Archief

Segundo Marey
+13 augustus 2001

In Baiona overleed op 13 augustus 2001 Segundo Marey op 69-jarige leeftijd aan kanker, die waarschijnlijk ontstond toen hij in december 1983 door GAL ontvoerd werd en gedurende tien dagen met de dood werd bedreigd, hoewel de ontvoerders op dat ogenblik al wisten dat ze de verkeerde persoon hadden meegenomen (hij had namelijk geen enkele uitstaans met ETA). Behalve de fysieke foltering moest Segundo Marey het vele jaren later ook nog eens meemaken dat zijn ontvoerders er met een belachelijk milde straf van af kwamen. Op 17 maart 2001 bevestigt Het Constitutioneel Tribunaal de straffen die werden opgelegd voor de ontvoering van de Bask Segundo Marey, de eerste actie in de Vuile Oorlog tegen de Basken (die al meteen mislukte omdat ze de verkeerde persoon ontvoerden). Van de 10 jaar die Minister Barrioneuvo, Staatssecretaris Vera en politiechef Sancristóbal kregen, zaten ze slechts 105 dagen uit, omdat de regering hen gedeeltelijk strafkwijtschelding verleende: "Ze handelden niet uit eigenbelang en het was allemaal al zolang geleden…" Arnaldo Otegi spreekt harde woorden: "De organisatoren en de geestelijke auteurs (autores intelectuales) van GAL, BVE, AAA, zijn niet twee politiemannen, maar het hele Ministerie van Binnenlandse Zaken, de Spaanse Regering onder voorzitterschap van Felipe González en de Koning van Spanje, Juan Carlos I." Segundo Marey (zelf) is tevreden: "Elke ander beslissing zou belachelijk geweest zijn, terwijl er nu toch een beetje gerechtigheid is na zoveel jaren wachten." Kort vóór zijn dood werden de veroordeelden terug naar de gevangenis geroepen om hun straf helemaal uit te zitten. Ditmaal bleven ze NEGEN UREN achter de tralies.

Nabeschouwingen bij het overlijden van
Lluís María Xirinacs
Augustus 2007

De Catalaanse strijder en priester Lluís María Xirinacs was een vriend van Euskal Herria. In Ogassa (Girona) overleed Lluís Maria Xirinacs, priester, bestrijder van de Francodictatuur en onafhankelijkheidsstrijder. Hij wilde vrij zijn en daarin ging hij zo ver dat hij zelfs de vrijheid nam een einde te stellen aan zijn eigen leven wanneer hij dat wilde en waar hij dat wilde! Zijn levenloos lichaam werd op 11 augustus 2007 gevonden op een afgelegen plek in een bos in de Ripollès.

Xirinacs werd in 1932 geboren in Barcelona en werd op 22-jarige leeftijd priester. Hij raakte meteen bekend toen hij zijn loon weigerde omdat dit vanuit Spanje kwam. Xirinacs ging zelfs in hongerstaking om de gebondenheid Kerk-Staat aan te klagen. Tijdens de dictatuur kwam hij tweemaal achter de tralies terecht. In 1976 (een jaar na de dood van Franco) was hij één van de drijvende krachten van de Catalaanse Assemblee. Het jaar daarop, 1977, was hij de stimulator van de "Marxa de la Llibertat", een aantal mobilisaties die vrijheid en amnestie eisten. De optochten kregen regelmatig te doen met de “slaande” argumenten van de Spaanse politie, die blijkbaar niet ingelicht waren over het einde van de dictatuur!

Toen Xirinacs zich in hetzelfde jaar kandidaat stelde voor de verkiezingen deed hij dat als onafhankelijke. Hij paste eigenlijk in geen enkele partij. Hij haalde het hoogst aantal stemmen op het Iberische schiereiland en werd meteen verkozen als senator voor Barcelona. "Xiri" was een aanhanger van de theorieën van Ghandi, maar hij verloochende het "light pacifisme" van de Indiër. De Ghandi van Xirinacs was de Ghandi van de politieke ongehoorzaamheid. Daarom hield hij een hongerstaking vóór de gevangenis van Barcelona. Dit deed hij staande gedurende twaalf uren per dag en gedurende een jaar en negen maanden! In 1990 gooide hij de pij over de haag. In 2000 eiste hij, tegenover de Generalitat op de Plaça de Sant Jaume, de onafhankelijkheid. Maar die acties pasten eigenlijk niet zo goed in het autonome Catalunya van Jordi Pujol, noch in dat van de latere tripartiete van PSC-ERC-ICV.

"Si avui no podem parlar d'independència dels Països Catalans, quan en parlarem?"

"Als we vandaag niet kunnen spreken over de onafhankelijkheid, wanneer kunnen we dat dan wel?"

«Em declaro enemic de l'Estat espanyol i amic de la ETA i de Batasuna.»

"Ik verklaar mij vijand van de Spaanse staat en vriend van ETA en van Batasuna"

Hiervoor werd hij door de Spaanse Bloedraad veroordeeld tot 2 jaar wegens "verheerlijking" van het terrorisme. Zijn aanhouding werd bevolen, maar ze durfden hen blijkbaar niet oppakken. Dat gebeurde toen hij in Barcelona een nieuwe identiteitskaart moest ophalen. Omwille van zijn leeftijd (73 j.) kwam hij eerder vrij.

In de afscheidsbrief die nu aangetroffen werd stond onder andere, "Ik was 75 jaar slaaf in een Catalonië dat gedurende eeuwen bezet werd door Spanje, door Frankrijk en door Italië. Ik heb alle jaren van mijn volwassen leven tegen deze slavernij gevochten. Slavernij (als Staat of als individu) is een schande voor het universum. Maar een natie zal nooit vrij zijn als zijn zonen hun leven niet willen riskeren voor zijn bevrijding en zijn verdediging".

I have lived 75 years in the Catalan Countries
occupied by Spain, France – and Italy- for centuries
fighting against this slavery during all of my adult life.
A slave nation, a slave human being,
shame for Humanity and the Universe.
But a Nation will never be free
if her sons do not want to risk
their lives in her defence and liberation.
My friends, accept this final victorious end
of my combat to stress the fearfulness
of our leaders, who make masses out of People.
Today, my Nation becomes absolute sovereign in me.
They have lost a slave
she is a little more free
because I am in you, my friends!

Lluís M. Xirinacs i Damians, Barcelona, August 6 2007

Adeu Xirinacs. Adieu!

Video: laatste eerbetoon

Jaiak bai! Borroka ere bai!
Feest ja! Strijd eveneens!
11 augustus 2005

Bij de start van de "Aste Nagusia" (de grote week) van Donostia organiseert Batasuna jaarlijks op zaterdag een manifestatie die enkel de bedoeling heeft de mensen eraan te herinneren dat er behalve feeststemming ook strijdbaarheid noodzakelijk blijft. "Jaiak bai! Borroka ere bai!" (Feest ja! Strijd eveneens!)         
Batasuna wilde dit jaar 2005 manifesteren achter dezelfde slagzin als die van haar vredesplan van Anoeta: "Orain herria, orain bakea" "Nu het Volk, nu de vrede). De Spaanse pers die weigerde de slogan te vertalen, noemde de manifestatie een "provocatie van Batasuna" en "een poging om de sfeer op te hitsen."

Enkele uren na de aankondiging van de manifestatie liet de minister van Binnenlandse Zaken van de Baskische regering, Javier Balza, de manifestatie verbieden. Dit gebeurde op basis van het buiten de wet stellen door het Spaanse Hooggerechtshof van de partij (Herri) Batasuna. Als bijkomend argument werden de incidenten aangehaald die plaatsvonden bij de huldiging van Imanol Gómez. Maar deze incidenten ontstonden nadat de "Baskische" politie in de lucht begon te schieten!

Een gelijkaardige manifestatie van het vorige jaar, achter de slogan "Apartheid Nee. Autodeterminazioa", werd eveneens verboden, maar vond toch plaats nadat de inrichters tegen het verbod in beroep gingen en Baskische justitie, hoewel in zeer onduidelijke “bewoordingen" de inrichters bijsprong. Nu juichte de voorzitter van deze Rechtbank, de havik Fernando Ruiz Piñeiro, het verbod door de Baskische Regering openlijk toe.

Batasuna reageerde onmiddellijk bijzonder scherp en zegt, bij monde van Joseba Alvarez, tóch te manifesteren "omdat de PNV doet wat de PP en PSOE vragen en hiervoor de hulp van de Ertzaintza inroept. Dat ze ons niet meer komen praten over autonomie, noch over ‘confederalisme’ of iets dergelijks. Wie hier regeert, is de Spaanse Staat, niet de Baskische regeringsvazallen. De richtlijnen die gedurende 8 jaar van Garzón en van het Hooggerechtshof kwamen, blijven komen. Ibarretxe ging samen zitten met Arnaldo Otegi. Zijn we dan legaal of zijn we dat dan niet."

Askatasuna is nóg scherper: "Balza laat wel Ynestrillas (een Spaanse Fascist van het zuiverste water) manifesteren." Ze vragen het ontslag van Balza die provoceert en die houdt van repressief geweld."

ANV zegt dat Ibarretxe steeds meer begint te lijken op een burgerlijke gouverneur (een berucht figuur uit de Francoperiode)

Senideak-Gureak
10 augustus 2001

Senideak-Gureak, een humanitaire organisatie van ouders van Baskische politieke gevangenen, van vluchtelingen en van gedeporteerden, klaagt op 10 augustus 2001 het isolement aan van 26 Baskische gevangenen in Spaanse cellen. Sommigen zitten zelfs al jaren in afzondering. In de gevangenis van Dueñas gingen 10 politiek gevangenen in hongerstaking om te protesteren tegen het feit dat hun medegevangene, Juantxu Tobalina, sinds 24 januari, dag waarop hij werd overgeplaatst naar Dueñas, 20 uren per dag in zijn cel moet blijven en aan geen enkele activiteit mag deelnemen.

Fichero de Internos de Especial Seguimiento
Een FIES-gevangene komt vrij
9 augustus 2004

Laudelino Iglesias kwam na 23,5 jaar vrij op 9 augustus 2004 uit de gevangenis van Picasent. Iglesias was gedurende de laatste 15 jaar FIES-gevangene (Fichero de Internos de Especial Seguimiento"): iemand die speciaal "begeleiding" geniet, en daarbij vooral van een aantal "rechten" als gevangene beroofd wordt . Dit was niet te wijten aan terreurdaden waarvoor hij veroordeeld zou geweest zijn, maar aan het feit dat hij, eenmaal binnen, regelmatig deelnam aan protesten tegen de behandeling van (sociale) gevangenen, wegens het aanklagen van gevangenenspreiding, foltering en slagen (waarvan hij zelf ontelbare keren het slachtoffer was) of van het FIES-systeem. Daardoor zat hij regelmatig in de isoleercel, werd het hem verboden te corresponderen of bezoek te ontvangen.

In 2003 vroeg hij zich in een brief af of ze hem wel ooit gingen vrijlaten. Met een duidelijke kennis van zaken noemde hij een aantal wandaden op die in dit land plaatsvonden en waarvan de daders al lang op vrije voeten zijn. "Ik heb nooit een staatsgreep willen plegen (Tejero). Ik heb nooit iemand tot de dood gefolterd en daarna begraven onder ongebluste kalk (Lasa en Zabala). Ik heb nooit als Bankdirecteur miljoenen geroofd (Zaak Ibanesto). Ik heb nooit miljoenen verdiend met wapen- of drugshandel, maar ik zit enkel vast omdat ik arm was."
Door de verschillende hongerstakingen kreeg hij verschillende types van hepatitis. Zijn moeder die zwaar ziek is zag hem gedurende 12 jaar niet!

De democratie heeft
opgehouden te bestaan

7 augustus 2008

De Spaanse socialistische regering heeft tijdens de eindpleidooien voor de Sala 61 van het Tribunal Supremo (Kamer 61 van het Hooggrerechthof), bij monde van de Staatsadvocatuur (Abogacía del Estado), op 7 augustus 2008 de nietigverklaring van de politieke partijen ANV en EHAK gevraagd. Hiermee wordt de volledige volksvertegenwoordiging van Izquierda Abertzale gemuilkord en gecriminaliseerd, en blijft een bijzonder groot deel van de Baskische bevolking zonder politieke stem. In Euskal Herria is hiermee een einde gekomen aan de democratie en verkeert het land, sinds jaren, in een voortdurende uitzonderingstoestand of staat van beleg, en er komt geen einde aan.

Het merendeel van de aantijgingen (berustend op verklaringen van Guardia Civil of Politie), werden o.a. verkregen via onwettige afluisterpraktijken en gemanipuleerde processen-verbaal. Als ze niet allemaal gemanipuleerd zijn, werden ze in ieder geval verkeerd vertaald. De beschuldigingen stonden al op voorhand vast: ANV en EHAK zijn de opvolgers van Batasuna en worden gedirigeerd door ETA. Dat ANV al bijna 50 jaar actief was vooraleer (Herri) Batasuna het licht zag, is spijkers op laag water zoeken.

Achter deze beslissingen gaan politieke intriges schuil, eertijds door de Partido Popular, nu door de zichzelf democratisch gedoopte socialistische PSOE (hoe veraf staan wij van het nationaalsocialisme?), die indertijd verantwoordelijke waren voor de moorden van de doodseskaders van GAL op Baskische politieke leiders en vluchtelingen. Nu nemen zij hun toevlucht tot een “juridische GAL”, meer gerafineerd, subtieler, zonder moorden, maar wel met psychische ethnische zuivering. Hun stokpaardje is wetten produceren, op maat geschreven, met de medewerking van een gewillige Rechterlijke Macht, oversluierd door de schaduw van Franco.  

Het Franquisme heeft opnieuw zijn intrede gedaan in Spanje, en het conflict zal blijven rotten tot alle volksnationalisten zullen opgesloten zijn. ETA werd opgericht om tegen Franco te strijden. Het ziet er jammer genoeg naar uit dat die periode nog lang niet tot het verleden behoort.

De Guardia Civil mag iemand doodslaan
Vrijspraak
8 augustus 2005

In Roquetas de Mar (Almeria) kwam een tijdje geleden Juan Martínez Galdeano in de kazerne van de Guardia Civil hulp vragen na een verkeersaccident. Daar werd hij door de agenten doodgeslagen! "Hij zou agressief geworden zijn toen de agenten een alcoholtest wilden afnemen." De verklaringen van de overste waren eigenlijk te belachelijk voor woorden. In "La Razón" kreeg de Guardia Civil steun: "De uitzondering bevestigt de regel. Bijna 100.000 mensen staan ten dienste van de gemeenschap en van de wet en worden daarvoor ook nog slecht betaald."       
Mag je dan over het leven van anderen beschikken?     
En die "uitzondering die de regel bevestigt", daar weten heel wat Basken over mee te spreken. Lasa en Zabala, Mikel Zabalza, "omgekomen" bij "ondervragingen". Unai Romano. Beursgeslagen. Allemaal uitzonderingen…

De rechter laat vandaag, 8 augustus 2005, de 9 Guardia Civiles vrij die betrokken waren bij de "doodslag" in Roquetas de Mar, omdat de aanhouding niet meer nodig is voor het onderzoek en er geen vluchtrisico is.

Buiten stonden familieleden en vrienden "Moordenaars!" te roepen, maar er stonden ook mensen met borden waarop te lezen stond "Leve de Guardia Civil." Toen die borden door de tegenbetogers werden afgetrokken, haalde een oude "knabber" van ruim een meter groot plots een revolver van achter zijn broeksriem en schoot één keer in de lucht. Omstanders konden hem zonder véél moeite ontwapenen.

Zou dit een tweede "Zaak Almería" worden. In "El Caso Almería", waarvan later nog een film werd gemaakt, raakten in mei 1981 drie jongeren uit de streek bij een wegcontrole in handen van de Guardia Civil van Roquetas de Mar. Het waren gastarbeiders in het Noorden (Santander) op weg naar een communiefeest van een broertje van één van hen "thuis": Juan Mañas, Luis Montero en Luis Manuel Cobo. Plots dacht iemand dat het wel eens om een ETA-commando zou kunnen gaan, op weg naar een aanslag. En de 3 werden dood gefolterd! Daarna vonden de agenten er niets beter op dan de drie lijken in hun auto te stoppen, die in brand te steken en naast de weg in een ravijn te duwen om een verkeersongeval te suggereren. De Guardia Civil verklaarde dat ze op de banden van de auto geschoten hadden, maar de lijken van het drietal vertoonden kogelinslagen over heel het lichaam. En er ontbraken benen en handen! Drie jaar later schreef een Guardia in gewetensnood (?) een anonieme brief naar de familie van Juan Mañas waarin hij het hele voorval vertelde en de Guardias die aan de actie hadden deelgenomen bij naam en toenaam noemde. Drie Guardia Civiles, waaronder een kolonel, werden veroordeeld tot respectievelijk 24, 15 en 1 jaar cel. De advocaat die deze zaak verdedigde werd gepest en herhaaldelijk met de dood bedreigd.

“Non da Popo?”
“Waar is Popo?”
+7 augustus 1983

1983 is het jaar van de gebeurtenissen te Léon, in de Landes, op 7 augustus. In een confrontatie tussen gendarmes en militante Basken van Iparretarrak wordt een gendarme gedood en een andere zwaar geblesseerd. Sinds dit vuurgevecht is van een van de militanten van Iparretarrak, Jean-Louis Larre, genaamd "Popo", nooit meer iets gehoord. Iparretarrak beschuldigt de politie ervan hem omgebracht te hebben.

Franco-Aznar
 De cirkel is bijna rond!
6 augustus 2003

Op het eiland Menorca werden op woensdag 06 augustus 2003 twee Baskische jongeren, uit Gipuzkoa met vakantie op het eiland, gearresteerd. Dit gebeurde in een winkel waar ze aankopen deden. Maar verschillende persagentschappen verspreidden de versie die de vertegenwoordiging van de Spaanse regering op de Balearen via een communiqué had verspreid. Een andere versie dus dan de werkelijkheid. Daarin stond dat het tweetal opgepakt werd "toen ze verdachte bewegingen maakten" in de richting van de boot van de Spaanse Regeringspresident, de Grote Roerganger, José María Aznar die er op vakantie is. "De arrestatie gebeurde door de Guardia Civil die het duo ontdekte toen het zich in een auto bewogen in de richting Ciudadela, waar het yacht van de president zou ontschepen. Volgens dezelfde bronnen hadden de jongeren, die dezelfde middag vrijgelaten werden, een "politionele voorgeschiedenis" voor actie van "Kale Borroka" (straatgeweld). Als dit laatste werkelijk waar was, dan zou het duo zeker nooit zijn vrijgelaten!

Maar nóg interessanter is dat tijdens de dictatuur, toen Franco in Donostia kwam overzomeren, vooraf iedere jongere die ooit hardop enige kritiek geuit had, gearresteerd werd en voor de hele periode opgesloten in de gevangenis van Martutene. Minder gevaarlijke sujetten (die enkel een mop over Franco hadden verteld?) werden verbannen tot op 100 km afstand. Franco-Aznar: De cirkel is bijna rond! Ze noemen Aznar dan ook "El Führercito", Het Führertje.

Iñaki De Juana Chaos
Vrij?

5 augustus 2008

Nog maar pas heeft De Juana de cel kunnen verlaten, of de poppen gaan terug aan het dansen. De “staatmannen” van Spanje zijn gezwicht voor de “roep” van de straat, “roep” die aangewakkerd werd door intoxicatiekranten als ABC, El Mundo en ander riooljournalistieke media. Het mediathieke circus blijft doordrammen: “Het is een schande en onaanvaardbaar dat dit monster in de dichte nabijheid van familieleden van slachtoffers zal wonen”.

Ik heb in die kranten nooit gelezen dat monsters als de beul Meliton Manzanas, de generaal van de Guardia Civil Rodriguez GALindo, de verantwoordelijken voor moorden van de doodseskaders in de vuile oorlog, de folteraars tot de dood, en ga zo maar door, een schande waren, en dat het onaanvaardbaar is dat zij nog altijd tussen hun slachtoffers wonen (Manzanes uitgezonderd, daar heeft ETA voor gezorgd, met de steun van de Baskische gemeenschap).

Op 2 augustus 2008, de dag dat De Juana vrijkwam, koos hij ervoor om niet op de verwelkoming in de Alde Zaharra in Donostia aanwezig te zijn. Hij wilde het mediathieke circus negeren, en had rust nodig. Hij begaf zich ook niet naar zijn huis, waar er een samenscholing was van de voyeuristische intoxicatiepers.       

Hij koos ervoor om een brief te laten voorlezen:

“Mijn eerste gedachte gaat uit naar mijn medestanders die nog altijd opgesloten zitten […] Het is een hard tijdperk geweest: arrestaties, foltering, nietigverklaring en uitzonderingsmaatregelen tegen Baskische politieke gevangenen […] Maar nooit zullen ze in staat zijn onze ideeën op te sluiten, onwettig te laten verklaren, onze ideeën te martelen […] Er valt nog veel te doen, Euskal Herria heeft vrijheid nodig […] Mijn dank gaat uit naar de pro-Amnestiebeweging […] Voor hen, mannen en vrouwen, die 31 jaar lang hebben geijverd voor de rechten van de politieke gevangen, en in het bijzonder voor de 27 beklaagden in het proces 33/01, mijn bewondering en een solidaire omhelzing […] Leve de Baskische politieke slachtoffer van represailles! Leve het vrije Euskal Herria!”    

Die brief kan hem de das omdoen. In een beschaafde rechtstaat zou dit genegeerd worden, maar Spanje is geen rechtstaat! De bloedzuigers van de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional hebben een onderzoek bevolen om uitzoeken wie de auteur is van die brief, en of er geen inbreuk gepleegd is tegen artikel 578 van de Código Penal (Strafwetboek): “Verheerlijking van het terrorisme”.

De Juana is nog lang niet vrij!