Jose Angel Altzuguren, “Kotto”
+31 oktober 2005

In zijn cel in de gevangenis van Soria werd op 31 oktober 2005 de Baskische politieke gevangene, Jose Angel Altzuguren Perurena "Kotto" (39 jaar), dood aangetroffen. Hij had zich verhangen aan een buis van de verwarming.

“Kotto” afkomstig uit Bera-Vera de Bidasoa (in het noorden van Navarra) werd in maart 2001 samen met zes anderen tijdens een gecoördineerde actie van de Franse en Spaans politie aangehouden op verdenking van lidmaatschap van het "Muga-apparaat" van ETA. (De muga is de grens. Alleen mugalaris weten precies waar deze staatsgrens tussen Spanje en Frankrijk ligt. Zij zorgen voor het veilig overbrengen van personen en zaken).

"Kotto" verklaarde later dat hij bij zijn arrestatie, onderweg naar en daarna in Madrid zelf, mishandeld werd. Zo kreeg hij slagen op de oren met ’n telefoonboek. Tijdens de "behandeling" kreeg hij verschillende keren de plastic zak over het hoofd getrokken, werd hem belet te slapen, moest hij voortdurend de pijnkreten aanhoren van zijn broer en zijn vrienden die samen met hem waren opgepakt. Er werd onverwacht een schot vlak naast zijn oor gelost. Ook kreeg hij de elektroden aangebracht om hem schrik aan te jagen. Dit duurde voort tot ze de verklaringen hadden die ze wilden hebben. Toen hij moest voorgeleid worden bij de Onderzoeksrechter, kon hij niet eens meer de schoenen over de gezwollen voeten trekken. Hij zat bijna 4 jaar in voorarrest in Navalcarnero tot 7 januari 2005. Hij werd tot 6,5 jaar veroordeeld wegens "collaboratie met een gewapende bende". Dit was al een vreemde straf voor een, ETA-lid dat doorgaans voor een véél langere periode gestraft wordt!

Op 22 oktober, eerder deze maand, werd hij opgepakt om de rest van zijn straf te gaan uitzitten. Sinds zijn vrijlating en in de onzekere afwachting van zijn "opname" (waarvan hij in het ongewisse werd gelaten wanneer die zou komen!) werden de depressies steeds erger. Toch werd hij drie dagen geleden naar de gevangenis van Soria versleept en daar in isolement geplaatst! Dit was er blijkbaar teveel aan!

Guardia Civil

staat terecht
30 oktober 2007

Op 30 oktober 2007 stonden er drie Guardia Civiles terecht en tegen hen werd een boete van 6.000 euro’s geëist.

Op 27 mei 2006 hadden ze op de weg tussen Ormaiztegi en Beasain de Baskische volksvertegenwoordigster Ana Auzmendi van de Baskische radicale partij EHAK staande gehouden. Ze kijken natuurlijk nooit naar de Baskische TV, want dan hadden ze haar zeker al op het spreekgestoelte in het Baskische Parlement gezien. De procedure die bij dergelijke confrontaties gevolgd wordt, stamt nog altijd uit het stenen tijdperk van de dictatuur en werd daarna nooit gewijzigd. Of werden de Guardias nooit ingelicht dat deze periode voorbij was? Eentje vraagt iets in één of ander Andalusisch dialect zich niet bewust dat er mensen bestaan die dat niet begrijpen. De tweede loopt rond de auto om te kijken of de banden voldoende druk hebben en de derde houdt een halfautomatisch geweer op je gericht.

 "Vakantie in Baskenland? Kom en laat je overtuigen" was ooit de toeristische slagzin van de Baskische regering.

Hoewel Auzmendi haar accreditatie van parlementslid toonde, werd ze even brutaal behandeld als iedere andere Bask. De Guardias verdedigden zich met het argument dat Ana Auzmendi er niet uitzag als een parlementslid! Dus, als je er niet uitziet als een parlementslid zijn alle middelen toegestaan. Voorwaarde is wel dat je Bask bent.

Eén zwaluw maakt de lente niet

Magistraat Alfonso Guevara decreteerde op 21 oktober 2008 een vonnis waarin een jongere, Arkaitz Agote, uit Donostia vrijgesproken werd van “estragos terroristas” (terroristische vernielingen of Kale Borroka). Hij motiveerde zijn uitspraak als volgt: “Het is niet zeker dat de verklaringen die Agote afgelegd heeft bij de Guardia Civil op vrijwillige basis gebeurd zijn.” De magistraat onderstreepte dat dit soort “zelfbeschuldigingen” (onder dwang van foltering) niet garant staan voor de werkelijk gebeurde feiten.

Het is goed er ook nog eens op te wijzen dat Agote, opgesloten in de gevangenis van Huelva (ongeveer 1000km van huis), een klacht had neergelegd met een getailleerde beschrijving van de mishandelingen die hij moest doorstaan gedurende 120 uren tijdens zijn ondervraging. De klacht werd door een rechtbank in Madrid zonder meer geklasseerd.

Falange Española
29 oktober 1933

De Falange is een politieke beweging die zijn herkomst heeft in het Spanje tijdens het interbellum. In het Spaans heet deze beweging Falange Española. De beweging is geheel geënt op de ideeën van José Antonio Primo de Rivera, zoon van de voormalige Spaanse dictator Miguel Primo de Rivera en werd gesticht in 1933, en heeft uitgesproken fascistoïde kenmerken. Falangisten streefden naar een corporatistische staat (*) en naar nationale eenheid. Dit liet geen ruimte voor de diversiteit van de verschillende Spaanse volkeren als de Basken en de Catalanen. De nationale eenheid werd gebouwd rond een Spaans staatsnationalisme. De Rooms-katholieke Kerk was de officiële staatskerk, men had oog voor de Castilliaanse grootgrondbezitters (latifundistas), verheerlijkte het Spaanse verleden als imperium en Spaanse helden als El Cid, Ferdinand II van Aragón,.. ter ere van de nationale trots. Ook werd gestreefd naar een sociale hervorming, volgens solidaristisch principe. Dit alles werd overgoten met een anticommunistische saus.           

(*) Corporatisme is een politiek systeem waar wetgevende macht aan burgervergaderingen wordt toegekend die economische, industriële, agrarische en professionele groepen vertegenwoordigen. In tegenstelling tot pluralisme, waar vele groepen strijden voor de controle van de staat, nemen in het corporatisme verscheidene  niet verkozen lichamen een beslissende rol aan in het besluitmakingsproces. Het is een politiek-economische leer die probeert een middenweg te vormen tussen het marxisme en het kapitalisme, en die verwant is aan het solidarisme. In feite bestaat corporatisme erin om de economie in te delen in verschillende corporaties per deelgebied, die de marxistische klassen zou overtreffen en verenigen. Patroons en arbeiders zouden samen in een corporatie zitten, en zo gezamenlijk hun problemen oplossen.

De partij werd opgericht op 29 oktober 1933. De Falange kwam voort uit twee kleinere fascistische groepjes, die geleid werden door José Antonio Primo de Rivera en Luís Ruiz de Alda. Tijdens het oprichtingscongres van 29 oktober 1933 werd José Antonio tot Algemeen Leider (Jefe Nacional) van de Falange Española (FE) gekozen. Omdat de FE in financiële nood verkeerde fuseerde zij in 1934 met de in 1931 opgerichte Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista van Ramiro Ledesma Ramos tot de Falange Española de las Juntas Ofensiva de Nacional Sindicalista (FE de las JONS). Ideologisch gezien was de Falange niet volledig fascistisch, maar was ook populistisch-socialistisch (mede door de invloed van de sociale voelende leiding der partij) en traditionalistisch (men greep vaak terug op het glorieuze Spaanse verleden). Vanaf de oprichting van de FE, en zeker na de fusie met de JONS, werden er vriendschappelijke betrekkingen aangeknoopt met de fascistische PNF van Benito Mussolini en in mindere mate met de Duitse NSDAP van Adolf Hitler. Overigens was de FE de las JONS sterk gericht op het Italiaanse fascisme. De FE de las JONS had ook enkele antisemitische trekjes, maar ging nooit zo ver als de Duitse nationaalsocialisten en later het Italiaanse fascisme. Wel was de Falange het bolwerk van personen die geloofden in 'joodse complotten' en 'complotten van vrijmetselaars.'

Bij de verkiezingen van februari 1936 behaalde de FE de las JONS maar twee zetels. Ledesma Ramos die al langer overhoop lag met José Antonio, stapte na de verkiezingsnederlaag uit de beweging en richtte de JONS opnieuw op. (Desondanks bleef de naam FE de las JONS behouden.) Wegens het toenemende straatgeweld, waar de Falange niet zelden bij betrokken was, werd de partij in maart 1936 door de regering verboden. José Antonio werd na het begin van de Spaanse Burgeroorlog geëxecuteerd in de gevangenis van Alicante. De falangisten sloten zich tijdens de Burgeroorlog bij de nationalisten van Franco aan, hoewel de falangisten door de conservatieve generaals (van de Carlistische zijde) werden aangeduid als 'onze rode bondgenoten' (verwijzend naar het sociaalradicalisme dat de partij in haar beginjaren kenmerkte). Een exponent van de radicale vleugel binnen de FE de las JONS, Manuel Hedilla, werd in 1937 door de falangisten tot Jefe Nacional gekozen. Een paar dagen na zijn verkiezing, op 28 april 1937 werd hij door Franco aan de kant geschoven, omdat Hedilla zich tegen een fusie van de FE de las JONS met de Carlistische Comunión Tradicionalista en Alfonsistisch monarchistische Renovación Española verzette.

De afzetting van Hedilla maakte de weg vrij voor Franco om de fusie er door te drijven en om vervolgens het leiderschap op zich te nemen van de nieuwe beweging, de Falange Española Tradicionalista y de las Juntas de Ofensivas de Nacional Sindicalistas. Het dagelijkse bestuur kwam in handen van een secretaris-generaal (sinds 1939: ministersecretaris-generaal).

Nadat Franco de burgeroorlog in 1939 had gewonnen, zette hij zijn in de burgeroorlog al begonnen pro-As koers (de As-mogendheden) voort. De meeste falangistische leden binnen de nieuwe FET y de las JONS waren overtuigde bondgenoten van het Italiaanse en Duitse fascisme. Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in september 1939, en zeker na de Blitzkrieg in West-Europa, groeide de sympathie binnen de Falange voor de As-mogendheden. Mensen als Serrano Suñer (zwager van Franco) en generaal Augustin Muñoz Grandes, vooraanstaande falangisten, streefden naar Spaanse deelname in de oorlog aan de zijde van de As. De voorzichtige Franco wenste eerst nog een tijd af te wachten en te zien of de successen van Duitsland niet van korte duur waren, hetgeen medio 1943 juist bleek te zijn. Franco hield Spanje uiteindelijk uit de oorlog en in de loop van 1944 verving hij de pro-Duitse en pro-Italiaanse politici door gematigde en zelfs pro-Britse politici. Wel streed een, voornamelijk uit falangisten, Divisiόn Azul (Blauwe Divisie) mee aan het Oostfront. Hun leuze was: "Viva la muerte" (Leve de dood).

Martelaars moeten het geluk hebben
aan de goede kant te staan

als ze gedood te worden
28 oktober 2007

In de Sint-Pietersbasiliek van Rome werden op 28 oktober 2007, onder impuls van een obscure organisaties als Opus Dei, 498 katholieke geestelijken zalig verklaard. De plechtigheid werd bijgewoond door 71 Spaanse bisschoppen en méér dan 1.000 priesters. De zaligverklaring rijt opnieuw wonden van de burgeroorlog en van de Franco-dictatuur open, vooral in het katholieke Baskenland. Ze zijn allemaal tijdens de jaren ‘30 en de daaropvolgende Burgeroorlog als "martelaar" gestorven. Volgens schattingen van de kerk zijn in de Spaanse burgeroorlog 7.000 religieuzen gedood.

Het ongenoegen en de kritiek op de massale zaligverklaring zijn te verklaren omdat de Spaanse Kerk steeds een opstand tegen een legitiem regime steunde en zich daarna uitsluitend als slachtoffer voordeed.

De religieuzen die vandaag werden zalig verklaard, werden door de Republikeinse regeringstroepen omgebracht, terwijl er geen geestelijken op de lijst staan die door de militairen van Generaal Franco zijn gedood. Bovendien beweert de Kerk nu dat de zalig verklaarde priesters vermoord werden omwille van hun geloofsgetuigenis. De voormalige voorzitter van de Spaanse bisschoppenconferentie, Kardinaal Rouco Valera meende hieraan toe te moeten voegen dat "de liefde voor God martelaars produceert en geen geweld"! Wat de Spaanse bezetter van Baskenland na de Burgeroorlog "produceerde" had nochtans helemaal niets te maken met "liefde" maar alles met geweld! En dit gedurende veertig jaar. De duizenden gefusilleerde "ongelovigen" die veroordeeld werden door militaire "rechters" weten er alles van. Hun familieleden, die tot op dit ogenblik vaak niet weten waar de lijken van hun dierbaren langs een wegkant of in massagraven gedumpt werden, moesten het niet wagen hun mond open te doen! De priesters aan de verliezende kant die vermoord werden, hadden zich maar niet bij het separatisme moeten aansluiten. Op die manier was hun liefde voor God blijkbaar verloren gegaan. Zij waren geen martelaars maar gewelddadigen…

Wie het ondanks alles nog steeds niet begrepen heeft is … de Baskische Regering die nochtans veertig jaar lang in ballingschap moest functioneren.

Moeders van de Plaza de Mayo
27 oktober 2000

Hebe de Bonafini, voorzitster van de (dwaze) Moeders van de Plaza de Mayo, die men buiten haar wil om voor de Spaanse kar probeerde te spannen, verklaarde op 27 oktober 2000:

"Wie mensen opsluit en foltert omwille van wat zij denken, is een terroristische Staat. Ik discussieer niet met Franquisten, noch met Nazi’s."

Mayor Oreja meent haar te moeten bedreigen: "Als ze hun woorden niet bijstellen worden ze persona non grata."

Op de foto:  

Hebe de Bonafini tijdens een onderhoud met José Lariz Iriondo, die niet uitgeleverd werd aan de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional.

Solidarity with the basque political refugee Josu Lariz Iriondo

Asociación Diáspora Vasca | 25.05.2004 18:18 | Repression

The Asociación Diáspora Vasca, with members in more than 20 countries, addresses the general public and the Argentinian Government to alert them over the political significance of keeping Basque political refugee Josu Lariz Iriondo in a prison in Buenos Aires. 17 months ago, he was illegaly abducted from Uruguay which was his country of residence at the time.

Our association reminds you that Lariz Iriondo is behind bars without any valid reasons for it, his imprisonment lies squarely on an arbitrary policy of persecution that was madly instigated by the discredited government of former Spanish Prime Minister Jose Maria Aznar.   

Due to the proximity of the oral trial, ADV wishes to denounce the number of illegal measures taken against the Basque Lariz Iriondo, and also to ask from the international community a display of solidarity in order to reject the demand of extradition by the Spanish state and to return the issue to the status it had previous to his abduction from Uruguay. 
Argentina has a rich history of solidarity and the Basque community has been highly recognized for its contribution to the betterment of the nation. To provid a space for the shady deals between the Uruguayan President Jorge Batlle and the fallen Spanish Prime Minister blemishes the image of Argentina. It is of up-most importance to set the Basque Lariz Iriondo free as soon as possible. This will be a feat that will serve justice, a great merit to the Argentinian Government and an honor to the tradition of solidarity of the Argentinian people. 
Asociación Diáspora Vasca  
http://euskalherria.cjb.net 

Javier Balza (PNV)

Baskische minister van Binnenlands Zaken

liegt

26 oktober 2006

Op 26 oktober 2006 verscheen minister van Binnenlands Zaken Javier Balza voor het Baskische Parlement tegenover de Baskische "Arateko" (ombudsman) en dit gebeurde op vraag van Aintzane Ezenarro (Aralar). Javier Balza (PNV) Baskische minister had het Parlement voorgelogen. Minister Balza bewees al vaker een "goede leerling" van de Spaanse wurgslang te zijn. En zijn politie, de Ertzaina, paste zich ook bijzonder snel aan.

De Ombudsman verweet Balza o.a. dat hij het Hooggerechtshof véél te laat (vijf jaar na datum!) in kennis stelde van het PV over een verkeersongeval dat een jongere automatisch "vrijsprak" van de beschuldiging voor het gooien van molotovcocktails. Balza verweet de ombudsman een "absolute onverantwoordelijkheid". De minister ontkende eens te meer dat er sprake was van foltering bij zijn politiekorps en dat de verklaringen van de arrestanten daarvan een gevolg waren. Hij gaf wel antwoord op de vraag hoe verschillende arrestanten een andere persoon vals kunnen beschuldigen (van iets wat hij niet gedaan had), maar de minister vergat te antwoorden hoe het mogelijk was dat drie arrestanten die isolatiedetentie zaten en dus zelfs onderling geen contact hadden wel dezelfde praktijken van mishandeling noemden.

In de nieuwjaarsnacht, op 1 januari 2000 rond 01:45 u. werd in Galadakao (Biskaia) de Guardia Civil-kazerne aangevallen door een groep van 12 radicale jongeren. Drie jongeren werden gevat en na een ondervraging (?) noemden zij de overige deelnemers. Gelukkig maar want de daders "hadden zich onherkenbaar gemaakt met bivakmutsen" en "om geen sporen na te laten hadden ze latexhandschoenen aan." Onder de beschuldigden bevond zich Andoni Beroiz Zubizarreta en op 3 maart 2003 werd hij hiervan in kennis gesteld. Er wordt 22 jaar celstraf geëist tegen elk van de jongeren.

Maar een mens moet "geluk" hebben in het leven. Toevallig gebeurde er diezelfde nacht, 1 januari 2000, in Zuia op de weg Vitoria-Bilbao, in een andere provincie, een verkeersongeval. In het politieverslag van de Ertzaintza stond dat één der inzittenden van de auto een zekere Beroiz Zubizarreta Andoni was, "die zonder kwetsuren de auto had kunnen verlaten". Dit gebeurde om 01:45 u.. Maar was Andoni Beroiz Zubizarreta op dat ogenblik dan niet met een bivakmuts over het hoofd en met latexhandschoenen aan molotovcocktails naar de kazerne van "de verdienstelijken" aan het gooien?

De drie jongeren hadden bovendien, geïsoleerd van elkaar, in de kelders van de Guardia Civil, alle drie dezelfde namen van "mededaders"genoemd. Dat de moeders van het drietal, toen die indertijd vanuit de kelders naar de rechter werden geleid, hun kinderen eerst niet herkenden was slechts bijzaak.

Maar behalve dat Beroiz het geluk had op het goede ogenblik in een ongeval betrokken te zijn, had hij ook nog een vader die licentiaat in de economische wetenschappen en licentiaat in de rechten was. Hij schreef lezersbrieven naar de pers (en zal ook wel op andere manieren mensen benaderd hebben).

Maar er kwam nog meer: in november 2002 voerde de Ertzaintza een actie tegen jongeren in Bizkaia die ervan beschuldigd werden deelgenomen te hebben aan straatgeweld. In eerste instantie werden vier jongeren opgepakt en later overgebracht naar Madrid: Gorka Lupianez, Zunbeltz Larrea, Jon Crespo en … Andoni Beroiz. Alle vier beweerden ze mishandeld te zijn geworden in de kelders van de Ertzaintza in Arkaute: slagen, bedreigingen (o.a. het dreigement hen een stoelpoot in hun aars te steken), door de knieën buigen tot de uitputting nabij was, onmogelijke houdingen aannemen en beletten te slapen. Drie van hen moesten daarna zelfs in een ziekenhuis opgenomen worden. Ze werden, na de "ondervragingen" beschuldigd van het gooien van o.a. stenen en molotovcocktails naar de kazerne van de Guardia Civil in Galdakano, vier jaar eerder...

Crespo en Beroiz kregen hiervoor 10 jaar cel en 2.419 € boete, te betalen als schadevergoeding. Hoewel Xabier Arriluzea en Garrikoitz Urizar eerst beschuldigd werden van "brandstichting" en "terrorisme", kwamen ze toch vrij.

Het Hoogste Spaanse gerecht annuleerde nu ook de straf van 10 jaar die tegen Beroiz werd uitgesproken omdat er slecht één bewijs was en dat was de verklaring van een medearrestant en men "op die basis niemand kon veroordelen". Het Hoogste Gerecht zegt zelf dat de verklaringen van de medearrestant een gevolg waren van de mishandelingen door de Ertzaintza en van hun bedreigingen.

In de maling genomen

25 oktober 2008

Het theaterstuk werd opgevoerd.
De “Jan Klaassens” die woorden mochten vormen, kunnen terug naar huis.
Zonder raadpleging.

Over naar de orde van de dag.

De PNV heeft het Baskische volk in de maling genomen.

Waar blijft de volksraadpleging?
25 oktober 2008

Op 28 september 2007 kondigde Lehendakari Juan José Ibarretxe met veel tromgeroffel en bazuingeschal een referendum aan, te houden op 25 oktober 2008.

Om dit te verwezenlijken werd op 28 mei 2008 een wetsontwerp ingediend: “Ley de Regulación de la Consulta”, wet tot regeling van een volksraadpleging. Het ontwerp werd door de Baskische regering goedgekeurd in buitengewone zitting.

Op 29 mei 2008 heeft Lehendakari Ibarretxe, vergezeld van Joseba Azkarraga (EA) en Javier Madrazo (EB), het project voorgelegd aan het parlement, en zo de start gegeven van de bespreking ervan. De stemming zelf greep plaats op 27 juni 2008, waarbij een nipte meerderheid zich achter het voorstel van premier Juan José Ibarretxe schaarde. Dat moest volgens de nationalisten uitmonden in een tweede volksraadpleging over de vraag of onafhankelijkheid gewenst is.

Als Ibarretxe in de voltallige Kamer een geratificeerde meerderheid zou krijgen, wat dus gebeurd is, zou samen met de Spaanse regering een “bindend” referendum uitgeschreven worden op 25 oktober 2008, op voorwaarde dat voorafgaand een politiek akkoord gesloten werd met de regering van Rodríguez Zapatero over het recht op beslissen door het Baskische volk en de juridische erkenning van dit volk. Als dit politieke akkoord zou uitblijven, zou een “consulta habilitadora” (unilateraal) uitgeschreven worden, zodat de Baskische gemeenschap zelf de bevoegdheid krijgt om ETA, de regering en de politieke partijen een mandaat te geven een “proceso de solución” (proces dat moet leiden naar een oplossing) te starten over het zogenoemde Baskische conflict.

Deze laatste oplossing is strijdig met de grondwet en op 11 september 2008 heeft het Tribunal Constitucional, het Grondwettelijke Hof, bij eenparigheid beslist dat de Ley de Consulta, goedgekeurd door het Baskische Parlement op 27 juni 2008, ongrondwettelijk is en dus nietig verklaard wordt.

Op 12 september 2008 heeft de Lehendakari, na een vergadering van de ministerraad, een verklaring voorgelezen die kort samengevat hier op neerkomt: "Acatamos, pero no nos resignamos” (Wij eerbiedigen de wet, maar leggen er ons nog niet bij neer). Hij voegde er nog aan toe dat hij de klacht, die zal neergelegd worden in Straatsburg op vraag van de politieke partijen uit zijn regering, als burger van Baskenland ten volle ondersteunt. De klacht wordt op 23 september 2008 voorgelegd in Straatsburg. De motivatie is de volgende: “Het is logisch en volledig wettelijk, eenmaal alle Spaanse interne juridische wegen zijn uitgeput, dat er beroep aangetekend wordt bij supranationale instanties om na te gaan of de motivatie van het Tribunal Constitucional compatibel is met wat in Europa vrijheid van meningsuiting genoemd wordt, met politieke participatie en politieke garantie als gevolg.”

De berg Ibarretxe heeft dus een muis gebaard. De met veel poeha aangekondigde raadpleging gaat niet door. Om de schijn toch nog enigszins wat hoog te houden, zal op 25 oktober 2008 een listig stukje theater worden opgevoerd, met woorden. De start wordt gegeven in Gernika waar het woord “Euskal” zal uitgebeeld worden, in Amorebieta het woord “Herria”, in Durango het woord “bakea” of vrede, in Urkiola het woord “bai” of ja, in Legutiano het woord “erabakia”of beslissing en uiteindelijk in Vitoria-Gasteiz op de Plaza de España (wat een toeval!) het woord “bai”.

Met de op die manier gevormde zin: “Euskal Herria, bakea bai, erabakia bai”, Euskal Herria, vrede ja, beslissing ja, moeten de nationalisten van Baskenland het dus stellen. Hoeft het te verwonderen dat er al een variante verschenen is:

“Euskal Herria, bakea, erabakia bye, bye”.

Bovenop de geleden vernedering komt dan nog eens de provocatie van de fascisten van de Falange, die net op 25 oktober 2008 willen betogen in de bestuurlijke hoofdplaats van de Baskische Autonome Gemeenschap, de wijk Lakua waar de Baskische autonome (?) regering gevestigd is. Het motto voor die manifestatie is: “La unidad de España ni se vota ni se negocia” (Over de eenheid van Spanje wordt niet gestemd en niet onderhandeld).

De zware incidenten indachtig bij vorige optredens van de Falange had de Minister van Binnenlandse Zaken van de Baskische regering, Balza, er op 8 oktober 2008 toe aangezet om de manifestatie te verbieden. Als klap op de vuurpijl heeft het Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (TSJPV) dat verbod ontkracht en in een vonnis van 14 oktober 2008 wel toestemming gegeven om te manifesteren. De rechter stelt bovendien de Ertzaintza verantwoordelijk voor eventuele rellen en stuurt aan op krachtdadig optreden tegen al wie de manifestatie wil verstoren, want de zware incidenten bij vorige optredens waren volgens de rechter te wijten aan tegenbetogers, niet aan de provocaties van de fascisten.

Agressieve jongeren

of
agressieve politici?

24 oktober 2007

Victoria Mendoza is psychotherapeute. In de krant “Gara” van 24 oktober 2007 komt ze met een analyse van de toestand in Baskenland waar elke dag straffeloos jongeren worden opgepakt. (Alleen al in de provincie Alava steeg het aantal gevangenen tijdens de laatste weken van 45 tot 58.)     
Onlangs argumenteerde een politieman bij een arrestatie als volgt: "Je bent niet van ETA, maar we weten dat je lid van ETA wil worden!" Natuurlijk gaat het bij de arrestaties vaak om jongeren die betrokken waren bij straatrellen en op die manier herkend werden op de "filmpjes" die de Ertzaintza steeds maakt.

Mendoza wijst op het feit dat Baskenland in de loop van de geschiedenis steeds te maken had met agressieve bezetters, met persorganen die de Basken als gewelddadige mensen omschrijft, met agressieve politici die zich straffeloos alles kunnen permitteren. Minister Rubalcaba beweerde onlangs dat arrestanten allemaal "toekomstige Etarras" (zouden) worden. Dit is passieve agressie. Met zulke uitspraken wordt woede geprovoceerd die dan weer gaat leiden tot geweld. Het lijkt soms op oude cowboyfilms waarin iemand als "de goede" wordt opgevoerd en waardoor zelfs zijn slachtoffer automatisch "de slechte" is.

De Basken hebben nooit grondgebied van anderen begeerd, maar ze hadden wel altijd te maken met anderen die zich met hun keuken wilden bemoeien. Er werd steeds geprobeerd verdeeldheid te zaaien, hun sociale organisatie te ontregelen. De voorbije decennia kregen ze te maken met politici die hen vijandig gezind waren, hen niet apprecieerden, die door hun agressie uitlokten. Maar in Spanje zit de gefolterde achter de tralies. Niet de folteraar, noch degene die bevel gaf tot folteren! Deze politici zijn gewelddadig en ze zijn de grootste oorzaak van wat er in Baskenland misloopt.