www.evawaseerst.be

Nanotechnologie zal ook een gigantische doorbraak betekenen voor ... de ruimtevaart.

Volgens heel wat wetenschappers zal ze de snelheid van een ruimteschip zodanig opdrijven dat naburige sterrenstelsels binnen het bereik komen. En natuurlijk dat ik dat geloof. Ik ben er tenslotte niet voor niets van overtuigd dat de mens zijn buitenaardse voorouders aan het inhalen is (op technologisch vlak).

Ruimteschepen die gemaakt zijn van ultralichte materialen die tegelijk onvoorstelbaar sterk zijn, atoomcomputers, uitrusting van astronauten ... futuristisch lijkende aandrijving. Ook hier is het rijtje quasi eindeloos.

En als kers op de taart:
Er dagen meer en meer wetenschappers op die beweren dat nanotechnologie het in de (verre?) toekomst mogelijk zal maken om via wormgaten te reizen. Wormgaten zouden te vergelijken zijn met snelwegen in de ruimte. Ze zouden heel vaak voorkomen. Microscopisch kleine wormgaten zouden zelfs overal rondom ons zijn.

Verklaren kan ik het natuurlijk niet. Maar persoonlijk denk ik niet dat het mogelijk is om een ruimteschip door een wormgat te krijgen. De druk zou simpelweg te groot zijn.

Misschien dat een nanotechnologisch ontwerp echter wel door een wormgat kan? En misschien past de geest van de mens in zo'n ontwerp? Wie weet?

(Zie rubriek 'Het Witte Licht: de reis')

 

www.evawaseerst.be

graniet

De bouwers van de piramiden en van vele andere megalithische bouwwerken hebben zich onmenselijke inspanningen getroost om in hun constructies granieten blokken te kunnen verwerken. Het leidt daarbij al lang geen twijfel meer dat ze dit niet alleen deden om bouwkundige redenen.

Graniet is een zeer hard stollingsgesteente. Het wordt ondergronds gevormd door stollend lava.

Hierdoor hebben de mineralen de tijd gehad om kristallen te vormen.

 

Eén van die kristallen is mica. Mica is erom bekend dat het invloed uitoefent op het magnetisme. Zo weten verkopers van stenen hangertjes al duizenden jaren dat het de geest vrijmaakt.

Of dat zo is, is blijkbaar wetenschappelijk moeilijk aan te tonen. En dat komt misschien omdat de huidige mens veel minder gevoelig is geworden voor magnetisme.

Feit is dat men in de zogenaamde Zonnepiramide in Mexico, één van de bouwwerken die doet denken aan de echte piramiden in Egypte, heel veel mica heeft teruggevonden. Ook op plaatsen waar die niet eens zichtbaar was, zoals onder de vloer.

Waarom wou men het kristal absoluut gebruiken? Men zou het zelfs duizenden kilometers verder zijn gaan zoeken.

Had de mens vóór de megacatastrofen een bijzondere gave die werd beïnvloed door magnetisme en ultrasoon geluid? En speelde graniet daarbij een grote rol? Konden sommige van onze voorouders daardoor als het ware uit hun lichaam treden en toetreden tot wat men 'een andere dimensie' zou kunnen noemen?

Merk op dat lichte maar complexe magnetische velden gecombineerd met ultrasoon geluid door wetenschappers (sommigen zullen zeggen pseudowetenschappers) al lang in verband worden gebracht met paranormale ervaringen van sommige gevoelige personen.

 

Studies - in verband met het voorspellen van aardbevingen - wijzen uit dat graniet onder druk een magnetisch veld creëert dat varieert naarmate het al dan niet verzadigd is met water. Het zendt onder dezelfde omstandigheden tevens ultrasone geluidsgolven uit. Proefdieren blijken er sterk op te reageren. Net als sommige mensen. Niet verwonderlijk aangezien elektromagnetisme het DNA magnetiseert en onze hersenactiviteit regelt. Het is één van de oerkrachten in het heelal.

 

 

www.evawaseerst.be 

Het leven heeft alles te danken aan moeder aarde.

Dit is een bewering die men gerust mag in vraag stellen.

In vergelijking met de miljoenen planeten die ons omringen, is de aarde ongetwijfeld een zeer stabiele planeet ... die weliswaar al te vaak wordt getroffen door een megacatastrofe.

Het systeem van ons zonnestelsel sluit bijvoorbeeld niet uit dat kometen met onbepaalde tussenposen de aarde treffen. Verder vernietigt ‘moeder aarde’ soms zélf haar levensvormen doordat haar kolkende kern zich niet altijd even voorspelbaar gedraagt.

Het leven op aarde heeft een immense diversiteit en het is wellicht niet uit vrije wil dat het voor die diversiteit heeft gekozen. Door de megacatastrofen had het geen andere keuze.

Dankzij de enorme diversiteit zal er nu altijd wel een levensvorm overblijven die een wereldramp van welke aard ook, zal overleven.

Die diversificatie heeft echter een gigantisch nadeel: het gaat ten koste van een snelle en efficiënte evolutie van intelligent leven.

Intelligentie zoals die voorkomt bij de mens, of anders gezegd het bestaan van een bewustzijn (zoals dat van de mens), kan dan ook als gevolg van de massale differentiatie en de uitroeiingscenario’s nooit voldoende tijd hebben gekregen om zich op aarde te ontwikkelen.

Het leven handhaaft zich dan ook niet dankzij, maar ondanks moeder aarde.

Eén en ander heeft voor gevolg dat het aardse leven nooit de kracht zal kunnen ontwikkelen om bij de dood 'door te reizen' naar een volgend leven.

Met andere woorden: voor - zo goed als - alle levende wezens die op aarde voorkomen, betekent deze planeet het eindpunt (in der rubriek: 'Het Witte Licht' vindt u misschien de uitzondering op de regel).

Er zijn ongetwijfeld planeten in het heelal die naast het ideale klimaat ook beter beschermd zijn tegen kometen of kosmische stralen en die een kern hebben die niet zo kolkend is. Het leven zal het daar niet nodig hebben gevonden om zich in ontelbare stukjes uit te splitsen, waardoor het gedurende miljoenen - of misschien wel miljarden - jaren al zijn energie kon steken in het nastreven van een bewustzijn.

 

www.evawaseerst.be

NASA ontkent niet dat er koepels en tunnels zijn op de maan. Ze hebben ze naar eigen zeggen niet gevonden.

Ten eerste geloof ik het niet.

En ten tweede, als men er in 1972 nog geen had gevonden, dan was dat een reden te meer om door te gaan met de maanlandingen.

Misschien zijn ze zelfs bovenop een ondergrondse tunnel geland? Zo is officieel geweten dat bij impact van een maanlander gedurende zowat een uur een holle klank bleef nagalmen.

Boze tongen beweren dat er heel veel grotten en tunnels zouden voorkomen op de maan. En dat zou wel eens kunnen kloppen. Op aarde zijn ze zowat allemaal, miljoenen jaren geleden, ingestort. Daar hebben overstromingen, orkanen, aardverschuivingen ... maar ook de zwaartekracht en de tektonische activiteit van de aardkorst voor gezorgd. Het lijkt nu alsof die overdekte ruimten er nooit zijn geweest. Op de maan hebben ze echter veel minder redenen gehad om in te storten.

In 1962 verklaarde NASA wetenschapper Dr Gordon MacDonald zelfs dat op basis van zijn berekeningen (rond densiteit) de maan voor een groot gedeelte hol zou zijn. Nobelprijswinnaar Harold Urey en Dr Sean C. Solomon (een andere beroemde geleerde) beweerden later hetzelfde. Of dit iets zegt over het aantal lavaruimten dat zich relatief dicht onder de oppervlakte moet bevinden? Misschien wel, omdat de densiteit van de maan wellicht kleiner zal worden naarmate men dichter bij de oppervlakte komt. Beschouw het anders gerust als fait divers.

 

Zou het kunnen dat die ondergrondse ruimten een duizelingwekkend geheim herbergen?

Is men een dwaze dromer als men gelooft dat de aarde in een ver verleden werd bezocht door een buitenaardse beschaving? Ik meen van niet. En waar zouden buitenaardse bezoekers - die toch niet van gisteren kunnen zijn geweest - landen en onderdak zoeken alvorens de aarde te bezoeken?

Juist! Op de maan! In een lavagrot!

Het vinden en doorzoeken van die grotten moet voor NASA toch onweerstaanbaar zijn geweest? Eventuele relikwieën die honderden miljoenen jaren oud zijn, zouden er geen krasje hebben opgelopen.

OK, ik draaf misschien door. De kans is groot dat het vinden van een overdekte ruimte, laat staan het vinden van een spoor van buitenaards leven in zo'n ruimte, even groot is als het vinden van een speld in een hooiberg. Maar de kans bestaat ook dat het aantal spelden niet te tellen is ... en de hooiberg klein.

 

www.evawaseerst  (de maan, een zee van stilte ...) 

Wie zijn wij - daar is de advocaat van de duivel - correctie, wie ben ik om te beweren dat een maanbasis er al moest geweest zijn? (Want voor de duidelijkheid: dat beweer ik.) Ik die de technische mogelijkheden niet ken. Die in de verste verte niet weet of het sop van een maanbasis de kool wel waard is. Die geen benul heeft van de problemen die een lavagrot of -koepel met zich meebrengt.

Ook hier moet ik nederig het hoofd buigen.

Gelukkig voor mij kan ik desondanks verder gaan met mijn monoloog en heb ik het laatste woord (zolang ik mijn abonnement maar betaal voor mijn site).

Als een maanbasis verspild geld zou zijn. Als zij technisch niet te verwezenlijken zou zijn. Als zij hoe dan ook te duur zou uitvallen ... Waarom blijft NASA dan vasthouden aan plannen die overigens tot in het kleinste detail zijn uitgewerkt en die al tientallen jaren oud zijn? Waarom heeft men het luchtkasteel 40 jaar geleden dan niet definitief opgedoekt? Waarom blijft men ook vandaag nog beweren dat een maanbasis een noodzakelijke stap is voor de mens?

Omdat elke zichzelf respecterende wetenschapper die naam waardig, weet dat er iets grondig fout moet zijn als men die plannen nu definitief zou schrappen. Omdat er objectieve en fundamentele redenen zijn om de maan voor alles en nog wat als katalysator te zien in de verdere evolutie van de mens. Omdat een maanbasis logischerwijze een marsbasis moet voorafgaan (onbegrijpelijk dat er mensen zijn die dit anders zien). En vooral omdat een maanbasis technisch én financieel haalbaar is (jawel, zelfs voor Russen en Chinezen). NASA kán gewoon niet anders dan vasthouden aan de plannen ... die ze vóór zich zullen blijven uitschuiven ...

De Russen hebben ondertussen wel al concrete plannen - geen dromen! - voor een basis met kerncentrale op Mars!

Een bescheiden voorspelling? Die kerncentrale op Mars zal er veel sneller staan dan verwacht (of ze Russisch zal zijn, is een andere zaak). En de maanbasis dan? Waarom blijven zagen over een maanbasis als we per direct een marsbasis kunnen bouwen? Goed gezien van NASA. De media zal binnenkort misschien het heuglijke nieuws brengen dat we in 2020 op Mars zullen staan in plaats van op de maan. Zo hoopt NASA de kritiek te doen verstommen. Zo kan ze de maanbasis dan toch in de doofpot laten verdwijnen. Eindelijk verlost van die belofte die haar al 40 jaar lang als een wesp blijft achtervolgen en waar toch nooit iets van in huis kon komen.

Met alle Chinezen ... maar niet met mij ... en hopelijk ook niet met u ...

Voor alle zekerheid leg ik mijn visie ook eens voor aan mijn cafévrienden.

'De maanlandingen? Die Amerikanen zijn nooit op de maan geland! Trouwens wat is er op de maan te vinden? Zand en stenen! Wat? Een maanbasis?? We hebben altijd al gedacht dat je van een andere planeet kwam ...'

Over mijn buitenaardse theorie heb ik maar gezwegen ...

 

www.evawaseerst.be

Waarom men - met het oog op de uitbouw van een basis - aan de ondergrondse ruimten zo weinig aandacht heeft geschonken, blijft verbazen. Sommigen zeggen dat energievoorziening het grote probleem zou zijn geweest. Doordat de dag-nacht cyclus op de maan veertien dagen duurt, zou er tijdens de donkere perioden een tekort aan energie zijn op plaatsen waar de lavaruimten voorkomen. Aan de polen is er dan wel zo goed als continu zonneschijn en dus zonne-energie, maar daar zouden dan weer geen tunnels of grotten te vinden zijn. Hoewel sommigen daarover hun twijfels hebben.

Alle redenen zijn blijkbaar goed genoeg als excuus. Vooral omdat het zogenaamde energieprobleem echt wel een kwakkel is. Er werden namelijk meerdere goede oplossingen voor bedacht.

Het plotse stopzetten van de bemande maanlandingen liet de vele vragen onbeantwoord. Vragen die heel wat mensen op deze planeet blijven achtervolgen. Met daarbij een vraag die alle andere overschaduwt: WAAROM GING MEN NOOIT MEER TERUG?

Het antwoord van de autoriteiten is zo flauw dat velen ervan overtuigd zijn dat de maanlandingen nooit hebben plaats gevonden.

Anderen zijn er dan weer van overtuigd dat men bij de maanlandingen zaken heeft ontdekt die men beter laat rusten. (Onnodig te zeggen dat ik tot de laatste categorie behoor.)

  

Wat men op de maan heeft ontdekt, heeft te maken met het mysterie rond het plotse verschijnen van een onaards bewustzijn (een ziel) bij de mens.

Velen beweren dat het bewustzijn van de mens het resultaat is van een buitenaardse ingreep. En misschien is dat wel zo.

Alleen is het wellicht niet gelopen zoals onze buitenaardse voorouders het hadden gewild.

 

Feit is dat er zich circa 32.000 jaar geleden een evolutiesprong voordeed die planeet Aarde nooit eerder in haar geschiedenis meemaakte. Het was een sprong die men zou kunnen omschrijven als een ‘big bang’ in bewustzijn.

Sommige leden van de Homo Sapiens, een mensensoort waarvan er nog slechts enkele kleine geïsoleerde groepen op aarde voorkwamen, bleken plots over een uniek bewustzijn te beschikken. Plots werden zij mensen die intellectueel oneindig ver boven alle concurrentie gingen uitsteken.

Zo verschenen er 32.000 jaar geleden van uit het niets kunstwerken die volgens vele kenners nooit meer werden geëvenaard in latere tijden.

In heel wat grotten in Zuid-Frankrijk heeft men namelijk prehistorische grotschilderingen teruggevonden die de wereld met verstomming hebben geslagen.

 

wordt vervolgd 

 

www.evawaseerst.be     rubriek macht, geld ... en leugen 

De waarheid is niet het resultaat van de meerderheid van stemmen ... (Douglas Gwyn, quaker, theoloog)

 

 

Politiek, geld, macht ... en leugen

 

Het was u vast al duidelijk dat de Amerikaanse autoriteiten een gebrek aan geld en populariteit inriepen om het apolloproject vroegtijdig af te blazen.

En gelukkig voor de machthebbers wordt die reden ook vandaag nog geslikt.

 

De redenen voor het schrappen van toekomstplannen zullen dus ook rond geld draaien.

 

Opmerkelijk is dat men in tijden van groei belooft om (telkens binnen de tien jaar) werk te maken van een maanbasis. Om nadien (uiteraard in tijden van recessie) het hele project weer op te doeken. Dat spelletje duurt nu al 40 jaar.

In tijden van hoogconjunctuur zegt de president: 'Binnen tien jaar staan we opnieuw op de maan'. Daarmee snoert hij de mond van diegenen die ondertussen al grijs haar hebben gekregen - of erger - van het lange wachten. En de reactie van het volk is positief want alles gaat goed.

Na de hoogconjunctuur komt echter de laagconjunctuur. Om dat te beseffen, moet men niet gestudeerd hebben.

In tijden van laagconjunctuur zegt de president: 'Het is onverantwoord om de dure maanplannen nog langer vol te houden. Onze burgers hebben er nu alle belang bij dat we hen werkzekerheid en een goede gezondheidszorg kunnen aanbieden.' Niemand die verwacht dat het volk hiertegen ook maar enig bezwaar zal maken. In moeilijke tijden zal een maanbasis de mensen nu eenmaal worst wezen. Diegenen met hun grijze haren mogen van de doorsnee burger allemaal kaal worden - of erger -.

 

Als geldgebrek dan toch de oorzaak is, waarom komt er dan geen gemeenschappelijke maanbasis?

 

Een basis waartoe alle grootmachten hun steentje zouden bijdragen? Het zou de oplossing zijn voor de zogenaamde budgettaire problemen van de Amerikanen. En tegelijk een historische stap in de richting van een duurzame samenwerking. Met zowel een economische als symbolische waarde die niet te schatten zou zijn.

 

Spijtig genoeg zal het nooit zover komen.

 

Simpel gezegd - maar daarom niet minder waar - omdat die basis er anders al lang was geweest.

 

En tussen haakjes: China - om maar één grootmacht te noemen - moet zich geen illusies maken dat het op eigen initiatief een voet op de maan zal zetten. Amerika zal zoiets namelijk nooit toestaan.

 

 

Voor alle zekerheid, opdat u toch niet zou beginnen twijfelen, nog even dit.

 

1970:

- Het bruto binnenlands product (de omvang van de economie) van de USA bedraagt 1038,5 miljard dollar.

- De overheidsschuld is 370,7 miljard dollar of 35,7 procent van het bruto binnenlands product.

- De oudste babyboomer is zowat 24 jaar. Hij of zij heeft zicht op een mooie toekomst met werkgelegenheid.

- 78 miljoen jonge arbeidskrachten stoppen geld in het systeem.

 

2009:

- Het bruto binnenlands product van de USA bedraagt: 14.240,2 miljard dollar.

- De overheidsschuld is opgelopen tot 12.873,1 miljard of 90,4 procent van het bruto binnenlands product.

- De babyboomer is met pensioen en kost de overheid miljarden.

 

De publieke opinie is in de hele wereld vierkant tegen de oorlogen in Irak en Afghanistan. De machthebbers lijken zich daar echter weinig van aan te trekken. Geld is blijkbaar geen probleem. En de mening van de burgers ook niet. Of men voor de democraten of de republikeinen stemt, de oorlogen gaan door. Oorlogen die een pak mensenlevens eisen en jaarlijks meer geld kosten dan een nieuw apolloproject ...

 

Dat de overheidsschuld vandaag dergelijke proporties heeft aangenomen, is net het gevolg van het feit dat de USA een onvoorstelbare hoeveelheid geld over de balk heeft gegooid sinds 1970. Maar blijkbaar moest men het apolloproject stopzetten wegens - jawel - gebrek aan geld. Een project dat misschien wel de beste investering ooit kon zijn geweest, wordt om een reden die achteraf één grote leugen bleek, geschrapt. Terwijl de media en andere volksmenners zwijgen. Hier klopt iets niet!

 

Waarom blijft men de maanbasis voor zich uitschuiven?

 

Volgens mij is er maar één reden denkbaar.

 

 

www.evawaseerst.be

De echte tragedie in het leven is voor wie bang is van het licht ... (Plato)

Er loopt een rode draad door de ervaringen van de vierentwintig mannen die ooit in de nabijheid van de maan zijn geweest: Hun bewustzijn leek er zich te willen losmaken van hun lichaam.

Het witte licht.

Religie zou wel eens zijn oorsprong kunnen vinden in een geheime kennis, een soort oerreligie die vele duizenden jaren ouder is dan het christendom.

Dat een zuivere ziel onsterfelijk is en bij de dood een groot licht tegemoet gaat, was wellicht de kern van die oerreligie.

Niemand weet blijkbaar waar die kerngedachte vandaan komt. Het spreekt echter bijna vanzelf dat wie de oorsprong ervan wil achterhalen, zich moet richten naar die verhalen waarvan men vermoedt dat ze tot de oudste behoren. Of: hoe ouder, hoe dichter bij de bron, hoe minder gevaar men loopt dat de egocentrische machtsmens ze in zijn voordeel heeft vervormd. Hoewel het moet gezegd dat diegenen die het allerheiligste gedachtegoed uiteindelijk optekenden wellicht behoorden tot diezelfde machtsmens. We moeten er dus hoe dan ook rekening mee houden dat de ware boodschap eerst gedurende ontelbare jaren op een andere wijze werd doorgegeven dan door het geschreven woord. En dat ze dus al van bij de eerste geschreven teksten niet meer 'puur' was. Maar we hebben nu eenmaal geen keuze.

Velen zijn het erover eens dat de religie van de Essenen gebaseerd was op kennis die vele honderden, zo niet duizenden jaren oud was. De Essenen leefden ten tijde van Jezus als een afzonderlijke bevolkingsgroep van de Joden. Waar hun religie precies vandaan kwam, is echter niet duidelijk. Wel zou het woord ‘essene’ afkomstig zijn van Egyptische ‘kashai’ wat 'geheim' betekent en werd vertaald als ‘essaios’ of ‘essene’. De Essenen geloofden dat de menselijke ziel een onderdeel was van een groot licht dat ooit in een ver verleden, onder invloed van een kwade macht, werd versplinterd. Hierdoor raakte in ieder mens een deeltje van dat licht opgesloten. Pas bij de dood zou dat lichtje (de ziel) vrijkomen. Waarna alle lichten weer één geheel zouden vormen.

De allegorie van de grot - één van de beroemdste verhalen van Plato - was dan wel geen religie maar het verhaal had ongetwijfeld wel een religieus doel. De kern ervan gaat als volgt:

Stel je een grot voor waar mensen sinds hun geboorte vastgeketend zitten. Alles wat ze te zien krijgen in die grot zouden ze als de enige werkelijkheid zien. Op een bepaald ogenblik echter kan een gevangene zich bevrijden. Bij het verlaten van de grot zou hij terechtkomen in een verblindend licht waar hij de echte wereld zou aanschouwen. Hij zou niet meer kunnen terugkeren naar de grot omdat hij te zeer verblind zou zijn door het licht.

Het ligt voor de hand dat we de grot moeten zien als het lichaam waarin de ziel zit opgesloten. sterft de mens dan wordt zijn ziel bevrijd en komt ze terecht in een alles verblindend licht.

Plato had een inzicht verworven dat hij niet rechtstreeks aan de maatschappij van toen wilde of durfde mee te delen. Vandaar dat hij dit inzicht in beeldspraak verwoordde. Alsof hij vreesde dat het openbaar maken van wat hij wist hem net als zijn leraar Socrates het leven zou kosten.

 

Ook de oude Egyptenaren geloofden dat de ziel zuiver moest zijn om na de dood de andere wereld te kunnen bereiken.

Die zuiverheid was nodig omdat ze anders nooit zou kunnen binnentreden in het licht (de oorspronkelijke titel van het Egyptische boek van de dood zou 'Treed binnen in het licht' zijn geweest).

Een zuivere ziel gaat bij de dood een wit licht tegemoet.

Het lijkt misschien vergezocht maar de mate van rechtschapenheid zou dus een indicatie kunnen zijn voor de kracht van de geest. Hoe meer rechtschapen, hoe minder de mens is gedegenereerd en hoe krachtiger zijn geest zal zijn.

Dat kan in geen geval een verzinsel van de machtsmens zijn. Het lijkt eerder een wijsheid die niet afkomstig is van deze planeet. Wie anders dan een buitenaardse levensvorm zou immers ooit op dergelijk - althans gezien vanuit het standpunt van het leven op aarde - absurd idee kunnen zijn gekomen? Voor het leven op aarde leidt rechtvaardigheid immers niet zelden tot zelfvernietiging. In de strijd om te overleven is ze dus zeker geen voordeel, integendeel. Of anders gezegd: voor wie de wet van het leven op aarde volgt (de wet van de sterkste) en dus egocentrisch is, wordt diegene die steeds rechtvaardig is een makkelijke prooi.

De unieke eigenschappen van de mens zijn alleen te verklaren als men gelooft dat bewustzijn, mededogen en het gevoel voor rechtvaardigheid afkomstig zijn van een planeet die haar levensvorm(en) de mogelijkheden had geboden om zich maximaal te ontplooien. Iets wat resulteerde in een geest die zich op aarde onmogelijk kan hebben ontwikkeld. Die geest kan - als hij voldoende krachtig is - verder leven na de dood in een ander deel van het universum.

De mens beseft als enige levensvorm op aarde, ten volle dat hij zal sterven. Sommigen 'weten' dat hun ziel zal doorleven terwijl anderen er van overtuigd zijn dat dit niet het geval is.

Geen levend wezen op aarde is echter ooit in staat geweest om zich daarover bewust vragen te stellen. Is het dan te kort door de bocht om te veronderstellen dat de mens dus wel het resultaat moet zijn van een buitenaards ingrijpen? (Ik denk het niet.)

De verwarring omtrent het al dan niet verder leven na de dood is dan ook het gevolg is van de vermenging (het degeneratieproces) waardoor een buitenaardse geest opgesloten raakte in een aards lichaam.

Hoe hard het ook klinkt: ondanks het feit dat de aarde in onze (chauvinistische) ogen de mooiste planeet is van het heelal, is ze al bij al een minderwaardige planeet. Aangezien ze nooit in staat kan zijn geweest om bewustzijn voort te brengen (zie rubriek: 'Is moeder aarde een psychopaat').

Wordt vervolgd

 

www.evawaseerst.be  rubriek Roswell

Zoals al vermeld, kan diegene die de macht heeft, de feiten verdoezelen. Wat volgt is geen hard feit - toegevingen zijn voorlopig nog niet aan de orde - maar het is zeker meer dan een gerucht.

Douglas Mac Arthur en George Marshall, twee van de grootste generaals die Amerika heeft gekend, waren betrokken bij de ‘Interplanetary Phenomena Research Unit’. De taak van deze op het einde van de oorlog opgerichte organisatie bestond onder meer uit het bergen van buitenaardse tuigen. Mac Arthur heeft in het begin van de jaren vijftig uitspraken gedaan die nu nog tot de verbeelding spreken. (Ik ga ze hier echter niet vermelden om niet al te vaak in herhaling te moeten vallen.) Hij heeft zich daarbij enigszins vergaloppeerd. Maar wie denkt dat iemand van zijn rang en stand zijn oversten ook maar een duimbreed in de weg zal leggen, heeft het verkeerd voor. Woorden kan men achteraf verdraaien en nuanceren tot er van de ware betekenis weinig overblijft. Zeker als men de machthebbers achter zich heeft staan.

 

De lijst is nog lang maar ik ga er nog eentje uitpikken.

Admiraal Roscoe Hillenkoetter had van 1947 tot 1950 de leiding over het 'Central Intelligence Agency' (CIA). Uit alles wat hij na de oorlog deed, zou ieder weldenkend mens bijna moeten besluiten dat hij afwist van het bestaan van buitenaardse tuigen. Zo was hij vanaf 1957 lid van het National Investigations Committee On Aerial Phenomena (NICAP). Een onafhankelijke organisatie die onderzocht of buitenaardse ruimtetuigen al dan niet de aarde bezochten.

In 1960 richtte Hillenkoetter zich zelfs rechtstreeks tot het Amerikaans Congres. Hij maakte zich - samen met een hele reeks hooggeplaatste personen - zorgen over de mogelijkheid dat enkele van de vele UFO waarnemingen overal ter wereld inderdaad verband hielden met buitenaardse tuigen. Hij stelde zonder meer de houding van de overheid in vraag omdat ze de burgers een rad voor de ogen zou draaien door de hele kwestie te bagatelliseren.

Zijn smeekbede voor meer openheid bleef echter zonder resultaat.

 

Al deze intelligente invloedrijke personen (en dat is echt wel het minste wat men over hen kan zeggen) lachten niet om het gevaar dat er van buitenaardse bezoekers zou kunnen uitgaan. Integendeel.

Alleen was er één iets wat ze niet met zekerheid wisten. Iets wat de echte machthebbers wel wisten (men was er immers veel te gerust in).

 

www.evawaseerst.be   rubriek Roswell


Wernher von Braun in 1959: 'We maken kennis met krachten die veel sterker zijn dan we vermoedden. We weten niet waar hun basis zich bevindt. Meer kan ik er nu niet over kwijt.'

Hermann Oberth in 1972: 'We mogen de vooruitgang in de technologie niet op ons conto schrijven. We werden namelijk geholpen door mensen die niet van deze planeet afkomstig waren.'

Net als Philip Corso deed Hermann Oberth zijn bekentenis op een leeftijd waarop men normaal gezien stilaan afscheid neemt van het leven (in 1972 was Oberth 76 jaar).

Van von Braun tot Ronald Reagan: ze bleken er allemaal van overtuigd dat de volgende oorlog zou worden gevoerd tegen een buitenaardse beschaving.

Voordat u begint te twijfelen aan de mentale toestand van die heren: het waren stuk voor stuk harde wetenschappers. En van de beste in hun soort. Uitgezonderd Ronald Reagan natuurlijk. Hoewel hij wat mij betreft - en ondanks het feit dat sommigen er lacherig over doen - op zijn terrein even subliem was als de anderen. (Toch moet gezegd dat een president net iets te veel in de kijker loopt en daardoor wellicht niet behoort tot het selecte groepje machthebbers die weten hoe de vork precies in de steel zit.) 

wordt vervolgd 

www.evawaseerst.be

Als uitsmijter (zie mijn vorige bericht van vandaag) nog een citaat uit 1952 van Walther Riedel, eveneens het gewillige slachtoffer van operatie Paperclip en hoofdontwerper van de V2 raket: 'Ik ben honderd procent zeker dat de ruimtetuigen die de aarde bezoeken een basis hebben die zich niet op aarde bevindt.'

Het valt op dat deze geniale mensen geloofden dat we nog steeds worden bezocht door een buitenaardse beschaving.

En wie ben ik om te zeggen dat ze dwaalden?

Maar ik zeg het toch.

Ze gingen er wellicht van uit dat sommige UFO's - UFO's zijn van alle tijden - tuigen moesten zijn die leken op deze die ze zelf hadden onderzocht. En dat hoeft niet noodzakelijk zo te zijn (zie in de rubriek: Het witte licht).

 

www.evawaseerst.be (rubriek: de ruimterace) 

Merkwaardig is dat men nu zegt dat met de eerste man op de maan de wedloop werd beëindigd. Maar die had nog tientallen jaren moeten doorgaan! Nogmaals: de maanbasis was het doel. Het was de absoluut noodzakelijke stap voor ALLE verdere ontwikkelingen die men op het oog had.  

Dat het zowel de Russen als de Amerikanen enkel te doen was om de maanbasis blijkt uit de opmerking van von Braun in 1965: "We moeten er voor opletten dat we niet langs de Russische douane moeten passeren als we aankomen op de maan". De woorden waren luchtig, maar ze spraken boekdelen.  

Nog één van de vele voorbeelden die de oorspronkelijke vastberadenheid en planmatigheid van - in dit geval de Amerikanen - bewijst:
Juni 1969: Prototypes van de NERVA motoren draaien op volle toeren. Gejuich op alle banken. Het doel van de onvoorstelbaar krachtige raketmotoren wordt niet onder stoelen of banken gestoken. In 1986 zouden de Amerikanen op Mars staan.
September 1969: Een werkgroep rond president Nixon bevestigt de plannen voor een reis naar Mars. Twijfel is nergens te bespeuren. Aangezien de maanbasis in 1986 operationeel zou zijn, zou de weg naar Mars open liggen. Alles werd tot in de puntjes geregeld. 

Kort daarna werden alle plannen opgeborgen. 

Geldgebrek zou de oorzaak zijn geweest. 

 En als dat geen leugen was, eet ik alsnog mijn schoen op.

***

De Russen hadden met een budget dat tien keer kleiner was dan dat van de Amerikanen, betere resultaten geboekt (althans dat dachten ze). Ze zouden nog tot 1974 doorgaan met hun plannen voor een maanbasis. Pas dan lijkt hun roebel te zijn gevallen. (U denkt er natuurlijk van wat u wilt maar iemand moet hen hebben overtuigd met argumenten die niets te maken hadden met macht of met geld.)

Grote bezieler Vasili Misjin die in 1966 na de dood van zijn mentor Koroljov de leiding van de ruimtemissies had overgenomen, kon zijn koffers pakken. Hij was het zwarte schaap. (Er waren weliswaar een paar onbemande oefenraketten ontploft maar wie er de geschiedenis van de ruimtevaart op naleest, zal merken dat zoiets niet abnormaal is.)

Zeven super startraketten waaronder twee die kant en klaar waren, verwees men met één pennentrek naar de schroothoop.

Misjin begreep er niets van: "We waren er zo dichtbij."

De plannen voor de maanbasis werden dus ook bij de Russen opgeborgen. En net als bij de Amerikanen was de dooddoener: 'geldgebrek'.

(Ik ga het echter bij die ene schoen laten.)

Als de mens zijn toekomst wil verzekeren en een andere leefbare planeet wil ontdekken dan MOETEN die plannen weer op tafel komen.

Naar het schijnt zouden ze zelfs al op tafel liggen.
In 2020 zou de basis er zijn.
Het valt op dat men telkens weer bij hoog en bij laag bezweert dat we 'binnen tien jaar' op de maan zullen staan. Probleem is dat de einddatum lijkt op te schuiven met de jaren. Het blijft namelijk steeds bij tien jaar. 
Een bescheiden voorspelling? Áls de basis er komt, zal het een 'low profile' basisje zijn. Wait and see.

www.evawaseerst.be rubriek Göbekli Tepe

Foto 1: één van de versierde pijlers

Foto 2: het heiligdom zoals het er zou kunnen uitzien na volledig te zijn uitgegraven  

Göbekli Tepe krijgt relatief gezien zeer weinig aandacht in de media. En dat op zich is verbazingwekkend.

Toen Richard Hoagland zijn theorie opvoerde dat de grote Sfinx in Egypte duizenden jaren ouder was dan algemeen gedacht, waren de archeologen er als de kippen bij om die stelling naar de lappenmand te verwijzen. Nergens was immers ook maar enig bewijs gevonden dat de mens tot zoiets in staat kon zijn geweest. Nu dat bewijs is gevonden, zwijgt men in alle toonaarden.

Los daarvan: Göbekli Tepe maakt deel uit van de Harran vlakte, gelegen tussen Tigris en Eufraat. Harran was de stad die in het Oude Testament staat vermeld als de plaats waar Adam en Eva heen vluchtten na te zijn verbannen uit de Hof van Eden. Om maar te zeggen dat de oudste verhalen al verwezen werd naar plaatsen die als oeroude heiligdommen bekend staan. In Harran werd de maan aanbeden. De stad was bekend om zijn maantempel.

Zou het kunnen dat ook in Göbekli Tepe de maan werd aanbeden? Het is ongetwijfeld geen toeval dat sommige van de oudste grotschilderingen en venusbeeldjes naar de maan verwijzen. Ook in Göbekli Tepe zouden er verwijzingen naar de maan te vinden zijn. En de steencirkel zou - volgens sommigen - wel eens geöriënteerd kunnen zijn, niet op de zon zoals het Stonehenge van circa 6000 jaar later, maar op de maan.

(Uit de rubriek: het witte licht) De oudste religieuze teksten zijn de Vedas uit het Hindoeïsme. Ze zijn gebaseerd op mondelinge overleveringen die zo geheim waren dat ze eerst niet mochten worden opgetekend. Uit die teksten blijkt dat de maan belangrijker is dan de zon. De ziel zou na de dood - eveneens volgens die oudste overleveringen - een helder licht tegemoet gaan en tijdelijk een verblijf vinden op de maan.

Ik troost me met de gedachte dat zowat elke bewering van een wetenschapper wordt tegengesproken door die van een andere.

Daarom ook dat de uitleg die volgt, wellicht niet zal moeten onderdoen voor wat sommige wetenschappers als verklaring zullen geven.

Een megacatastrofe zorgde er zowat 12.000 jaar geleden voor dat mens de zon ging verkiezen boven de maan. Plots werd de zon het belangrijkste hemellichaam. En dat laatste kwam doordat onze voorouders de zon gedurende lange tijd niet te zien hadden gekregen. Het stof na de ontploffing van een reusachtige komeet had haar verduisterd. Diezelfde komeet maakte ook een einde aan het bestaan van de meest intelligente mensen op deze planeet.

Meer dan 12.000 jaar geleden waren er verschillende soorten mensen. Er was een enorme kloof in bewustzijn en intelligentie tussen die soorten. Vandaar dat een beperkte groep (de zogenaamde sjamanen) het 'gewone volk' kon motiveren om zich samen achter een gigantisch project te scharen.

De sjamanen hadden weinig uitgesproken geslachtskenmerken. Toch waren het wel degelijk vrouwen. Ze hadden nauwe banden met de eerste grotschilders (waarvan trouwens alle mensen afstamden) omdat ze zich in het verleden minder hadden gekruist met dierlijke mensensoorten. Hierdoor waren ze zowel moreel als intellectueel verheven boven de rest.

Een komeet en de daaropvolgende kettingreactie van catastrofen roeiden hen echter uit. Ook heel wat bouwwerken werden vernietigd. Het duurde duizenden jaren vooraleer de mens zich min of meer zou herstellen. Hierbij wordt steeds duidelijker dat enkel de taaiste het hadden overleefd. Het waren diegenen die hun genen het meest hadden verspreid en die nog weinig goddelijks in zich droegen. De mens was zijn bovennatuurlijke leiders kwijt. Hij was nu veel minder begaafd en veel meer uit op macht. Bouwwerken die hij ontdekte uit ver vervlogen tijden, ging hij als de zijne beschouwen. Hij leerde echter snel. Vele bouwwerken zou hij uiteindelijk afbreken, kopiëren of restaureren ... en de zon werd zijn nieuwe god.

De echte Egyptische piramiden moest hij wel restaureren want ze waren simpelweg niet af te breken noch na te bouwen.

Ooit zal de wetenschap moeten toegeven dat ze werden gebouwd door een mensenras met buitenaardse gaven. Een ras waarvan de leden door de sjamanen van Göbekli Tepe werden aanbeden als goden.