Oeps,

Ik apprecieer de avonturen van Patholoog - anatoom Kay Scarpetta wel, vooral inspecteur Marino, die me qua beschrijving en karakter aan Andy Sipowitz, de rol van een dedective in de serie NYPD blue, doet denken. Ik ben gek van die man. Zijn stuursheid, zijn zwakheden die zijn grootste sterkte is. Hij heeft me doen zwichten voor deze reeks van Kay Scarpetta.

Ik lees de boeken niet in volgorde. Ik loop ze toevallig tegen het lijf in de tweedehandswinkel, kringloop, bibliotheek of gewoon via een vriendin ... En ik begin. Meestal is dat geen probleem. Alles wordt tussen de regels door nog eens verduidelijkt en beschreven, zonder in herhaling te vallen. Dat bevalt me wel. Maar nu heeft het toch wel eventjes geduurt eer ik mee was. Het vorige boek was blijkbaar geen afgesloten verhaal. Het nichtje van Kay was geïnfiltreerd in een bende en heeft daar enkele moorden gepleegd. Die hielden verband met een maffiafamilie die een verstoten en misvormde zoon hadden door een zeldzame aangeboren aandoening. Niet alleen aan de buitenkant, maar ook zijn geest werd erdoor bezoedelt. Dit monster is een seriemoordenaar die het ook op Kay had voorzien, maar de dappere vrouw had hem in haar huis kunnen verschalken door een bijtend zuur in zijn ogen te gooien, waardoor hij defenitief blind werd. Kay's voormalige overste, een vreselijke vrouw, was eerder al door deze man op gruwelijke wijze vermoord. En hier begint het verhaal...

Kay wordt beschuldigd van moord op haar voormalige bazin. Zelfs de moordpoging op haar persoon wordt in twijfel getrokken. Iedereen uit haar onmliddelijke omgeving is op de hoogte van deze beschuldigingen en werden grondig ondervraagd, zonder medeweten van Kay. Zij komt pas veel later te weten in wat voor een hachelijke positie ze zich eigenlijk bevindt. Uiteindelijk brengt een brief, van haar verloofde die een jaar eerder vermoord werd, enig soelaas in deze krankzinnige situatie.

Zogauw je alle verbanden gelegd hebt en met het verhaal mee bent, druipt de spanning ervan af.

Op een humorisitische manier wordt de wereld bekeken door de ogen van katten. De hoofdrolspelers zijn Kuching, een oudere wijze kater, en Sunshine, een jongere zwerver die Kuching mee naar huis heeft gebracht. Hij probeert zijn pupil voor te bereiden op het leven als huiskat.

Het boek is opgemaakt in korte verhalen die ook apart gelezen kunnen worden. Verschillende aspecten in het boeiende leven van de kat komen aan bod. Bezoek, de dierenarts, vakantie ... Hoe bekijken zij deze alledaagse dingen die hun levensritme verstoren en hoe lossen ze dit op.

Geen literair hoogstandje maar wal amusant om te lezen op verloren momenten.

NU EINDELIJK EEN BEETJE MUZIEK OP SENIORENNET ! ! ! !

KLIK OP FOTO

KLIK OP FOTO

KLIK OP FOTO

Agenda

Het is zover, ik heb me opnieuw een agenda aangeschaft. Als zelfstandige heb ik zes jaar volgens mijn agenda geleefd. Stresserend ... Daarna ben ik ziek gevallen en gooide ik alle agenda's die ik maar in huis kon vinden woedend in de vuilbak. Alsof het hun schuld was. Twee en een half jaar heb ik zonder agenda kunnen leven. Geen verplichtingen, niets moest, geen stress, rust ... Maar teveel rust en ontspanning is ook niet goed.

Eind vorig jaar begon ik me terug een beetje beter te voelen. Energieker, vrolijker en stilletjes aan smeedde ik nieuwe toekomstplannen. Ondertussen krijgt die toekomst wat meer vorm. Onder het motto: "No time like the present", schiet ik volop in aktie. Deze oriëntatiecursus zit er bijna op (by the way: een aanrader als je nog twijfelt over wat je nu eigelijk wil worden, later als je groot bent) en ik heb ervan genoten. Gewoon het idee dat ik iedere dag ergens verwacht werd. Een doel, hoe onbenullig ook ... Ik heb de tijd van mijn leven beleefd. Hoe raar het ook klinkt.

De zomervakantie breekt aan en ik ben een beetje bang om in het zo beruchte zwarte gat te vallen. Verveling vermoeid. Besluiteloosheid is nefast voor mijn nog wankele gezondheid. Ik wil vooruit in het leven. Ik heb al genoeg tijd verprutst aan onbenullige dingen. De tijd is rijp voor het serieuzere werk! Verleden weekend heb ik een bezoekje gebracht aan de opendeurdag van d'n HIK, een hoge school in de Kempen, en ik heb me ingeschreven voor de opleiding "maatschappelijk werk". Jaja, de beslissing is genomen, de teerling is geworpen, in heb de sprong in het diepe gewaagd ... Zoals Agaath het zo mooi verwoorde. Maar omdat ik niet in het bezit ben van een diploma hoger secundair onderwijs, ik ben dus een laageschoolde en daardoor een kansarme persoon (misschien zelfs marginaal) moet ik een intake gesprek ondergaan, waarna men beslist of ik überhaupt wel geschikt ben om dit beroep uit te oefenen.

Enfin ... In voorbereiding daarvan ben ik al op zoek gegaan naar eventueel vrijwilligerswerk dat ik in het licht van die opleiding moet volgen. Om ervaring op te doen en om te weten te komen of dit soort werk me eigenlijk wel ligt. Ik heb nu al twee plaatsen waar ik kan beginnen. Bij een gezelschapsdienst, om het werk van de mantelzorgers van  zieken, ouderen en gehandicapten, een beetje te verlichten. En bij een ouderlingentehuis heb ik volgende week een gesprek. Eigenlijk voor hetzelfde werk, maar dan in een andere omgeving. Als het eventueel mogelijk is zou ik deze twee dingen willen combineren.  Thuis of in een tehuis, dat moet toch een wereld van verschil zijn.

Tijdens de cursus die ik nu nog volg, maken we kennis met verschillende opleidingen. Daar zit ook de opleiding "Logistiek assistent" tussen. Dit beroep behelst in feite al het werk dat er als vrijwilliger in de zorgsector van je wordt verwacht: gezelschap houden, luisteren, helpen bij het eten, wandelingetje maken ... Kortom, de mensen hun leven een beetje aangenamer maken. Het zonnetje in huis spelen, wat me eigenlijk best goed afgaat, al zeg ik het zelf. Ik heb dus een soort plan B, als mijn oorspronkelijke doel een beetje te hoog gegrepen is. In dat geval kan ik altijd nog een opleiding als "logistiek assistent" volgen. Maar ik mik hoog en ik kijk echt al uit naar de uitdaging die maatschappelijk werk met zich mee zal brengen...

Tot nu toe schreef ik alle afspraken op mijn hand. Anders vergeet ik alles. Maar ondertussen begint mijn hand een beetje te klein te worden. Ik besloot dat daar toch  verandering in moest komen. Dapper ging ik naar de winkel en kocht me daar een agenda. Een kleintje, bij gebrek aan beter want de agenda's van dit jaar zijn niet meer te krijgen. De agenda's voor volgend jaar liggen al bijna in de winkels. Vanaf vandaag leef ik opnieuw naar mijn agende en weet je, het doet deugd ... Alsof ik een oude vriend terug zie. Onze relatie was een beetje bekoelt door een misverstand, maar nu de gemoederen wat bedaard zijn, beginnen we opnieuw aan onze prille en breekbare relatie te werken. Mijn agenda en ik ... onafscheidelijk.

De stoel

Manlief gaat tatooëren, zoals jullie allemaal ondertussen wel weten. Ondertussen heeft hij al heel wat professioneel materiaal verzamelt. Het enig wat nog ontbrak was een degelijke stoel voor het potentieel "slachtoffer". Een massagetafel hebben we, maar daar moet hij al staande bij werken en dat ligt hem niet ... Tegenwoordig wordt er in de meeste tattooshops een tandartsenstoel gebruikt. In hoogte verstelbaar, rugleunig verstelbaar zodat de klant erbij kan liggen als dat nodig is. Ideaal!

Hij ging op zoek naar prijzen. Nieuwe: minstens €5000! Daar ga je wel effe bij neerzitten. Op e-bay maar wat rondgeneusd. Tweedehands tussen €350 en €1500. Dat begon er al wat meer op te lijken. Niet dat we dat geld hadden, maar het was al wat betaalbaarder. Iets om voor te sparen. Verleden week vertelde zijn moeder terloops over de garageverkoop dat weekend in Mol.
"Misschien vind je daar wel zo'n stoel!" Riep ze hoopvol uit.
Maar wij waren er zeker van: zoiets vind je nooit op een garageverkoop of rommelmarkt. Nee, dat was onmogelijk ...

Een uurtje later ontmoet ik toevallig een vriendin. Volgens haar stond er op de lijst een oude kappersstoel te koop. Kijk, dat zou eventueel een goed alternatief zijn. Man en ik plantten ons voor de computer en via de site van Mol gingen we op zoek naar wat er dat weekend allemaal te koop werd aangeboden. Niks kappersstoel, wel kappersbenodigdheden... Ik noteerde het adres toch maar. Het kon geen kwaad om eens een kijkje gaan te nemen, dacht ik. Ik gaf het zoeken op, ik was al die lijstjes met tweelingbuggies, speelgoed en kinderkleding stilletjes aan beu. Maar hij bleef verder zoeken. Koppig en volhardend als hij is. Plots roept hij dolenthousiast:
"Hier sé! Hier staat hem! Een tandartsenstoel!"
Vol ongeloof loop ik naar het computerscherm, en inderdaad. Daar staat het. "Te koop: tandartsenstoel ...."
Dit kon geen toeval zijn.

Hij belt naar inlichtingen en vraagt hun telefoonnummer op. Hij spreekt die avond nog af om een kijkje te komen nemen. Later blijkt dat die man ooit getatooëerd heeft en hij verkoopt de hele boel. Machientjes, naalden, inkt .... Alles. Wij waren sprakeloos. Toeval, dat bestaat niet ... Op de één of andere manier kom je altijd uit bij datgene wat je nodig hebt. Als je er maar klaar voor bent.
Nu staat hij hier. Onze tandartsenstoel, voor €150. Een koopje. En misschien kunnen we later nog wel meer zaken doen met deze man.

Jarenlange is dat oude gerenoveerde gebouw mijn tweede thuis geweest. Letterlijk: "Home away from home ... "Afgelopen september ben ik nog volle moed aan het nieuwe schooljaar begonnen, amper drie maanden later begon de afkeer te groeien. Waarom? Ik kon het niet zeggen. Er was iets, een lichte verschuiving in de sfeer ... De nieuwe directrice had haar intrede gedaan en ook al zag je haar niet, toch was haar aanwezigheid te voelen in iedere porie van het oude gebouw. En ik hield niet van dat gevoel.
Ik sloeg lessen over, ik die dat anders nooit deed. Die bijna leefde in de ateliers ... Zelfs de zin om thuis te creëren verdween. Tijdens de kerstvakantie besloot ik om mijn aandacht elders te leggen: op mijn toekomst ...

Het schooljaar loopt op zijn einde en mijn spullen stonden nog altijd op de kunstacademie. Ik heb het zo druk gehad met andere dingen ... En ik zag er enorm tegen op. Ik gruwelde van die akelige en kille sfeer die er hing. En ik was niet de enige. Ik hoorde dat er nog meer leerlingen afhaakten. Maar niet mijn vriendin Agaath. Moedig maakte ze het jaar uit. Mopperend en soms zelfs een beetje vloekend, maar ze heeft het gehaald. Haar creaties moesten naar ginder gebracht worden voor de jury en onze spullen moesten nog opgehaald worden. Gisteravond gingen we samen op weg. Bepakt en bezakt met loodzware werken. Puffend sleurden we samen haar spullen naar het atelier.Niet zonder problemen: twee trapjes, enkele smalle doorgangen en een atelier vol breekbare spullen waren onze hindernissen. Uiteindelijk leidde ik Agaath naar haar plaats, maakte die proper zodat zij haar werkjes erop kon uitstallen terwijl ik onze spullen en tientallen kilo's klei naar de auto kon sleuren. Niemand reageerde. De lerares niet, de andere leerlingen niet. Het was alsof we daar niet waren. Een deur open houden of alleen maar aanbieden om te helpen als ze zien dat je een beetje staat de sukkelen met een blinde vrouw aan je arm die een bak vol keramiek draagt.

Nadat ik de spullen naar de auto gedragen had en doodmoe terug in de klas aankwam, was Agaath ondertussen ook klaar met haar werken uit te stallen. En daar stond ze, moederziel alleen aan de kant. Steunend tegen de rekken om niet haar evenwicht te verliezen in haar eenzame duistere wereld. Niemand sprak haar aan. Er kon niet eens een goeiedag af. Ik kookte inwendig. We pakten de laatste dingen in en ik loodste haar tussen de werkbanken naar de buitendeur. Samen droegen we een zware bak vol klei en vrij keramiek werk. Pas toen Agaath in de smalle doorgangen tegen een werk dreigde te lopen (er was niemand die het in zijn hoofd haalde om eventjes de doorgang voor ons vrij te maken) vroeg een vrouw, dik tegen haar goesting:
"Moet ik soms helpen?"
Ik  snauwde kort dat dat niet nodig was, waarna ik tegen Agaath siste: "Daar komen ze nu mee af, nu het werk achter de rug is ...."

Nee, ik mis het niet, die aangename en creatieve sfeer op de kunstacademie ....

Dit boek is eigenlijk de moderne versie van het verhaal van Koning Salomo. Twee families vechten om een kind waarvan de ouders bij een verschrikkelijk ongeluk zijn omgekomen. Een dramatisch verhaal, dat echter met weinig gevoel wordt verteld. Het is een oppervlakkige opsomming van de feiten, dat wordt vervolgd  door de logische gevolgen hiervan. Met natuurlijk een heel voorspelbaar einde.

Jacquelin Mitchard zou een bestseller auteur zijn, met Oprah Winfrey onder één van haar bewonderaars. Er zou zelfs een boek van haar verfilmd zijn.
Mij heeft ze niet overtuigd van haar talent als romanschrijfster. Als journalist ... misschien

Daarnet een ontspannend wandelingetje met de honden gemaakt. Sinds ik een tijdje geleden door mijn enkel ben gezakt, was het er niet meer van gekomen. Eerst door de pijn, daarna uit voorzorg,. Maar hoe voorzichtig ik ook was, het heeft niet veel geholpen. Twee weken geleden geleden zakte ik opnieuw door die verdomde enkel.Terug in de windels en enkele dagen kreupel. Zonder de steun van dat verband kan ik amper een voet voor de andere zetten. Maar ingetaped met stevige schoenen en mijn enkel vast ingesnoerd, geraak ik redelijk goed van plaats. Dus ik dacht: "Laten we een wandelingetje maken!"
Dat is niet meegevallen. Pijn! En omdat ik waarschijnlijk meer op mijn andere voet steun om de pijnlijke enkel te ontlasten, begint die ook serieus te protesteren. Maar toch heb ik ervan genoten. Alleen al om die honden bezig te zien. Hoe ze uitgelaten rondhollen, vrolijke bokkensprongen maken en in de meest vieze dingen liggen te rollen (de jonge Phoebe dan toch), is al een grote beloning op zich.

Onze koningszoon daarentegen, is niet echt tevreden met zijn bestaan hier op aarde. Sinds gisteren mag hij niet meer sabbelen aan mijn oorlelletje (wegens te pijnlijk) of in mijn hals (wegens ontsierende zuigplekjes). Nu moet hij het met mijn hand stellen, maar aangezien die huid niet zo zacht is, is hij het daar niet mee eens.

Tot hiertoe leeft onze prins nog altijd op zalm. Het zacht vlees werd plat geplet en hij zoog het in feite nog op, ook al is hij gezegend met heel stevige en scherpe tandjes. Waar hij blijkbaar het nut niet echt van inziet.'s Nachts, als Enrique zich in de prinselijke slaapkamer (zijn transportbox) terugtrekt, krijgt hij alleen een kommetje brokjes mee. Sinds gisteren had ik het vermoeden dat hij ervan at. Vanmorgen was ik zeker, dus vanaf vandaag krijgt hij brokjes te eten. Gedaan met het zachte vissenvlees! Vissenvlees alleen is niet genoeg voor een opgroeiende jongen. Daar wordt je niet groot en sterk van. Maar van stevige kittenbrokken wel.

Hij zeurt en moppert tegen de hel op. Hij vloekt en schreeuwt om vis. Maar niets helpt. Ik ben een kijkje gaan nemen in zijn bakje en jawel ... Welliswaar dik tegen zijn zin, maar hij is beginnen knabbelen aan zijn brokjes. Nu zetten we door!

Gevaarlijke honden. Pit Bulls en Amerikaanse Staffords staan op de eerste plaats op die beruchte lijst. Net de twee rassen waar ik gek op ben. Meer dan gek zelfs. Het begon bijna elf jaar geleden. Mijn vriend kreeg interesse in de Pit Bull. Ik, gehersenspoeld door de media zoals iedereen, verklaarde hem voor gek. Maar wij lopen nooit over één nacht ijs. Ijverig en toch een beetje nieuwsgierig wonnen we informatie in. In die tijd was internet nog niet zo ingeburgerd zoals nu, dus het gebeurde allemaal via via en langs advertenties. Maar we leerden mensen kennen die de trotse bezitters waren van Bull terriërs en American Staffords. Amstaffs, zoals ze bij de "kenners" worden genoemd. We waren verkocht ... De Pit Bull en de Amstaff zijn in wezen één en dezelfde hond. Alleen is de Amstaff meer op show gefokt en daardoor zwaarder en groter gebouwd. Maar van karakter vind je weinig of geen verschil.
Na een grondige zoektocht en bezoekjes aan allerlei al of niet malafide fokkers, kwamen we in West Vlaanderen uit, bij een vrouw die leefde voor haar Pits. Ze verkocht niet aan eender wie. Iedere potentiële koper moest eerst een grondige screening ondergaan en bij de verkoop werd er een contract opgesteld. Als de honden niet naar behoren werden verzorgd of er was maar het minste vermoeden van verwaarlozing of deelname aan hondengevechten, had ze het recht om de hond terug te eisen. Het resultaat van haar doortastende karakter liep bij haar in huis rond. Een licht bruin teefje, dat men had geprobeerd klaar te stomen voor de hondengevechten. Maar niet iedere Pit is daarvoor geschikt! Ze zijn enorm gevoelig en als vechten tegen hun natuur ingaat, heb je een heel ongelukkige hond. Dit hondje was er zo eentje. Een jaar heeft de vrouw nodig gehad om het doodsbange hondje terug sociaal te krijgen. En net dit doodbrave teefje had puppies. Drie maanden oud waren ze en er waren er nog drie over.
We werden onmiddellijk goedgekeurd, door haar andere drachtige teefje dat bij onze aankomst zonder aarzelen op mijn schoot sprong. De aanstaande moeder werd uitgebreid door mij geknuffeld, wat een goede indruk maakte bij de vrouw. Later ontdekten we dat niet iedereen zo "onverschrokken" reageert, omdat de meeste mensen toch met het idee van de meedogenloze killer in het achterhoofd een kijkje komen nemen. Achter het huis had ze de pups in een afgeschermde ruimte zitten. Twee teefjes en een klein dik reutje ... De twee anderen sprongen opgewonden keffend tegen de lage afscheiding, maar hij bleef onverstoorbaar zitten. Goudbruin en een zwarte snoet ... Ik was verliefd.

Niet zomaar verliefd ... Ik kies mijn honden of katten niet zelf, zij kiezen mij. Het is een soort herkenning, alsof je een lang uit het oog verloren vriend terug ziet. Je weet het, hij hoort bij mij. Dat was nu ook het geval. In eerste instantie gingen we alleen maar een kijkje nemen. We hadden geen geld meegenomen, want we gingen geen pup kopen. Oh nee... Maar vooruitziend zoals altijd, had ik mijn voorzorgen genomen en ik had stiekem een cheque in mijn tas gestopt. De hele namiddag heb ik nodig gehad om mijn vriend te overtuigen. Ik weigerde gewoon te vertekken zonder mijn grote liefde! Uiteindelijk gaf hij toe en de mollige pup, die we Vinnie noemden,  keerde met ons naar huis.