Uit het leven van een Karmelietes

seniorennet.be

seniorennet.be

Een jonge vrouw wordt geroepen tot een Godsgewijd leven. Haar roeping zal ze verwoorden in een dichtbundel: ...DOORHEEN MOERAS EN KLAVER...

Maandag 10 december 2007

SPEELS

Dit is de tijd
dat ik speels met Je omga
en wij stoeien
in velden
rijk gezegend
en Gij mij vervult
met geschenken der Liefde
en fluistert
hoezeer Gij bemint

talrijk, de tekens
dat Gij mij nabij zijt
en meegaat
op ' t pad
dat Gij voor mij hebt bewaard
en mij weten laat
dat Ge nooit zult verlaten

Mijn Heer
zo geduldig
en lang
op mij gewacht
en de ster aan het raam
zo fel en zo helder
mij liet weten ... ik was verwacht

Dit is de tijd
dat ik speels met Je omga
en wij stoeien
in velden
rijk gezegend
en Gij al mijn ongeboren wensen
kent en vervult met een knipoog;
vooziet in al mijn verlangens
Uw Liefde ... zo groot.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 9 december 2007

MIJN GELIEFDE

Mijn Geliefde
leer mij minnen
tot ikzelf de minne ben
ontruk mij al wat is vanbinnen
en laat mijn ziel alleen U stem.

Mijn Geliefde
ik wil sterven
om geheel van U te zijn
laat mij geen andere wil meer kennen
dan Uw wil zo schoon, zo rein.

Mijn Geliefde
openbaar U
ieder dag en elk moment
tot ik van Uw heil vervuld ben
en mijn hart om ' t Uwe smelt.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 december 2007

WAAROM

Mijn lief waarom,
mijn God...waarom verlaat Gij mij niet.
Blijft Gij mij onophoudend
verdrinken in onpeilbaar
diepe liefde.
Gij ziet toch dat ik zwem.

Hoe lang nog
mijn lief...
mijn God hoelang nog
blijft Gij mij kussen, wijl ik met U worstel
Gij voelt toch
dat ik U sla.

Hoe dicht mijn lief
mijn God hoe dicht nog
Gaat Gij komen.
Gij ziet toch dat ik ren
en ren
en ren...

Waarom verheft Gij mij
en kijkt Gij mij
aanhoudend in de ogen.
Zie om U heen
mijn lief ...
naar hén die om U smeken

Mijn God waarom...
Mijn God
waarom verlaat Gij mij niet...

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 december 2007

DE BLOEM

Ik heb mijn liefde
in U verstopt
heel diep heb ik ze geborgen
                     daar
                      waar niemand ze kon vinden
in mij bleef toen een leegte achter
en een stil verlangen
                     en dag na dag
                     vul je mij
                     met je glimlach
                     je gebaar
                     je vertrouwen
en nu groeit de bloem in mij
de bloem van jouw liefde.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 december 2007

WAAR DE BOMEN HOOG STAAN

Waar de bomen hoog staan
en hun blik van adel is
mysterieus weerspiegelend
in het glas van de vijvers...

waar de lichtstrooi looit
van goudgeel over zachtgroen
naar donkerbruin

en de baan eenzaam overstrooit met
grillige vormen, opgaand
neervallend
zwevend, licht en zwaar...

de lucht weergalmt
zachte ruis en
witte mist

gekraak
gerispel van de takken...

.. .rust min Heer.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 december 2007

VREEMD

Als ik gehaast ben
vreemd hoe Gij
mij bijhoudt
dat ik mij vluchtig afvraag
waarom Gij met mij meerent.

Als ik moe wordt,
vreemd hoe Gij
de avond roept
en ik mij niet bewust ben
dat Gij mij rusten doet.

Als ik mezelf
verlies,
in 't zwoele levensritme
vreemd hoe Gij mij vinden laat
dat ik niet begrijp
hoe dicht Gij naast mij staat.

Waarom blijft Gij zo dicht
en verwent Gij mij,
mijn God,
hebt Gij zo lief ?

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 december 2007

MORGENDICHT

Vuur dat in mij laait
torenhoog reiken Uw vlammen
U te ontmoeten bij avondgloed
blust elk verlangen.

Symfonie, onhoorbaar geboren
uit een morgendicht
maar niets dan U
dat zich mijn schrede richt.

Hoe ik U ook noem
naarwaar ik mij ook richt
als ik mezelf zoek vind ik U
Gij nooit ophoudend schitterlicht.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 december 2007

GOD

God,
       witte voile
       die mijn ziel bekleedt
       Schoonheid
       die mij hunkeren deed.
       Zacht tapijt
       onder mijn moede voeten.
       Geen willen meer maar moeten.

God,
       eeuwige boom
       van mijn trachten.
       Zwijgzaamheid
       luider dan klachten.
       Lichte dons
       doorheen mijn zijn gesponnen.
       Gij hebt mij overwonnen.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 december 2007

JIJ

Jij bent als een korenbloem
verborgen tussen 't graan
geboren in de Liefde
die je nooit zal ontgaan.

Jij bent als een korenbloem
vol kleur
vol praal
je bloeit open met de morgen
je gaat slapen met de nacht

Jij bent als een korenbloem
vol van pracht.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 december 2007

WIE IS HIJ

Wie is Hij
zo hoog gezeteld
niemand Zijn bestaan afwetend
en toch levend
in den dezen
verre enzo dichte wezen
ik de zonne van de morgen
in de sterre van de nacht
in de Liefde
in de smart
altied woele
dat zoet gevoele
                          Wie is hij
                           die zich ziene laat
                            in de deugden ende vreugden
                            in de kleuren ende geuren
                            in de Liefde ende pijn...
                           die is Hij, zo hoge zijn.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 december 2007

KERSTTIJD

Kersttijd
gij schone,
               zacht ruisend
               doorheen de straten
                Tot in elk portaal, elk huis,
                elk hart...een echo latend.
                Soms ver voor uw komen
                en lang na uw gaan.

Kersttijd
Gij schone,
               eens verloor ik mijn hart
               aan wat gij onzichtbaar liet,
               verborgen achter
               kleur en kralen,
               knipperlicht
               rondom de palen van de koude stad
               ... die u zolang verwachtte.

Kersttijd
Gij schone
               groots gebeuren
               bij uw ontluiken en ons wederziens
               korter dan besef
               dat gij maar even zijt...
               Al weet ik
               dat gij ergens in mij
               blijvend sluimert...

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 december 2007

MINNAAR

Mijn trouwe speelkameraad,
ik vond u terug in
mijn verste herinnering.
In de tijd van het kindje
dat urenlang met de handjes
aan de teentjes speelde.

En toen ik verder ging
vond ik een verre vriend.
De eerste en de trouwste.
In de tijd van de tiener met de vragen.
En ik zocht naar oude gedachten maar vond ze niet.

Verdergaand zag ik de lieve Meester.
In de tijd van het radeloze meisje
met de eerste zorgen
en het kleine verdriet
maar zoeken naar gedachten had geen zin.
Ik vond ze niet.

Nu ik de tijd ontgroeid ben en samen met U
ouder werd
hek ik het mogen weten
waarom Gij speelmakker gebleven zijt
ondanks al mijn grillen.

Waarom Gij
vriend werd
en bleef
al waren er dagen
dat ik het niet wou weten
en Jou als vriend verraden heb

Waarom Gij
meester werd
en geduldig bleef
bij al mijn zinloos praten.
Waarom Gij mij de liefde leerde
al was ik beter in het haten.

Nu Gij minnar zijt
heb ik begrepen.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 december 2007

DE DIRIGENT

Hij sloot de ogen
de avond
toen zij zongen
schoon, als nooit tevoor,
broos als zijn bewegen
toen hij de armen hief
alsof de tijd vertraagde
zacht en helder
hemels als zijn gelaat
dat het gevoel vertaalde
toen hij het kruis aankeek
en ik de warmte voelde.
God, nooit zag ik schoner bidden.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 december 2007

MENS

Als hij bevrijdend spreekt
bij 't allen samen zijn
en 'k meen in hem 't herkennen
zijt Gij het dan mijn Heer ,

en bij het schemerlicht
van brandende kaarsen
zijn stem de ziele raakt
zijt Gij het dan die spreekt ?

Ik kan niet praten dan, mijn Heer
omdat mijn herte luistert
en zie, hoe rijk de ruste heerst
en heel mijn wezen fluistert:

Kan Liefde klaarder zijn ?

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 november 2007

ROEPING

Zozeer mag ik nu minnen
in mens geen schoner beeld van U
geen groter deugd, geen rijker zingen
mij is ontloken zalige vreugd.

Zoveel nu zonder woord verzegeld
zoveel geboren uit de dood
alles gestopt om te beginnen
zo diep mij op Uw komst verheugd.

Nu Gij mij zacht laat dwingen
leven naar u te zijn
wil ik niet langer meer verdringen
u nu erkend in vreugd en pijn.

Toen ik die dag U vond
kwam Gij mij nader in gedachte
ik wist : hoe rijk is dit moment
dat alle leed versmachtte.

Misschien ben ik daar wel gestopt
om mij aan U te geven
want sinds die dag , sinds dat moment
kende mij ziel een ander streven.

' k weet niet hoe ik het noemen moet
of hoe 'k er ooit over kan praten
maar 'k voel zo diep dat Het mij wenkt
voorgoed alles te laten.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 november 2007

KINDEREN

Mijn kinderen,
zo rijk valt mij geluk ten deel
als ik je voel en kijkend streel
en ik bedenk:
goed dat ge niet ziet
het stil verdriet
dat even door vreugde wordt verniet

Mijn kinderen
nooit zal ik verdergaan
of mijn hart zal met het uwe slaan
en ik bedenk:
goed dat ge niet weet
dat ik nooit vergeet
verlangend om u roep in de liefdeskreet

Mijn kinderen
zo is het leven
het is krijgen, het is geven
en ik bedenk:
zo kort is vaak de tijd
tussen komen in onwetendheid
en afscheid nemen met een ziel die schreit.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 28 november 2007

JEANNINE

Wanneer zij stil in haar hoekje
stiekem naar de foto kijkt
waarop hij zo schijnbaar zorgeloos
het glas heft
O groots overvalt mij
de knagende onbegrijpbaarheid des levens
om de gevoelens in de mens
zo schoon, zo vlekkeloos,
nooit te nimmer het daglicht ziend.

En ik glimlach haar begrijpend toe.
Ze lacht terug,
bijna verradend
dat ze weet dat niemand begrijpt.
Maar ze weet niet
wat ik weet en voel
en wat mij
met haar vereenzelft..
nooit te nimmer het daglicht ziend.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 november 2007

... om de uitspreekbaarheidheid...

Kleine meester
van verleden begeerten.
ge bekoort mij
nog steeds.

Gij kleine heerser,
zolang al
nevelend zwevend
doorheen verre gedachten...

soms droomt vage liefde
de tastbaarheid,
lokt menselijk verlangen
harde gewetensstrijd.

Ik blijf de strijd bevelen,
verwijt de dappere moed
de moedeloosheid.

Waarom
kan ik niet nemen
dat gij blijvend in mij zijt.

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 november 2007

AFSCHEID

Hoe wurgt mij
het stille verdriet
in de gedachte aan dagen
mij dierbaarder dan het leven
en ik zwijgend naar u vraag
bij het hoogtepunt van verlangen
zo schoon, zo vurig
dat ik nooit begrijpen zal
waarom Gij mij dit geluk
liet verlaten

En zie
mijn God
hoe ik mijn aangezicht
van u keer
' wijl ik mij
aan u vastklamp
als een angstig kind
om het besef dat weegt,
zo zwaar, als afscheid dwingt
in de ogen te kijken

Het was toch hier
dat ik U vond
mijn God
zo groots
dat ik eens heb gezworen
dit leven nooit te laten
tot ik de weg ontdekte
door U voor mij gegraven
doorheen moeras en klaver...

Hou mij dan vasr
mijn God
dan koester ik
de laatste zoete tranen
om het besef dat weegt
zo zwaar
als afsheid dwingt
in de ogen te kijken...

Geschreven door evers om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 25 november 2007

BRIEF AAN HET LEVEN

Gij ontastbaar eeuwige
die men schouderophalend " het leven " noemt,
ik heb mij door uw grillige grillen
laten splijten.

Gij zijt ondoorgrondelijk professioneel
onvergeefbaar correct
alle macht is u ten machte
en grijzend
wrijft gij de handen.

Men kan u slechts in de grootste graad bevechten
door de zelfvernietiging
want gij liet de mens
niets groter dan uw wil.

Uw rust is onroestbaar
en veronrustend berust gij
in alle onrust
die gij gezaaid hebt.

Sluw hebt gij met uw vijanden versmolten
zodat het lot
reeds voor de strijd beslecht is
en gij de toorts torst.

Zo onnoemelijk hebt gij ons
met het zaad van de twijfel bedeeld
dat rijst als deeg
in de gedachtenstrijd.

Niets dat gij aan u onderwierp
is u
heel bedachtzaam
in iets voorgegeaan.

Spottend geniet gij bij het aanzien
van wat gij naar de mens hebt gesmeten
als aanlokkend speelgoed
broos verbrokkeld.

Gij schaterlacht
bij elk slagen van uw valstrik
en in uw plots overslaande strengheid
wijst gij onherroepelijk de vinger.

Geen onbegrijpelijker meester
zuinig zalvend,
ik kan u slechts vaag bewonderen om uw nooit, nooit veranderde.

Geschreven door evers om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Karmel

↑ Terug naar de berichten