik en omkoping te financieren, werden aangesproken zonder dat er verantwoording moest afgelegd worden. Kranten werden rijkelijk beloond om de bevolking te hersenspoelen en de vuile oorlog ingeleid door het Franquisme (ATE-Antiterrorismo ETA) en Carrero Blanco (BVE-Batallón Vasco Español) werd verder gezet, met de bezwarende omstandigheid dat de creatie van GAL-Grupo Antiterrorista de Liberación, verondersteld werd plaats te grijpen onder de vleugels van de PSOE-regering.

 (*) Zona Especial Norte: http://users.skynet.be/tillets/zen.htm

Welke ernstige misdaad hebben ze op hun geweten?

Tijdens de “Aste Nagusia” (de feestweek) van augustus in Bilbao (bestaat ook in Donostia) worden optochten gehouden en wordt er uiteraard gefeest. De deelnemende groepen,die de feesten dragen, worden “comparsas” genoemd. Eén van die comparsas is “Kaskagorri”. Zij hebben ook een internetportaal voor jongeren “Gaztesarea”.

 Gisteren, 23 oktober 2007, moesten de verantwoordelijken van beide groeperingen in Madrid voor magistraat Ismael Moreno van de Audiencia Nacional (uitzonderingsrechtbank) verschijnen. Het groepje “Dignidad y Justicia” (Ni justicia, ni dignidad), instrument van de ultrarechtse Partido Popular, had klacht tegen hen ingediend wegens “verheerlijking van het terrorisme, rechtvaardiging van het terrorisme en vernedering van de slachtoffers van het terrorisme”. Een hele mondvol dus.

Wat is hun misdaad?

Daniel Portero, de voorzitter van “Dignidad y Justicia”, had op 24 augustus 2007, dus tijdens de feestweek, in het theater Arriaga foto’s zien hangen van politieke gevangenen, ondertekend door Askatasuna, een beweging die ijvert voor de vrijlating van en steun aan politieke gevangenen. Hij had in een "txozna" (kraampjes, tenten) de symbolen gezien van de verboden politieke partij ASB (ster) en een vlag van het bekende “Euskal Presoak Euskal Herrira” (Baskische gevangenen, terug naar Baskenland). Op de webstek van “Gaztesarea” waren de foto’s van het feest geplaatst.

En dan? Wat hebben ze nu werkelijk misdaan?

Dat was het!

Kaskagorri: http://www.kaskagorri.org/2007/index.php

Politieke gevangenen: http://users.skynet.be/tillets/behandeling.htm

Txozna: http://www.geocities.com/guretxoko/txozna.jpg

Politieke partij ASB: http://users.skynet.be/tillets/euskalberria.jpg

Euskal Presoak Euskal Herria: http://users.skynet.be/tillets/presoakkalera.jpg

Sabino Ormazabal
“Un mapa (inacabada) del sufrimiento”
24 oktober 2003
Een (onafgesloten) spectrum van het lijden

Van 1968 tot en met 2003 werden er in Baskenland 30.000 personen aangehouden ten gevolge van “Het Conflict” (dat Spanje heeft met de Basken).

De journalist Sabino Ormazabal bracht op 24 oktober 2003 bij het “Fundación Manu Robles-Arangiz” een boek uit waarin hij een overzicht brengt van de voorbije 35 jaar onder de titel “Un mapa (inacabada) del sufrimiento”, Een (onafgesloten) spectrum van het lijden. Het boek werd voorgesteld in aanwezigheid van o.a. de voorzitter van het Instituut, Germán Kortabaria (die tevens communicatiesecretaris is van de PNV-vakbond, ELA) en van de directeur met de mooie naam Iraeta (zonder streepje tussen IRA en ETA).

In de 11 hoofdstukken die het boek telt brengt het cijfers over het aantal dodelijke slachtoffers (2.250), het aantal gewonden (6.000) ontvoerden of verdwenen personen, bedreigingen, afpersingen, besnoeiingen van de democratische vrijheden, de klachten van foltering (5.300), de arrestaties (30.000 waaronder 10.000 tijdens manifestaties!), de aanhoudingen, de veroordelingen, het aantal personen dat uitgewezen of gedeporteerd werd.

Op dit ogenblik (2003) zijn er 680 gevangenen. Er waren 53 ontvoeringen door ETA. Drie ETA-militanten verdwenen van de aardbodem. Negen activisten kwamen niet levend uit de gevangenis. Vier werden er dood gefolterd (op zich al een bewijs dat je onschuldig bent?) Er zijn 3.000 vluchtelingen. Om aan deze cijfers te geraken gebruikte de auteur diverse bronnen die vaak tegenstrijdige gegevens verschaften. Hierdoor zijn de cijfers niet exact.

Bij deze cijfers ontbreken nog “het buiten de wet” stellen van politieke partijen en platformen, de ontzetting uit `et ambt van gemeenteraadslid, aanvallen op journalisten, de sluiting van communicatiemedia, of de boetes: 1.000 miljoen Euro’s tussen 1994 en december 2000, enkel al voor het deelnemen aan manifestaties.

Volgens de auteur worden de slachtoffers in vele gevallen gebruikt in het kraam van hen die het uitkomt. Ormazabal wil met zijn werk de gemeenschap bewust maken van het lijden dat zijn volk ondergaat. Ook wil hij solidariteit vragen voor alle slachtoffers en hun familie en tot slot wil hij de vrede en de samenleving herstellen.

Cijfers zijn duidelijker dan percentages: sinds 1977 werden gemiddeld per dag méér dan 2 personen opgepakt. Alle twee dagen vloog één van hen in de gevangenis en klaagde de andere foltering aan.

De auteur noemt de slachtoffers die aan beide kanten vielen en dat is één kant te veel.

Zal de Baskische Regering optreden?

23 oktober 2001

Op 23 oktober 2001 verklaart de Baskische Regering in het parlement dat zij uitleg zal vragen over de “Zaak Sorzabal” (*). De Baskische Minister van Justitie, Joseba Azkarraga (zie foto), zegt “het er niet bij te zullen laten”, maar kondigt geen concrete maatregelen tegen foltering aan (hou me vast of ik…).

De Baskische PP wenste zich niet uit te spreken in de zaak.

 (*) De zaak Sorzabal: http://users.skynet.be/tillets/sorzabal.htm

De wereld op zijn kop

Merkwaardige uitspraken van politie en Guardia Civil in de Audiencia National (uitzonderingsrechtbank):

“No es cosa nuestra investigar qué han hecho. Nosotros sabemos que son miembros de ETA y aunque no podamos probar qué función han realizado, ello no quiere decir que no lo hayan hecho.”

“Het is niet onze taak te bewijzen wat ze gedaan hebben. We weten dat ze lid zijn van ETA, maar kunnen niet bewijzen wat hun functie is. Dat gebrek aan bewijs wil nog niet zeggen dat ze niets gedaan hebben.” De verdachte moet dus zijn onschuld bewijzen. De wereld op zijn kop.

Wat de jonge radicalen van de Kale Borroka (straatgeweld) betreft, maakt de politie gebruik van gedachten lezen: “Zij staan op het punt om toe te treden tot ETA.” Bewijs maar eens dat je niet op het punt stond om iets te doen! Geen bewijzen, wel veroordelingen!

"El Mundo"
22 oktober 1985

Zijn we in staat te preciseren wat GAL-Grupos Antiterroristas de Liberación is?
Ja, GAL is de Spaanse Staat die aan terrorisme doet.

           
Maar wellicht is het beter de woorden aan te halen van één van de stichters, Ricardo García Damborenea (zie foto). Deze tekst verscheen in de krant "El Mundo" van 22 oktober 1985:           

“...Una decisiόn politica de actuar contra el terrorismo en territorio francés. Para cubrir esas actuaciones y desviar la atenciόn, se inventan unas siglas: GAL. Pero no se crea un cuerpo de lucha, ni un organismo especial. No. Es la misma Administraciόn del Estado, con sus medios, con sus hombres, la que actúa. Esas operaciones son secretas, entre otras razones, por exigencias diplomáticas. Asi que los GAL no son más que la cortina que oculta a los auténticos autores. Un montaje de ese calibre, que mueve policías, guardias civiles, armas, vehículos, dinero..., y que necesita coordinar efectivos e informaciones de los Ministerios de Interior y de la Defensa, ha de estar autorizado desde arriba, desde la Presidencia del Gobierno. El GAL no es un grupo, ni mucho menos una banda armada, sino los “hombres de Estado”, el Ministerio de Interior luchando contra ETA o más abstracto todavía, una decisiόn política...”

GAL is:

"...Een politieke beslissing om te handelen tegen het terrorisme op Frans grondgebied. Om die acties te verbergen en de aandacht af te leiden, werd het letterwoord GAL gebruikt. Maar er werd geen strijdmacht, noch een speciaal organisme opgericht. Neen. Het is de Administratie van de Staat zelf, met de middelen en de mensen waarover zij beschikt, die handelt. Deze operaties zijn geheim omwille van, naast andere redenen, diplomatische vereisten. GAL is dus niet meer dan een schaduwgordijn die de echte acteurs verbergt. Een mise-en-scène van dit kaliber, die politie, Guardias Civiles, wapens, voertuigen, geld...in beweging brengt en die nood heeft aan effectieven en inlichtingen van de Ministeries van Binnenlandse Zaken en Defensie, moet van boven af geautoriseerd worden, vanaf het "Presidencia del Gobierno", voorzitterschap van de regering. GAL is geen groep, geen gewapende organisatie, maar "staatlui", het Ministerie van Binnenlandse Zaken dat strijd tegen ETA, of nog abstracter gezegd: een politieke beslissing..."   

GAL is dus de Spaanse Staat die aan terrorisme doet. Om me te vergewissing dat ik niet al te vlug conclusies trek, wil ik nog eens wijzen op de woorden van Luitenant-generaal van de Guardia Civil, José Antonio Sáenz de Santamaría, die zegt op 28 januari 1996: "Yo no separo los GAL de la lucha contraterrorista" (Ik zonder diegenen die tot GAL behoren niet uit van het contraterrorisme van de staat.).

Ook bereikbaar via RSS  http://natxo.feedxs.com/euskalherria