En thans halen wij met opgetrokken lurven een ouwertje uit de gracht ,dat daar reeds ligt uit te breiden van toendertijd Charlie & Inez Foxx nog iets van zich lieten horen. In weerwil van diverse covers , kwamen er nadien geen noemenswaardige songs op hun palmares en blijft dit lied steeds hun enige, grote hit uit 1963.... Mockingbird. Zo vaak op de radio gehoord, was het een nummer 10 op de US-Billboard Hitparade en op de R&B lijsten. Het B-kantje : "Jaybirds" werd door mij gesmaakt in de coverversie van Nederlandse Eddie Jones. Broer en zus Charlie (1939) en Inez (1942) kwamen uit Greensboro, North Carolina en vormden een muzikaal duo , die vaak optraden. Charlie overleed in 1998.
Hij was voorbestemd om dokter te worden , doch verkoos het nachtleven in bars en werd er een danser en een Blues-shouter en leidde een flamboyant leventje. Wynonie Harris , bijgenaamd "Mr. Blues",werd geboren in Omaha, Nebraska in 1915 en maakte zijn eerste opnamen in Chicago..als baritonzanger in het Orkest van Lucky Millinder in 1944. "Who Threw The Whiskey In The Well ? " (1945) werd een absolute nummer 1 op de R&B hit-lijsten en een nummer 7 op de Nationale Poplijsten. Omdat er meer te verdienen viel als solo-artiest verhuisde hij spoedig daarop naar de Westkust-Los Angeles, waar zich een swingende blues-stijl zich aan het ontwikkelen was....Jump Blues met opkomend talent zoals Roy Milton, Amos Milburn en zoveel anderen...Tussen 1945-1947 nam hij succesvolle platen op verschillende platenmerken....als Blues-shouter, naar zijn grote voorbeelden Joe Turner of Jimmy Rushing...met een stem als een klok, wat wel nodig was om boven de honkende saxofoon en andere ruige instrumenten uit te komen, want alles werd met 1 microfoon opgenomen."Blues Around The Clock" (idee voor Bill Haley ?)(met het Johnny Otis Combo in de begeleiding) scoorde regionaal, maar verdere opnames voor het Apollo-label haalden dan weer de top..."Wynonie's Blues" en "Playful Baby", beiden in 1946.Ook nam hij toen op voor labels als Hamp-Tone, Bullet en Aladdin.Maar echt op zijn hoogtepunt kwam hij door zijn contract met King Records (1947-1954).Hij kwam daar meer in de spotlight als R&B zanger en scoorde er hits aan de lopende band..."Good Rockin' Tonight" (1948) (later gecoverd door Elvis presley), hem aangeboden door zijn originele schepper Roy Brown scoorde nummer 1 R&B, evenals "All She Wanna Do Is Rock" (1949) dat ook de top van de hitparade haalde. Andere Top-6 platen waren bvb "Sittin' On It All The Time"(1950), "I Like My Baby's Pudding"(1950), "Good Morning Judge" (1950) en bekende nummers als "Bloodshot Eyes" (1951) en "Lovin' Machine"(1952). Hij verhuisde later naar New York en kon niet echt de link leggen met de opkomende Rock 'n Roll...verder opnamen faalden voor Atco (1956) en Roulette (1960). In 1963 keerde hij terug naar Los Angeles, waar hij een bar openhield tot zijn dood in 1969.
Via labels zoals Flyright,Charly en vooral het Zweedse Route 66 kon ik in de late jaren 70 veel materiaal op LP van hem binnenhalen. Jump Blues kende in die jaren een heropleving met bands zoals The Fabulous Thunderbirds, Roomful Of Blues e.a. De songs van Wynonie bevatten niet zelden grappige, ludieke teksten al dan niet suggestieve.Wat te denken bvb van "She Kept Sittin' On It All The Time" over een begeerlijke vrouw...die geen aandacht schenkt doorheen de jaren aan aanbidders..tot ze op latere leeftijd wakker schiet, doch te laat..."Old Maid, OldMaid Stop Acting Like A Child....." "Fishtail Blues"(1954) gaat dan weer over een man,die met zijn vriendin aan de bar zit,tot plots zijn vriend binnenkomt, een soort van Don Juan, die zijn vriendin weet te imponeren en opscharrelt....ze vertrekken met zijn Cadillac. De beduusde man zet meteen de achtervolging in met zijn klein autootje....en ziet voor zich alleen de staartvinnen van de wegrijdende Cadillac ..."Get Up Little Car, I Got To Catch My Gal.."
1978.... Disco muziek vierde hoogtij in die dagen.Ik was reeds vroeger teruggekeerd naar de roots en verzamelde muziek uit de 50-er jaren. Ook toen waren veel zangers die teruggrepen naar de dagen van weleer. Billy Hancock (geb.1946 Alexandria-Virgina) was één van hen en werd gecontracteerd door het kleine RIPSAW-label, waar hij een 4-tal Rockabilly singles opnam.Ik importeerde toen de single : Rootie Tootie /I Can't Be Satisfied (1978) en beleefde (en nu nog) aan beide kantjes er veel genoegen aan....50's-stijl Rockabilly op zijn best. Dat hij samen met zijn broer het legendarische Aladdin -label opkocht wist ik toen niet. Hij leek op latere leeftijd verdraaid goed op Link Wray . Maar goed....let the music play..slapbass..."Rootie Tootie".
Omdat de video recent werd verwijderd, komt hier een audio-opname uit mijn kollektie........enjoy.
De grote doorbraak voor Del Shannon kwam er in de lente van 1961. In een New-Yorkse opname studio nam hij op 21 januari 1961 2 nummers op : Runaway en Jody. In de begeleidingsgroep was zijn succes vooral te danken aan keyboardspeler Max Crook, die twee jaar voordien een electronisch orgel (The Musitron), een soort van synthesizer had uitgevonden.Het orgeltje betekende een hele vernieuwing.Tijdens dezelfde sessie , op 21 januari dus nam Max zelf twee instrumentale nummers op : The Snake en The Wanderer. Runaway werd in februari van dat jaar uitgebracht op het Big Top-label en scoorde in de lente een nummer 1-Hit in Amerika , terwijl Europa spoedig zou volgen. In Engeland stond het London-label in voor de verdeling ervan en via Radio Luxemburg leerde ik héél snel het plaatje kennen. Ik kocht het schijfje aan en draaide het vaak , ook de B-kant Jody bleek een snerpend instrumentaaltje te zijn. Jaaa-rrren later schafte ik me een Best Of CD aan en stond verwonderd toen ik daar die Jody te horen kreeg...het bleek een rustige, gezongen ballade. Opzoekingen leidden me verder en kwam ik erachter dat door een foutje in Engeland een verkeerde B-side was geperst !Toen men daar achter was gekomen ,waren er reeds een 1000 -tal kopieën hiervan verspreid...alvorens men de fout bemerkte en de gezongen opname van Jody werd uitgebracht. Dit zou dus betekenen dat ik wel een zeldzaam exemplaar in handen heb...een heus Collector's Item. Maar verdraaid, hoe noemde dan dat onbekende instrumentaal nummertje, dat ik al die tijd voor Jody had aanzien. ????? Het bleek naderhand te gaan om...precies die opname , die op dezelfde dag was opgenomen door zijn keyboardspeler...The Snake, dat werd uitgebracht onder de naam van Maximilian. Het nummer kende overigens weinig succes, behalve dan in Argentinië. Het verhaal van Max Crook is boeiend om er even op na te lezen. Ach, de rest is geschiedenis....maar ik ben echt blij dat ik die instrumentale opname The Snake nu even terug kon beluisteren..want de originele single zelf draaide ik in geen 49 jaar meer. ( ligt ergens op zolder). De foto toont het muzikale wonder de Musitron, zoalsontworpendoor Max Crook, die verder nog zoveel op zijn actief had.
Jesse Lee Turner werd geboren in 1938 in Addicks-Texas en begon zijn muzikale loopbaan bij Sun, waar hij in 1957 een demo opnam van Put Me Down, een nummer dat nooit werd uitgebracht door Sam Phillips, die het nummer doorspeelde aan Jerry Lee Lewis en diens versie werd dan wel uitgebracht. Bij Fraternity-records werd een eerste plaatje opgenomen, dat evenwel geen succes kende. Eind 1958 kende hij dan wel succes voor het Carlton-label met een nummer dat door zijn neef Floyd Robinson was geschreven : "The Little Space Girl" dat in 1959 prompt een top 20 haalde in de Billboard Hot 100. Het was een actueel thema van ruimtetuigen, vliegende schotels en buitenaardse wezens.(zijn neef scoorde een hit in dat jaar met "Makin' Love"). Het B-kantje was een rocker van het zuiverste water : "Shake, Baby Shake" en zou in mijn persoonlijke 50's Rock 'n' Roll-singles top 30 een plaatsje vinden. Jesse borduurde verder op die Rock 'n' Roll opname, veeleer dan zijn pop succesje door een tweede rocker uit te brengen : "Baby, Please Don't Tease Me ", dat helaas matig scoorde. Hij nam verder platen op voor o.a. Top Rank en Sudden. In 1962 nam hij voor GNP-records de middelmatige ballade op :"The Ballad of Billie Sol Estes", en werd de uitstekende rocker :"Shotgun Boogie" (Ernie Ford) op de B-kant weer over het hoofd gezien. In 1990 werd materiaal van hem op een CD uitgebacht.(in mijn platencollectie). Op latere leeftijd werd Jesse een evangelist, die het woord van God verspreidde en een CD uitbracht met religieuse liederen onder de titel : "Jesus For President". Hierbij de stevige rocker uit 1959....Shake, Baby Shake.
Het jaarlijkse evenement van de paardenmarkt in Vianen blijft telkens weer jong en oud boeien.De riddershow trok de aandacht en ook het ringsteken was een schitterend spektakel.Ik genoot er opnieuw met volle teugen van.
We noemen ons hondje Jodi (naar onze voornamen Jos- Dini ) en beleven er telkens veel lol aan. Het is allemansvriend, speels en bijzonder actief. Onlangs lieten we hem even uit en gaven hem meteen de vrije teugel. Nieuwsgierig liep hij een ander hondje tegemoet, dat met een balletje speelde.Ooh wee...ons dapper huisgenootje sloeg op de vlucht...tot groot jolijt van onszelf. Jodi, het stoere hondje was een .... bangerik. Bekijk het korte filmpje hieronder. Bij nader inzicht blijkt dat ik Jodi onrecht aandeed, want hij plaagde alleen maar en daagde het andere hondje uit en daar is moed voor nodig, alsof hij zeggen wilde : Ik ben sneller dan jij , dus " Catch me if you can."
What goes up must come down.....gold ook voor het legendarische Sun-label van Sam Phillips. Eind van de jaren 50 ging het fameus bergaf, mede door de veranderingen in de muziekwereld. Het glorieuze label zakte verder weg en probeerde nog vruchteloos mee te draaien door het uitbrengen van pop-georiënteerde plaatopnamen. Harold Dorman (1926-1988) keerde na zijn succesvolle single "Mountain Of Love " uit 1960 op het Rita -label , door het uitblijven van een tweede hit terug naar Sun, samen met Ray Smith. Het Rita -label was opgericht door 2 voormalige Sun-artiesten : Billy Lee Riley en James Van Eaton. Een détail hierbij is het feit dat Billy zijn rechten op het label had verkocht, wegens het uitblijven van een hit-nummer, dus net voor Harold Dorman die topper scoorde. Sun probeerde een verder succes te bewerkstelligen dus door meer pop-muziek uit te brengen, onder meer ook door opnamen van Jerry Lee Lewis, begin jaren 60. Toen Shelby Singleton later in de eerste helft van de jaren 70 de rechten opkocht van de volledige Sun-catalogus werden ook deze opnamen op diverse LP's heruitgebracht via het Engelse Charly-label.En dan komen we terecht bij bvb de eerste LP Sun-Catalyst, die een kort overzicht biedt van de vroegere blues-opnamen en de latere pogingen,door Sun gedaan om stand te houden in de pop-markt. Hierop dus een pop-nummer van Harold Dorman uit april 1962, ver verwijderd van de authentieke Rockabilly-muziek die het label ooit groot maakte.
"In The Beginning"/ Wait 'til Saturday Night"......
Het verhaal van een single uit 1966 ? of dateert die uit 1958 ? The Genies.... Wie herinnert zich het nummer "Shotgun Wedding" niet Van Roy C. ? Tijdens mijn legerdienst werd het dagelijks gespeeld op de radio hier in de kazerne gedurende juni/juli 1966. De plaat haalde een verdienstelijke 14e plaats in de Bill-Board top-100 en deed het zoveel beter in Engeland , waar het een 6e positie bereikte. Kort daarop bracht Roy C de LP uit :"That Shotgun Wedding Man ", die o.a. het lied Twistin' Pneumonia bevatte. Het werd door het Ember label in Engeland als single uitgebracht, als opvolger van zijn Hit-single. Ik vond dit plaatje op een rommelmarkt, een fris en vlot R&B-nummer en kon moeilijk geloven dat dit uit 1966 stamde. Later bleek mijn gelijk.Want wat was er gebeurd ? We keren terug naar 1956, toen in Long Beach (Long Island) een Doo-Wop groep: The Genies werd opgericht met als lead-tenorzanger Roy Charles Hammond (jawel , Roy C zoals hij vroeger noemde). De groep nam een eerste plaat op in 1958 : "Who's That Knockin'"(Shad-label), dat strandde op een 71ste plaats in de U.S hitlijsten. Daarop volgden optredens in het Apollo Theater, maar spoedig daarop verliet een lid de formatie.Er werden nog een 4-tal singles opgenomen, die pas werden uitgebracht toen de groep reeds was ontbonden in 1959. Het Warwick-label bracht er drie van uit gedurende 1960 en 1961. Eén plaat hiervan was : "Just Like The Bluebird" / "Twistin' Pneumonia (1960). Exact dit laatste nummer verscheen dus op de uitgebrachte LP van Roy C....dat oorspronkelijk was gecrediteerd met The Genies als uitvoerders. Het werd dus destijds en ook in 1966 geen hit.....maar het was dus wel degelijk dezelfde opname, zij het nu uitgebracht onder de naam Roy C.
We stonden in vuur en vlam bij het horen van de muziek van deze kleine schreeuwerd uit Georgia...Rock 'n Roll op zijn best.... In de film The Girl Can't Help It met Jayne Mansfield vertolkte hij onder meer het nummer : She's Got It. Makkelijk terug te vinden op zijn LP/Cd : Greatest Hits. Hij nam van deze voortreffelijke rocker ook een alternatieve versie op , die veruit was te prefereren : I Got It. Voor deze laatste moest men echter verder gaan zoeken bij zijn Complete Recordings voor Specialty. Hierbij dus deze versie.
Mockingbird (1963).
En thans halen wij met opgetrokken lurven een ouwertje uit de gracht ,dat daar reeds ligt uit te breiden van toendertijd Charlie & Inez Foxx nog iets van zich lieten horen. In weerwil van diverse covers , kwamen er nadien geen noemenswaardige songs op hun palmares en blijft dit lied steeds hun enige, grote hit uit 1963.... Mockingbird. Zo vaak op de radio gehoord, was het een nummer 10 op de US-Billboard Hitparade en op de R&B lijsten.
