Paardenmarkt Vianen 13-10-2010

What goes up must come down.....gold ook voor het legendarische Sun-label van Sam Phillips.
Eind van de jaren 50 ging het fameus bergaf, mede door de veranderingen in de muziekwereld. Het glorieuze label zakte verder weg en probeerde nog vruchteloos mee te draaien door het uitbrengen van pop-georiënteerde plaatopnamen.
Harold Dorman (1926-1988) keerde na zijn succesvolle single "Mountain Of Love " uit 1960 op het Rita -label , door het uitblijven van een tweede hit terug naar Sun, samen met Ray Smith. Het Rita -label was opgericht door 2 voormalige Sun-artiesten :  Billy Lee Riley en James Van Eaton. Een détail hierbij is het feit dat Billy zijn rechten op het label had verkocht, wegens het uitblijven van een hit-nummer, dus net voor Harold Dorman die topper scoorde.
Sun probeerde een verder succes te bewerkstelligen dus door meer pop-muziek uit te brengen, onder meer ook door opnamen van Jerry Lee Lewis, begin jaren 60.
Toen Shelby Singleton later in de eerste helft van de jaren 70 de rechten opkocht van de volledige  Sun-catalogus werden ook deze opnamen op diverse LP's heruitgebracht via het Engelse Charly-label.En dan komen we terecht bij bvb de eerste LP Sun-Catalyst, die een kort overzicht biedt van de vroegere blues-opnamen en de latere pogingen,door Sun gedaan om stand te houden in de pop-markt.
Hierop dus een pop-nummer van Harold Dorman uit april 1962, ver verwijderd van de authentieke Rockabilly-muziek die het label ooit groot maakte.


"In The Beginning"/ Wait 'til Saturday Night"......

Vorige week was er een optreden in Ermelo van deze veteraan , één der laatste levende legendes uit het Boogie-Woogie tijdperk.
Hij zag het levenslicht op 16 februari 1931 in Texas en was reeds een attractie op 16-jarige leeftijd ,vooraleer hij  scoorde met zijn eerste opname "Little Willie's Boogie" uit 1949.
Zijn piano-stijl was beïnvloed door grote namen als Albert Ammons, Charles Brown en Amos Milburn, de laatste twee maakten furore aan de Westkust van Amerika in die jaren. Zelf was hij een inspiratiebron voor de jonge Fats Domino. De oprichters van Modern Records uit Los Angeles contracteerden hem en de plaat "It's Midnight" werd een voltreffer en bereikte een nationale Top 3 hit in de R&B- Billboard hitparade.
In 1952 bracht hij voor Federal Records (bij-label van King) de originele opname uit van een song : "K.C. Lovin' ", welke  later een klassieker zou worden, in talloze versies , waaronder Wilbert Harrison, die er in 1959 een nummer 1 mee scoorde , onder de titel : "Kansas City".
Bij Federal zat toen ook Little Esther, die voor veel songs een beroep deed op zijn boogie-woogie piano begeleiding....zoals bvb "Turn The Lamps Down Low." uit 1953. Deze opnamen waren een echte verrijking voor mijn platenkast.
Zijn populariteit bleef in San Francisco, ook nadat hij een laatste succes boekte in 1957 met "Ruby, Ruby".(Rhythm Label).
Eind jaren 70 toerde hij doorheen Europa, was te zien op vele festivals en verhuisde later naar Nederland, waar hij met een Nederlandse was gehuwd en het werd wat stil rondom hem gedurende een 5 tal jaren.
Pas in 2006 nam hij de draad weer op en werd hij een graaggeziene gast op diverse boogie woogie-festivals  onder andere in Duitsland, Engeland en Nederland.
Groot was mijn verwondering toen ik hem  vorige week nog solo aan het werk  zag  op 78-jarige leeftijd tijdens een programma van de Nederlandse Omroep Max.("Sweet Home Chicago", bracht hij hierin met eenzelfde , meeslepende schwung als destijds tijdens zijn vroegere jaren).
Veel van zijn platen werden door het Engelse platenlabel Ace heruitgebracht midden jaren 80 en zitten sedert dan in mijn platencollectie.

In deze herfstdagen ben ik begonnen met het bekijken van de populaire Amerikaanse TV-serie Daniel Boone op DVD's , die liep van 1964 tot 1970. Fess Parker gaf gestalte aan Daniel Boone, een western-pionier en werd hierin bijgestaan door zijn indianenvriend Mingo (Ed Ames).
De nu 82-jarige Ed was ooit , samen met 3 broers, lid van de bekende groep The Ames Brothers.Deze  scoorden veel hits eind jaren 40 en de jaren 50, zoals Rag Mop(1950), The Naughty Lady Of Shady Lane (1954) of Melodie D'Amour (1957).... In 1961 ging deze bariton solo en nam een aantal succesvolle songs op.
Het best kennen we hem van zijn nr 8 US hit uit 1967 :
"My Cup Renneth Over".Nam ook bvb de Amerikaanse folkversie op van Leave Them A Flower (Laat Ons Een Bloem-Louis Neefs), een compositie van de Engelse Wally Whyton. Een hilarisch filmdocument tijdens  Johnny Carson's Tonight Show uit 1966 blijft onvergetelijk...het gooien met een Tomahawk.....
Na 40 jaar deed Ed met zijn baritonstem nog even zijn meest populaire song uit 1967 over.