Nog voor het officiële startsein was gegeven door koersdirecteur Leo van Vliet, was er al een uitvaller. Fabio Felline probeerde iets te verstellen bij zijn voorwiel, kwam met zijn hand in het wiel en klapte voorover met zijn gezicht tegen het asfalt. De Italiaan van Trek-Segafredo brak zijn neus en werd direct naar het ziekenhuis gebracht waar een operatietafel klaarstond voor Felline. Na het ongelukkige begin van de koers ging het het hard in het eerste uur. In dat eerste uur hadden veel renners een doel: meezitten in de vroege ontsnapping. Van een vroege vlucht was daardoor amper sprake, pas na een uur koersen ontstond er een kopgroep van elf renners. Opvallend genoeg zat daar geen Nederlander bij en dus ook geen enkele renner van Roompot Oranje Peloton. De laatste jaren begon de finale in De Amstel laat, vaak pas op de laatste beklimming van de Cauberg. Dit jaar leek het anders te gaan doordat grote favorieten als Joaquim Rodríguez, Michal Kwiatkowski en Philippe Gilbert al vroeg in de finale niet goed genoeg bleken om te winnen in Berg en Terblijt. Ondanks pogingen van Tosh Van der Sande en LottoNL-Jumbo-renner Enrico Battaglin, werd de Cauberg echter opnieuw beslissend. Tim Wellens was daarvoor al in de aanval gegaan, maar viel helemaal stil in Valkenburg. Gasparotto zag het gebeuren en demarreerde uit de groep met favorieten. Hij kreeg de Deen Valgren in zijn wiel en samen hielden ze stand tot aan de finish, die 1,8 kilometer achter de top van de Cauberg lag. Een sprint-à-deux bracht uiteindelijk de beslissing in de 51ste Amstel Gold Race.

In de Brabantse Pijl (tweede) probeerde Gasparotto het al en na afloop baalde de Italiaan dat hij niet had kunnen winnen om daarmee een eerbetoon aan Demoitié te brengen. Zijn overleden ploeggenoot moet in het hoofd van Gasparotto hebben gezeten toen hij aanging in de sprint met Valgren, want hij wist nog voor de meet voor wie hij gewonnen had. Met de vingers wijzend naar de hemel zegevierde Gasparotto voor de tweede keer in de Amstel Gold Race. 

Sonny Colbrelli werd derde in de sprint van de groep met achtervolgers.

http://www.wielerupdate.nl/

De Tro-Bro Léon is een Bretonse ronde van 203,3 kilometer met start en finish in Linnilis. Tussen Linnilis en Linnilis scheidde een grote groep zich af van de rest, waarna een selecht groepje overbleef in de finale. In die finale ging Mortensen er meerdere keren vandoor, maar telkens werd de Deen teruggepakt door zijn achtervolgers. Met Williams, Johan Le Bon, Laurent Pichon en Vachon ging Mortensen vervolgens af op de finishlijn. De Deen leek niet de favoriet voor de zege door zijn vluchtpogingen eerder op de dag, toch was zijn spurt te machtig voor Vachon en Williams en won hij in Linnilis

http://www.wielerupdate.nl/

De hele dag was het vechten om in de kopgroep te komen, maar er werd nooit een duurzame vlucht op touw gezet. In de finale ging Firsanov in de aanval, eerst in de achtervolging op de eerder ontsnapte Eduard Prades en later solo als koploper. Firsanov hield stand en soleerde naar de zege in Chiavari. Het is na zijn dag- en eindzege in de Internationale Wielerweek van Coppi en Bartali al zijn derde zege op Italiaans grondgebied dit seizoen. In Chiavari werd Francesco Gavazzi tweede en Mauro Finetto derde. 

http://www.wielerupdate.nl/

Valverde imponeerde gisteren (zaterdag) door met bijna een minuut voorsprong naar de zege te soleren in de tweede etappe. Genoeg om de leiderstrui over te nemen van Carlos Betancur - die de eerste rit won - was dat niet. De Colombiaan begon met een voorsprong van drie seconden op ploeggenoot Valverde aan de laatste etappe. Omdat de Amstel Gold Race niet in zijn programma paste, reed Valverde dit jaar de Ronde van Castilië en Leon. De Spaanse koers bleek een aardige training voor het grote rondewerk, verderop in het seizoen. Na de lastige tweede etappe, had namelijk ook de derde etappe een aankomst op een berg, de Alto de Candelario. Op die slotklim was Valverde duidelijk de beste. Betancur moest te vroeg lossen om het zijn kopman nog moeilijk te maken op de Alto de Candelario. Joni Brandão werd tweede in de etappe, voor David Arroyo. In het klassement was de tweede plaats voor Pello Bilbao en de derde stek voor Brandão.

http://www.wielerupdate.nl/

Linus Gerdemann (Stölting), Mikel Bizkarra (Euskadi), Pablo Torres (Burgos-BH), Raul Alarcon (W52-FC Porto), Rui Vinhas (W52-FC Porto) en Wilson Enrique Rodriguez (Boyaca Raza) kleurden de etappe van Bragança naar Fermoselhe, over ruim 170 kilometer, met een ontsnapping. Groot was hun voorsprong echter nooit en de winnaar moest dan ook niet in dit groepje worden gezocht. Met nog vijftig kilometer te gaan werden de vluchters ingerekend door het eerste peloton. De wind had het pak in stukken getrokken. Tot de voorste groep behoorden onder meer Valverde en Betancur. Eerstgenoemde ging er op de Alto de Fermoselle, van tweede categorie en waarvan de top een kleine drie kilometer voor de finish lag, vandoor en niemand zag hem nog terug. Valverde won met een voorsprong van 51 seconden op Carlos Barbero. Betancur behield de leiderstrui, maar heeft nog maar drie seconden marge naar nummer twee Valverde. De Vuelta a Castilla y León eindigt zondag.

http://www.wielerupdate.nl/

De vlucht van de dag bestond uit Pierre-Henri Lecuisinier (FDJ), Pierrig Quémeneur (Direct Energie), Anthony Perez (Cofidis), Julien Bérard (AG2R La Mondiale) en Brice Feillu (Fortuneo-Vital Concept), maar de winst zat er niet in voor hen. Nadat het vijftal gegrepen was, werden in het peloton meerdere aanvallen gedaan. Niemand had echter succes, waarna Planckaert in de laatste kilometer toesloeg.

De koers begon met een minuut stilte voor Antoine Demoitié, die eind vorige maand overleed na een aanrijding door een motor in Gent-Wevelgem. Demoitié was in 2014 de beste in de Tour de Finistère. Destijds koerste hij nog voor Wallonie-Bruxelles.

http://www.wielerupdate.nl/

Acht man gaven de etappe kleur met een ontsnapping. Jorge Cubero (Burgos BH), Peio Goikoetxea (Manzana Postobón), Raúl Alarcón (W52-FC Porto), Aitor González (Euskadi-Murias), Fernando Grijalba (Inteja-MMR), Antonio Barbio (Efapel), Adam Phelan (Drapac) en Thomas Baylis (One Pro) genoten een maximale voorsprong van vier minuten, maar de winst zat er voor één van de heren niet in.

Goikoetxea werd op tien kilometer van de finish als laatste ingerekend. Na een mislukte aanval van José Gonçalves wisten Betancur en Bilbao zich op de laatste klim van de dag wel los te maken van het peloton. Bilbao deed verwoede pogingen Betancur van zich af te schudden, maar in de sprint moest hij de winst aan de Colombiaan laten.

http://www.wielerupdate.nl/

Alexandre Geniez, Tony Hurel en Gert Joeaar gingen er in het begin van de 199,6 kilometer lange koers vandoor en fietsten samen ruim vier minuten voorsprong bij elkaar. Het drietal werd echter al vroeg weer gegrepen waarna er ruimte ontstond voor nieuwe demarrages uit het peloton.

Marc Fournier, kersvers winnaar van de Ronde van de Sarthe, en Perrig Quemeneur waren de volgende renners die een gat sloegen met het grote pak. Maar ook het Franse duo hield niet stand en dus moest er gesprint worden om de zege. Die sprint werd ontregeld door een valpartij, waarna McLay de sterkste bleek.

http://www.wielerupdate.nl/

In de eerste kilometers bleek het peloton vol te zitten met renners die graag in de vroege vlucht wilden zitten. Er werd gestreden, het peloton brak zelfs in stukken door waaiervorming en kopgroepen met grote namen als Stijn Devolder, Mark Cavendish, Boy van Poppel en Elia Viviani slaagden er niet in om een gat te slaan met het peloton. Na bijna twee uur koersen op het scherpst van de snede kreeg een groep van zestien een minuut marge op het peloton. In het grote pak was het toen nog geen moment rustig geweest en dat zou ook niet meer gebeuren. Toch werden de eerste kasseistroken van de dag relatief rustig bereden door het peloton. Die zestien koplopers, die zouden wel teruggepakt worden, zo was de verwachting. Hayman zat toen al in de kopgroep. Terwijl de koplopers bijna vier minuten voorsprong pakten, viel er letterlijk een beslissing in het peloton. Door een valpartij raakten topfavorieten Fabian Cancellara en Peter Sagan namelijk op achterstand en ook Niki Terpstra en Alexander Kristoff zaten aan de verkeerde kant van de breuk. Etixx-Quick Step en LottoNL-Jumbo zagen hun kan schoon en zorgden ervoor dat de grootste concurrenten van Boonen en Sep Vanmarcke nooit meer zouden terugkeren in de eerste groep. Toen Cancellara zelf ook nog eens onderuit ging en in zijn val Terpstra meenam, was het beslist. De winnaar zou vooraan zitten. Edvald Boasson Hagen en Boonen forceerden vlak voor het Bos van Wallers een nieuwe schifting, waarna een groep met favorieten de finale bepaalde. Vanmarcke, Stannard, Boasson Hagen en Boonen waren de sterksten in koers en zij raapten dan ook de laatste vluchters op, dus ook Hayman. De Australiër bleef constant aanhaken, ging zelfs twee keer solo, maar werd nooit op achterstand gereden. Op Carrefour de l'Arbe dacht Vanmarcke een serieuze gooi te doen naar de zege. De Belg van LottoNL-Jumbo kreeg echter nooit meer dan tien seconden marge en werd weer gegrepen door zijn achtervolgers. De laatste poging kwam op naam van Hayman. De outsider in de groep met favorieten kreeg Boonen in zijn wiel, waarna de Belg op weg leek naar zijn vijfde recordzege. Vanmarcke wist daarna ook nog aan te sluiten, vlak voor dat de wielerbaan van Roubaix werd aangedaan. Eenmaal op de wielerbaan aangekomen konden ook Stannard en Boasson Hagen het gat nog dichten - en dus werd het een sprint. Boonen raakte ingesloten, Hayman spurtte vanaf de koppositie en hield Boonen achter zich. Stannard werd nog derde en Vanmarcke werd vierde, voor Boasson Hagen. De zege van Hayman is na Stuart O'Grady (2007) de tweede Australische triomf in Roubaix, maar ook eentje met een Nederlands randje. Hayman genoot zijn opleiding bij Rabobank en reed in de jeugd op een Nederlandse licentie.

http://www.wielerupdate.nl/

Het duurde lang voor er een kopgroep ontstond in de 62 editie van de Klasika Primavera. Uiteindelijk kregen Dmitriy Strakhov, José De Segovia en Javier Aramendia de zegen van het peloton. Dat drietal was echter kansloos tegen het geweld van Movistar in de finale, waarin drie beklimmingen lagen.

Onder aannvoering van Alejandro Valverde werd een nieuwe kopgroep gevormd met daarin drie renners van Movistar en Pardilla. Visconti maakte het ploegenspel daarna af door ploeggenoot Izagirre in de sprint te verslaan. Pardilla werd derde en Valverde vierde. 

http://www.wielerupdate.nl/